1786 жылғы Марокко және АҚШ арасындағы бейбітшілік және достық шарты
Moroccan–American Treaty of Friendship
Марокко пен АҚШ арасындағы 1786 жылғы бітім шарты – АҚШ-тың араб, африкалық және мұсылман мемлекетімен жасалған тұңғыш келісімі. Ең ұзақ дипломатиялық қарым-қатынас!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1786 жылы Марокко мен АҚШ арасындағы келісім
1786 treaty between Morocco and the United States
Марокко-американдық бейбітшілік және достық туралы келісім, сондай-ақ Маракеш келісімі деп те аталады, 1786 жылы қол қойылған екіжақты келісім, ол АҚШ пен Марокко арасында дипломатиялық және сауда қатынастарын орнатты. Бұл АҚШ пен араб, африкалық және мұсылман мемлекеті арасындағы алғашқы келісім-шарт болды және АҚШ тарихындағы үздірілмейтін ең ұзақ дипломатиялық қарым-қатынасты бастады. Сұлтанның бірнеше ұсыныстарынан және Джон Адамс, Джон Джей және Бенджамин Франклиннің ынталандыруынан кейін, 1785 жылы АҚШ Конгресі Мароккомен келісімге келіссөздер жүргізуге рұқсат берді. Америкалық дипломат Томас Барклей АҚШ-ты өкілдік ету үшін таңдалды және Испанияның көмегі мен қолдауымен 1786 жылдың маусым айында Мароккодағы әріптесі Тахир Фаннишпен Маракеште кездесті. Келісім Барклей келгеннен кейін бірнеше күн ішінде аяқталды, Мохаммед III растады және Томас Джефферсон мен Джон Адамс Париж бен Лондондағы дипломатиялық өкілдіктерінде қол қойды; Конгресс 1787 жылдың 18 шілдесінде келісімді бекітті, ол елу жылға созылатын болды.
The Moroccan–American Treaty of Peace and Friendship, also known as the Treaty of Marrakesh, was a bilateral agreement signed in 1786 that established diplomatic and commercial relations between the United States and Morocco. It was the first treaty between the U. S. and an Arab, African, and Muslim nation, and initiated what remains the longest unbroken diplomatic relationship in U. S. history. Following several overtures by the Sultan, and with the urging of John Adams, John Jay, and Benjamin Franklin, in 1785 the U. S. Congress authorized negotiations for a treaty with Morocco. American diplomat Thomas Barclay was chosen to represent the U. S., and with the aid and backing of Spain, met his Moroccan counterpart, Tahir Fannish, in Marrakesh in June 1786. The treaty was finalized within days of Barclay's arrival, sealed by Mohammed III, and signed by Thomas Jefferson and John Adams at their respective diplomatic posts in Paris and London; Congress ratified the treaty on 18 July 1787, which was to last fifty years.
Өмірбаян
Мұхаммед III немесе Сиди Мұхаммед бин Абдалла 1757 жылы билікке келді және 1790 жылы қайтыс болғанға дейін билік жүргізді. Оның билігіне дейін Марокко 30 жыл бойы азаматтық соғыстар, тұрақсыздық және алабұрлысқа ұшыраған. Сиди Мұхаммед халықаралық сауданы дамытуға басымдық беріп, солтандық билікті қалпына келтіре отырып, саясат, экономика және қоғамды өзгертіп, Марокконың халықаралық беделін арттырды. Оның халықаралық сауданы дамытуға жасаған тырысының негізгі бөлігі – шетелдік сауда елдерімен келісімдер жасау болды. 1783 жылы Ұлыбританиямен соғыс аяқталмас бұрын ол АҚШ-пен келісімге қол жеткізуге тырысты және 1786 жылы келіссөздер жүргізу үшін Томас Барклейдің келуін құптады. Барклей мен сұлтан, содан кейін Джефферсон мен Адамс қол қойған келісім 1787 жылы Конфедерациялық Конгресс бекітті. Бұл келісімді солтан 1803 жылы қайта растады, ол кезде USS Конституция, Наутилус, Нью-Йорк және Адамс кемелері Бірінші Барбарий соғысы аясында канонерлік дипломатияны жүзеге асырды. Сол кезде тәуелсіз корсарлар мен қарақшылар Марокко порттарын американдық және еуропалық кемелерге жасалған шабуылдар арасында қауіпті бағдарлама ретінде пайдаланды. Осы келісім 235 жылдан астам уақыт бойы Атлантикалық мұхиттың қиындықтарына төтеп берді, бұл оны АҚШ тарихындағы үздірілмеген ең ұзақ келісім қатынасына айналдырды.
Muhammad III, or Sidi Muhammad bin Abdallah, came to power in 1757 and ruled until his death in 1790. Prior to his reign, Morocco had experienced 30 years of internecine battles, instability and turmoil. Sidi Muhammad transformed politics, the economy and society by prioritizing development of international trade and restoring power to the sultanate, which improved Morocco's standing internationally. Central to his pursuit of international trade was the negotiation of agreements with foreign commercial powers. He began seeking one with the United States before the war with Great Britain had ended in 1783, and he welcomed Thomas Barclay's arrival to negotiate in 1786. The treaty signed by Barclay and the sultan and then by Jefferson and Adams was ratified by the Confederation Congress in 1787. It was reaffirmed by the sultan in 1803, when the USS Constitution, Nautilus, New York, and Adams engaged in gunboat diplomacy as part of the First Barbary War. At the time, independent corsairs and pirates were using Morocco's ports as safe harbors between raids on American and European shipping. , the treaty has withstood transatlantic stresses and strains for more than 235 years, which makes it the longest unbroken treaty relationship in United States history.