Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапониядағы кәсіподақ
Trade union in Japan
Жапония мұғалімдер одағы (日本教職員組合), қысқартылған Nikkyōso (日教組), Жапонияның мұғалімдер мен мектеп қызметкерлерінің ең көне кәсіподағы болып табылады. 1947 жылы құрылған, ол 1980-жылдардың соңындағы бөлініске дейін ең ірі мұғалімдер одағы еді. Одақ, 1955 жылдан бері жалғасып келе жатқан Либерал-демократиялық партияның (ЛДП) билігі кезінде Kimigayo (ұлттық әнұран), Жапония туы және тарих оқулықтарын тексеру сияқты мәселелерде биліктегі консервативті ЛДП-ға сын көзқарасымен белгілі. Бүгінде Nikkyōso Ренго кәсіподақ конфедерациясымен байланысты. 2009 жылдың желтоқсанына қарай оның құрамында 290 857 мүше болды.
Japan Teachers Union (日本教職員組合 ), abbreviated Nikkyōso (日教組), is Japan's oldest labor union of teachers and school staff. Established in 1947, it was the largest teachers union until a split in the late 1980s. The union is known for its critical stance against the ruling conservative Liberal Democratic Party (LDP) on such issues as Kimigayo (the national anthem), the Flag of Japan, and the screening of history textbooks during the LDP's near continuous one party rule since 1955. Today Nikkyōso is affiliated to the trade union confederation Rengo. It had 290,857 members as of December 2009.
Тарих
Никкёсо 1947 жылдың маусымында Жапония Коммунистік партиясының (ЖКП) көмегімен жергілікті префектуралық мұғалімдер одағының ұлттық федерациясы ретінде құрылды, алайда іс жүзінде осы одақтардың әрқайсысы айтарлықтай дербестікке ие болды және өздерінің күшті жақтары мен саяси бағыттары болды. Құрылған кезде Никкёсо Жапониядағы дерлік барлық мектеп мұғалімдерін, университет профессорларын және мектеп қызметкерлерін білдірді. Бастапқыда ЖКП-ның ықпалында болған Никкёсо 1950 жылы бүкілхалықтық Сохё еңбек конфедерациясына қосылды және содан кейін Жапон Социалистік партиясымен (ЖСП) жақын байланыс орнатты. Құрылған күндерінен бастап Никкёсо Жапониядағы консервативті үкіметтерге қарсы өте белсенді ұстаным алды, бұл одақ пен Білім министрлігі арасындағы күрт қарсылыққа әкелді. Басты дау-дамайларға мұғалімдердің сыныпта ұлттық әнұран орындауы және жапон туына салют беруі, жаңа мұғалімдерді даярлау талаптары, білім беруді қайта орталықтандыруға жасалған үкіметтік әрекеттер, мектептердің дербестігін қорғау, мемлекеттік оқу бағдарламасының талаптары және оқулықтарға цензура енгізу кірді. Жапониядағы консервативті үкімет пен оңшыл топтар Никкёсоны жастар мен колледж студенттерін солшыл, кәсіподақтық және тіпті коммунистік идеологияға баулуға тырысқан жамағат жауы ретінде қарастырды. 1950 жылдары консервативті үкіметтер бірден-бір Никкёсоның күшін жою мақсатымен «мұғалімдердің тиімділігін бағалау жүйесін» енгізуге тырысты, осы жүйе үкіметке ең белсенді мұғалімдерді жұмыстан шығаруға мүмкіндік берді, ал Никкёсо осыны болдырмау үшін бар күшімен күресті. Карел ван Вулференнің «Жапон билігінің жұмбағы» атты кітабында осы кезеңде консервативті күштер мен Никкёсо арасындағы қақтығыстар, соның ішінде 1930 жылдардағы «Ой полициясында» қызмет еткен Білім министрлерінің одақ мүшелеріне жүйелі түрде шабуыл жасауы, одақ жиналыстарын таратуы және жергілікті білім беру кеңестерін таратуы үшін қарақшыларды пайдалануы туралы айтылған. 1961 жылы полиция оңшыл топтардың Никкёсо басшыларын өлтіру жоспарын жоққа шығарды. 1950 жылдардың екінші жартысында премьер-министр Нобусуке Киши Никкёсоны жоюды өзінің басты міндеттерінің бірі етті. 1958 жылы Киши ұзақ уақыттан бері кешіктіріліп келген мұғалімдердің тиімділігін бағалау жүйесін енгізуге қол жеткізді, бұл Білім министрлігіне мұғалімдерді қалауынша жұмыстан босатуға мүмкіндік берді. Осы ауыр жеңілістен кейін Никкёсо құлдырап, мүшелерін жоғалта бастады. 1980 жылдардың соңында Никкёсо ішіндегі саяси бағыт және басқа ұлттық еңбек ұйымдарымен қарым-қатынас мәселелері бойынша ұзаққа созылған келіспеушіліктер ірі ішкі шиеленістерге әкелді. Нәтижесінде, ұлттық үкімет пен Білім министрлігі білім беру реформасын қарқынды түрде жүзеге асырып жатқан кезде одақтың тиімділігі бұрынғыдан төмендеді. Никкёсо Министрліктің көптеген ұсыныстарын қабылдамады, бірақ оның өмір сүруіне қауіп төндіретін аттестаттау және мұғалімдерді даярлаудағы өзгерістерді тоқтатуға қол жеткізе алмады. Бірнеше жылдық ішкі келіспеушіліктерден кейін пайда болған жаңа Никкёсо басшылығы Министрлік пен реформа мәселелеріне көбірек келісімдікпен қарады, бірақ Никкёсо мүшелігі одан әрі азая берді.
Nikkyōso was founded in June 1947, with assistance from the Japan Communist Party (JCP), as a national federation of local prefectural teachers unions, although in practice each of these unions had considerable autonomy and its own strengths and political orientation. At the time of its founding, Nikkyōso represented almost every single school teacher, university professor, and school staff member in Japan. Initially under the influence of the JCP, in 1950 Nikkyōso joined the nationwide Sōhyō labor confederation and thereafter became more closely affiliated with the Japan Socialist Party (JSP). From the earliest days of its foundation, Nikkyōso took an extremely militant line against a series of conservative governments in Japan, leading to considerable antagonism between the union and the Ministry of Education. Major points of contention included government requirements that teachers sing the national anthem and salute the Japanese flag in class, training requirements for new teachers, government efforts to recentralize education, efforts to protect school autonomy, government curriculum mandates, and textbook censorship. From the perspective of the conservative government and right wing groups in Japan, Nikkyōso was viewed as akin to public enemy number one, as it was seen to be indoctrinating Japan's youth and college students into left wing, pro union, and even communistic modes of thought. The decade of the 1950s saw successive conservative governments attempt to break the power of Nikkyōso by introducing a "teacher efficiency ratings system," which the government could then use as an excuse to fire the most militant teachers, and which Nikkyōso fought tooth and nail to prevent. In his book The Enigma of Japanese Power, Karel van Wolferen describes the clashes between conservative forces and Nikkyōso during this period, including Ministers of Education who had previously served in the "Thought Police" of the 1930s using thugs to systematically attack union members, break up union meetings, and eliminate local elected boards of education. In 1961, police even uncovered a plot by right wing groups to assassinate the leaders of Nikkyōso. In the latter half of the 1950s, however, Prime Minister Nobusuke Kishi made smashing Nikkyōso one of his personal missions. In 1958, Kishi finally succeeded in installing the long delayed teacher efficiency ratings system, allowing the Ministry of Education to fire teachers almost at will. In the aftermath of this epoch making defeat, Nikkyōso went into decline and began gradually losing members. In the late 1980s, long running internal disagreements within Nikkyōso on political orientation and on Nikkyōso's relationships to other national labor organizations finally produced major internal schisms. The union thus became less effective than in previous years at a time when the national government and the Ministry of Education were moving aggressively ahead with a major educational reform. Nikkyōso had staunchly opposed many of the proposed reforms by the Ministry, but it failed to forestall changes in certification and teacher training that it had viewed as an existential threat to its own survival. The new Nikkyōso leadership that emerged after several years of internal discord seemed to take a more conciliatory approach to the Ministry and reform issues, but Nikkyōso membership continued to decline thereafter.