Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вибо Валентия (ˈviːbo vaˈlɛntsja; 1861 жылға дейін Монтелоне; 1861-1928 жылдар аралығында Монтелоне ди Калабрия; немесе Мунталауни) – Тиррен теңізіне жақын орналасқан Калабрия аймағындағы итальян қаласы және коммуна. Бұл Вибо Валентия провинциясының орталығы, сонымен қатар ауыл шаруашылығы, сауда және туризм салаларының маңызды орталығы (жақын жердегі ең танымал орындар – Тропеа, Рикади және Пиццо). Ірі өндіріс кәсіпорындары да бар, оның ішінде Майератоның туна өңдеу ауданы ерекше аталады. Вибо Марина порты жергілікті экономика үшін маңызды рөл атқарады.
Vibo Valentia (ˈviːbo vaˈlɛntsja; Monteleone before 1861; Monteleone di Calabria from 1861 to 1928; or Muntalaùni) is a city and comune (municipality) in the Italian region of Calabria, near the Tyrrhenian Sea. It is the capital of the province of Vibo Valentia, and is an agricultural, commercial and tourist center (the most famous places nearby are Tropea, Ricadi and Pizzo). There are also several large manufacturing industries, including the tuna district of Maierato. Very important for the local economy is Vibo Marina's harbour.
Тарих
Вибо Валентия бастапқыда грек колониясы Гиппонион болған. Бұл, шамамен б.з.д. 7 ғасырдың соңында Локри тұрғындары, Ион теңізіндегі маңызды қаланың халқы, құрған. 7 км шеңберлі алып қала қабырғасы, оның бір бөлігін бүгінге дейін көруге болады, төбені және порты бар аумақты қоршаған. Онда ара-арасында цилиндрлі мұнаралар орналасқан, ал оның монументалды көлемі қаланың байлығына және ұзақ тарихы бойында қатысқан соғыстарға куәлік етеді. Диодор Сицилийскийдің мәліметінше, қала б.з.д. 388 жылы Сиракуза тираны Дионисий Ақсақалдан басылып алынып, барлық халқы депортацияланды. Халқы б.з.д. 378 жылы карфагендіктердің көмегімен қайта оралды. Келесі жылдары Гиппонион қазіргі Калабрияның көп бөлігін бақылаған Бруттардың билігіне көшті. Қала Римге бағынғаннан кейін, атауы латын тілінде Hipponium деп өзгертілді. Б.з.д. 194 жылы қала Вибо Валентия деген атпен Рим колониясына айналды. Республиканың соңғы кезеңі мен империяның басында қала гүлденді, ал Цицерон мұнда вилла салдырған. Батыс Рим империясы құлағаннан кейін қала толығымен дерлік тасталып кетті. 1070 жылы нормандықтар ескі Акрополь орнында қамал салды, ал 1235 жылы Киелі Рим императоры және Сицилия патшасы Фридрих II Монтелеоне деген жаңа қала құрды. Қала 1928 жылы ғана Вибо Валентияның ежелгі римдік атын қайта алды.
Vibo Valentia was originally the Greek colony of Hipponion It was founded, probably around the late 7th century BC, by inhabitants of Locri, a principal city of the region on the Ionian Sea. The massive city wall of 7 km circumference, a length of which can still be seen today, enclosed an area over the hill and down to the port. It had cylindrical towers at intervals and its monumental size testifies to the wealth of the city and the wars the city was involved in throughout its long history. Diodorus Siculus reports that the city was taken in 388 BC by Dionysius the Elder tyrant of Syracuse, who deported all the population. The population came back in 378 BC, with the help of the Carthaginians. In the following years Hipponion came under the dominion of the Bruttii, who controlled most of the present Calabria. After the town fell to Rome, the name was Latinised to Hipponium. The town became a Roman colony in 194 BC with the name of Vibo Valentia. It enjoyed a period of prosperity during the late Republic and early Empire, and Cicero had a villa here. The town was almost completely abandoned after the fall of the Western Roman Empire. In 1070 the Normans built a castle at the site of the old Acropolis and in 1235 a new city was established by Frederick II, Holy Roman emperor and king of Sicily, with the name of Monteleone. The city got back the old Roman name of Vibo Valentia only in 1928.
Негізгі көрікті жерлер
Норман Хоэнштауфен қамалы, көптеген деректерге сүйенсек, Хиппонион акрополісі орнында салынған және шамамен 1000 жылы тұрғызылған. Оның құрылысында жақын жердегі грек ғибадатханаларынан алынған материалдар пайдаланылды. 1783 жылы болған жер сілкінісінен зардап шекті. Бүгінде қамалда мемлекеттік мұражай орналасқан. Гиппонион қабырғаларының қалдықтары мен сегіз мұнараның іргетастары сақталған, олардың әрқайсысының биіктігі шамамен… Санта-Мария-Маджоре-э-Сан-Леолука (Кафедраль) шіркеуі 9 ғасырда Византия базиликасының орнында салынған. Онда 18 ғасырға жататын мәрмәр бас құрбандық үстелі, онда 16 ғасырлық «Мадонна делла Неве» мүсіні және Ренессанс триптихі орналасқан. Санта Руба: (шамамен 1000 жылы) папа Калликст II тұсында салынған шіркеу. Онда шығыс стиліндегі үлкен күмбез бар. Бұл шіркеу Вибо Валентия мен Сан-Грегорио-д'Иппона қалаларының арасында орналасқан. Розарио шіркеуі (шамамен 1337 жыл) римдік ғибадатхананың орнында салынған. Алғашқыда готикалық стильде салынған, бірақ 1783 жылғы жер сілкінісінен кейін қайта жаңартылған. Сонымен қатар, онда жергілікті суретші Джулио Рубиноның әртүрлі картиналары, сондай-ақ 5 түрлі түсті ағаштан жасалған мүсіндер сақталған. Кармин шіркеуі: 17 ғасырда салынған, бір ғана негізгі бөлімі және овал пішінді. Бұл монастырь көп жыл бойы қалалық аурухана ретінде пайдаланылды. Санта-Мария-делли-Анжели шіркеуі: 1621 және 1666 жылдар аралығында салынған, алғашқыда Реформаланған кіші монахтар монастырына (қазіргі Ұлттық мектеп-интернат) қосылған, оны Капуцин монахтары басқарады. Онда 17 ғасырға жататын, авторлары белгісіз «Ангелдер» деп аталатын ағаштан жасалған крест сақталған, және наурыз айының әр жұмасында осы шіркеуге қажылыққа келетін мыңдаған адам бар. Киелі Михаил шіркеуінде Лука Джорданоның «Сан Микеле че скачка Люциферо» және Людовико Мазантидің «Эстаси ди Сант-Игнацио» картиналары бар. Қасиетті Жүсіп шіркеуі: иезуит монахтарының тілегімен салынған, ол 1701 жылы Қасиетті Игнатий немесе Иса атымен ғибадат етуге ашылды. Онда Қасиетті Игнатийдің көруі және бас құрбандық үстеліндегі Қасиетті Жүсіптің ағаштан жасалған композициясы сияқты бірнеше картиналар мен мүсіндер сақталған. Киелі Рух шіркеуі: 1579 жылы салынған, қазіргі уақытта ғибадат етуге жарамайды. Бұл қаланың ең алғашқы шіркеуі болған, қазіргі шіркеу салынғанға дейін. Оның ішінде әртүрлі көркем туындылар сақталған, бірақ кейін қаланың басқа шіркеулеріне көшірілген. Санта-Мария-ла-Нова шіркеуі: 1521 жылы герцог Этторе Пигнателлидің тапсырысымен «Санта-Мария-ди-Гиесу» деген атпен салынған, онда оның саркофагы сақталған. Наполеон билігі кезінде тұрақ және қару-жарақ қоймасы ретінде пайдаланылған, содан кейін 1837 жылы Энрико Гальярди оны қалпына келтіріп, қайта ашқан. Оның ішінде фламанд суретшісі Дирк Хендрикстің көптеген туындылары бар. Санта-Мария-дель-Соккорсо шіркеуі: 1632 жылы салынған, 1791 жылы Бернардо Моренаның суреттеріне сәйкес қайта құрылған. Ла Мадоннелла: Капуцин монахтарының бұрынғы монастырының орнында салынған кішкентай шіркеу. Падуаның қасиетті Антоний шіркеуі: 17 ғасырда салынған, ол Капуцин кіші монахтарының монастырына қосылған. Ішінде Лука Джорданоның «Ла Мадонна кол бамбино траи Санти Анна е Феличе» және Пачекко Де Розаның «l'Иммакулата кони Санти Франческо е Антонио» картиналары бар.
Norman Hohenstaufen Castle, located most likely on the site of Hipponion acropolis, and built around 1000. For its construction materials from the Greek temples nearby were used. It was damaged by an earthquake in 1783. Today the castle is home to a state museum. Walls of Hipponion, including about of remains and foundations of eight towers, each with an estimated height of Church of Santa Maria Maggiore e San Leoluca (Cathedral), built in the 9th century over the remains of a Byzantine basilica. It has an 18th century marble high altar with a 16th century sculpture of "Madonna della Neve", and a Renaissance triptych. Santa Ruba: (c. 1000), church built during the reign of Pope Callixtus II. It has a large cupola in Oriental style. It is located halfway between Vibo Valentia and San Gregorio d'Ippona. Church of the Rosario (c. 1337), located over a Roman temple. Originally in Gothic style, it was remade after the 1783 earthquake. Moreover, it preserves different paintings of the local artist Giulio Rubino as well as 5 polychrome wooden statues of the Sorrowful Mysteries and a Risen Christ made by Ludovico and Domenico Rubino (brothers of Giulio, the painter), carried in procession during the Holy Week. Church of Carmine: built in the 17th century with a single nave and an oval shape. The convent has been the city hospital for a long time. Church of Santa Maria degli Angeli: built between 1621 and 1666, at first annexed to the convent of the Reformed Friars Minor (now National Boarding School), it is handled by Capuchin Fathers. It preserves a wooden Cross called "of Angels" of an unknown author of '600, destination of thousands of devotees who go on pilgrimage every year by tradition on every Friday in March. Church of Saint Michael: inside there are a paint by Luca Giordano, San Michele che scaccia Lucifero, and a paint by Ludovico Mazzanti, Estasi di Sant'Ignazio. Church of Saint Joseph: wanted by the Jesuit Fathers, it was opened to worship in 1701 with the name of Saint Ignatius or of Jesus; it preserves several paintings including The vision of Saint Ignatius and sculptures like the wooden composition of Saint Joseph on the high altar. Church of the Holy Spirit: built in 1579, it is still deconsecrated; it was the first church of the city before the construction of the current one. Inside different artistic works were preserved until its closing and then they were moved to other churches in the city. Church of Santa Maria la Nova: built in 1521 with the name of Santa Maria di Gesù by duke Ettore Pignatelli, it preserves the sarcophagus of him. During the Napoleonic domination it was used as stable and armory; then, in 1837, it was restored and reopened by Enrico Gagliardi. Inside there are many works by the Flemish painter Dirk Hendricksz. Church of Santa Maria del Soccorso: built around 1632, it was reconstructed in 1791 based on the drawings provided by Bernardo Morena. La Madonnella: small church built on the site of the ancient convent of the Capuchins. Church of Saint Anthony of Padua: built during the 17th century, it was annexed to the convent of Friars Minor Capuchin; on the inside there are one painting by Luca Giordano, La Madonna col bambino tra i Santi Anna e Felice, and one by Pacecco De Rosa, l'Immaculata con i santi Francesco e Antonio.