Кіріспе
Манхэттендегі тұрғын үй-көксеуіл, Нью-Йорк. Ғимарат Солтүстік өзенінің (Гадсон өзенінің оңтүстік бөлігінің ежелгі атауы) жағалауындағы толтырылған жерге орналасқан. Downtown Club ғимаратының астындағы жер 1835 жылға дейін толтырылмаған, сол жылы Нью-Йорктегі Ұлы өрттен қалған қирандылар осы жерге төгілген. Downtown Athletic Club орнына алғашқыда шағын жер иелері үйлер салып қоныстанған. Қаржылық аудан тығыздалып дамыған сайын, тұрғын үй иелері қаланың жоғары жағына көшіп, олардың бұрынғы жерлері ірі коммерциялық ғимараттармен алмастырылды. Екі ғимарат та әртүрлі мақсаттармен салынғандықтан, сыртқы түрі де әртүрлі; атап айтқанда, Downtown Athletic Club фасады 21 West Street-тен қараңғырақ. Шатырларын қоса есептегенде, Downtown Club 39 қабаттан тұрады және 518 фут (158 метр) биіктікте. Алғашқы жоба бойынша, Downtown Club ғимаратының әр қабатында әртүрлі жабдықтар мен тұрғын үйлер болған: төменгі қабаттар негізінен спорттық жабдықтарға арналса, жоғарғы қабаттарда жатын бөлмелер орналасқан.
The building stands on filled land along the shore of the North River (an archaic name for the southernmost portion of the Hudson River). the land under the Downtown Club building was not filled until 1835, when debris from the Great Fire of New York was dumped there. The site of the Downtown Athletic Club was first occupied by small landowners who built houses in the area. and as the Financial District became more densely developed, the residential landowners moved uptown and their former lands were replaced with larger commercial buildings. The two buildings were constructed for different purposes and accordingly have different appearances; namely, the facade of the Downtown Athletic Club is darker than that of 21 West Street. Including attics, the Downtown Club has 39 above ground stories and is 518 feet (158 m) tall. As originally designed, the Downtown Club building included different facilities and living spaces on each of its floors: the lower floors were mostly reserved for athletic facilities and the upper floors contained bedrooms.
Нысан
Downtown Club ғимараты Батыс және Вашингтон көшелері арасындағы бүкіл кварталды алып жатыр. Downtown Club ғимараты алдымен жобаланғанымен, Старрет & ван Влек Downtown Club және 21 West Street жобаларының айналағы ауданға және бір-біріне қатысты әсерін қарастырды. Downtown Club ғимаратының фасады 21 West Street-ке қарағанда сәл қараңғырақ кірпіштен жасалған, сонымен қатар Батыс және Вашингтон көшелері бойында көбірек ішке қарай жылжыған бөліктері бар. Downtown Club – бұл кварталдағы ең биік ғимарат. Ғимарат 1916 жылғы қала құрылысы ережелерімен талап етілгендей, кері бұрылуларды (сетбэктерді) қамтиды; бұл кері бұрылулардың орналасуы ғимараттың ішкі кеңістіктерінің бастапқы мақсатына сәйкес айқындалған.
Фасад
Downtown Athletic Club ғимаратының қасбеті текстураны қамтамасыз ету үшін қолданылатын, дақтанған, өрнекті қызғылт кірпіштен тұрады. Түсі жанындағы 21 Батыс көшесінің көп түсті кірпіш дизайнымен сәйкес келмейді. Қасбеттің бөліктері тік кірпіш сегменттерімен бөлінген, ал кірпіш әсіресе терезелердің айналасында, кіреберіс айналасындағы консольдерде және шатырдағы парапеттерде көзге түседі. Басқа да ерекшеліктері: терезе табалдырықтары мен парапет қақпақтары тастан жасалған, сондай-ақ, шеврон орналасуымен мырыш пен қорғасыннан жасалған спандрельдер бар. Қасбет дизайны ғимараттың ішкі мақсатына да сәйкес келеді. 20-шы қабаттан жоғарыдағы қонақүй қабаттарында кішкентай терезелер болса, 4-ші мен 19-шы қабаттар арасындағы спорттық жабық ғимараттардың қабаттарында үлкен терезелер болған.
Қабырға
Батыс көшесінде батысқа қарай, ғимарат төртінші қабаттан жоғарырақ орналасқан. Солтүстік (сол жақтағы) бөлігінде 4-ші қабатта бір терезе, ал 5-тен 15-ке дейінгі қабаттардың әрқайсысында екі кішкентай терезеден жеке терезелер орналасқан. Орталық және оңтүстік (оң жақтағы) бөліктерінің қасбеттері біріктірілген, және әр қабаттағы терезелердің үстіндегі шпандельдердің орналасуы мен дизайны әртүрлі. Орталық және оңтүстік бөліктерінде 7-ден 15-қабатқа дейін әр қабатта бес терезе бар; 5-ші қабатта бес терезе торы бар; ал 4-ші және 6-шы қабаттарда терезелер мүлдем жоқ. 16-шы қабаттан жоғары әр қабатта төрт терезеден бар. Орталық және оңтүстік бөліктерінің 16-шы қабатынан жоғары, ал солтүстік бөлігінің 17-шы қабатынан жоғары қосымша шегінулер бар, сондай-ақ 18-ші қабаттың оңтүстік жағында және 20-шы қабаттың солтүстік жағында кішірек шегінулер бар. 26-шы қабаттағы тағы бір шегіну әк таспен жабылған парапетпен аяқталады.
Интерьер
Төменгі қабаттар көбінесе демалуға және Хейсман кубогының көрмесіне арналған. Үшінші қабатта бильярд үстелдері мен карта ойнау бөлмелері болса, бесінші қабатта боулинг алаңы орналасқан. Төртінші және алтыншы қабаттарда ракетбол, гандбол, теннис және сквош корлары, жетінші қабатта мини-гольф алаңы, ал сегізінші қабатта спортзал болды. Он бірінші қабатта медициналық кабинеттер, ал 13-тен 19-шы қабаттарға дейін асханалар мен демалыс бөлмелері орналасқан. Сонымен қатар, 13-15 қабаттарда ас үйлер, 15-ші қабатта жылыжайы бар балкон және 16-19 қабаттарда техникалық қызмет көрсету жайлары болды. Су резервуары мен механикалық жабдықтар жоғарғы үш қабатты алып жатты. Ғимараттың солтүстік-шығыс бұрышында баспалдақ та болды. Интерьер дизайнімен Барнет Филлипс және Дункан Хантер айналысты. The New York Times газетінен Кристофер Грей: «Жұмыстың масштабы мен өрнегі оны Нью-Йорктегі ең дамыған арт-деко интерьерлерінің біріне айналдырды» деді. Бұл жұмыс Шлайлер Ван Вехтен Хоффман басқаратын адвокаттар тобымен жасалды. Downtown Athletic Club тек ерлер клубы ретінде құрылды және келесі 51 жыл бойы солай болып қала берді. Ол кезде клуб 20 қабаттан тұратын ғимарат салуды жоспарлаған. 1928 жылдың ақпанында клуб үйінің жобасы ресми түрде жарияланғанда, Downtown Athletic Club-тың 1000 мүшесі болды. Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі жер тапшылығы жаңа клуб үйінің көкжиегі болуын талап етті. 1928 жылдың қарашасына қарай жоспарлар 17 қабатты клуб үйін көздейтін, ал болашақ клуб үйінің орнын тазалау жөніндегі келісімшарттар сол айда жасалды. 1930 жылдың ортасына қарай ғимараттың құрылысы дерлік аяқталды және мүшелікке 3500 адам өтініш берді. Жаңа клуб 1930 жылдың қыркүйегінде ашылды, ал ғимарат клубқа тапсырылғанға дейін 3 күндік арнайы көруге мүмкіндік берілді. Ол кезде клубта 3826 мүше болды, сондай-ақ ол Downtown Athletic Club-та тачдаун клубын құрды, ол кейіннен танымал болды. 1935 жылы клуб мүшесі Уиллард Принс Downtown Athletic Club-тың ең үздік колледж футболшысына жыл сайын кубок беруді ұсынды, және сол жылы алғашқы кубок табыс етілді. Downtown Athletic Club кубогы кейін Хейсман кубогы деп аталды. Downtown Athletic Club-тың кең мүмкіндіктеріне байланысты, ол пайдалы болу үшін кем дегенде 5000 мүшеге ие болуы керек еді, ал мүшелерінің көп бөлігі қаржы немесе құқық салаларында немесе төменгі Манхэттенде жұмыс істеді. 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін осы демографиялық топтағы көптеген адамдар мүшелік ақысын төлей алмады. 1936 жылдың тамызында клуб 260 000 долларлық салық қарызын төлеу үшін мүлкін ипотекаға берді. Кейіннен ғимарат 1947 жылы үшінші тарапқа сатылды. Ғимаратты толық бақылауға қайтару 1963 жылға дейін күтті. Клуб мүшелері 1977 жылдың желтоқсан айында клубтың жарғысын өзгертуге дауыс берді, бұл әйелдерге алғаш рет мүше болуға мүмкіндік берді. Бұл қадам негізінен экономикалық себептермен жасалды: клубтың төлем қабілеттілігін сақтау үшін 35 мың «тұрғын мүше» қажет болды (яғни, 30 жылдан астам уақыт бойы мүшелік төлемдерін төлеп, 35 мильдік (56 км) радиуста тұратын немесе жұмыс істейтін мүшелер), бірақ сол кезде мұндай мүшелердің саны 2000 ғана болды. Ғимарат Дүниежүзілік сауда орталығынан оңтүстікке қарай төрт блок қашықтықта орналасқан, ол шабуыл кезінде қирады. Downtown Athletic Club ғимараты зақымдалмады, бірақ ғимарат шабуылдан кейін ұзақ уақыт бойы жұртшылыққа кіре алмайтын шектеу аймағының бөлігі болды. 2001 жылдың қарашасында клуб басшылары 2002 жылдың қаңтарында клубты қайта ашуға үміттене берді, бірақ тамыз айында 8,3 миллион долларлық ипотека төленуі керек еді. Бұдан басқа, ғимаратты жөндеуге тағы 20-30 миллион доллар қажет болды, бірақ клуб мүшелерінің көбі қаржылай көмектесе алмады, ал клуб ай сайын 100 000 доллар жоғалтып, тез қарызға батты. Ғимаратта фитнес орталығы, бильярд үстелі бар демалыс бөлмесі және ашық терраса сияқты жайлылықтар болды. Сонымен қатар, бірінші қабатта «Оқу тәжірибесі» деп аталатын балалар бағы бар.
Interior designers Barnet Phillips and Duncan Hunter were responsible for the interior design. Christopher Gray of The New York Times said that "the scale and sophistication of the work made it one of the most developed Art Deco interiors in New York." by a group of lawyers led by Schuyler Van Vechten Hoffman. The Downtown Athletic Club had been organized as a men only club and would remain that way for the next 51 years. At the time, the club planned to build a 20 story structure. The Downtown Athletic Club already had 1,000 members when it formally announced plans for a clubhouse in February 1928. and Starrett & van Vleck were selected as the new clubhouse's architects. The limited amount of available space in Lower Manhattan required that the new clubhouse be a skyscraper. By November 1928 the plans called for a 17 story clubhouse; contracts for clearing the site of the future clubhouse were awarded the same month. By mid 1930, the building was almost completed and 3,500 people had submitted applications for membership. The new clubhouse opened in September 1930, with a special 3 day preview period before the building was turned over to the club. At this point, the club had 3,826 members, and he founded a touchdown club at the Downtown Athletic Club, which ultimately became popular. In 1935 club member Willard Prince suggested that the Downtown Athletic Club issue annual trophies for most outstanding college football player, and the first such trophy was awarded that year. the Downtown Athletic Club Trophy became the Heisman Trophy. Because of the Downtown Athletic Club's wide offerings, it needed at least 5,000 members to remain profitable, and most of its members worked in the financial or law industries or in lower Manhattan. In the aftermath of the Wall Street Crash of 1929, many people in that demographic could no longer pay for the cost of membership. In August 1936, the club mortgaged its property to pay $260,000 of back taxes. Subsequently, the building was sold to a third party in 1947. Full control of the building was not reestablished until 1963. The club's members voted to change the club's bylaws in December 1977, allowing women to become members for the first time. The move was largely for economic reasons: to stay solvent, the club needed 3,500 "resident members"—defined as due paying members over 30 years old who lived or worked in a 35 mile (56 km) radius—but only had 2,000 such members at the time. The building was four blocks south of the World Trade Center, which had been destroyed in the attacks. The Downtown Athletic Club building was not damaged, but the building was part of an exclusion zone that the public could not enter for an extended period after the attacks. By November 2001, club officials were still hoping to reopen the club in January 2002, although there was an $8.3 million mortgage due to be paid that August. Furthermore, the building needed another $20–30 million for renovation, yet few club members were able to provide funds, and the club was accumulating debt quickly, losing $100,000 a month. The structure's amenities included a fitness center, lounge with pool table, and outdoor terrace. A preschool academy called the Learning Experience was also established in the ground floor.
Гейсман кубогы
Downtown Athletic Club бұрын Heisman Trophy сыйлығын табыстаған, бұл Ұлттық колледждік спорт қауымдастығының (NCAA) колледж футболдағы ең үздік ойыншысын марапаттайтын жыл сайынғы шара. Heisman Trophy алғаш рет 1935 жылы табысталды және бұрынғы спорт директоры Heismanның құрметіне аталды. 11 қыркүйек шабуылдарынан кейін Downtown Club-тың маңындағы аймақ жабылып, клуб банкротқа ұшырағаннан соң, Heisman Trophy салтанаты көптеген орындарға, соның ішінде Нью-Йорк қаласының Йель клубы мен Нью-Йорк Хилтон қонақүйіне көшірілді, ал 2005 жылы Палладиум Таймс-скверіне орналасты. Клуб банкротқа ұшырағаннан бері, сыйлықты Heisman Trust таратады.