Кіріспе
Мануэль Марин Гонсалес (21 қазан 1949 – 4 желтоқсан 2017) – испан саясаткері, Испанияның депутаттар конгресінің бұрынғы төрағасы. Ол ұзақ жылдар бойы Еуропалық комиссияның мүшесі болды және Жак Сантердің отставкасына байланысты Сантер комиссиясының уақытша президенті болды. Ол Эразмус бағдарламасының әкесі деп есептеледі.
Manuel Marín González (21 October 1949 – 4 December 2017) was a Spanish politician, former President of the Congress of Deputies of Spain. He was a long time member of the European Commission, and acting president during the Santer Commission following the resignation of Jacques Santer. He is considered the father of the Erasmus Programme.
Ерте өмір және саясаттың кіріспесі
Марин Кастилия-Ла-Манша аймағындағы Сиудад-Реал қаласында дүниеге келген. Ол Мадридтің Комплутенсе университетінде заңгерлік білім алды, содан кейін Франциядағы Нанси университетінде Еуропалық қауымдастық құқығы бойынша дипломдық білім алды және Бельгияның Брюгге қаласындағы Еуропа колледжінде Еуропалық кеңейтілген оқулар сертификатын алды. 1974 жылдан бастап ол Испанияның Социалистік жұмысшы партиясының (PSOE) мүшесі болды және осыған байланысты 1977 жылы Испанияның депутаттар конгресіне сайланды, ал 1979 және 1982 жылдары қайта сайланды, Сиудад-Реал провинциясын өкілдік етті. Осы оқиғалар кезінде ол еуропалық мәселелерге қызығушылық таныта бастады. Конгрестегі осы кезеңде ол Конгрестің қорғаныс және сыртқы істер комитеттерінің мүшесі болды және сыртқы істер комитетінде PSOE-нің өкілі болды. Ол сонымен қатар PSOE Федералды комитетінің халықаралық саясат жөніндегі хатшысы және Еуропалық қауымдастықтың социалистік партияларының одағының вице-президенті болды, сондай-ақ 1978 жылдың 1 қаңтарынан 1983 жылдың 1 сәуіріне дейін Еуропа Кеңесінің Парламенттік Ассамблеясының мүшесі болды.
Марин мен Еуропа
1982 жылы Испаниядағы жалпы сайлауда социалистердің жеңісінен кейін Марин үкіметке Еуропалық қауымдастықтармен қарым-қатынас жөніндегі мемлекеттік хатшы ретінде қосылды. Бұл, іс жүзінде, Испанияның Еуропалық қауымдастыққа қабылдануы үшін бас келіссөзші болып табылды, бұл саяси тұрғыдан елеулі тағайындама болды, себебі сәтті келіссөздер Испанияның Франко диктатурасынан нағыз парламенттік демократияға өтуінің бекітілуі ретінде қарастырылды. Осыған байланысты, 1982 жылғы сайлауда PSOE партиясының жеңісі елдің саяси есейгенін көрсетті және Маринге Испанияның және Еуропаның мүшелік маңыздылығын көрсетуге қажетті саяси мүмкіндіктерді берді. Келіссөздер сәтті аяқталды және 1 қаңтарда Испания Португалиямен бірге Еуропалық қауымдастыққа қосылды. Марин Испанияның Еуропалық комиссияның алғашқы мүшесі және маңызды комиссары (сол кездегі ірі елдер екі Еуропалық комиссарды тағайындады, әдетте біреуін билік партиясынан, екіншісін оппозициядан) болып тағайындалды; ол Еуропалық комиссияның вице-президенті болды, бұл Жак Делор басқарған алғашқы комиссия еді. Маринге әлеуметтік мәселелер, білім беру және жұмыспен қамту салалары тапсырылды – оның келгеніне дейін (алғашқы Делор комиссиясының өкілеттігі 1985 жылы басталды) бұл салаларды Петер Сазерленд басқарған. Марин көптеген маңызды бастамаларға жауапты болды (мысалы, ол әлі күнге дейін жұмыс істеп жатқан және еуропалық интеграцияның символы ретінде танылған Эразм бағдарламасының ұсынымын дайындауға жауапты комиссар болды), бірақ оның басты міндеті Испанияның Еуропалық қауымдастықтың өміріне сәтті интеграциясы болды. Марин 1989-1992 жылдар аралығында екінші Делор комиссиясына қайта тағайындалды, тағы да вице-президент ретінде, бірақ бұл жолы оны көбірек қызықтырған саламен: даму ынтымақтастығы және ортақ балық шаруашылығы саясаты. Бұл екеуі әртүрлі болғанымен, олардың арасындағы байланыс Еуропалық қауымдастық мүше мемлекеттерінің балық аулау флотының көптеген дамушы елдердің суларында дәстүрлі түрде балық аулауымен (әсіресе, испан балық аулау флоты солай істеді) және осы кезеңде осы дамушы елдерге өтемақы төлеу туралы келіссөздер Еуропалық қауымдастықтың даму саясатымен тығыз байланысты болды. Осы мандат кезінде Марин Африкамен қарым-қатынастарға қызығушылық танытып, көп саяхат жасады. Марин үшінші Делор комиссиясына (1993-1994) тағайындалды, оған даму және ынтымақтастық, Жерорта теңізінің оңтүстік елдерімен, Латын Америкасымен, Азиямен, Африка, Кариб және Тынық мұхиты елдерімен экономикалық сыртқы қатынастар және гуманитарлық көмек мәселелері жүктелді. Мариннің Еуропалық комиссиядағы соңғы өкілеттігі 1995 жылдан 1999 жылға дейін Сантер комиссиясында болды. Маастрихт шартының нәтижесінде Комиссия вице-президенттерін сайлау Комиссия мүшелерінің құзырына берілді (бұрын оларды Еуропалық қауымдастық үкіметтері бірлесіп тағайындаған). Марин екі вице-президент лауазымына төрт үміткердің бірі болды және Леон Бриттаннан кейін Эдит Крессон мен Мартин Бангеманды жеңіп, сайланды. Бұл мандатта оның бастапқы портфелі Оңтүстік Жерорта теңізі елдерімен сыртқы қатынастар, Таяу Шығыс, Латын Америкасы және Азия (Жапония, Қытай, Оңтүстік Корея, Гонконг, Макао және Тайваньтан басқа) даму көмегін қоса алғанда, болды; осы кезеңде оның басшылығымен ЕО-ның «Жерорта стратегиясын» жүзеге асырудағы қиындықтар ешқашан расталмаған құзыретсіздік және алаяқтық туралы шағымдарға әкеліп соқты. 1998 жылдың соңында Еуропалық комиссияға қарсы құзыретсіздік, құдагерлік, туыстық қатынас және алаяқтық туралы айыптаулар көбейді. Президент Жак Сантер комиссияны таратуға жасалған әрекеттің алдын алды, бірақ 1999 жылдың қаңтарында комиссия есептерін тексеру үшін тәуелсіз сарапшылар комитетін тағайындауға келісуге мәжбүр болды. Топтың сыншыл баяндамасынан кейін, ол (басқа нәрселермен қатар) Маринды жауапкершіліксіздігі үшін сынға алды, Сантер комиссиясы 1999 жылдың 15 наурызында толық құрамымен отставкаға кетті. Сантер комиссиясының құлдырауындағы Мариннің рөлі әлі де толық анықталған жоқ. Оған Еуропалық парламентте құдагерлік және туыстық қатынас туралы нақты дәлелсіз қатты шабуылдар жасалды. Бірақ сарапшылар тобы Крессоннан басқа мүшелерінің көпшілігін ақтап берді. Сантер комиссиясының отставкасынан кейін Марин уақытша президенттік міндетін атқарды. Маринге жаңа комиссия тағайындалғанға дейін «бақылау және ұстау» режимінде комиссияның уақытша төрағасы болып тағайындалды. Проди комиссиясы сол жылдың қыркүйегінде тағайындалды.
Еуропадан кейінгі өмір
Проди комиссиясы тағайындалғаннан кейін Марин Испанияға қайтып келді. Ол 2000 жылғы 12 наурыздағы және 2004 жылғы 14 наурыздағы жалпы сайлауларда PSOE партиясынан Сиудад-Реалда сайланды. Екіншісінен кейін ол Испания депутаттары конгресінің төрағасы болып сайланды. Ол сондай-ақ Халықаралық миграция жөніндегі жаһандық комиссияның мүшесі болды. Мануэль Марин үйленген және екі баласы болған.
Өлім
Марин 2017 жылдың 4 желтоқсанында Мадридте 68 жасында өкпе рагынан қайтыс болды.