Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Римдік шешен, ақын және сенатор
Roman rhetorician, poet and senator
Мамеркус Эмилиус Скаурус (б.з. 34 жылы қайтыс болды) – римдік шешен, ақын және сенатор. Тацит Скаврды былай деп сипаттайды: "Ол жоғары танылған және шешендік өнерде қабілетті адам болған, бірақ өмірінде жаман әйгісі бар еді". Ол б.з. 21 жылдың шілдесінен жыл соңына дейін Гней Тремеллиуспен бірге консул болды. Скаурус – патриций Аэмилия руының мүшесі еді. Оның әкесі Марк Эмилиус Скаурус болды. Кіші Скаурус екі рет үйленді. Оның бірінші әйелі – Аэмилия Лепида, ол одан қыз тудырды; Лепида адалдықтан айырылып, Публий Сулпиций Кириниды улауға тырысқандығы үшін кінәлі деп танылып, елден қуылды. Лепида қайтыс болғаннан кейін немесе Скаурус одан ажырасқаннан кейін, ол Секстияға үйленді.
Mamercus Aemilius Scaurus (died AD 34) was a Roman rhetorician, poet and senator. Tacitus writes that Scaurus was "a man of distinguished rank and ability as an advocate, but of infamous life." He was suffect consul from July to the end of the year AD 21, with Gnaeus Tremellius as his colleague. Scaurus was a member of the patrician Aemilia gens. His father was Marcus Aemilius Scaurus. The younger Scaurus was married twice. His first wife was Aemilia Lepida, who bore him a daughter; Lepida was accused of adultery and attempting to poison Publius Sulpicius Quirinius, found guilty, and exiled. After Lepida had died, or Scaurus divorced her, he married Sextia.
Өмір
Тарихи әдебиетте Скавр туралы алғашқы айтылым 14 жылы, Тиберийдің таққа отырған кезде кездеседі. Скавр мен Квинт Хатерий екеуі де құттықтау сөздерімен сөйледі, бірақ жаңа император оларды шындықтан алыс деп күдіктенді. Тиберий Хатерийдің сөзіне тіл тигізсе, Скавр айтқан сөзді ескермеді. Кейіннен Тациттің "Анналдарында" Скавр мерзім-мерзіммен пайда болады. 21 жылы Корбуло сенатта жас ақсүйек Люций Сулланың гладиаторлар көрсетілімінде оған құрмет көрсетпегеніне шағымданады, бірақ ол бұрынғы претор болғандықтан, одан үлкен және ересек сенаторлар тарапынан құрмет көрген, Скавр, Люций Аррунтий және жас Сулланың туыстары оны қорғады. Одан кейін пікір талас басталып, Друз араласып, тәртіп орнатқанға дейін аяқталмады. Сулла да, Скавр да Корбулодан кешірім сұрады. Келесі жылы Скавр Сенатқа келіп, Гай Юний Силанды Азияның проконсулы қызметін атқарып тұрғанда, парақорлық жасағаны, қасиетті нәрсеге қол сұққаны және Тиберийге қарсы заңды бұзғаны үшін сотқа тартуға қатысты. Бұл соттың нәтижесінде Силан Кинф аралына жер аударылды. Скаврдың Сенаттағы соңғы оқиғасы 32 жылы Сервилий мен Корнелий Туск оны және басқа бірнеше сенаторларды мемлекетке опасыздық жасады деп айыптағанда басталды. Бірқатар сенаторлар қалалық когорталардың трибунының араласуымен құтылды, ал Тиберий Скаврдың ісін өзі қарау үшін кейінге шегерді; Тацит императордың «Скаувр есіміне жаман ниетті белгілер қойғанын» айтады. Екі жылдан кейін Тиберий Скаврдың ісін қарағанда, оның жауы преториан префекті Невиус Суторий Макро, Скавр жазған трагедияның бірнеше жолдары Тиберийге деген құрметсіздік ретінде түсіндірілуі мүмкін деп айыптады. Әйелі Секстияның кеңесімен Мамерк Эмилий Скавр өз өмірін өз қолымен аяқтады; ол да көп ұзамай одан үлгі алды.
The first mention of Scaurus in historical literature comes in AD 14, at the time of Tiberius' accession to the throne. Both Scaurus and Quintus Haterius gave speeches of congratulation, which the new emperor suspected of being insincere. While Tiberius responded to Haterius' comments with invective, he passed over what Scaurus said in silence. Scaurus appears periodically in Tacitus' Annales afterwards. In the year 21, when Corbulo complained on the Senate floor that a young noble, Lucius Sulla, had not shown him respect at a gladiatorial show despite being an ex praetor, much older and more respected by the older senators, Scaurus, Lucius Arruntius, and other kinsmen of the young Sulla defended him. Arguments followed and were only ended when Drusus intervened and brought the body back to order. Both Sulla and Scaurus apologized to Corbulo. The following year Scaurus appears in the Senate joining in the prosecution of Gaius Junius Silanus for extortion while proconsular governor of Asia, sacrilege and violating the law of majestas towards Tiberius. This prosecution resulted with Silanus exiled to the island of Cynthus. Scaurus' final episode in the Senate began in the year 32, when Servilius and Cornelius Tuscus accused him and a number of other senators of treason. While some were saved by the intervention of one of the tribunes of the urban cohorts, Tiberius postponed Scaurus' case intending to handle it himself; Tacitus notes the emperor "affixed some ominous marks to the name of Scaurus." When Tiberius considered Scaurus' case two years later, his enemy the praetorian prefect Naevius Sutorius Macro added the charge that certain verses in a tragedy Scaurus had written could be interpreted to disrespect Tiberius. At the suggestion of his wife Sextia, Mamercus Aemilius Scaurus took his own life; she followed suit shortly after.