Милан архиепархиясы – Еуропадағы ең ірісі, көптеген дін қызметкерлері бар. Тарихы апостол Барнабамен байланысты, 313 ж. Милан эдикты діни толеранттылықты жариялады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы ірі латын католик шіркеу аймағы – Милан архиепископиясы. Ол Еуропадағы ең үлкені және әлемдегі ең көп священникке ие, 2021 жылғы мәліметтер бойынша, диоцезде 2450 священник тұрады, олардың 1712-сі – дүниелік священниктер.
Major Latin Catholic ecclesiastical territory in Italy
Milan's Archdiocese is the largest in Europe, and the one having the most priests in the world, with, as of 2021, 2,450 priests living in the diocese, among which 1,712 are secular priests.
Тарих
Аңыз бойынша, Ізгі хабарды Миланға елші Барнаба алып келді, ал Миланның алғашқы епископы Анатолон осы елшінің шәкірті болған. Бірақ 200 жылға дейін епархия құрылған болуы мүмкін емес, себебі шіркеу епархиялары император Диоклетианның реформаларынан кейін азаматтық (Рим) епархияларынан пайда болды. Милан епископтарының тізімі Мироклдың 313 жылы Римде өткен Латеран кеңесіне қатысқан бес алдыңғысының атын ғана көрсетеді. Үшінші және төртінші ғасырдың басындағы қуғын-сүргін кезінде бірнеше христиан шейіт болды және Миланда құрметке ие болды: олардың арасында Гервасий мен Протасий (Диоклетианның бірінші қуғыны), Виктор, Набор және Феликс, сондай-ақ Назарий мен Цельс. Қуғын-сүргін 313 жылы аяқталды, осы жылы императорлар Константин I және Лициний Рим империясында діни төзімділікті жариялаған Милан эдиктесін шығарды. Тарихи тұрғыдан алғанда, Милан шіркеуі Папамен толық бірлікте болды. Оның епископтарының арасында Евторгий I және Дионисий ерекше көзге түсті, олар Рим императоры Констанций II-нің талаптарына қарсы тұрды. Дионисий 355 жылы Каппадокияға жер аударылды, ал римдіктер Милан епископтығына Ауксентийді тағайындады. Ауксентийдің қайтысынан кейін Амвросий Милан халқы тарапынан епископ сайланды (374–379 жж.). Оның ізбасарларының арасында Симплициан, Сенатор және Даций болды (530–532 жж.), олар гот соғысының салдарынан көбінесе Константинопольде жер аударуда өмір сүрді. Ломбардтардың басып кіруі кезінде Милан шіркеуінде көптеген өзгерістер болды. Үш тараудың шикізаты Милан шіркеуіне 38 жылға дербестік берді, себебі Ломбардтар Византияның жауы болды. Миланды Ломбард Альбоин қоршаған кезде епископ Онорат (568 ж.) көптеген дін қызметкерлерімен бірге Генуяда пана тапты, олар тек 70 жылдан кейін Иоанн Игімен Миланға оралды. 10 ғасырда Милан архиепископтары императордың феодалдарына айналып, өз юрисдикциясын Солтүстік-Батыс Италияның барлық аймағына кеңейтті. Олардың ең көрнектісі – Ариберто да Интимиано (1018–1045 жж.). Қала тұрғындарының билігі артаған сайын архиепископтардың билігі төмендеді, сонымен қатар олардың өкілдік еткен императорлық билігі де әлсіреп, 12 ғасырдан бастап Милан императорға қарсы күрескен Гвельф қаласына айналды. 13 ғасырда архиепископ Оттоне Висконти өзін мәңгілік билеуші деп жариялады, осылайша Милан Республикасының тәуелсіздігіне нүкте қойып, 1277 жылдан 1447 жылға дейін Милан герцогтығын басқарған Висконти әулетінің билігін орнатты. Милан шіркеуінің қазіргі заманғы тарихын белгілеген тұлға – 1564 жылдан 1584 жылға дейін Милан архиепископы болған Карл Борромео, ол Контрреформация кезінде жетекші рөл атқарды және Католик шіркеуінде маңызды реформаларды жүзеге асырды. Оның пасторлық еңбегін оның ізбасарлары Федерико Борромео (1631 жылы қайтыс болған) және Джузеппе Поззобонелли (1783 жылы қайтыс болған) де жалғастырды. 20 ғасырда Миланның екі кардинал-архиепископы папалық таққа сайланды: 1922 жылы кардинал Ахилл Ратти Папа Пий XI болып сайланды, ал 1963 жылы кардинал Джованни Баттиста Монтини Папа Павел VI болып сайланды. Милан шіркеуін 1979 жылдан 2002 жылға дейін кардинал Карло Мария Мартини басқарды, ол католик солшылдарының сүйікті тұлғасы болды.
According to the legend, the Gospel was brought to Milan by the apostle Barnabas, and the first Bishop of Milan, Anathalon, was a disciple of that apostle. But a diocese cannot have been established there, as such, before 200, as the dioceses of the church evolved from the civil (Roman) dioceses following the reforms of Emperor Diocletian, for the list of the bishops of Milan names only five predecessors of Mirocles, who participated at the Lateran council held in 313 in Rome. During the persecutions of the third and early fourth century, several Christians suffered martyrdom and were venerated at Milan: among them Gervasius and Protasius (first persecution of Diocletian), Victor, Nabor and Felix, and Nazarius and Celsus. The persecutions ended in 313 when the Emperors Constantine I and Licinius issued the Edict of Milan which proclaimed the religious toleration in the Roman Empire. Historically, the Milanese church has been in full communion with the Papacy. Among its bishops should be named Eustorgius I and Dionysius, who firmly opposed apostasy imposed by the Roman Emperor Constantius II. Dionysus was exiled to Cappadocia (355), while the Romans put Auxentius on the episcopal throne of Milan. At the death of Auxentius, Ambrose was elected bishop by the people of Milan (374 97). Among his successors, Simplicianus, Senator and Dacius (530 52), who lived almost always in exile at Constantinople on account of the Gothic War. During the Lombard invasion, many things happened to the church in Milan. The Schism of the Three Chapters guaranteed autonomy of the Milanese Church for 38 years, since the Lombards were enemies of the Byzantines. At the siege of Milan by the Lombard Alboin, the Bishop Honoratus (568) sought refuge in Genoa, with a great number of his clergy, which returned to Milan only 70 years later under John the Good. In the 10th century, the archbishops of Milan became feudatory of the Emperor extending his jurisdiction to all North West Italy. The most distinguished of these was Ariberto da Intimiano (1018–45). As the power of the burghers grew, that of the archbishops waned, and with it the imperial authority which the prelate represented, and since the 12th century Milan became a Guelph town who fought the Emperor. The archbishop Ottone Visconti in the 13th century caused himself to be proclaimed perpetual lord, thus putting an end to the Republic of Milan and establishing the power of the House of Visconti who ruled the Duchy of Milan from 1277 to 1447. The figure who marked the modern history of the church of Milan was Charles Borromeo, archbishop of Milan from 1564 to 1584, who was a leading figure during the Counter Reformation and was responsible for significant reforms in the Catholic Church. His pastoral efforts were followed also by his successors, such as Federico Borromeo (died 1631) and Giuseppe Pozzobonelli (died 1783). In the 20th century, two Cardinal Archbishops of Milan were elected to the papacy: in 1922, Cardinal Achille Ratti was elected as Pope Pius XI, and in 1963 Cardinal Giovanni Battista Montini was elected as Pope Paul VI. The church of Milan was governed from 1979 to 2002 by Cardinal Carlo Maria Martini, who had been a favorite of the Catholic left.
Қазіргі басшылығы
2017 жылдың 7 шілдесінен бастап қазіргі Милан митрополиті – архиепископ Марио Энрико Дельпини. Ол Папа Франциск тағайындағаннан бері қызмет етіп келеді, ал бұған дейін Миланның бас викарі және көмекші епископы қызметтерін атқарған. Дельпини 2011 жылдан бері қызмет еткен және Рим Папасы болуға үміткер саналған зейнеткер кардинал Анджело Сколадан кейін оның орнын иеленді. Архиепископ Дельпиниге төрт көмекші епископ көмек көрсетеді: Эрминьо Де Скальци, Луиджи Стукки, Франко Аньеси және Паоло Мартинелли. Папа Франциск 2020 жылдың 30 сәуірінде Стукки мен Де Скальцидің отставкаларын қабылдады. Сол күні ол Джованни Раймонди мен Джузеппе Вегецциді көмекші епископтар етіп тағайындады.
As of 7 July 2017, the current Metropolitan Archbishop of Milan is Archbishop Mario Enrico Delpini, who has been serving since his appointment by Pope Francis, having served previously as the Vicar General and the Auxiliary Bishop of Milan. Delpini had succeeded the retiring Cardinal Angelo Scola, who had been in office since 2011 and had been a possible papabile. Archbishop Delpini is assisted by four Auxiliary Bishops: Erminio De Scalzi, Luigi Stucchi, Franco Agnesi, and Paolo Martinelli. The resignations of Stucchi and De Scalzi were accepted by Pope Francis on 30 April 2020. That same day, he appointed Giovanni Raimondi and Giuseppe Vegezzi as auxiliary bishops.
Қауымдар
Барлығы 1104 приход Ломбардия аймағының ішінде орналасқан. Олар Бергамо, Комо, Лекко, Милан, Павия және Варезе провинциялары арасында бөлінген.
The 1,104 parishes all fall within the region of Lombardy. They are divided between the Province of Bergamo, the Province of Como, the Province of Lecco, the Province of Milan, the Province of Pavia, and the Province of Varese.