Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни қауымдастық, Төменгі елдерде кең таралған
Religious community, common in the Low Countries
Бегинаж, француз тілінен алынған "béguinage" сөзінен шыққан, бегиндерді – қасиетті өмір салған, бірақ уәде бермеген және әлемден жалтаруға тырыспаған әйелдерді орналастыру үшін құрылған архитектуралық кешен. Алғашқыда бегиндер институты монастырь болып табылды, бір-бірімен бірге немесе жақын жерде тұратын бегиндер қауымы, бір ғана жетекшінің, мырзайым немесе приоресса деп аталатын басшылығымен. Олар көбінесе "монастырлар" деп аталмаса да, мұндай үйлерде аздаған әйелдер бірге тұратын: үйлер кішкентай, бейресми және көбінесе кедей қауымдастықтар, XII ғасырдан кейін Еуропа бойынша пайда болды. Көп жағдайда монастырда тұратын бегиндер өздерінің қасында болған кезде белгілі бір ережелерге бағынуға келісіп, ортақ қорға қаржылай үлес қосты. XIII ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Төменгі елдер аймағында әлдеқайда үлкен және тұрақты қауымдастықтар пайда болды: үлкен сарай бегинаждары құрылды, олар бегиндерге арналған бірнеше үйлерден тұрады, олардың діни қызметтері жүргізілген орталық шапкіш немесе шіркеудің айналасына салынған; мұндай кешендерге көбінесе сыра қайнату, нан пісіру, аурухана және шаруашылық ғимараттар сияқты функционалдық ғимараттар кіретін. Бүгінде осы бегинаждардың бірнешеуі ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілген. XIII ғасырдың ортасында француз корольі Людовик IX Парижде бегинаж құрды, ол Төменгі елдердегі сарай бегинаждарының үлгісімен салынған.
A beguinage, from the French term béguinage, is an architectural complex which was created to house beguines: lay religious women who lived in community without taking vows or retiring from the world. Originally the beguine institution was the convent, an association of beguines living together or in close proximity of each other under the guidance of a single superior, called a mistress or prioress. Although they were not usually referred to as "convents", in these houses dwelt a small number of women together: the houses small, informal, and often poor communities that emerged across Europe after the twelfth century. In most cases, beguines who lived in a convent agreed to obey certain regulations during their stay and contributed to a collective fund. In the first decades of the thirteenth century much larger and more stable types of community emerged in the region of the Low Countries: large court beguinages were formed which consisted of several houses for beguines built around a central chapel or church where their religious activities took place; these often included functional buildings such as a brewery, a bakery, a hospital, and some farm buildings. Several of these beguinages are now listed by UNESCO as World Heritage sites. Around the mid thirteenth century, the French king Louis IX founded a beguinage in Paris, which was modeled on the court beguinages of the Low Countries.
Этимология
Оксфорд ағылшын сөздігі, Ду Канге сілтеме жасай келе, "бегуин" сөзінің шығу тегін 1180 жыл шамасында қайтыс болған, осы қозғалыстың ерте қолдаушысы Ламберт ле Бегтің, "Сүреңдеген Ламберт" есімімен байланыстырып көрсетеді.
The Oxford English Dictionary, citing Du Cange, gives the origin of the word "beguine" in the name of Lambert le Bègue, "Lambert the Stammerer", an early supporter of the movement who died around 1180.
Сипаттама
Кішкентай бегинаж әдетте бірге тұратын әйелдердің бір үйінен тұрса, Төменгі елдердегі сот бегинажы әдетте үйлермен қоршалған бір немесе бірнеше аулалардан, сондай-ақ шіркеу, емхана кешені және бірнеше қоғамдық үйлер немесе «монастырлар» кіретін. Он екінші ғасырдан он сегізінші ғасырға дейін Төменгі елдердегі әрбір қала мен үлкен қалада кем дегенде бір сот бегинажы болды: осы қауымдастықтар он тоғызыншы және жиырмасыншы ғасырларда азайып, тоқтатылды. Олар қабырғалармен қоршалған және бірнеше қақпалар арқылы қаладан бөлінген, олар түнгі уақытта жабылатын, бірақ күндіз бегуиндер қалағанда еркін кіріп-шыға алатын. Бегуиндер әртүрлі әлеуметтік топтардан шыққан, алайда, өте кедей әйелдер тек олардың қажеттіліктерін қамтамасыз етуге міндеттенген бай демеуші болған жағдайда ғана қабылданатын. Соңғы онжылдықтарда әйелдердің бегинажға қосылу себептерін түсіну едәуір өзгерді. Осы қауымдастықтардың дамуы орта ғасырлардағы қалалық орталықтардағы әйелдердің көптігімен байланысты, бірақ бельгиялық тарихшы Анри Пирен сияқты ертерек зерттеушілер әйелдердің бұл «артықшылығының» соғыста қаза тапқан ерлердің салдарынан туындағанын сенген, алайда бұл теория жоққа шығарылды. Джон Хайналдың маңызды еңбегінен кейін, Еуропаның көп бөлігінде некелер өмірде кеш басталып, бұрынғыдан азырақ болатынын көрсеткеннен бері, тарихшылар бойдақ әйелдердің жаңа дамыған қалаларға көшіп кеткенін анықтады, себебі бұл қалалар оларға жұмыс мүмкіндіктерін ұсынды. Ол кішкентай бегинаждардың да, сот бегинаждарының да әйелдердің әлеуметтік және экономикалық қажеттіліктерін қалай қанағаттандырғанын көрсетті, сонымен қатар оларға әйелдер үшін қол жеткізу қиын болған діни өмірмен қатар жеке тәуелсіздік ұсынды.
While a small beguinage usually constituted just one house where women lived together, a Low Countries court beguinage typically comprised one or more courtyards surrounded by houses, and also included a church, an infirmary complex, and a number of communal houses or 'convents'. From the twelfth through eighteenth centuries, every city and large town in the Low Countries had at least one court beguinage: the communities dwindled and came to an end, over the course of the nineteenth and twentieth centuries. They were encircled by walls and separated from the town proper by several gates, closed at night, but through which during the day the beguines could come and go as they pleased. Beguines came from a wide range of social classes, though truly poor women were admitted only if they had a wealthy benefactor who pledged to provide for their needs. The understanding of women's motivations for joining the beguinages has changed dramatically in recent decades. The development of these communities is clearly linked to a preponderance of women in urban centers in the Middle Ages, but while earlier scholars like the Belgian historian Henri Pirenne believed that this "surplus" of women was caused by men dying in war, that theory has been debunked. Since the groundbreaking work of John Hajnal, who demonstrated that, for much of Europe, marriage occurred later in life and at a lower frequency than had previously been believed, historians have established that single women moved to the newly developed cities because those cities offered them work opportunities. has shown how the smaller beguinages as well as the court beguinages answered such women's social and economic needs, in addition to offering them a religious life coupled with personal independence, which was a difficult thing to have for a woman.