Халықаралық докерлер одағы (ILA) – АҚШ, Канада және т.б. порттарындағы докерлерді біріктіретін ең ірі кәсіби одақ. Тарихы, құрылуы және мақсаттары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық порт жұмысшылары қауымдастығы (ILA) – Солтүстік Америкадағы еңбек одағы, АҚШ пен Канаданың шығыс жағалауында, Мексика шығанағында, Ұлы көлдерде, Пуэрто-Рикода және ішкі су жолдарындағы порт жұмысшыларын өкілдейді. Батыс жағалауда басым кәсіподақ – Халықаралық порт және қойма жұмысшылары қауымдастығы. ILA-ның осы аймақтардағы порт қалаларында шамамен 200 жергілікті филиалы бар.
The International Longshoremen's Association (ILA) is a North American labor union representing longshore workers along the East Coast of the United States and Canada, the Gulf Coast, the Great Lakes, Puerto Rico, and inland waterways; on the West Coast, the dominant union is the International Longshore and Warehouse Union. The ILA has approximately 200 local affiliates in port cities in these areas.
Шығу тегі
1864 жылы Нью-Йорк портында алғашқы заманауи порт жұмысшыларының кәсіподағы құрылды. Ол «Порт жұмысшыларының қорғау қауымдастығы» (LUPA) деп аталды. АҚШ-тағы порт жұмысшылары АҚШ құрылғанға дейін ұйымдасып, ереуілдер өткізгенімен, ILA өзінің бастауын Ұлы көлдердегі порт жұмысшыларының одағына: 1877 жылы құрылған Ағаш өңдеушілер қауымдастығына, кейін 1892 жылы АҚШ-тың Ұлттық порт жұмысшылары қауымдастығына жатқызады. Ол 1895 жылы Америка Еңбек Федерациясына қосылды және бірнеше жылдан кейін Канадалық порт жұмысшыларын қабылдағанда өзін Халықаралық порт жұмысшылары қауымдастығы деп атады. Ирландиялық буксирші Дэниел Киф басшылығымен ұйымдастырылған және басқарылған бұл ұйымның 1905 жылы Ұлы көлдерде, Шығыс жағалауда, Батыс жағалауда және Мексика шығанағында 100 000 мүшесі болды. Бастапқыда Кифке маңызды қиындықтар туды, ең бастысы Чикагоның ықпалды өнеркәсіпшілерінің кәсіподақтарға деген жауыздық көзқарасы және Орта Батыс қалаларынан келген порт жұмысшыларының кәсіподақтарға қарсы дәстүрлі көзқарасы болды. Дегенмен, Киф жаңадан құрылған кәсіподаққа мүшелікті кеңейтіп, көптеген порт жұмысшыларын қабылдады. 1892 жылы он бір порттың делегаттары Детройтте бас қосып, Чикагодағы порт жұмысшыларының жергілікті қағидаларын және «АҚШ-тың Ұлттық порт жұмысшылары қауымдастығы» атауын қабылдады. 1895 жылы Канадалық мүшелердің саны артуына байланысты атау Халықаралық порт жұмысшылары қауымдастығына өзгертілді. Көп ұзамай ILA Америка Еңбек Федерациясына (AFL) қосылды. ХХ ғасырдың басында ILA-ның шамамен 50 000 мүшесі болды, олардың көпшілігі Ұлы көлдер аймағында шоғырланған. 1905 жылы мүшелер саны екі есеге көбейіп, 100 000-ға жетті, олардың жартысы елге тарады. ILA басшылары тәуелсіз кемежай фирмаларын жоюға және жабық келісімшарттарды қамтамасыз етуге баса назар аударды. Киф жұмыс берушілермен келіссөздер жүргізіп, жұмыс жағдайларын жақсарту және жалақыны көтеру үшін жұмыстың үзіліссіз болуын кепілдеді. Дэниел Киф 1908 жылы ILA президенті болып зейнеткерлікке шықты, оның орнын басқа Ұлы көлдердегі буксирші Т. В. О'Коннор басты. О'Коннордың президенттік мерзімі ILA-ның ең қызықты және ықпалды он екі жылын қамтыды. 1909 жылы Ұлы көлдердегі үш жылдық ауыр ереуіл жұмыс берушілердің «Көл тасымалдаушылары қауымдастығын» ILA-дан басқа барлық теңізшілер одағына қарсы қойды, олардың жергілікті ұйымдары қатысуға қарсы дауыс берді, себебі ереуілдің жеңіліске ұшырауы анық болды. «Көл тасымалдаушылары қауымдастығы» өте күшті және жақсы жабдықталғандықтан, одақтың жұмысынан шығуына қарамастан, көлдердегі кеме қатынасы үздірілмей жалғасты. Ақырында, ILA көлдегі жалғыз одақ болып қалды. 1914 жылы LUPA-ның ILA-ға қосылуы ILA-ның Нью-Йорк округтік кеңесін құруға түрткі болды және одақтың көлемі мен күші жағынан қарқынды өсу кезеңіне жол ашты. 1916 жылы жағалау бойындағы порт жұмысшыларын ұйымдастыру ILA-ның келіссөз үстеліндегі позициясын айтарлықтай жақсартқан маңызды жеңіске айналды: жүк тасымалдаушылар енді Атлантика бойындағы ереуілдегі порттардан жүктерді аудару мүмкіндігінен айырылды. Осыған ұқсас жағалаулық ереуіл 1916 жылы Батыс жағалауда да болды. ILA өскен сайын, билік Нью-Йорк портына ауысты, онда Халықаралық штаб-пәтері құрылды. Ол жерде Джозеф П. Райан ILA Нью-Йорк округтік кеңесінің офицері және 1918 жылы ILA «Атлантикалық жағалауы» округінің президенті ретінде порт жұмысшыларын ұйымдастырды. 1921 жылы ILA президенті Томас В. О'Коннор отставкаға кетті. Ұлы көлдер аймағының соңғы президенті Энтони Хлопек ILA International президенті болып сайланды, ал Райан Хлопек президенті болған алты жыл ішінде оның бірінші вице-президенті болды. Хлопектің өкілеттігі кезінде ең маңызды оқиға – тыйым салу заңының қабылдануы болды. Алайда, тыйым салудың күтілген нәтижесіне кері, қоғамдағы моральдық құлдырауға және жемқорлыққа әкелді. ILA бәсекеге тап болды, әсіресе, Батыс жағалауда бірқатар мүшелері бар «Индустриялық жұмысшылар әлемі» (IWW) ұйымына, онда көптеген жұмысшылар IWW-нің басқа орталықтарынан, мысалы, ағаш және тау-кен өнеркәсібінен, Филадельфияда, IWW 1919 жылы көптеген басшыларын қудалаудан және айыптаудан кейін ұйымды жойып жібергеннен кейін күш болып қалды. ILA Батыс жағалаудағы ашық дүкендер науқанынан және 1919 жылы Нью-Йорктегі сәтсіз ереуілден кейін де аман қалды. Жозеф Райан 1927 жылы Халықаралық президенттікке сайланды. Ұлы депрессия кезінде жұмыссыз жұмысшылардың көпшілігі нарықты арзан жұмыс күшімен толтырды және компаниялық кәсіподақтар өркендеді. Содан кейін, жаңа келісім заңдарының қабылдануына байланысты, бұл заңдар ереуілдер мен пикетке тыйым салуды шектеді (Норрис-Ла Гуардия заңы) және жұмысшыларға өз өкілдерін таңдау құқығын кепілдеді (1935 жылғы Вагнер заңы), одақ дереу қайта ұйымдасып, жоғалған порттарды қайтаруға кірісті. Райан және одақтың аймақтық және жергілікті басшылары жоғалған позицияның көп бөлігін қайта алды, бірақ көбінесе орталықтандырудың төмендеуінің есебінен. Дегенмен, мүшелік саны қайтадан өсті, кейбір округтерде бес жыл ішінде алты есеге дейін артты. Бірақ қайта құру процесі кедергілерсіз болған жоқ. 1934 жылғы Батыс жағалауындағы 83 күндік ереуілден кейін, Тынық мұхиты жағалауындағы порт жұмысшылары ILA-дан бөлініп, Халықаралық порт жұмысшылары және қойма одағы ретінде Индустриялық ұйымдар конгресіне қосылды. ILA тарихында 20 ғасырдың басында әлемдегі алтыншы ірі порт болған Балтимор порты, Порт жұмысшылары одағының мұрасына ерекше әсер етті. Нью-Йорк немесе Бостон порты сияқты, ирланд және неміс иммигранттары басым болған Балтимордың кемежай және порт жұмысшыларының басым көпшілігі поляктар болды. 1930 жылдары Балтимордың порт жұмысшыларының шамамен сексен пайызы поляктар немесе поляк тегі болған. Балтимор портының ұйымдастырылған бригадалық жүйесіне байланысты жылдам жүк тасымалдауына халықаралық деңгейде танымал болды, бұл жүйе басқа Шығыс жағалауындағы порттардан айырмашылығы, жемқорлықтан, спонтанды ереуілдерден және үнемі жұмысты тоқтатудан дерлік бос болды. Шындығында, Нью-Йорк қылмысқа қарсы комиссиясы және Нью-Йорк су айдыны комиссиясы Балтимор жүйесін барлық порттар үшін үлгілік деп қарады. Балтимордағы порт жұмысшыларын бригадалық жүйемен жұмысқа алу 1913 жылға дейін, ILA құрылған кезде басталды. Поляк порт жұмысшылары ең білікті адамдарды таңдап, оларды өздеріне жетекші етіп тағайындау арқылы жүйені құруды бастады. Жаңадан құрылған бригада әдетте бір компания үшін жұмыс істейтін, ол бригадаға басымдық берді. Компанияда жұмыс болмаған кезде, бригада басқа жерде жұмыс істейтін немесе тіпті басқа топтарға көмектесу үшін бөлінетін, бұл жұмысты жылдамдатып, тиімдірек ететін. Құрметті су айдыны сияқты қауіпті ортада Балтимор бригадалары әрқашан бірлікте жұмыс істейтін, өйткені тәжірибе оларға әрбір мүше не істейтінін білуге мүмкіндік берді, бұл су айдынын қауіпсіз орынға айналдырды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Балтимор портындағы поляктардың үстемдігі көптеген поляктар соғысқа қатысу үшін кеткеніне байланысты айтарлықтай төмендеді. Жаңару рухы Екінші дүниежүзілік соғыс коммерциялық өркендеуді тудырды. Соғыстан кейін ILA өзінің өркендеу шыңына жетті, жалақы мен мүшелік саны өсті. Райан «Өмірлік президент» сайланды, бұл оның одақтағы беделі мен ықпалын көрсететін құрметті атақ болды. Алайда, Райан мен ILA үшін ең қиын күрес жақын арада күтіп тұрды.
In 1864, the first modern longshoremen's union was formed in the port of New York. It was called the Longshoremen's Union Protective Association (LUPA). While longshoremen in the United States had organized and conducted strikes before there was a United States, the ILA traces its origins to a union of longshoremen on the Great Lakes: the Association of Lumber Handlers founded in 1877, then renamed the National Longshoremen's Association of the United States, in 1892. It joined the American Federation of Labor in 1895 and renamed itself the International Longshoremen's Association several years later, when it admitted Canadian longshoremen to membership. Organized and led by an Irish tugboat worker named Daniel Keefe, the organization had as many as 100,000 members on the Great Lakes, the East Coast, the West Coast and the Gulf Coast in 1905. From the outset, Keefe faced significant challenges, most notably the outright hostility to unions of Chicago's influential industrialists and the traditional anti union leanings of longshore recruits from small Midwestern towns. Nevertheless, Keefe successfully expanded membership in the newborn union to include large numbers of dockworkers. In 1892, delegates from eleven ports convened in Detroit where they adopted the by laws of the Longshoremen's Chicago local and the name National Longshoremen's Association of The United States. By 1895, the name was changed to International Longshoremen's Association to reflect the growing numbers of Canadian members. Shortly thereafter, the ILA affiliated with the American Federation of Labor (AFL). As the start of the 20th century loomed, the ILA had approximately 50,000 members, almost all on the Great Lakes. By 1905, membership had doubled to 100,000, half of which were scattered throughout the rest of the country. ILA leaders focused on eliminating independent stevedoring firms and securing closed shop contracts. Keefe bargained with employers, guaranteeing uninterrupted work in return for badly needed improvements in working conditions and wage increases. Daniel Keefe retired as President of the ILA in 1908, succeeded by another Great Lakes tugboat man, T. V. O'Connor. O'Connor's presidency spanned twelve of the ILA's most intriguing and influential years. In 1909, a bitter three year strike on the Great Lakes pitted the employers' Lake Carriers' Association against every maritime union except the ILA, whose locals wisely voted against participation because it was clear to them from the beginning that the strike was a losing battle. So powerful and well equipped was the Lake Carriers' Association that Lakes shipping ran almost regularly despite the union walk out. In the end, the ILA was almost alone on the Lakes. The 1914 absorption of LUPA into the ILA prompted the creation of the ILA's New York District Council and ignited an intense period of growth for the union both in terms of size and power. The organization of coastwise longshoremen in 1916 was a significant victory that greatly improved the ILA's position at bargaining tables: shippers no longer had the option of diverting freight from striking ports along the Atlantic. A similar coastwide strike also occurred on the West Coast in 1916. As the ILA grew, power shifted increasingly to the Port of New York, where the branch headquarters for the International were established. There, a man named Joseph P. Ryan was organizing longshoremen as an officer of the ILA's New York District Council and in 1918, president of the ILA's "Atlantic Coast District". In 1921, ILA president Thomas V. O'Connor resigned. Anthony Chlopek, the last of the Great Lakes presidents, was elected ILA International president and Ryan served as his First Vice president for the six years of Chlopek's presidency. Perhaps the most significant development during Chlopek's term was the institution of the Prohibition Enforcement Law. In direct contrast to its desired effect, Prohibition actually had a demoralizing, corrupting effect on society. The ILA faced competition, particularly from the Industrial Workers of the World (IWW), which had a number of members on the West Coast, where many workers moved into longshoring from other centers of IWW strength, such as the lumber and mining industries, and in Philadelphia, where the IWW remained a force after the prosecution and conviction of many of its leaders in 1919 largely destroyed the organization. The ILA survived, even after an open shop campaign on the West Coast and a failed strike in New York City in 1919 left it much weakened. Joseph Ryan was elected International president in 1927. During the Great Depression, masses of unemployed workers flooded the market with cheap labor and company unions flourished. Then, encouraged by passage of New Deal legislation limiting the use of injunctions to prevent strikes and picketing (the Norris – La Guardia Act) and guaranteeing the rights of workers to vote for their own representation (Wagner Act of 1935), the union immediately began reorganizing and reclaiming lost ports. Ryan and the union's regional and local leaders regained much of the lost ground, but often at the cost of diminished centralization. Nonetheless, membership again soared, increasing as much as sixfold in as many years in some districts. But the process of rebuilding was not without hurdles. After the largely successful 83 day 1934 West Coast longshore strike, Pacific coast longshoremen voted to secede from the ILA and joined the Congress of Industrial Organizations as the International Longshore and Warehouse Union. In the history of the ILA, the port of Baltimore, which was a sixth largest port in the world around the start of the 20th century, had a unique impact on the legacy of the Longshoremen's Union. Unlike the Port of New York or Boston which were dominated by Irish and German immigrants, Baltimore's stevedores and longshoremen were overwhelmingly Polish. In the 1930s about eighty percent of the Baltimore's longshoremen were Polish or of Polish descent. The port of Baltimore had an international reputation of fast cargo handling credited to the well organized gang system that was nearly free of corruption, wildcat strikes and constant work stoppages unlike its other East coast counterparts. In fact, the New York Anti Crime Commission and the Waterfront Commission of New York looked upon the Baltimore system as the ideal one for all ports. The hiring of longshoremen in Baltimore by the gang system dates back to 1913, when the ILA was first formed. The Polish longshoremen began setting up the system by selecting the most skilled men to lead them. This newly formed gang would usually work for the same company, which would give the priority to the gang. During the times where there was no work within the particular company, the gang would work elsewhere, or even divide to aid other groups in their work, which would speed up the work and would make it more efficient. In an environment as dangerous as a busy waterfront, the Baltimore's gangs always operated together as a unit, because the experience let them know what each member would do at any given time making a water front a much safer place. At the beginning of the Second World War Polish predominance in the Port of Baltimore would significantly diminish as many Poles left to fight the war. The spirit of rebirth continued as World War II created a commercial boom. Following the war, the ILA was at its peak, with wages and membership up. Ryan was elected "Lifetime President", an honorary title reflecting his stature and prominence in the union. Unfortunately for Ryan and the ILA, the union's toughest battle loomed in the near future.
Батыс жағалаудағы жергілікті тұрғындардың бөлініп кетуі
ILA Тынық мұхиты жағалауы округін 1934 жылғы Батыс жағалауындағы ұзақ мерзімді ереуіл кезінде Райанның басшылығына қарсы шыққан радикалды солшыл Гарри Бриджес басқарды. Одақ белсенділерінің желісі Райанның келісімдері кезінде оның ұйымдастырылған келісімшартын қабылдамау үшін мүшелерді ұйымдастырып, кейін оның қарсылығына қарамастан ереуілге шығарды. Бриджес және ереуілдің басқа да ардагерлері ереуілден кейін Батыс жағалауындағы одақ сайлауларында Райанға адал адамдарды алмастырды. Райан Бриджеске ешқашан сенбеді, тіпті ол Батыс жағалауындағы оның де-факто билігін мойындау үшін оны Халықаралық лауазымға тағайындауға мәжбүр болды. Райан 1936 жылы Бриджесті жұмыстан босатты, өйткені Бриджес солшыл теңізшілер одағы, Ұлттық теңіз одағын қолдау үшін Шығыс жағалауында лекциялық турне бастады, ал Райанмен оның қарым-қатынасы жақсы болған жоқ. Бриджес кейіннен ILA-дан Батыс жағалауындағы жергілікті ұйымдардың барлығынан үш ұйымды алып, Халықаралық ұзақ жағалау және қойма одағын құрды, ол көп ұзамай Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне қосылды.
The ILA Pacific Coast District was led by the radical left winger Harry Bridges, who rebelled against Ryan's leadership during the 1934 West Coast longshore strike. A network of union activists largely circumvented Ryan during the strike, first organizing the membership to reject the contract that Ryan had negotiated, then leading a strike over his objections. Bridges and other veterans of the strike replaced Ryan loyalists in union elections up and down the West Coast following the strike. Ryan never trusted Bridges, even though he was forced to make him an International officer in recognition of his de facto power on the West Coast. Ryan fired Bridges in 1936, however, after Bridges launched an East Coast speaking tour in support of the left wing sailors' union, the National Maritime Union, with which Ryan had unfriendly relations. Bridges subsequently took all but three of the ILA's West Coast locals out of the ILA to form the International Longshore and Warehouse Union, which joined the Congress of Industrial Organizations shortly thereafter.
Ұйымдасқан қылмыс туралы айыптаулар
Кеме жұмысшылары жұмысты «тізімге жазу» арқылы алды, онда басшылар күндізгі тәртіп бойынша жұмыс күшін таңдады. Соның салдарынан кеме жұмысшылары аптасына бір күн немесе одан да аз жұмыс істеді. Әсіресе жүк көліктерін түсіретін және осы жұмысты бақылайтын қарақорғаштарға жұмыс іздеу үшін жүгінуге мәжбүр болғандар үшін жағдай нашар болды. 1950 жылдар ILA үшін қырқылыс пен жаралы он жылдық болды. Нью-Йорк қаласындағы газеттерде қаланың портындағы қарақорғаштардың кең таралғаны туралы сенсациялық мақалалар жарияланды. «Порттағы дау» фильмі кейіннен бұл көзқарасты танымал етті. Сонымен қатар, ILA-ның ішкі қайшылықтарынан туындаған Нью-Йорк портындағы наразылықтың күшеюі 25 күндік жұмыс тоқтатуға әкелді, ол Нью-Йорк штатының Өнеркәсіп комиссары Эдвард Корси 1951 жылғы қазан айындағы келісімді тексеру үшін тергеу комиссиясын тағайындағанда ғана тоқтатылды. Тергеуді бастапқы мандатынан тыс кеңейте отырып, Корси есебі алдымен сұрақ тудырған дауыс беру процедураларын қарастырды – олар кемшіліктерге ие болғанымен, алаяқтық емес еді, содан кейін бірнеше Нью-Йорк филиалдарының басқаруындағы бұзушылықтарға назар аударды. Корси есебі халықтың назарын өзіне аударды. Бұл баспасөз үшін де, Нью-Йорк штатының Қылмыс жөніндегі комиссиясына ILA-ны толыққанды тексеруді тапсырған губернатор Томас Э. Дьюи үшін де таптырмас қару болды. Шындығында, тергеу сотқа ұқсады, онда «куәгерлер» ILA мен оның басшылығына қарсы куәлік берді. Ақырында, көпшілікке жарияланған тергеу ILA мен Джозеф Райанды сыбайлас жемқор деп таныды. 1953 жылы Нью-Йорк портының су жағалау комиссиясы портының уақытша бақылауын жүзеге асыру үшін құрылды. ILA үйді тазалауға және шын мәнінде сыбайлас жемқор немесе қылмыстық болып танылған азаматтарынан құтылуға тырысты. 1953 жылдың тамызында ILA Америка Еңбек Федерациясынан (AFL) шеттетілді, бұл ауыр соққы болды. AFL ILA-ның орнын басу үшін International Brotherhood of Longshoremen (IBL AFL) құрды және өкілдік сайлауын жоспарлады. Тергеулер мен айыптаулардың үздіксіз қысымының нәтижесінде Райан отставкаға кетті. Капитан Уильям В. Брэдли 1953 жылғы қарашада өткен съезде ILA-ның тәуелсіз президенті болып сайланды.
Longshoremen obtained work through a shapeup in which bosses chose a workforce on a daily basis. Longshoremen often worked only a day or less per week as a consequence. Work was especially uncertain for those who unloaded trucks and had to appeal to gangsters who controlled this work for employment. The 1950s was a decade of turmoil and trauma for the ILA. Several sensationalist articles printed in New York City newspapers focused on alleged rampant gangsterism on the City's waterfront. The movie On the Waterfront would later popularize this viewpoint. At the same time, increasing unrest on the New York waterfront caused by internal conflicts in the ILA resulted in a 25 day work stoppage that halted only when New York State Industrial Commissioner Edward Corsi appointed a board of inquiry to investigate the October 1951 agreement in question. Extending the investigation beyond its original mandate, the Corsi Report first addressed the voting procedures initially at question—which turned out to be flawed, but not fraudulent—and then went on to focus on irregularities in the administration of several New York locals. The Corsi Report captured the attention of the public. It was perfect ammunition for the press—as well as that of Governor Thomas E. Dewey, who ordered his New York State Crime Commission to conduct a full investigation of the ILA. In actuality, the investigation was more like a trial, with "witnesses" testifying against the ILA and its leadership. Eventually, the highly publicized investigation ended with the condemnation of both the ILA and Joseph Ryan as corrupt. The Waterfront Commission of New York Harbor was created in 1953 to temporarily oversee the waterfront. The ILA strove to clean house and rid itself of the few members who had in fact been proven corrupt or criminal. In August 1953, the ILA was suspended from the American Federation of Labor (AFL), a devastating blow. The AFL created the International Brotherhood of Longshoremen (IBL AFL) to replace the besmirched ILA and scheduled representational elections. Under the relentless pressure of the investigations and denunciations, Ryan resigned. Captain William V. Bradley was elected to the presidency of the ILA Independent at the November 1953 convention.
IBL-мен бәсекелестік
IBL (International Brotherhood of Longshoremen) ұйымының таралуына қарсы күресу үшін ILA ұйымының бас ұйымдастырушысы Томас "Тедди" Глисонды бүкіл ел бойынша порттан портқа жіберді. Осы арада 17 000 портшы Нью-Йорк портында өкілдік етуді анықтау үшін 1953 жылғы Ұлттық еңбек қатынастары кеңесінің (NLRB) сайлауында дауыс берді. ILA жеңіске жетті, бірақ дереу губернатор Дьюи сайлау нәтижелерін жою үшін науқан жүргізді. Нью-Йорк кемежайларындағы жағдай шиеленісіп барады. ILA-ға адал жандар және көптеген басқа портшылар IBL-ге күдікпен қарады, оны Уорфронт комиссиясының машинасы және ереуілдерді бұзуға қатысқан жұмысшылардың ұйымы деп санайтын. 1954 жылдың наурыз айының басында жағдай ушықты, Teamster басшысы Дэвид Бек IBL пикетін кесіп өтуден бас тартып, ILA-ға сатқындық жасады деп қабылдады. Жаңалықтар жылдам тарады және Манхэттеннің барлық кемежайларында ILA портшылары Teamster жеткізілімдерін тиеуден бас тартты. Портшылардың топтары ереуілге шықты. NLRB бұйрығы ILA басшыларына ереуіл ұйымдастыруға немесе жүк тасымалын тоқтатуға тыйым салды. Полиция мен Бектың Teamster ұйымы қолдауымен IBL пикет желілерін бұзғаннан кейін зорлық-зомбылық орын алды. Содан кейін NLRB сарапшысы желтоқсандағы сайлауды күштен шығарды. Бұл соңғы шек болды, бір аптадан кейін Брэдли ILA ереуілін ресми жариялады. Басқа кәсіподақтар мен жұмысшылар ILA-ны толық қолдады, соның ішінде ірі Teamster ұйымы, бұл Бектың ILA ереуілшілеріне қарсылығы Teamster ұйымының барлық мүшелерімен бөліспегенін көрсетті. Глисон IBL-ге қарсы күресте табысқа жеткенде және жағалаудағы портшылар ауыстырылған жүкті өңдеуден бас тартқанда, күштер тепе-теңдігі өзгерді. Дьюидің ILA-ға қарсы жақтастары бұл өзгеріске бірнеше заңдық шаралармен жауап берді. Содан кейін NLRB желтоқсандағы сайлау нәтижелерін күштен шығарып, жаңа дауыс беруді ұсынды. Бірақ NLRB-нің ең соңғы шешімі ILA жұмыс тоқтатуын дереу тоқтамаса, болашақ сайлауға қатысуына тыйым салынатыны туралы мәлімдеме болды. Брэдлидің өз жұмысшыларын жұмысқа қайтарудан басқа амалы қалмады. ILA 1954 жылғы 26 мамырда өткен сайлауда IBL-дің агрессивті науқанына қарамастан жеңіске жетті. 1954 жылдың тамызында NLRB нәтижелерін бекітіп, сертификаттады, соның нәтижесінде ILA Нью-Йорк портында өкілдік құқығын алды. IBL оңай жеңілмеді және 1956 жылы үшінші өкілдік сайлауын өткізуге мәжбүрледі, бірақ ол да жеңіліске ұшырады. 1959 жылдың тамызында AFL-CIO комитеті ILA-ны қайта қабылдауды ұсынған кезде IBL тек Ұлы көлдер аймағында ғана белсенді болды. Қазан айында IBL ресми түрде таратылды және IBL президенті Ларри Лонг ILA-ның Ұлы көлдер аймағының президенті болды. Тедди Глисон 1963 жылы ILA халықаралық конвенциясында бірауыздан президент болып сайланды. Ол әрқашан құрметке ие болды және 1950 жылдардағы қиындықтар кезінде бас ұйымдастырушы ретінде атқарған еңбегінің маңызы баршаға мәлім болды. Глисонды сайлаған делегаттар өзгерістерді, прогресті және жаңаруды күтті. Глисон бұл міндетті қабылдап, кәсіподақтың қаржылық қиындықтарын шешуге бағытталған штаб-пәтерін қазіргі орнына көшірді.
To combat the spread of the IBL (International Brotherhood of Longshoremen), the ILA sent Thomas "Teddy" Gleason, ILA General Organizer, from port to port nationwide. Meanwhile, 17,000 longshoremen voted in the 1953 National Labor Relations Board (NLRB) election to determine representation in the Port of New York. The ILA was victorious, but immediately, Governor Dewey waged a campaign to overturn the election results. Tension on the New York piers was mounting. ILA loyalists and many other longshoremen were at best suspicious of the IBL, which they viewed as a machine of the Waterfront Commission and a scab union—an organization of workers perceived as having a role in strike breaking. By early March 1954, the storm finally hit when Teamster boss David Beck was perceived as betraying the ILA by refusing to cross an IBL picket line. News spread and on piers up and down Manhattan, ILA longshoremen refused to touch Teamster deliveries. Gangs of longshoremen walked off the docks in a wildcat strike. An NLRB injunction forbade ILA leaders from striking or disrupting freight transportation. Violence erupted as the IBL, facilitated by the police and Beck's Teamsters, smashed picket lines. Then the NLRB examiner effectively overturned the December elections. This proved to be the last straw, for less than a week later, Bradley made the ILA strike official. Other unions and workers gave their complete support to the ILA, including a major Teamsters local, which indicated Beck's opposition to the ILA strikers was not shared throughout the rest of the Teamsters. The balance of power began to shift as Gleason gained ground against the IBL and longshoremen along the coast refused to handle diverted cargo. Dewey's anti ILA entourage responded to the shift with a series of legal actions. Then, the NLRB officially set aside the results of the December elections and called for a new vote. The final blow, however, was the NLRB's announcement that the ILA would be banned from future elections unless it ended the work stoppage "forthwith". Bradley had no choice but to send his men back to work. The ILA won a slim victory in the May 26, 1954, election, despite aggressive IBL campaigning. In August 1954, the results were finally approved and certified by NLRB and the ILA was given representational rights in the Port of New York. The IBL did not go quietly and forced a third representational election in 1956, in which it was again defeated. By the time an AFL–CIO committee recommended re admittance for the ILA in August 1959, the IBL was active only in the Great Lakes. In October, the IBL officially dissolved itself and IBL president Larry Long became president of ILA's Great Lakes District. Teddy Gleason was unanimously elected president at the ILA International Convention in 1963. He had always been respected, and the value of his efforts as General Organizer during the troubles of the 1950s was well known. The delegates who elected Gleason were looking for change, progress, and modernization. Gleason took up this charge and moved the headquarters to its current focused on settling the union's troubled financial affairs.
Контейнерлеу
1965 жылы Глисон сол кездегі тарихтағы ең ұзақ мерзімге жасалған ILA келісімшартын саудаластырды. Бұл сонымен қатар кәсіподақ қол қойған алғашқы, шынымен болашаққа бағытталған келісімшарт болды. Автоматтандыру мен контейнерленудің күшеюімен келісімшарт жұмыс орындарын сақтауға бағытталды. Глисон дәуіріндегі бастамалар, мысалы, "Гарантияланған жылдық табыс" (ГАЖ) бағдарламасы, "Жұмыс орнының қауіпсіздігі бағдарламасы" (ЖЖП). Глисон басшылығымен ILA еңбек саласында қайтадан күшті және ықпалды күшке айналды. Келісімнің нәтижесінде бизнестен айырылып қалған Нью-Йорк сыртындағы кейбір жұмыс берушілер жұмыс орындарын сақтау мақсатымен басқару мен еңбек ұжымы келісіп, бекіткен "Контейнерлер жөніндегі ережелерге" наразылық білдірді. Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі бастапқыда бұл наразылықты қолдады, бірақ 1980 жылдары АҚШ Жоғарғы Соты екі істе ережелердің заңды екенін және федералды еңбек заңдарын бұзбайтынын анықтады. Дегенмен, Федералды сауда комиссиясы кейіннен бұл ережелерді саудаға заңсыз шектеу деп тапты.
In 1965, Gleason negotiated what was at the time the longest lasting ILA contract in history. It was also the first truly forward looking contract the union signed. As automation and containerization increased, the contract focused on preserving jobs. Gleason era initiatives such as the Guaranteed Annual Income (GAI) program, the Job Security Program (JSP). Under Gleason, the ILA once again became a strong and powerful force in the world of labor. Some employers outside New York who faced the loss of business as a result of the agreement challenged the "Rules on Containers" that were negotiated and agreed to by management and labor as a means of preserving jobs. The National Labor Relations Board originally upheld the challenge, only to be reversed by the United States Supreme Court in two cases in the 1980s that found that the rules were lawful and did not violate federal labor law. However, the Federal Trade Commission later found that the Rules were an impermissible restraint on trade.
Мемлекеттік қадағалау
1953 жылы Нью-Йорк және Нью-Джерси штаттары Конгресс мақұлдауымен штаттар аралық келісімге келді, ол ILA-ны қылмыстық жазбасы бар адамдардың оның құрамында лауазымдар атқаруына жол бермей реттеуге жауапты Уотерфронт комиссиясын құрды. 1959 жылы қабылданған Еңбек басқару және есеп беру туралы заң барлық жеке сектор кәсіподақтарына ұқсас шектеулер қойды.
In 1953 the states of New York and New Jersey entered into an interstate compact, with Congressional approval, that established a Waterfront Commission responsible for regulating the ILA by preventing individuals with a criminal record from holding positions within it. The Labor Management Reporting and Disclosure Act, passed in 1959, imposed similar restrictions on all private sector unions.
Саяси қызмет
ILA Ауғанстанға кеңестік әскерлердің басып кіруі сияқты дағдарыс кезеңдерінде Кеңес Одағымен сауданы мақсат тұтып бойкоттар ұйымдастырды. Жоғарғы Сот 1980 жылдары қараған екі байланысты істе кәсіподақтың бойкотына Норрис ЛаГуардия заңы бойынша тыйым салу мүмкін емес екенін, бірақ Тафт-Хартли заңы бойынша бұл заңсыз екіншілік бойкот екенін және осы негізде тыйым салуға болатынын шешті.
The ILA conducted boycotts aimed at trade with the Soviet Union during periods of crisis, such as the Soviet invasion of Afghanistan. The Supreme Court ruled in two companion cases in the 1980s that the union's boycott could not be enjoined under the Norris LaGuardia Act, but that it was an unlawful secondary boycott that could be outlawed on that basis under the Taft Hartley Act.