Теннис стилі: Serve and volley – бұл подачадан кейін жедел түрде торға жылжу арқылы волейболға ұмтылу. Технология мен корт жағдайларының өзгеруі бұл стильдің маңыздылығын азайтты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теннис ойыны стилі
Tennis play style
Сервис және волей – теннис спортындағы ойын стилі, онда сервисті соққаннан кейін ойыншы (волейер) жедел түрде сетке қарай жылжуға тырысады, содан кейін волей (доп секіргенше соққы жасау) жасауға ұмтылады. Сервис және волей стилінде сервисті соққан ойыншы, доп секіргеннен кейін соққы жасауға тырысатын базалық ойынға қарамастан, волей жасауға тырысады (доп секіргенге дейін соққы жасалатын соққы). Сервисті қайтарушы/қабылдаушы (волейер) ретінде ойыншы, әдеттегі жер соққысын жасау үшін ұзақ күтудің орнына, жарты волей жасауға тырыса алады (мысалы, Роджер Федерердің SABR тактикасы). Сервис және волей стилінің маңыздылығы соңғы жылдары ракетка және ішек технологияларының жетістіктеріне байланысты төмендеді, бұл ойыншыларға жер соққылары мен өткізу соққыларында жоғары айналыс жасауға мүмкіндік берді. Көрермендердің ләззаты үшін ұзақ тайбрейктерге ыңғайлы жағдай жасау үшін корт жабындарының баяулауы және доптардың қысымының төмендеуі де сервис және волей стилінің құнын азайтты. Бұл стратегияның мақсаты – қарсыласты дереу қысымға салу және ойынды жылдам аяқтау. Жақсы қайтарулар жасалуы керек, әйтпесе сервисті соққан ойыншы басымдық алады. Бұл тактика, әсіресе жылдам корттарда (мысалы, шөп корттарында) тиімді, ал баяу корттарда (мысалы, саз корттарында) тиімділігі төмен. Сәтті болу үшін ойыншыда қарсыластың нашар қайтарымын анықтау үшін жақсы сервис болуы керек немесе сет маңында жылдам және сенімді қозғалыс жасап, тиімді волей жасау қабілеті болуы керек. Мысалы, Кен Розуоллдың сервисі нашар болған, бірақ ол екі онжылдық бойы сервис және волей стилінде табысқа жетті. Ал Горан Иванишевич, күшті сервистері мен орташа волейлерімен сервис және волей стратегиясын қолдану арқылы табысқа жетті.
Serve and volley is a style of play in tennis where the player (volleyer) serving moves quickly towards the net after hitting a serve, to attempt to hit a volley afterwards. In the serve and volley playstyle, the server attempts to hit a volley (a shot where the ball is struck without allowing it to bounce), as opposed to the baseline game, where the server stays back following the serve and attempts to hit a groundstroke (a shot where the ball is allowed to bounce before contact is made). As a returner/receiver (volleyer) of a serve, the player may also attempt to hit a half volley, instead of waiting longer after the ball has bounced to hit a usual groundstroke (e. g. Roger Federer's SABR). The serve and volley style of play has diminished in recent years with advances in racquet and string technologies which allow players to generate a great amount of top spin on groundstrokes and passing shots. The slowing of court surfaces and deflation of balls, promoting longer rallies for the enjoyment of spectators, has also devalued the serve and volley style. The aim of this strategy is to put immediate pressure on the opponent with the intent of ending points quickly. Good returns must be made, or else the server can gain the advantage. This tactic is especially useful on fast courts (e. g. grass courts) and less so on slow courts (e. g. clay courts). For it to be successful, the player must either have a good serve to expose an opponent's poor return or be exceptionally quick and confident in movement around the net to produce an effective returning volley. Ken Rosewall, for instance, had a weak serve but was a very successful serve and volley player for two decades. Goran Ivanišević, on the other hand, had success employing the serve and volley strategy with great serves and average volleys.
Теннистің алғашқы ұлылары Билл Тилден, Эллсворт Вайнс және Дон Бадж жақсы сервістерімен және желі ойындарымен танымал болғанымен, олар 100% сервіс және волей стилінде ойнаған жоқ. 1940 жылдардың соңында Джек Крамер әр сервістен кейін, тіпті екінші сервістен кейін де жүйелі түрде желіге келген әлемдік деңгейдегі бірінші ойыншы болды. Дегенмен, Крамер 1979 жылғы өмірбаяндық еңбегінде осы стратегияны 1948 жылғы кәсіби теннис турниріндегі қарсыласы Бобби Риггс бастағанын жазды: «Біз алғаш рет турнирге шыққанда, ол маған бірінші сервісінде, екінші сервісінде және тіпті менің екінші сервісімде де шабуылдады. Менің екінші сервісім Боббидікідей секірмейтін, сондықтан ол оны жеткілікті түрде терең қайтара алды және желіге кіре алды. Бұл мені үнемі шабуыл туралы ойлауға мәжбүр етті. Мен асығып кіріп, оның әлсіз тұсын – артқы қолын ұруға тырыстым. Демек, менің танымал стилім саналы түрде жоспарланған жоқ: ол Бобби Риггспен күресу қажеттілігінен туындады». Ойын стилі элиталар арасында жылдам танымал болды және ХХ ғасырдың соңына дейін белгілі бір корт жамылған жерлерде басым болды. 1950 жылдардың ортасында Панчо Гонзалес сервісі мен волейімен кәсіби теннисте үстемдік еткен кезде, оның сервісінің күшін ішінара жоққа шығаруға кейбір әрекеттер жасалды. Бұл ұзаққа созылған ойындарға және көрермендердің қызығушылығының артуына әкеледі деп есептелді. Ережелер кем дегенде үш рет өзгертілді:
Although some early tennis greats such as Bill Tilden, Ellsworth Vines, and Don Budge were noted for their fine serves and net games, they did not play a 100% serve and volley style game. Jack Kramer in the late 1940s was the first world class player to consistently come to the net after every serve, including his second serve. Kramer writes, however, in his 1979 autobiography, that it was Bobby Riggs, his opponent in the 1948 Pro tennis tour who began the strategy: "When we first started touring he came at me on his first serve, on his second serve, and on my second serve my second serve didn't kick like Bobby's, so he could return that deep enough and follow into the net It forced me to think attack constantly. I would rush in and try to pound his weakest point his backhand. So the style I am famous for was not consciously planned: it was created out of the necessity of dealing with Bobby Riggs." The playing style quickly gained popularity among elites and remained dominant on certain court surfaces until the conclusion of the twentieth century. In the mid 1950s, when Pancho Gonzales was dominating professional tennis with his serve and volley game, occasional brief attempts were made to partially negate the power of his serve. This, it was felt, would lead to longer rallies and more spectator interest. At least three times the rules were modified:
Бірнеше маңызды турнирлерде, мысалы, АҚШ кәсіби чемпионатында Джеймс Ван Ален жасаған Ван Аленнің оңайлатылған есептеу жүйесі (VASSS) қолданылды. Матч үстел теннисі сияқты есептелді, әр ойынға 21 ұпай, әр ойыншыға 5 сервіс және екінші сервіс болмады. Алайда, жанкүйерлер дәстүрлі есептеу жүйесін ұнатты және Гонзалес VASSS ережелері бойынша жеңіске жетті. Джек Крамер, ол кезде кәсіби турдың ұйымдастырушысы және енді оның басты ойыншысы емес, үш секіру ережесін де сынап көрді, онда сервіс беруші доп кем дегенде үш рет секіргенге дейін желіге келе алмайды. Гонзалес бәрібір жеңіске жетті және бұл тәжірибе тоқтатылды. Крамер сондай-ақ базалық сызықтан бір ярд қашықтықта екінші сервіс желісін белгілеуге тырысты, осылайша сервіс беруші сервіс бергенде желіден алыс болады. Бірақ Гонзалес қайтадан жеңіске жетті және бастапқы ережелер қайта орнатылды. Сервіс және волей техникасымен танымал басқа теннисшілерге Панчо Сегура, Фрэнк Седгман, Кен Розуолл, Лью Хоад, Род Лавер, Рой Эмерсон, Джон МакЭнро, Стефан Эдберг, Пэт Кэш, Борис Беккер, Патрик Рафтер, Пит Сампрас және Тим Хенман жатады. Сампрас өте жақсы сервісі мен волейімен танымал болғанына қарамастан, баяу корттарда, әсіресе екінші сервісте әрқашан желіге келмейтін. Бұл оның жас кезінде жиі болатын. Көптеген сарапшылар Эдбергті қазіргі заманғы сервіс және волей стилінің жетекші өкілі деп санайды. Сервіс және волей стратегиясы әйелдер арасында дәстүрлі түрде аз таралған. Әйелдер волейінің алғашқы пионері – 1920 жылдардың ортасынан соңына дейін әйелдер теннисінің жолында болған Элизабет Райан. Бірақ әйелдер теннисінде сервіс және волей кейін ғана танымал болды. Бұл стиль Маргарет Кортты барлық уақыттағы Гранд Слем титулдары бойынша көшбасшыға айналдырды (24 жекелей, барлығы 62). Мартина Навратилова және Яна Новотна кейіннен сервіс және волей стилімен танымал болды. Жақында Мартина Хингис, Джастин Энин және Амели Моресмо сияқты ойыншылар желіге шабуылдауға дайын болды, Энин мен Моресмо 2006 жылғы Уимблдон финалында өте ауыр сервіс және волей стилінде ойнады және жалпы матчта волей ойынын көрсетті. Кейінірек Энин карьерасында, мысалы, 2007 жылғы АҚШ ашық турнирінің финалында Светлана Кузнецоваға қарсы сет және матч ұпайларында сервіс және волей ойынын көрсетті.
In several important tournaments such as the United States Professional Championships the Van Alen Streamlined Scoring System (VASSS), devised by James Van Alen, was used. The match was scored as if in table tennis, with 21 points per game, 5 serves per player, and no second serves. The fans preferred the traditional scoring system, however, and in any case Gonzales continued to win under VASSS rules. Jack Kramer, by then the professional tour promoter and no longer its dominant player, also tried a three bounce rule, in which the server could not come to the net until the ball had been in play for at least three bounces. Gonzales won anyway, and this experiment was dropped. Kramer also tried marking a secondary service line one yard behind the baseline, so that the server was further away from the net when he served. Once again Gonzales was undeterred and the original rules were restored. Other male tennis players known for their serve and volley technique include Pancho Segura, Frank Sedgman, Ken Rosewall, Lew Hoad, Rod Laver, Roy Emerson, John McEnroe, Stefan Edberg, Pat Cash, Boris Becker, Patrick Rafter, Pete Sampras and Tim Henman. Sampras, despite being known for his great serve and volley game, did not always come to the net behind the serve on slower courts, particularly on the second serve. This was especially the case when he was younger. Edberg is considered by many experts as the leading proponent of the serve and volley game in the modern era. The serve and volley strategy has traditionally been less common amongst female players. An early pioneer in women's volleying was Elizabeth Ryan, who was at the top of the women's game in the mid to late 1920s. But it was later on that serve and volley caught on in women's game. The style propelled Margaret Court to become the all time leader in Grand Slam titles (24 in singles, 62 total). Martina Navratilova and Jana Novotná later became players well known for their serve and volley style. More recently, players such as Martina Hingis, Justine Henin, and Amélie Mauresmo were willing to come to the net, with Henin and Mauresmo playing a very heavy serve and volley style and volleying in general match during the 2006 Wimbledon Finals. Later in her career Henin was also known for serving and volleying on set and match points, such as on Championship point at the 2007 US Open Final against Svetlana Kuznetsova.
ХХІ ғасырдағы серуендеу және волей
Стратегия ерлер және әйелдер теннисінде бұрынғыдан азырақ қолданылса да, жиырма бірінші ғасырда да кейбір ойыншылар әлі де сервисте желіге ұсынуды жақсы көреді. Сервис пен волейді негізгі ойын стилі ретінде пайдаланатын белсенді ойыншылардың мысалдары: Фелисиано Лопес, Николас Махут, Ражиев Рам, Иво Карлович, Дастин Браун, Пьер-Юг Эрбер, Максим Кресси, Лукаш Кубот және Миша Зверев. Әйелдер теннисінде сервис пен волей жоғары деңгейде дерлік жойылды. Тейлор Таунсенд және Хси Су Вэй – бұл стильде ойнауды ұнататын жалғыз белгілі (WTA элитасы) ойыншылар. Басқа ойыншылар, таза сервис пен волей ойыншылары болмаса да, күтпеген тактика ретінде сервис пен волейді қолданады. Мысалы, Джон Иснер, Рафаэль Надаль және Даниил Медведев.
Although the strategy has become less common in both the men's and women's game, a few players still prefer to approach the net on their serves in the twenty first century. Examples of active male players who employ serve and volley as the chief style of play include: Feliciano López, Nicolas Mahut, Rajeev Ram, Ivo Karlović, Dustin Brown, Pierre Hugues Herbert, Maxime Cressy, Łukasz Kubot, and Mischa Zverev. On the women's side, serve and volley has become almost extinct at the very top level. Taylor Townsend and Hsieh Su wei are the only active notable (WTA elite) players that prefers to play with this style. Other players, despite not being pure serve and volleyers, do employ serve and volley as a surprise tactic. Examples include John Isner, Rafael Nadal, and Daniil Medvedev.
Сервисті және волейді қарау
Билл Тильден, 1920-ші жылдардың басым ойыншысы және пушкалы серудің әкелерінің бірі, соған қарамастан, артқы алаңнан ойнауды жөн көрді және оған күшті серулер мен соққылар жіберген қарсыласқа қарсы тұрудан артық ештеңе ұнатпады, ал қарсыласы желіге шабуылдаса – Тильден допты одан өткізудің жолын табатын. Тильден теннис ойынын талдауға көп уақыт жұмсады. Оның "Матч-плей және доптың айналуы" (1925) атты кітабы әлі күнге дейін басылып келеді. Онда Тильден кемелді базалық ойыншы әрқашан кемелді серуші мен волейерді 6:0 есебімен жеңеді дейді, себебі оның серуді қайтарулары жеңісті соққылар болады; бірақ ол сондай-ақ мұндай ойыншының болуы мүмкін емес екенін де айтады. Тильден осы стильді көптеген жылдар бойы қолданды. Пат Кэштің пікірінше, барлық уақыттағы ең қызықты матчтардың кейбіреулері Бьёрн Борг, Матс Виландер немесе Андре Агасси сияқты керемет базалық ойыншылар мен Джон МакЭнро, Пат Рафтер немесе Пит Сампрас сияқты күшті серушілер мен волейерлердің арасында өтті. Тильденнің заманынан бері, түрлі жабындардағы, мысалы, Борг пен МакЭнро арасындағы атақты бәсекелестік сияқты нәтижелер, оның теориясына қайшы келеді, өйткені күшті базалық ойыншылар күшті серушілер мен волейерлерді жеңуге бейім. Серуші және волейерлік ойынның тағы бір көрінісі – ол артқы алаңнан үнемі ойнаудан гөрі аз шаршатады. Крамер өзінің өмірбаянында Панчо Сегурамен бір рет үш матч ойнауға тырысқанын айтады, онда олар допқа жақындамас бұрын допты үш рет секіруге мүмкіндік берді. "Менің ойымша, Сегу екеуміз үш күн бойы осылай теннис ойнағанда шаршап қалар едік, өйткені мен барлық соққыларды орындауға мәжбүр болдым. Бұл серуге көп күш салып, содан кейін желіге шабуылдаудан әлдеқайда қиын болды". Ол сондай-ақ: "Розуолл кәсіпқойларға келгенде артқы алаң ойыншысы болды, бірақ ол желіде қалай ойнау керектігін өте тез үйренді. Ақырында, ол оны меңгерді, себебі физикалық күшін сақтау үшін де, басқа да себептерге байланысты да. Кенни сервисті және волейді үйренбесе, қырық жасқа дейін әлемдегі үздік ойыншы болар ма еді деп күмәнданамын". ХХ ғасырдың соңында ракетка технологиясының жақсаруына қарамастан, серу және волей теннисшінің дағдылары құрамында сирек кездесетін құрал болды, бірақ стратегиямен таныс ойыншылар оны әлі де қолдайды. Роджер Федерер жаңадан келе жатқан ойыншыларға, әсіресе жылдам жабындарда және күтпеген тактикалық қадам ретінде желіге келу стратегиясын елемеуді ұсынды. Миша Зверев сияқты басқа ойыншылар серуді және волейді меңгерудің қиындығын мойындады, бұл стильді қабылдау үшін 36 айлық күш-жігерін еске алды. Ол: "Әр ұпайда дайын болу керек. Сізді доптан өткізіп жіберуі мүмкін, сіз оңай волейді жіберіп алуыңыз мүмкін немесе сіз ұпайға ие боласыз" деді және оны монетаны лақтырудың кездейсоқтық табиғатына теңеді.
Bill Tilden, the dominant player of the 1920s and one of the fathers of the cannonball serve, nevertheless preferred to play from the backcourt and liked nothing better than to face an opponent who threw powerful serves and groundstrokes at him and who rushed the net — one way or another Tilden would find a way to hit the ball past him. Tilden spent a great amount of time analyzing the game of tennis. His book Match Play and the Spin of the Ball (1925) is still in print. In it, Tilden states that a perfect baseline player will always beat a perfect serve and volleyer 6–0 because his returns of service will be winning passing shots; however he also states that of course neither such a player can exist. Tilden used this style of play for many years. Some of the most interesting matches of all time according to Pat Cash have pitted great baseliners such as Björn Borg, Mats Wilander or Andre Agassi against great serve and volleyers such as John McEnroe, Pat Rafter or Pete Sampras. Since Tilden's time, head to head results on various surfaces, such as those played out in the famous rivalry between Borg and McEnroe, contradict his theory that great baseline players will tend to defeat great serve and volley ones. Another perspective on the serve and volley game is that it is less tiring than playing constantly from the backcourt. Kramer says in his autobiography that he and Pancho Segura once tried playing three matches in which they allowed the ball to bounce three times before either could approach the net. "I don't believe I could have played tennis the way Segoo and I did for the three nights because it wore me out, running down all those groundstrokes. It was much more gruelling than putting a lot into a serve and following it in." He went to say that "Rosewall was a backcourt player when he came into the pros, but he learned very quickly how to play the net. Eventually, for that matter, he became a master of it, as much out of physical preservation as for any other reason. I guarantee you that Kenny wouldn't have lasted into his forties as a world class player if he hadn't learned to serve and volley." Despite the improvements in racquet technology made towards the end of the twentieth century which made serve and volley a rarer tool in a tennis player's skill set, players familiar with the strategy still advocate it. Roger Federer advocated up and coming players not to ignore the tactic's strategy of coming to the net, especially on faster surfaces and as a surprise tactic. Yet other players, such as Mischa Zverev, acknowledged the difficulty of mastering serve and volley, recalling his 36 month effort to adopt the style. He said: "Every point, you have to be ready. You're either going to get passed, you're going to miss an easy volley or you're going to win the point," and likened it to the stochastic nature of flipping a coin.