Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-батыс Англиядағы көпір
Bridge in northwest England
Күміс юбилей көпірі (алғашқыда Ранкорн-Уиднес көпірі немесе бейресми түрде Ранкорн көпірі) Англияның Холтон қаласындағы Ранкорн мен Уиднес арасындағы Ранкорн ойығында Мерси өзені мен Манчестер кеме каналын кесіп өтеді. Бұл 361 ярд (330 м) негізгі аркасы бар аркалы көпір. Ол 1961 жылы Виднес-Ранкорн транспортер көпірінің орнына ашылды. 1975-77 жылдары көлік жолы кеңейтілді, содан кейін көпірге Королеваның күміс юбилейының құрметіне ресми атау берілді. Ол A533 тас жолын және консольдік жаяу жолын алып жүреді. Көпір Англияның Ұлттық мұра тізіміне II дәрежелі тізімделген нысан ретінде енгізілген. Ранкорн ойығында немесе оның жанында Мерси өзенін кесіп өтудің бұрынғы жалғыз жолы – арнаны өту немесе пароммен жүзу болған, ал өзеннің ең төменгі жеріндегі көпір Уоррингтонда орналасқан. Ранкорн ойығы арқылы көліктің өтуі үшін салынған алғашқы көпір – 1905 жылы ашылған Виднес-Ранкорн транспортер көпірі. Бұл тиімсіз көлік құралы болды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін оны пайдаланатын көлік ағынына сай келмей қалды. 1946 жылы Көлік министрлігі жеткілікті қаржы болғанда транспортер көпірін ауыстыруға келісім берді. Мотт, Хей және Андерсон инженер-консультанттар болып тағайындалды.
The Silver Jubilee Bridge (originally the Runcorn–Widnes Bridge or informally the Runcorn Bridge) crosses the River Mersey and the Manchester Ship Canal at Runcorn Gap between Runcorn and Widnes in Halton, England. It is a through arch bridge with a main arch span of 361 yards (330 m). It was opened in 1961 as a replacement for the Widnes–Runcorn Transporter Bridge. In 1975–77 the carriageway was widened, after which the bridge was given its official name in honour of the Queen's Silver Jubilee. It carries the A533 road and a cantilevered footway. The bridge is recorded in the National Heritage List for England as a designated Grade II listed building. the only means of crossing the Mersey at or near Runcorn Gap were by fording or by ferry, with the lowest crossing of the river being the road bridge at Warrington. The first bridge to carry vehicular traffic across Runcorn Gap was the Widnes Runcorn Transporter Bridge which opened in 1905. This was an inefficient means of transport and it had become inadequate for the amount of traffic using it before the outbreak of World War II. In 1946 the Ministry of Transport agreed that the transporter bridge should be replaced when sufficient funds were available. Mott, Hay and Anderson were appointed as consultant engineers.
Жоспарлау
Жаңа көпір Манчестер кеме арнасы арқылы кемелердің қатынай алуын қамтамасыз етуі керек еді. Жаңа тасымалдаушы көпір немесе айналмалы көпір сияқты көптеген идеялар қарастырылды. Бұл идеялар тиімсіз деп танылды және ең жақсы шешім – теміржол көпірінен жоғары орналасқан көпір салу деп белгіленді. Бұл кемелердің қатынай алуына ең аз кедергі келтіріп, сонымен қатар ең тар жерден өтуге мүмкіндік беретін болды. Жоғары орналасқан көпірдің алғашқы жоспары үш немесе бес аралықтан тұратын торлы көпір болды, ол велосипед жолы мен жаяу жүргіншілерге арналған жолдары бар екі қатарлы жолға арналған еді. Алайда, бұл жоспар тым қымбатқа түсетіні және тірегінің бірі кеме арнасының қабырғасына тым жақын орналасатыны анықталғандықтан қабылданбады. Келесі идея – басты тіректері арасында бір қатарлы жол мен жаяу жүргіншілерге арналған жолы бар аспалы көпір салу еді. Бірақ көпірдің модельдерінде жүргізілген аэродинамикалық сынақтар көрсеткендей, көпірдің өзі тұрақты болғанымен, жанындағы теміржол көпірінің болуы күшті тербеліске алып келер еді. Соңында қабылданған жоба – бір қатарлы жолы бар аркалы болаттан жасалған көпір болды. Көпірдің дизайны Сидней портындағы көпірге ұқсас, бірақ одан айырмашылығы – бүйірлік аралықтары негізгі аралықпен біріктірілген, олардан бөлек емес. Бұл ерекшелік теміржол көпірінен туындайтын тербеліс мәселесін болдырмау үшін қажет болды. Негізгі аралықтың ұзындығы ал эми әрбір бүйірлік аралықтың ұзындығы -қа тең.
The new bridge had to allow the passage of shipping along the Manchester Ship Canal. Many ideas were considered, including a new transporter bridge or a swing bridge. These were considered to be impractical and it was decided that the best solution was a high level bridge upstream from the railway bridge. This would allow the least obstruction to shipping and would also be at the narrowest crossing point. The first plan for a high level bridge was a truss bridge with three or five spans, giving an dual carriageway with a cycle track and footpaths. This was abandoned because it was too expensive, and because one of the piers would be too close to the wall of the ship canal. The next idea was for a suspension bridge with a span of between the main towers with an single carriageway and a footpath. However aerodynamic tests on models of the bridge showed that, while the bridge itself would be stable, the presence of the adjacent railway bridge would cause severe oscillation. The finally accepted design was for a steel through arch bridge with a single carriageway. The design of the bridge is similar to that of Sydney Harbour Bridge but differs from it in that the side spans are continuous with the main span rather than being separate from them. This design feature was necessary to avoid the problem of oscillation due to the railway bridge. The main span measures and each side span is .
Құрылыс
Құрылыс 1956 жылғы 25 сәуірде басталды. Алғашқы кезеңнің мердігерлері – Адлингтон қаласынан келген Леонард Фейрклоу компаниясы жерді тазартып, тіректердің негізін салды. Екінші кезеңге, яғни негізгі және бүйірлік аркаларды салуға байланысты келісім-шарт Миддлсбро қаласының Дорман Лонг компаниясына берілді. Олар көпірдің жатағын, виадукты және жол жұмыстарын жүргізуді Леонард Фейрклоу компаниясына тапсырды. Көпірдің құрылысы 1958 жылғы наурыз айында басталды, ал бүйірлік аралықтары 1959 жылғы қараша айына дейін аяқталды. Негізгі арка 1960 жылғы қарашада екі жағынан болат конструкцияны тікелей созу арқылы ортасында қосылды. Көлік жолы аркадан 48 дана бұралып бекітілген сым арқандармен ілінді. 1960 жылғы ақпаннан бастап өзеннің екі жағында да жолдар мен виадуктар салына бастады. Салынған виадуктың жалпы ұзындығы 6 шақырымды құрады. Ранкорн жағындағы көпірге жататын жолдар Уотерлоо көпіріндегі Бриджуотер каналын тосып, Мерсиге дейінгі шлюздердің жолы толтырылды. Көпір 1961 жылғы 21 шілдеде Принцесса Александраның қатысуымен Ранкорн-Уиднес көпірі ретінде ресми түрде ашылды. Салынғаннан бері ол әрқашан ашық жасыл түске боялған.
Construction began on 25 April 1956. The contractors for the first phase of work, Leonard Fairclough of Adlington, cleared the ground and constructed the foundations for the piers. The contract for the second phase, the building of the main arch and the side arches, was given to Dorman Long of Middlesbrough who sub contracted the building of the bridge deck, viaduct and roadworks to Leonard Fairclough. Building of the bridge itself began in March 1958 and the side spans were completed by November 1959. The main arch was built by cantilevering steelwork from the side spans until it met in the middle in November 1960. The carriageway was suspended from the arch by 48 lock coil wire ropes. From February 1960, approach roads and viaducts were being built on both sides of the river; the total length of viaduct constructed was The approaches on the Runcorn side blocked the Bridgewater Canal at Waterloo Bridge and the line of locks leading down to the Mersey were filled in. The bridge was officially opened as the Runcorn Widnes Bridge by Princess Alexandra on 21 July 1961. Since creation it has always been painted in a light shade of green.
Құрылымы, ерекшеліктері мен шығыны
Негізгі арка ұзын, әрбір бүйірлік аркасы өлшенді. Құрылысы кезінде 720 000 құбырлы бұрандалар қолданылды. Өзен төсегінен биіктігі 285 фут (87 м), ал кеме өтетін арнадан биіктігі 80 фут (24 м) құрайды. Құрылысы кезінде 5900 тонна болат және 7500 тонна бетон пайдаланылды. Көпірді тұрақты түрде қайта бояу қажет, әрбір қабатына бояудың мөлшері керек. Ранкорн жағындағы кіріспе виадуктары ұзындығында, ал Виднес жағында көпірді салу құны 2,433,000 фунт стерлингті құрады. Салынған кезде ол әлемдегі үшінші ең ұзын болат аркалы көпір болды. Бұл елдегі ең ұзын көліктік аралыққа ие болды, бірақ бұл рекорд Тамар көпірі салыныс аяқталғанға дейін бірнеше апта ғана сақталды. 2001 жылға қарай ол ең ұзын болат аркалы көпірлердің оныншы орнында болды және сол кезде Еуропаның ең үлкен аралығынан сәл кем болды. Бұл соншалықты ауыр жүктемеге алып келді, 1965 жылы екі жол кеңейтудің біріншісі жүзеге асырылды, көпірдің ортасынан қосымша қатар (көбінесе "өлім жолы" деп аталады) салынды. 1975 жылға қарай қозғалыс күніне 40 000 көлікке жетті және көпір қайтадан кеңейтіліп, төртінші қатар қосылды; кіріспе жолдары жақсартылып, көпірге кіру және одан шығу ағыны жақсартты. Жол аймағы тротуарларды біріктіру арқылы кеңейтіліп, төрт қатарға дейін жеткізілді, ал көпірдің шығыс жағында консольдік тротуар салынды. Бұл жұмыс 1977 жылы аяқталды және сол жылы көпір Ранкорн көпірінен Патшайымның күміс мерейтойын еске алу үшін Күміс мерейтой көпірі деп өзгертілді. 1994 жылдан бері көпір түнгі уақытта прожекторлармен жарықтандырылады. 21-ші ғасырдың басында көпірдің палубасындағы хлоридтік коррозияға қарсы жөндеу жұмыстары инновациялық электролиттік әдіспен жүргізілді; олар 2010 жылғы Үздік қоғамдық ғимарат үшін Премьер-министрдің сыйлығына үміткер болды.
The main arch is long and each side arch measures During its construction 720,000 rivets were used. Its height over the river bed is 285 feet (87 m) and the headroom over the ship canal is 80 feet (24 m). During its construction 5,900 tons of steel were used and 7,500 tons of concrete. The bridge requires constant repainting, with each coat using of paint. On the Runcorn side the approach viaducts are in length, and on the Widnes side The cost of constructing the bridge was £2,433,000. At the time of its construction it had the third longest steel arch span in the world. It had the longest vehicular span in the country, but this record was held for only a few weeks until the Tamar Bridge was completed. By 2001 it was the 10th longest steel arch bridge, and at that time was just short of having Europe's largest span. this led to such severe congestion that in 1965 the first of two road widenings took place with a lane being added down the middle of the bridge (commonly referred to as the suicide lane). By 1975 traffic had increased to 40,000 vehicles per day and the bridge was widened again adding a fourth lane; the approach roads were improved creating a better flow on and off the bridge. The carriageway was widened by incorporating the footpaths, giving it four lanes, and a cantilevered foot way was built on the east side of the bridge. This work was completed in 1977 and in that year the bridge was renamed from Runcorn Bridge to the Silver Jubilee Bridge to commemorate the Queen's Silver Jubilee. Since 1994 the bridge has been illuminated at night by floodlights. Repairs to chloride corrosion of the bridge's deck were carried out in the early 21st century using an innovative electrolytic method; they were shortlisted for the Prime Minister's Award for Better Public Building of 2010.
Қайта жаңарту
Көпірдегі көлік қозғалысы күніне 80 000-нан астам көлікке дейін өсті, соның салдарынан үнемі тығырындар пайда болды. Бұл жағдайды жеңілдету мақсатында Мерси шлюзі көпірі деп аталатын қосымша өткел салынды. Бұл Күміс юбилей көпірінің шығысында орналасқан, 2017 жылдың 14 қазанында ашылған алты жолақты ақылы көпір. Мерси шлюзінің ашылуынан кейін Күміс юбилей көпірі дереу жөндеу жұмыстары үшін жабылды, содан кейін екі көпірге де жол ақысы енгізілді. Ол 2021 жылдың 26 ақпанында барлық көліктер үшін қайта ашылды, сонымен қатар ақылы болып қалды. Көпірдің Ранкорн жағындағы жол желісі қайта құрылды. Батыс виадугі, "Trumpet Loop" деп те аталады, бұзылып, оның орнына айналма жол салынды, ал виадуктан босатылған жер жаңа демалыс және сауда орындарына пайдаланылды.
Traffic on the bridge continued to grow to over 80,000 vehicles a day, and there was frequent congestion. In order to alleviate this, a further crossing was built, known as the Mersey Gateway Bridge. This is a six lane toll bridge to the east of the Silver Jubilee Bridge that opened on 14 October 2017. Following the opening of the Mersey Gateway, the Silver Jubilee bridge was immediately closed to vehicles for refurbishment, after which it reopened with tolls applied to both bridges. It reopened, also as a toll bridge, to all traffic on 26 February 2021 with a single lane of vehicle traffic in each direction and a new cycle and footpath. The road network on the Runcorn side of the bridge was reconfigured. The West Viaduct, also known as the "Trumpet Loop", was demolished and replaced with a roundabout, with the land recovered from the viaduct used for new leisure and retail space.