Элвис Костелло: Англиялық әнші-әндер авторының өмірбаяны

Кіріспе

Ағылшын әнші-күйші (1954 жылы туған)

Деклан Патрик Макманус (25 тамыз 1954 жылы туған), кәсіби сахнада Элвис Костелло ретінде танымал, – ағылшын әншісі, әнші-күйші, продюсер, автор және тележүргізуші. Rolling Stone журналының мәліметінше, Костелло "Боб Дилан мен Ван Моррисонның сауатты, лирикалық дәстүрлерін панктың басты қағидалары болған шикі энергия мен еркіндікпен қайта жандандырды", сондай-ақ "әндерінің құрылымын, кеңейіп келе жатқан стильдер репертуарындағы тығыз қабатталған сөз ойындарын" атап өтті. Оның 1977 жылғы "My Aim Is True" альбомы – танымал музыка тарихындағы ең жақсы дебюттердің бірі саналады. Альбом хит-синглдер шығармаса да, Костеллоның ең танымал әндерін, оның ішінде "Alison" балладасын қамтиды. Костеллоның келесі екі альбомы – "This Year's Model" (1978) және "Armed Forces" (1979) – Attractions тобымен бірге жазылып, жаңа толқын жанрының қалыптасуына үлкен үлес қосты. 1977 жылдың соңынан 1980 жылдың басына дейін ол шығарған сегіз синглдің барлығы Ұлыбритания хит-парадының топ 30-ына енді. Оның ең танымал синглы "Oliver's Army" (1979) Ұлыбританияда 400 мыңнан астам дана сатылды. АҚШ-та коммерциялық сәттілік онша болмаса да, сыншылардың жоғары бағасын алды. 1977 жылдан 2000 жылдардың басына дейін Костеллоның альбомдары Village Voice Pazz & Jop сыншыларының сауалнамасында үнемі жоғары орындарда болды, ал "This Year's Model" және "Imperial Bedroom" (1982) тиісінше жылдың үздік альбомы деп танылды. Оның АҚШ-тағы ең танымал синглы "Veronica" (1989) Billboard Hot 100 хит-парадында 19-орынға көтерілді. Музыкалық отбасында өскен Костелло музыканың алуан түрлі стильдерін біліп, музыка бизнесінің ішкі жайын жақсы түсінді. Музыкант ретінде кәсіби мансабын бастауы Англияда панк-роктың өркендеуімен бірге келді. Панк-роктың танымал болған қарапайымдылығы Костеллоны мансабының басында музыкалық білімін жасыруға итермеледі, бірақ оның стильдік диапазоны R&B, кантри, джаз, барокко поп, Tin Pan Alley және классикалық музыканы қамтиды. Ол The Brodsky Quartet классикалық ансамблі, New Orleans R&B әншісі және продюсері Allen Toussaint және The Roots хип-хоп тобымен бірлесіп альбомдар шығарды. Костелло Пол Маккартнимен оннан астам ән жазды және Берт Бакарахпен ұзақ жылдар бойы серіктестік құрды. Ол Sam & Dave-тің "I Can't Stand Up for Falling Down", Jerry Chesnut-тың "Good Year for the Roses" және Charles Aznavour-дың "She" сияқты әндердің кавер-нұсқаларын орындады. Оның ең танымал әндерінің бірі "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding" әнін Nick Lowe жазған, ал 1974 жылы Lowe-дың Brinsley Schwarz тобы оны орындаған, бірақ Костелло 1979 жылы оның өзіндік нұсқасын шығарғанға дейін бұл ән көпке танылмады. Костеллоның әндерін Linda Ronstadt, George Jones, Dave Edmunds, Chet Baker және Alison Krauss сияқты әртістер орындады. Костелло екі Грэмми, екі Ivor Novello жүлдесі, төрт Edison жүлдесі, MTV Video Music Award, BAFTA жүлдесі, ASCAP Founders жүлдесі және Gemini жүлдесіне ие болды. 2003 жылы ол Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. 2016 жылы ол Әнші-күйшілер Даңқы залына енгізілді. 2008 жылдан 2010 жылға дейін ол "Spectacle: Elvis Costello with..." телешоуын жүргізіп, басқа музыканттармен сұхбаттасты. 2015 жылы ол жақсы қабылданған "Unfaithful Music & Disappearing Ink" атты өмірбаяндық кітабын жариялады.

Declan Patrick MacManus (born 25 August 1954), known professionally as Elvis Costello, is an English singer, songwriter, record producer, author and television presenter. Per Rolling Stone, Costello "reinvigorated the literate, lyrical traditions of Bob Dylan and Van Morrison with the raw energy and sass that were principal ethics of punk", noting the "construction of his songs, which set densely layered wordplay in an ever expanding repertoire of styles." His first album, My Aim Is True (1977), is widely regarded as one of the best debuts in popular music history. It spawned no hit singles, but contains some of Costello's best known songs, including the ballad "Alison". Costello's next two albums, This Year's Model (1978) and Armed Forces (1979), recorded with his backing band the Attractions, helped define the new wave genre. From late 1977 through early 1980, each of the eight singles he released reached the UK Top 30. His biggest hit single, "Oliver's Army" (1979) sold more than 400,000 copies in Britain. He has had more modest commercial success in the US, but has earned much critical praise. From 1977 through the early 2000s, Costello's albums regularly ranked high on the Village Voice Pazz & Jop critics' poll, with This Year's Model and Imperial Bedroom (1982) voted the best album of their respective years. His biggest US hit single, "Veronica" (1989), reached number 19 on the Billboard Hot 100. Born into a musical family, Costello was raised with knowledge and appreciation of a wide range of musical styles and an insider's view of the music business. His opportunity to begin a professional career as a musician coincided with the rise of punk rock in England. The primitivism brought into fashion by punk led Costello to disguise his musical savvy at the beginning of his career, but his stylistic range has come to encompass R&B, country, jazz, baroque pop, Tin Pan Alley and classical music. He has released album length collaborations with the classical ensemble The Brodsky Quartet, the New Orleans R&B songwriter and producer Allen Toussaint and the hip hop group The Roots. Costello has written more than a dozen songs with Paul McCartney and had a long running songwriting partnership with Burt Bacharach. Costello has had hits with covers of songs, including Sam & Dave's "I Can't Stand Up for Falling Down", Jerry Chesnut's "Good Year for the Roses" and Charles Aznavour's "She". One of the songs he is best known for, "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding", was written by Nick Lowe and recorded by Lowe's group Brinsley Schwarz in 1974, but remained obscure until Costello released his version in 1979. Costello's own songs have been recorded by artists including Linda Ronstadt, George Jones, Dave Edmunds, Chet Baker and Alison Krauss. Costello has won two Grammy awards, two Ivor Novello Awards awards, four Edison awards, an MTV Video Music Award, a BAFTA award, an ASCAP Founders award and a Gemini award. In 2003, he was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame. In 2016, he was inducted into the Songwriters Hall of Fame. From 2008 to 2010, he hosted a television show, Spectacle: Elvis Costello with , on which he interviewed other musicians. In 2015, he published a well received memoir, Unfaithful Music & Disappearing Ink.

Ерте өмір

Элвис Костелло 1954 жылғы 25 тамызда Лондонның батысындағы Паддингтон ауданындағы Сент-Мэри ауруханасында Деклан Патрик Макманус болып дүниеге келді. Ол пластинка дүкенінің қызметкері мен джаз музыкантының жалғыз баласы еді. Екі ата-анасы да Ливерпуль аймағынан шыққан және бірнеше жыл бұрын Лондонға бірге көшіп келген. Костеллоның әкесі католик және ирланд тегінен, ал анасы сондай емес.

Отбасылық негіздер

Костеллоның анасы Лилиан Макманус (қыздығы Аблетт, 1927–2021) Ливерпульдің Токстет ауданында туып өскен. Ол кіші інісіне және денсаулығы нашарлаған анасына күтім жасауға жауапты болды. Лилиан пластинка сатумен айналыспағаннан кейін де, сол кездегі танымал музыканы қоса алғанда, әртүрлі музыка түрлеріне қызығушылық танытты. Костеллоның әкесі Росс Макманус (1927–2011) – кәсіби трубашы және әнші. Ол өзінің музыкалық жолын 1940 жылдардың соңында Біркехед және Ливерпульдегі бибоп тобында труба тартып бастады. 1951 жылы Лондонға көшкеннен кейін ол труба тартып, қазіргі заманғы джаз тобында ән айтты. 1954 жылы оның ұлының тууы туралы «New Musical Express» газетінде хабарланды. 1955 жылдан 1968 жылға дейін ол Ұлыбританияның ең танымал биг-бендтерінің бірі – Джо Лосс оркестрінде әнші болды. Росс түрлі аттармен шағын жазбалар компанияларына әндерін жазды, соның ішінде Дей Костелло – Костелло Росс әкесінің әжесінің қыздық аты. Ол сондай-ақ жарнамалық әндерді де жазды. 1973 жылы ол R. Whites компаниясының танымал және ұзаққа созылған жарнамаларында пайда болған «Құпия лимонад ішуші» әнін орындады.

Балалық шағы және музыкаға деген әсері

Костелло балалық шағының көп бөлігін Лондонның батысындағы Твикенхемде өткізді, кейін 1970 жылы анасымен бірге Ливерпульге көшіп барды. Костелло католик дінінде тәрбиеленген және 14 жасқа дейін алтарь қызметшісі болған. Костеллоның ата-анасы ол он жасқа толғанда ажырасып, содан кейін оны анасы тәрбиеледі. Кішкентай кезінде Костеллоның музыкалық әсері ата-анасының пластинкаларынан келді, олар әртүрлі стильдерді қамтыды, бірақ негізінен дәстүрлі поп және джаз музыкасы болды. Росс Джо Лосс оркестрінде жұмыс істегендіктен, топтың апталық радиошоуында сол кездегі көптеген поп-хиттерді орындау қажет болды. Бұл әндерді үйрену үшін Росс түпнұсқа орындаушылардың пластинкаларының үлгілік көшірмелерін алып, репетиция жасау үшін үйге әкелді. Костелло қазіргі поп-хиттерге қызығушылық танытқанда, Росс оған аптасына бес-алты мұндай үлгілік пластинка беріп тұрды. Костелло: «Сондықтан мен осылай көп ән білемін» деді. Костеллоның алғашқы сүйікті әншілерінің ішінде «Битлз» тобы ең бастысы болды. Костелло 1963 жылы тоғыз жасқа толғандықтан, «Битлз» тобының фандық қызығушылығының ең жарқын кезін бастан өткерді. Ол «Битлз» тобының өзіне ең үлкен музыкалық ықпал еткенін айтады. Костелло болашақ әріптесі Берт Бакарахтың әндеріне де қатты әсерленді, оны британдық әртістер Силла Блэк пен Дасти Спрингфилдтің хиттері арқылы білді. Костелло жасөспірім шағында оның сүйіктілері британдық бит-топтары – «Кинкс», «Small Faces» және «The Who», Ұлыбританияда танымал болған ямайкалық рокстеди және регги орындаушылары, әсіресе «Motown» әртістері болды, ол оларды негізінен британдық хит-синглдары мен «Motown Chartbusters» жинақтары арқылы білді. Костеллоның жасөспірім шағында Джони Митчелл оған маңызды және ұзаққа созылатын әсер етті. Костелло Ливерпульге көшіп келгенде, ол өзінің құрбыларының арасында танымал болған прогрессивті рок музыкасын ұнатпағанын байқады, сондықтан өзіне ұнайтын музыканы іздеп, «Grateful Dead» және «Byrds» және «The Band» сияқты басқа да фолк-рок топтарына қызығушылық танытты, олар арқылы ол кантри музыкасын таныды.

Costello spent most of his childhood in Twickenham, in west London, before moving to Liverpool with his mother in 1970. Costello was raised Roman Catholic and served as an altar boy until he was 14. Costello's parents had separated by the time Costello was ten years old, after which he was raised by his mother. As a young child, Costello's musical influences came from his parents' record collection, which encompassed a wide range of styles but centered on traditional pop and jazz. Ross's job with the Joe Loss Orchestra required him to sing many of the pop hits of the day for the band's weekly radio show. To learn these songs, Ross received demonstration copies of the original artists' records, which he brought home to rehearse. When Costello grew old enough to have an interest in the current pop hits, Ross began giving him five or six of these demonstration records per week. Costello has said, "That's why I know so many songs." Chief among Costello's early favourites among the hit makers of the day were the Beatles. Costello has said that, having turned nine years old in 1963, he was exactly the right age to experience the full force of Beatles fandom as he grew up. He has described the Beatles as his biggest musical influence. Costello was also deeply impressed by the songs of his future collaborator Burt Bacharach, which he knew through the hits British artists Cilla Black and Dusty Springfield had with them. As Costello grew into his teens, his favourites included British beat groups the Kinks, Small Faces and the Who, Jamaican rocksteady and reggae acts who were popular in Britain, and especially Motown artists, who he knew mainly through their British hit singles and through the Motown Chartbusters compilation series. By the time Costello reached his mid teens, Joni Mitchell had become an important and enduring influence on him. When Costello moved to Liverpool, he found he did not enjoy much of the progressive rock that was popular with his peers, so, casting around for music he might like, he developed an interest in the Grateful Dead and other folk rock groups like the Byrds and the Band, and through them, country music.

Білім алу және музыка саласында мансап құру туралы шешім

Костелло жақсы мінезді, кейде пікір таластыратын студент болған, бірақ көбінесе академиялық жағынан ерекше көзге түспеген. Он бір жастағы емтихандарында грамматикалық мектепке қабылдануға жеткілікті ұпай жинамағандықтан,

Костеллоның балама карьералық жоспары болмаған, өйткені оның тәрбиесі оған осы саланың қаупін көрсеткендіктен, ол бұрын музыкалық мансапқа толықтай берілмейтін. Бірақ жол апатында жасөспірім досының қазасын көргеннен кейін ол ойын өзгертті. Кейін ол: «Кенеттен музыкадан басқаның бәрі құнды уақытты босқа кетіру сияқты көрінді» деп жазды. Костелло 1972 жылы формальды білімін аяқтады және анасымен бірге тұрып, музыка саласында мансап құру үшін тұрақты жалақы табуға болатын жұмыс іздеуге кірісті. 17 жасқа келгенде ол кейде аз ғана ақша таба бастады. 1977 жылы тұңғыш альбомын шығаруға дайындалып тұрғанда Костелло журналиске сол кезде жүздеген ән жазғанын айтты.

Қатты тоңған

1972 жылдың басында Костеллоны Rusty атты фолк-рок тобына қосылуға шақырды. Топты құрған Аллан Мейс, Ливерпуль музыкалық өмірінде 18 жасынан бері тәжірибелі музыкант еді. Басқа мүшелер кеткен соң, Rusty екі адамнан тұратын дуэтке айналды, Мейс пен Костелло ән айтып, акустикалық гитарада ойнады. Бір жылдан астам уақыт бойы Rusty Ливерпуль мен төңірегіндегі пабтар, клубтар, мектептер мен мәдени орталықтар сияқты шағын орындарда концерттер берді, көбінесе ақысыз немесе аз төлеммен. Мейстің пікірінше, Костелло бұл кезде талантты ән жазушы еді, ол әртүрлі стильде әндер жаза алатын және Нил Янг немесе Робби Робертсон сияқты ән шырқата алатын. Мейс Костеллоны Бринсли Шварц тобымен таныстырғанын айтады, ол оған үлкен әсер етті. Rusty тобында болған кезде Костелло 1980 жылы "Ghost Train" деп жазған әннің алғашқы нұсқасын жазды, бірақ сол кезде бұл нұсқадан тек үйленген екі артистің шоу-бизнес әлемінің ең төменгі деңгейіндегі жолы туралы негізгі сюжеттік идеясы ғана қалды. 2022 жылы Костелло Мейспен қайта қосылып, "The Resurrection of Rust" атты EP шығарды. EP-де 1972 жылы Rusty концерттерінде орындалған әндер, соның ішінде "Ghost Train" әнінің алғашқы нұсқасы, ол кезде "Морин және Сэм" деп аталған болатын.

Деклан Костелло

1973 жылдың басына қарай Костелло Ливерпульдегі музыкалық ортасы музыкада мансап жасау ниетіне жеткіліксіз екенін түсінді, сондықтан ол Бутльдегі Мидленд банкінің деректер орталығындағы компьютер операторы қызметінен банктың Путни бөлімшесіндегі кеңсе қызметкеріне ауысуға көшті. 2001 жылы қайта басылған әннің қосымша жазбаларында Костелло бұл әннің өзіне "Алисон" сияқты ән жазуға жасаған алғашқы тырастың бірі" сияқты естілгенін жазды.

Д. П. Костелло

1975 жылдың соңында Flip City тобы тарағанға дейін Костелло топтың репертуарына енгізбеген әндер жазып жүрді. Ол солардың бір бөлігін 1975 жылдың ортасында Дейв Робинсонға жеке демо түрінде жазды. Келесі жыл бойы ол осы және басқа жеке демоларын музыкалық баспалар мен жазба компанияларына ұсынды, өзін ән жазушы немесе орындаушы ретінде жұмысқа алуды үміттене отырып. Д. П. Костелло ретінде жұмыс істеген кезінде ол ән айтуды және гитараны қатты тартуды үйренді, сондай-ақ сахнадағы өзінің беделін нығайтты, бірақ ол әлі де аз ақшаға шағын көрермендерге ойнады. "Менің мақсатым – шындық" альбомы алты төрт сағаттық сессияда жазылып, микстелді, оның жалпы құны шамамен 1000 фунт стерлингке бағаланды. Ол кезде әлі тірі болған Элвис Преслиге жасалған сілтеме тек назар аудару үшін жасалды. Костелло Преслиді ерекше жақсы да, жаман да көрмеді. Костелло әкесі Росс түрлі сахналық есімдермен жұмыс істегенін көргендіктен, есімді өзгертуге көп мән бермеді. Ривьера мен Робинсон Костеллоға сол кездегі поп-жұлдыздардың келбеті туралы қалыптасқан көзқарасқа қайшы келетін ерекше сыртқы түрін қалыптастыруға көмектесті. Олар Костеллоның жасөспірім шағынан бері астигматизмін түзету үшін таққан жиексіз көзілдірігін үлкен қара жиектері бар көзілдірге ауыстырды.

"Детективтерді бақылау" және коммерциялық жетістік

Костелло Гулдинг пен Боднармен бірге "Детективтерді бақылау" әнін аранжировкалап, репетиция жасады. Бірнеше күннен кейін ол Pathway студиясында олармен бірге ән жазды. Костелло бұл әнді бірнеше апта бұрын жазған, оған шабыттандырғандардың бірі – Clash тобының жаңадан шыққан дебюттік альбомы болды. Кейбір музыкалық идеялар, Ньев бірнеше аптадан кейін фортепиано мен органмен қосымша жазба жасағанда дамытқан, Альфред Хичкок үшін Бернард Херманның жазған фильмдерінің музыкалық сүйемелдеуінен шабыт алды. Кейін Костелло "Детективтерді бақылау" әнін жазуды "бір бөлмеде әндерді жазудан гөрі, жазба жасаудың алғашқы тәжірибесі" деп атады. Ән Ұлыбританияда альбомға енбеген сингл ретінде, ал АҚШ нұсқасында My Aim Is True альбомында жарық көрді. My Aim Is True альбомы Ұлыбританиядағы музыка баспасөзінде кең және жағымды жариялымдарға ие болды, мұның себебі тиімді жарнамалық трюктар, мысалы, Костеллоның CBS Records бизнес-конвенциясы өткен лондондық қонақ үйдің алдында көшеде ән салуы, сондай-ақ музыка журналистерінің оның музыкасына деген шынайы ықыласы болды. Альбом шыққаннан кейін бірнеше апта ішінде Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 14-орынға жетті. "Watching the Detectives" әні қазан айының ортасында жарық көрді және Ұлыбританиялық синглдер тізімінде 15-орынға ие болды, бұл Костеллоның кез келген елдегі алғашқы хит-синглі болды. Костелло қараша айының ортасында АҚШ бойынша гастрольдік сапарға шықты, онда мың адамнан кем қатысатын концерт залдарында өнер көрсеткеніне қарамастан, АҚШ баспасөзінде кеңінен жарияланды. Осы кезде Костелло Columbia Records компаниясымен келісімшарт жасасты, олар қараша айының басында АҚШ-та My Aim Is True альбомын шығарды. Альбом біртіндеп АҚШ Billboard Top LPs & Tape тізімінде 32-орынға көтерілді және АҚШ музыка сыншыларының жылдың ең жақсы альбомдарының бірі деп танылды. Желтоқсан айының ортасында Костелло және Attractions тобы Saturday Night Live телешоуына қатысты, онда тікелей эфирде күтпеген жерден "Radio Radio" әнін орындап, шоу продюсерін ашуландырды. 1977 жылдың соңында Костелло Stiff Records лейблынан Radar Records лейблына, Джейк Ривиераның әріптесі құрған жаңа лейблға көшті. Ривиера Дейв Робинсоннан бөлініп, енді Костеллоның жалғыз менеджері болды. Келесі бір жарым жыл бойы Костеллоның жазбалары Ұлыбританияда Radar лейблында жарық көрді.

Costello used the time with Goulding and Bodnar to arrange and rehearse "Watching the Detectives". He recorded the song with them at Pathway a few days later. Costello had written the song a few weeks earlier, partly inspired by the Clash's newly released debut album. Some of the musical ideas, which Nieve fleshed out when he overdubbed his piano and organ parts a few weeks later, were inspired by film scores Bernard Herrmann had done for Alfred Hitchcock. Costello later called the recording of "Watching the Detectives" his first experience of "making records as opposed to recording some songs in a room". The song would be released as a non album single in the UK and as a track on the US version of My Aim Is True. My Aim Is True received extensive, favourable coverage in the UK music press through a combination of effective publicity stunts, such as Costello busking in front of the London hotel hosting the CBS Records business convention, and genuine enthusiasm for his music among music journalists. The album reached number 14 on the UK Albums Chart within a few weeks of its release. "Watching the Detectives", released in mid October, reaching number 15 in the UK Singles Chart, becoming Costello's first single to chart in any country. When Costello began touring the US in mid November, he received prominent coverage in the US press, even though he played venues holding fewer than a thousand people. By this time, Costello had signed to Columbia Records, who released My Aim Is True in the US in early November. The album gradually climbed to number 32 on the US Billboard Top LPs & Tape chart and was named among the best albums of the year by US music critics. In mid December, Costello and the Attractions appeared on Saturday Night Live, where they angered the show's producer by unexpectedly playing the then unrecorded song "Radio Radio" during the live broadcast. By late 1977, Costello had moved from Stiff Records to Radar Records, a new label founded by an associate of Jake Riviera. Riviera had split from Dave Robinson and was now Costello's sole manager. For the next year and a half, Costello's records were released on Radar in Britain.

Биылғы үлгі

Костелло өзінің екінші альбомын және Attractions тобымен бірінші альбомын «This Year's Model» 1977 жылдың қарашасынан 1978 жылдың қаңтарына дейінгі турнелерден қысқа үзілістер кезінде жазды. Продюсері Ник Лоу болды, бірақ ең үлкен әсер Роллинг Стоунз тобының «Aftermath» (1966) альбомы тигізді. Костелло өзі «This Year's Model» альбомын «Aftermath-тың көлеңкесі» деп, ал «This Year's Girl» әнін Роллинг Стоунз тобының «Stupid Girl» әніне жауап ретінде сипаттады. Екінші сингл «Pump It Up» 24-орынға жетті, ол Костеллоның басқа Stiff тобымен гастрольде жүрген кезінде, кейін «идиотикалық рок-н-роллдың алғашқы көрінісі» деп атаған нәрсеге реакция ретінде жазылды. Альбомның АҚШ нұсқасы «(I Don't Want to Go to) Chelsea» және британдық Ұлттық фронттың күшеюіне жауап ретінде жазылған «Night Rally» әндерін алып тастап, олардың орнына «Radio Radio» әнін қосты. «This Year's Model» альбомын Ұлыбритания мен АҚШ сыншылары жоғары бағалады. «Melody Maker» журналы оны «өте толық, өте шабыттандырған, сөздерді толықтай жеткізе алмайтын жетістік» деп атады. «NME» журналының шолуы да осыған ұқсас болды, альбом «өте керемет болғандықтан, бірден шарықтап, ең жоғары деңгейге көтерілуге бейім» делінді. «Village Voice» журналының «Pazz & Jop» сыншылары сауалнамасы бойынша ол 1978 жылдың ең жақсы альбомы деп танылды. «This Year's Model» альбомы аяқталғаннан кейінгі жеті ай ішінде Костелло мен Attractions тобы Ұлыбритания, Еуропа және Солтүстік Америкада гастрольдік сапарларын жалғастырды, үлкен концерт залдарында өнер көрсетіп, Костеллоның келесі альбомы үшін жазып жатқан жаңа әндерін тұсаукесер етті. 1978 жылдың шілдесінде Костелло Даниядағы Роскилде фестивалінде өнер көрсетіп, тағы үш әртіспен бірге «Oliver's Army» әнін алғаш рет орындады, ол Ұлыбританиядағы ең үлкен хитіне айналды.

Қарулы Күштер

Костелло және Attractions 1978 жылдың тамыз және қыркүйек айларында алты апта ішінде Eden Studios студиясында үшінші альбомын, Armed Forces альбомын жазды. Оны тағы да Ник Лоу продюсерлік етті, бірақ Костелло өзі шығармашылық бақылауды күшейтті. This Year's Model сияқты, альбомға әсер еткен музыка Костелло мен Attractions гастрольдік сапарларында тыңдаған музыка болды – Дэвид Боуи мен Игги Поптың Берлин кезеңіндегі туындыларынан бастап ABBA және Kraftwerk-ке дейін. Костелло кейіннен Armed Forces альбомын тыңдарманның бар екенін сезініп жазған әндердің алғашқы жинағы деп айтты. Альбомның мәтіндері АҚШ-тағы гастрольдердегі тәжірибесін, сондай-ақ Ұлыбританиядағы ашық оңшыл саяси топтардың күшеюіне қатысты оның үнемі алаңдауын көрсетеді. АҚШ-та альбом 25 апта Billboard тізімінде тұрды, наурыздың ортасында 10-шы орынға жетті. Бұл Ирландиядағы оның ең табысты синглы болды, ирландиялық синглдер тізімінде 4-ші орынға ие болды. Екінші сингл, "Accidents Will Happen", мамыр айының басында жарық көрді. Костеллоның сөзіне сүйенсек, бұл ән оның отбасылық өміріндегі адалдыққа қиянат жасауына жауап ретінде жазылған. Ән Ұлыбританияда 28-ші орынды иеленді. АҚШ-та ол 101-ші орынға жетті, Billboard Hot 100 тізіміне ілікпеді, бірақ бұрынғы Костелло синглдарынан жоғары нәтиже көрсетті. Armed Forces альбомын насихаттаушы концерттік турне жағымсыз жағдайлармен белгіленді. Костелло мен Attractions көрермендерге тым қысқа болып көрінген және қосымша шығыстарға шығудан бас тартқан бірнеше концерттер берді. Австралияның Сидней және Калифорнияның Беркли қалаларындағы көрермендер концерт алаңдарын бүлдірді. 15 наурызда Огайо штатының Колумбус қаласында өткен концерттен кейін Костелло қонақүйдің барында Стивен Стиллс тобының мүшелерімен және олардың серіктерімен мас күйде дауласты. Даудың нәтижесінде Костелло Джеймс Браун мен Рей Чарльзді нәсілдік тұрғыдан ұятсыз сөздермен қорлады, бұл сөздерін кейін "менің нағыз сезімдерімнің керісінше" деп атады. Бірнеше аптадан кейін Костеллоның бұл сөздері баспасөзде жарияланғаннан кейін, жағымсыз жағдайлар оның АҚШ-та күткендей үлкен коммерциялық жетістікке жете алмауының себебі деп есептелді, тіпті Костеллоның өзі де осы пікірмен келісті.

Costello and the Attractions recorded his third album, Armed Forces, at Eden Studios in six weeks from August and September 1978. It was again produced by Nick Lowe, but Costello himself provided greater creative control. Like This Year's Model, the album's influences came from the music Costello and the Attractions listened to while touring, from the Berlin era records of David Bowie and Iggy Pop to ABBA and Kraftwerk. Costello later said that Armed Forces was his first album of songs he wrote with an awareness of having an audience. The album's lyrics reflected his experiences on the road in the US, as well his continued concern over the rise of far right political groups in the UK; In the US, it spent 25 weeks on the Billboard chart, peaking at number 10 in mid March. It was also his biggest hit single in Ireland, reaching number 4 on the Irish singles chart. The second single, "Accidents Will Happen", was released in early May. According to Costello, the song was written in response to his own marital infidelities. The song reached number 28 in the UK. In the US, it reached number 101, missing the Billboard Hot 100 but charting higher than any previous Costello single. The concert tour promoting Armed Forces was marked by bad publicity. Costello and the Attractions played some shows that audiences considered too brief and refused to return for encores. Audiences in Sydney, Australia, and Berkeley, California, responded by vandalizing the concert venues. After a concert in Columbus, Ohio, on 15 March, Costello got into a drunken argument at a hotel bar with members of the Stephen Stills band and entourage. The argument culminated in Costello disparaging James Brown and Ray Charles with racially charged insults, in comments he would later call "the exact opposite of my true feelings". When Costello's comments were reported in the press a few weeks later, the bad publicity was sufficiently severe and widespread to be regarded, including by Costello himself, as the reason he never achieved the top level commercial success in the US that had been predicted for him.