Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
басқа да осы есімді адамдар
other people with this name
Иоанн Ибелинский (1215 – 1266 жылдың желтоқсаны), Яффа және Аскалон графы, көрнекті заңгер және Иерусалим Корольдігінен шыққан ең ұзақ заңдық трактаттың авторы болған. Ол Кипр Корольдігінің балиі Филипп Ибелиннің және Алиса Монбельярдтың ұлы, сондай-ақ "Бейрут ескі билеушісі" атанған Иоанн Ибелиннің сіңілі баласы. Оны оның ағасынан және Ибелин әулетінің басқа да Иоанн есімді мүшелерінен ажырату үшін кейде Яффалық Иоанн деп атайды.
John of Ibelin (, 1215 – December 1266), count of Jaffa and Ascalon, was a noted jurist and the author of the longest legal treatise from the Kingdom of Jerusalem. He was the son of Philip of Ibelin, bailli of the Kingdom of Cyprus, and Alice of Montbéliard, and was the nephew of John of Ibelin, the "Old Lord of Beirut". To distinguish him from his uncle and other members of the Ibelin family named John, he is sometimes called John of Jaffa.
Отбасы және ерте өмірі
Оның отбасы Ибелиндердің Кипрде қоныстанған алғашқы тармағы болды, себебі оның әкесі 1218–1227 жылдары аралық билік жүргізді. 1229 жылы Иоанн отбасымен бірге Кипрден қашып кетті, өйткені Фридрих II Кипрдегі Ибелин жерлерін басып алды. Олар Палестинаның солтүстігінде уақытша орналасты, онда олардың отбасына тиесілі жерлер болған. Ол 1232 жылы Касал-Имбер шайқасында болды, онда оның інісі Джон, "Бейруттың ескі билеушісі" Риккардо Филанджериден, Фридрихтің Шығыстағы өкілінен жеңілді. Шамамен 1240 жылы ол Мария Барбаронға (1263 жылы қайтыс болды) үйленді, ол Арменияның Хетум I-нің қарындасы және Кипр королі Генрих I-нің күйеу баласы болды. 1241 жылы ол Ибелиндер мен император арасындағы келісім жобасын дайындаған болуы мүмкін, онда Лестердің 6-шы графы Саймон де Монфорт патшалықты басқаруға тиіс болды. Бұл ұсыныс іске аспады, ал Саймон Киелі жерге келген жоқ; Ибелиндер Хоэнштауфендердің өкілдерімен жанжалды жалғастырды және 1242 жылы олар қарсыластарынан Тирді басып алды. Иоанн қоршауға қатысты.
His family was the first branch of Ibelins to have their seat in Cyprus, due to his father's regency there 1218–1227. In 1229 John fled Cyprus with his family when Frederick II, Holy Roman Emperor seized the Ibelin territories on the island. They settled temporarily in northern Palestine, where the family had holdings. He was present at the Battle of Casal Imbert in 1232, when his uncle John the "Old Lord of Beirut" was defeated by Riccardo Filangieri, Frederick's lieutenant in the east. Around 1240 he married Maria of Barbaron (d. 1263), the sister of Hethum I of Armenia and sister in law of King Henry I of Cyprus. In 1241 he was probably responsible for drafting a compromise between the Ibelins and the emperor, in which Simon de Montfort, 6th Earl of Leicester would govern the kingdom. This proposal was never implemented, and Simon never came to the Holy Land; the Ibelins continued to quarrel with the representatives of the Hohenstaufens, and in 1242 they captured Tyre from their rivals. John participated in the siege.
Крест жорықтарына қатысу
Көп ұзамай, 1246 жылдан бастап жетінші крест жорығының басталған уақытына дейін, Иоанн Яффа мен Аскалон графы және Рамланың иесі болды. Рамла – Ибелиндердің ежелгі иелігі еді, бірақ Яффа мен Аскалон басқаларға тиесілі болды, соңғы кезде қаза тапқан Вальтер IV де Бриеннге, ал оның ұлы, Бриенн графы Иоанн (патша Генрихтің туысы) Ибелиннің сатып алуымен ығыстырылды. Бұл, мүмкін, Генрих патша, Иоанннің бірінші туысы, Иерусалимнің регенті болғанда және Кипр барондарына континенттік жерлерді бөліп, сонда адал база құрғанда болған шығар. Яффа енді шағын порты еді, ал Аскалонды 1247 жылы мамлюктер госпитальдықтардан басып алды. 1249 жылы Иоанн жетінші крест жорығына қосылып, Франция королі Людовик IX-тың Дамиеттаны басып алуына қатысты. Людовик Дамиетта тұтқынға алынғанда, бірақ Иоанн сол тағдырдан құтылған сияқты. 1252 жылы Людовик босатылып, әскерін Яффаға көшірді. Людовиктің констеблі және жылнамашысы Жан де Жуанвиль Иоаннды өте жақсы сипаттайды; ол Иоанннің гербін «көріп тұрған алтын, қызыл крестпен» деп сипаттады. Осы кезде Иоанн Шығыста өте танымал ие болды, сондай-ақ Англияның Генрих III және Иоаннға берген үкімді бекіткен Папа Иннокентий IV-ке хат жазды. 1253 жылы Генрих I қайтыс болды, ал 1254 жылы Людовик IX Францияға кетті, Иоаннды Иерусалимнің байлигі қалды. Иоанн Дамаскпен бейбітшілікке келді және Иерусалим әскерлерін Аскалонға шабуыл жасау үшін пайдаланды; 1256 жылы египеттіктер Яффаны қоршауға алды. Иоанн оларға қарсы шығып, жеңіске жетті, содан кейін байликті кузені, Арсуфтық Иоаннға тапсырды. Осы уақытта Аккодағы генуэздік және венециялық сауда қауымдастықтары «Сан-Сабас соғысында» қақтығысқа түсті. Иоанн венециялықтарды қолдады. Патшалыққа тәртіп орнату үшін Иоанн мен Антиохияның Богемонд VI Кипрдің жесір ханышасы Плезансты шақырып, корольдіктің регенттігін тапсырды. Дегенмен, венециялықтар 1258 жылы теңіз шайқасында генуэздіктерді жеңіп, генуэздіктер Аккодан кетіп қалды. Плезанс пен Гю Аккода болғанда, Ибелин әулетінің маңызы төмендеді, бірақ шамамен 1263 жылы Иоанн Плезанспен үрдіс бастады, бұл Папа Урбан IV-ті наразылық хаты жіберуге итермеледі. Осы уақытта Иоанннің әйелі мен балалары одан бөлек тұрған деп есептелді. Мария 1256 және 1263 жылдары Киликиядағы отбасына барып, әкесі Константин Баберонның өлім төсегінде қайтыс болғаннан кейін қайтыс болды. Египеттік мамлюк сұлтаны Баибарс Палестинада моңғолдармен соғысып жатқанда, Иоаннның көп нәрсе жасауы мүмкін болмады. Баибарс Яффаны вассалдыққа айналдырған болуы мүмкін, және оның портын Мысырға азық-түлік тасымалдау үшін пайдаланған. Иоанннің Баибарспен келісімі ұзаққа соқпады, ол 1266 жылы қайтыс болды. 1268 жылы Баибарс Яффаны басып алды.
Shortly thereafter, sometime between 1246 and the beginning of the Seventh Crusade, John became count of Jaffa and Ascalon and lord of Ramla. Ramla was an old holding of the Ibelins, but Jaffa and Ascalon had belonged to others, most recently to the murdered Walter IV of Brienne, whose son John, Count of Brienne (king Henry's nephew) was supplanted by this Ibelin acquisition. This probably occurred when king Henry, John's first cousin, became regent of Jerusalem, and distributed continental lands to his Cypriot barons to create a loyal base there. Jaffa was by now a minor port and Ascalon was captured from the Knights Hospitaller by the Mamluks in 1247. In 1249 John joined the Seventh Crusade and participated in Louis IX of France's capture of Damietta. Louis was taken prisoner when Damietta was recaptured, but John seems to have escaped the same fate. Louis was released in 1252 and moved his army to Jaffa. Louis' constable and chronicler Jean de Joinville portrays John very favourably; he describes John's coat of arms as "a fine thing to see or with a cross pateé gules". John was by now an extremely famous lord in the east, corresponding also with Henry III of England and Pope Innocent IV, who had confirmed Henry I's grant to John. Henry I died in 1253, and Louis IX left for France in 1254, leaving John as bailli of Jerusalem. John made peace with Damascus and used the forces of Jerusalem to attack Ascalon; the Egyptians besieged Jaffa in 1256 in response. John marched out and defeated them, and after this victory he gave up the bailliage to his cousin John of Arsuf. Meanwhile, the Genoese and Venetian trading communities in Acre came into conflict, in the "War of Saint Sabas." John supported the Venetians. In order to bring some order back to the kingdom, John and Bohemund VI of Antioch summoned Dowager Queen Plaisance of Cyprus to take over the regency of the kingdom for the absentee king, Conradin. Nevertheless, the Venetians defeated the Genoese in a naval battle in 1258 and the Genoese left Acre. With Plaisance and Hugh in Acre, the Ibelin family began to decline in importance, but around 1263 John began a scandalous affair with Plaisance, possibly prompting Pope Urban IV to send an official letter in protest, De sinu patris. John's wife and children were believed to have been living apart from him at the time. Maria was visiting her family in Cilicia in 1256 and 1263, and died after visiting her father, Constantine of Baberon, on his own deathbed. John could do little while Baibars, the Mamluk sultan of Egypt, fought with the Mongols in Palestine. Baibars may have reduced Jaffa to vassalage, and certainly used its port to transport food to Egypt. John's truce with Baibars did not last, and he himself died in 1266. By 1268 Baibars had captured Jaffa.
Трактат
1264-1266 жылдары Ибелиннің Иоанны ең ауқымды заң трактатын жазды, қазір ол «Livre des Assises» деп белгілі. Бұл Левант аймағындағы ең ұзын трактат болып табылады және Иерусалимнің Ассиздері мен Жоғарғы Соттың рәсімдеріне арналған. Онда сонымен қатар Корольдіктің діни және барондық құрылымы, сондай-ақ корольдіктің әрбір вассалы королге қанша рыцарь міндетті екені туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген.
From 1264 to 1266, John of Ibelin wrote an extensive legal treatise, now known as the Livre des Assises, the longest such treatise known from the Levant, dealing with the so called Assizes of Jerusalem and the procedure of the Haute Cour It also included details about the ecclesiastical and baronial structure of the Kingdom, as well as the number of knights owed to the crown by each of the kingdom's vassals.