Кельвин Гриффит: Бейсбол командасының иесі және тарихы

Кіріспе

Американдық бейсбол командасының иесі (1911–1999)

Кэлвин Робертсон Гриффит (1 желтоқсан 1911 – 20 қазан 1999), тумасы Кэлвин Гриффит Робертсон, Канадада туған американдық Үлкен бейсбол лигасы командасының иесі болған. 1955 жылдан 1984 жылға дейін Америка лигасының «Вашингтон Сенаторлары»/«Миннесота Твинз» франшизасының президенті, басым иесі және іс жүзінде бас менеджері ретінде ол 60 жылдан кейін «Сенаторларды» Вашингтондан 1960 жылдың күзінде Миннеаполис-Сент-Пол қаласына көшіріп, «Твинз» командасын құрды. Ол ойынға деген адалдығымен және айтқан сөздерімен танымал болды. 2020 жылдың 19 маусымында «Миннесота Твинз» командасы оның мүсінін «Тагрет Филд» стадионынан алып тастады, себебі команда 1978 жылы Васекада жасаған нәсілшілдік пікірлеріне байланысты осылай шешім қабылдады.

Ерте өмір

Ол Монреаль, Квебек қаласында Джеймс А. Робертсон мен бұрынғы Джейн Барр Дэвистің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Шетланд аралдарының тумасы, Канадаға көшіп келіп, кіші лигада бейсбол ойнады. Робертсон мансабы аяқталғанға дейін, жоғары лигадағы «Монреаль Роялз» командасына қабылдауға тырысты, содан кейін газет таратушы болып жұмыс істеді. Алкоголизмге ұшыраған ол 1922 жылы қайтыс болды, Монреальде жесір және жеті кішкентай баласын қиын жағдайда қалдырды. Ол Кларк Гриффитке үйленді, ол болашақта Бейсбол залының мүшесі атанды және 20 ғасырдың басында «Чикаго Уайт Сокс», «Нью-Йорк Хайлендерс», «Цинциннати Редс» және «Вашингтон Сенаторс» командаларының басқарушысы болды, ал 1920 жылдан кейін «Сенаторлардың» президенті және бас акционері атанды. Кларк пен Адди Гриффит Джеймстің алкоголизмнен зардап шегуіне ұзақ уақыт бойы алаңдады. Ол қайтыс болғаннан кейін, баласыз Гриффиттер 1923 жылы, Кальвин 11 жасқа толғанда, оны және оның әпкесі Тельманы Вашингтондағы үйлеріне қабылдады. Екі бала да Гриффит тегін алды, бірақ олар ешқашан ресми түрде асырап алынбады. 1925 жылғы Әлем сериясі кезінде United Press Гриффит пен қарсы команда «Питтсбург Пиратс» командасының (серияны жеңіп алған) үшін жазған қысқа мақалаларын жариялады.

Вашингтон (1955-1960 жылдар)

Аға Гриффит 1955 жылдың қазан айында 85 жасында қайтыс болғанға дейін «Сенаторлар» командасына ие болды; команда содан кейін 1920 жылдан бері түрлі лауазымдарда жұмыс істеген 43 жастағы Кальвинге өтті. Ол бастапқыда командада ұшқыш болып жұмыс істегеннен кейін Вирджиния штатындағы Стаунтон әскери академиясын және АҚШ астанасындағы Джордж Вашингтон университетін бітірді. Содан кейін ол кіші лигада ойыншы және менеджер болды (Джо Энгелдің және Чаттанугадағы «Лукаутс» командасының «Энгел» стадионында қысқа мерзім қызмет етті), ал 1941 жылы Вашингтон командасының бас кеңсесіне қосылды, соңынан атқарушы вице-президент болды. Кальвин мен оның қарындасы, қазір Тельма Гриффит Хейнс, әйелінің «Сенаторлар» командасындағы 52 пайыздық үлесінің жартысын мұраға алды. Келесі 29 жыл бойы Тельма өзінің үлесін ағасымен бірге дауысқа салып, Кальвинге команданы толық басқару құқығын берді. Робертсон отбасының басқа балалары да «Сенаторлар» командасында маңызды лауазымдарға ие болды. Кальвиннің үш бауыры – Шери, Джимми және Билли Робертсон команда басшылары болды, сондай-ақ Тельманың күйеуі, бұрынғы ойыншы Джо Хейнс та басшылық қызметтер атқарды. Ал Тельманың күйеуі Джо Кронин, «Дәуір» залына енген шабуылшы, Милдред Робертсонның күйеуі, «Сенаторлар» командасының, кейін «Бостон Ред Сокс» командасының ойыншы-басқарушысы болды. Кронин ақырында «Ред Сокс» командасының бас менеджері, содан кейін Америка лигасының президенті болды. Кальвиннің ұлы Кларк Гриффит II және оның немерелері Брюс Хейнс және Том Кронин «Твинс» командасының бас кеңсесінде атқарушы лауазымдарда болды.

Ойын алаңында: ұрыстар мен күрес

Кальвиннің иелігі кезінде Гриффит стадионының сол жақ алаңының өлшемдері бірден қысқартылды. Сол жақ алаңының қоршау сызығы бойынша қашықтық 4 метрге 388 футқа дейін азайтылса да, сол жақ орталық алаңындағы күшті соққы алаңы 360 футқа дейін төмендетілді; 6 фут (2 метр) биіктігіндегі ішкі қоршау жаңа контурды оң қолды күшті соққышылар үшін оңайырақ жасады. Бастапқы өлшемдерді марқұм Кларк Гриффит жақсы көрген, ол бұрынғы питчер ретінде 20 ғасырдың басындағы табысты командаларын питчинг, жылдамдық, алаңды басып өту және қорғанысқа негіздеген. 1945 жылғы АЛ чемпионатына 1 ойын жетпей қалған «Сенаторлар» командасы, маусым бойы 2601 үйге соққы жасағанда, 7 қыркүйекте Джо Кухелдің «парк ішінде» соққан жалғыз хоумранын тіркеді. 1955 жылғы «Сенаторлар» Гриффит стадионындағы 77 үй ойынында 20 хоумран соқты. 1956 жылғы команда жаңа өлшемдермен үй алаңында 63 хоумран соқты, ал 1950 жылдардың соңындағы Вашингтон командаларында Рой Сиверс, Джим Лемон, Боб Эллисон және Даңқ залының мүшесі Хармон Киллебрю сияқты күшті оң қолды соққышылар болды. Сиверс пен Киллебрю 42 хоумранмен «Сенаторлар» командасының бір маусымдағы хоумран соғу рекордын жаңартты және бұл көрсеткіш бойынша Америка лигасын жетекке шығарды (немесе Киллебрю жағдайында, тең жетекші). Алайда, Вашингтон питчингі өзгерістердің тікелей салдарына тап болды. 1955 жылғы «Сенаторлар» командасының орташа жинаған ұпайы 4.62 болды, ал Гриффит стадионында – 4.01. Гриффиттің еңбегінің арқасында оның питчингі (бас питчер Камило Паскуалдың басшылығымен) 2013 жылдан бастап жақсы көрсеткіштерді көрсетті және 1960 жылға қарай «Сенаторлар» командасының орташа жинаған ұпайы 3.77-ге төмендеді (Гриффит стадионында – 3.88). Кальвин Гриффит Вашингтонның дәстүрлі түрде нашар дамыған фермалық жүйесі мен скауттық операцияларына да инвестиция жасады. 1962 жылы «The Sporting News» журналының ресми бейсбол нұсқауында «Сенаторлар» ұйымында тек үш толық уақытты скаут болғаны көрсетілген, бірақ олардың бірі Джо Камбриа болды, ол Кубадан командаға талантты ойыншыларды тасымалдау арнасын құрды, ол оның 1962 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. «TSN бейсбол нұсқауында» «Сенаторлар» штабында сегіз скаут бар екені тізілген. Бірақ 1960 жылы, команданың Вашингтондағы соңғы жылы, сол жылы «Сенаторлар» атынан жұмыс істейтін 23 толық уақытты талант іздеушінің тізімі жарияланды. Фермалық жүйеге енгізілген өзгерістер осылай болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, Кларк Гриффиттің фермалық жүйесі төмен деңгейдегі кіші лига командаларына бағытталған. Көп жылдар бойы Double A Chattanooga Вашингтонның ең жақсы ферма командасы болды, ал бір кезде «Сенаторлар» командасының тек екі ферма командасы болды: Class A Charlotte және Class D (қазіргі жүйеде Rookie деңгейіндегі командаға тең). Кальвин 1956 жылы, содан кейін 1960 жылы Үшінші А лигасының филиалдарын қосты. Тіпті сол кезде де команда 1950 жылдары әдетте 6-8 филиалды ұстады, ал 1960 жылғы «Сенаторлар» командасы 1951 жылғы командадан бір командаға аз демеушілік етті. Гриффит сондай-ақ бонус алатын жас ойыншыларға инвестиция жасады, Киллебрю осы салада үлкен жетістікке жетті. Оның еңбегінің нәтижесі мынада: 1960 жылға қарай оның «Сенаторлар» командасында Киллебрю, Эллисон, Паскуал, Педро Рамос, Джим Каат (2021 жылы Даңқ залына сайланған) және Зоило Версальес сияқты өзі тәрбиелеген ойыншылар бар болды. Ол сондай-ақ 1960 жылдан 1967 жылға дейін команданың бастапқы ұстауы болған Эрл Батти, 1960 жылдың сәуірінде Сиверске сатылған күшті соққышы Дон Минчер және өткен маусымда кіші лиганың еркін агенті ретінде қол қойған бастапқы питчер Джек Кралик сияқты жас таланттарды алды. Бұл үш ойыншы «Ақ соққылар» командасынан келді.

Under Calvin's ownership, the left field dimensions of cavernous Griffith Stadium were immediately shortened. Although the distance along the left field foul line decreased by only 14 feet (4 m) to 388 feet (118 m) in , the left center field power alley was reduced to 360 feet (110 m); a 6 feet (2 m) high inner fence made the new contour even friendlier to right handed power hitters. The original dimensions were favored by the late Clark Griffith, who, as a former moundsman, built his successful early 20th century teams on pitching, speed, gap to gap hitting, and defense. The pennant contending 1945 Senators, who fell short of the AL championship by 1 games, hit only one home run—an inside the park blow by Joe Kuhel on September 7—in 2,601 home at bats all season. The 1955 Senators hit 20 home runs at Griffith Stadium during their 77 game home schedule. The 1956 club, with the new dimensions in place, slugged 63 long balls at their home park, and Washington clubs of the late 1950s featured powerful right handed hitters like Roy Sievers, Jim Lemon, Bob Allison and Hall of Famer Harmon Killebrew. Sievers and Killebrew established a new Senators' single season home run record with 42 blasts to lead (or, in Killebrew's case, co lead) the American League in that category. However, the Washington pitching staff bore the immediate brunt of the changes to the ballpark. The 1955 Senators posted a 4.62 staff earned run average—4.01 at Griffith Stadium. To Griffith's credit, however, his pitching staff (led by ace right hander Camilo Pascual) began to post respectable earned run averages beginning in and by , the Senators' ERA was down to 3.77 (3.88 at Griffith Stadium). Calvin Griffith also invested in Washington's traditionally weak farm system and scouting operations. In , The Sporting News' Official Baseball Guide showed only three full time scouts on the Senators' org chart, although one of them was Joe Cambria, who established a pipeline of playing talent from Cuba to the franchise that endured until his death in 1962. The TSN Baseball Guide listed eight scouts on the Senators' staff. But by 1960, the team's last year in Washington, the same annual listed 23 full time talent hunters working on the Senators' behalf. The changes to the farm system were less dramatic. Historically, Clark Griffith's farm system was concentrated on low level minor league teams. For years, Double A Chattanooga was Washington's top farm team, and for a time the Senators had only two other farm teams, Class A Charlotte and Class D (equivalent to a Rookie level team in today's system) Orlando. Calvin added Triple A affiliates, first in 1956 and then, for good, in 1960. Even then, the team usually fielded 6–8 affiliates throughout the 1950s, and the 1960 Senators actually sponsored one fewer team than the 1951 club. Griffith also began to invest, cautiously, in bonus babies, with Killebrew a notable success. The proof of his endeavors was in the pudding: by 1960, his Senators featured home grown players like Killebrew, Allison, Pascual, Pedro Ramos, Jim Kaat (elected to the Hall of Fame in 2021) and Zoilo Versalles. He also obtained young talent like Earl Battey, who was the team's starting catcher from 1960 to 1967, and power hitting prospect Don Mincher, both acquired for Sievers in April 1960, and starting pitcher Jack Kralick, signed as a minor league free agent the previous season. The trio came to Washington from the White Sox.

Ойын алаңынан тыс жерлерде: көшіру жұмыстары

Бірақ Гриффиттің күш-жігерінің нәтижесін бастапқыда байқау қиын болды. 1956–59 жылдардағы «Сенаторлар» командасы әр маусымда 95 жеңіліске ұшырады және үш рет қатарынан соңғы орынды иеленді (1957–59). 1959 жылға дейін көрермендер саны 500 000-нан төмен болды, бірақ содан кейін 615 000-ға жетті. «Сент-Луис Браунс» командасының жақын орналасқан Балтиморға «Ориолс» ретінде көшуі (Калвин бұл қадамға қатаң қарсы болған) «Сенаторлардың» аймақтық тартымдылығын азайтты, тіпті 1950-ші жылдардағы «Ориолс» та Американ лигасының екінші дивизионындағы тұрақты командалардың бірі болды. Күндізгі жарыққа шығар алдында Кальвин «Сенаторлардың» Вашингтонда сақтала алатынына күмәнданып жүрді. «Гриффит стадионы» тек ең кішкентай стадион ғана емес, сонымен қатар, айналасындағы аудан да құлдырап кеткен еді. «Сенаторлар» басқа да үміткерлерді қызықтырды: «The Washington Post» газеті 1956 жылдың күзінде клубтың директорлар кеңесі Сан-Франциско, Луисвилл және Миннеаполис қалаларынан ұсыныстар алғанын (бірақ оларды қабылдамағанын) хабарлады. «Сенаторлар» әлі де өз үй стадионына ие болды, бірақ Вашингтон Гриффиттің ұнатпаған, команданың округтің солтүстік-батыс аймандағы дәстүрлі жанкүйерлерінен тым алыс орналасқан жерінде жаңа, мемлекеттік қаржыландырылатын стадион салуды қарастырып жатты. Сонымен қатар, «Твин-Ситиз» негізделген иелері жаңа Континентальдық лигада франшиза жеңіп алды, бұл Гриффиттің Вашингтондағы қаржылық қиындықтарына назар аударуға көмектесті. Бірақ ол 1959 жылғы маусымда көшуге рұқсат сұрағанда, Американ лигасының басқа иелері оның өтінімін тағы да қабылдамады. Кейінірек Кэрью Гриффиттің сөздерінің маңыздылығын азайтып, Гриффиттің басшылығымен «Твинс» командасында ойнағанда «ешқандай нәсілшілдік белгілерін көрмегенін» және Гриффитпен бірге оған лайықты жалақы төлеуге жеткілікті қаражаты бар үлкен нарықтық командада ойнауы керектігіне келіскенін айтты. Бұл мәміле Гриффит отбасының 65 жылдық иелігіне нүке айырды. Ол біраз уақытқа директорлар кеңесінің төрағасы қызметін атқарды.

Расизмге қатысты айыптар

Гриффит көпшілік алдындағы мәлімдемелерімен танымал болды. Sports Illustrated журналы 1983 жылы былай деп жазды: "Гриффит бұрыннан-ақ спорттағы ең қолжетімді және цитатаға ие иегерлердің бірі ретінде танылды. Журналистер оның есігін қағып, кіріп, жазбаларын шыншылдығымен өрескел, ал синтаксисі керемет бұрмаланған сөйлемдермен толтыратын. Кейбіреулері тіпті оны ұнатуға бастады. Өткен жылы ол жаңадан келген орталық қорғаушы Джим Айзенрайхтың «Мәңгілік жұлдызға» айналуға тағдырланғанын айтқан еді". "Ол бейсболдағы ең жақсы немесе ең нашар менеджер болады", - деді ол 1968 жылғы маусымнан кейін жас Билли Мартинге алғашқы менеджерлік қызметін бергенде. Бір жыл өткен соң Гриффит Мартинді жұмыстан босатқан алғашқы иегер болды, тіпті Мартин «Твинс» командасын 97 жеңіске жеткізіп, 1969 жылы Америка лигасының Батыс дивизионында жеңіске ие болған болатын. Мартиннің 20 ойын жеңіп алған питчер Дейв Босвелл мен команда басшысы Говард Фоксқа мас күйде жасаған шабуылдарынан туындаған бұл шешім көптеген «Твинс» жанкүйерлеріне ұнамады. Алайда, одан бұрын да «Твинс» командасының бірнеше басшылары Мартиннің сапарларда көп ішетіні туралы шағымдар түсірген еді. 1970 жылы Мартиннің орнын кім басатыны туралы сұраққа Гриффит: "Бір нәрсені кепілдік бере аламын, ақылға сыймас ештеңе істемеймін", - деп жауап берді. Гриффит нақты ойыншылар және жалпы нәсіл туралы пікір білдіре бастады. Коулман: "Мен оның айтқанын естіп, қынжылдым, мұндайды айтуға болмайды", - деген сөздерін келтірді. Сөзді тоқтатқан Гриффит дауысын төмендетіп, айналасында қара нәсілді адамдар бар ма деп сұрады. Бөлмеге қарап, аудиториясы ақ нәсілді екеніне көз жеткізген соң, ол жауабын жалғастырды: "Біз Миннесотаға неліктен келдік дейсіздер? Себебі, мұнда бар болғаны 15 мың қара нәсілді адам бар екенін білдік. Қара нәсілділер бейсболға бармайды, бірақ күрес аренасын толтырып, сізді қорқытатын ұрандарды көтеріп жүреді. Біз мұнда жақсы, еңбекқор ақ нәсілді адамдар бар екенін білу үшін келдік". Содан әрі ол Кэруді нарықтан төмен бағамен, жылдық 170 000 доллар жалақыны қабылдағаны үшін "ақымақ" деп атады, ал ол шын мәнінде "одан да көпке тұрар еді". Гриффит нәсілшілдік айыптауларын жоққа шығарды. 1991 жылы Бейсбол Даңқы залына енгізілген кезде Кэрудің ашуы басылған сияқты, ол Гриффитке өзінің мансабын бастағаны үшін алғыс айтты. Кэру Гриффиттің "алғашқы шақырған адамы" болғанын мәлімдеді.

Griffith became well known for his public statements. Wrote Sports Illustrated in 1983: "Griffith long ago established himself as one of sport's most accessible and quotable owners. Reporters could rap on his door, enter and fill their note pads with sentences so coarse in honesty and so magnificently mangled in syntax that some began to enjoy him. He was quoted last year as saying that rookie center fielder Jim Eisenreich was 'doomed to be an All Star'." "He'll either be the best manager in baseball — or the worst", he said when he gave a young Billy Martin his first manager job after the 1968 season. A year later, Griffith became the first owner to fire Martin, despite Martin's having led the Twins to 97 victories and the 1969 American League West Division title. The firing—which stemmed from Martin's well publicized, alcohol fueled assaults on 20 game winning pitcher Dave Boswell and team executive Howard Fox—was highly unpopular with many Twins' fans. However, even before then, a number of Twins executives had received complaints about Martin's heavy drinking on road trips. When he was asked who would replace Martin as the Twins' 1970 manager, Griffith replied, "I guarantee you one thing. I won't do anything rational." Griffith began to make comments about specific players and about race in general. Coleman is quoted as saying “I was wincing the whole time thinking, you don’t want to say that.” At that point, Griffith interrupted himself, lowered his voice and asked if there were any blacks around. After he looked around the room and assured himself that his audience was white, Griffith resumed his answer stating:

"I'll tell you why we came to Minnesota. It was when we found out you only had 15,000 blacks here. Black people don't go to ballgames, but they'll fill up a rassling ring and put up such a chant it'll scare you to death. We came here because you've got good, hardworking white people here." He went on to call Carew a "damn fool" for accepting a below market $170,000 annual salary when he was actually worth "a lot more than that." Griffith denied charges of bigotry, Carew's anger seemed to lessen by 1991 when he was inducted into the Baseball Hall of Fame and called Griffith to thank him for jump starting his career. Carew claimed that Griffith was "the first person" he called after being inducted.

Өлім

Гриффит 1999 жылғы 20 қазанда Флорида штатының Мельбурн қаласында 87 жасында пневмония, бүйрек инфекциясы және жоғары температура салдарынан туындаған асқынулардан көз жұмды. Ол Миннесотаға «Сенаторлар» командасын көшіргеннен кейін сирек барган Вашингтон қаласына жерленді. Гриффит 2010 жылы Канада Бейсбол Даңқы залының мүшесі атанды.