Кіріспе

Етқоректілердің жем іздеуге, қууға және ұстауға деген инстинктивті бейімділігі. Жемді қуу инстинктісі – бұл етқоректілердің жем табу, қуу және ұстауға деген инстинктивті бейімділігін сипаттайтын термин. Бұл термин көбінесе иттерді оқытудағы мінез-құлқыларды сипаттау және талдау үшін қолданылады.

Қатысуы

Жыртқыш моторлық тізбек келесі ретпен жүзеге асады: іздеу (бағыттану, мұрын/құлақ/көз); жақындау; қуу; тістеу (ұстап тістеу, өлтіру тістеу); бөлу; және жеу. Қасқырлар толық "тізбекті" пайдалана алады. Түрлі ит тұқымдарында адам бақылауымен таңдаулы өсіру арқылы осы тізбектің белгілі бір қадамдары күшейтілген немесе азайтылған. Жыртқыштық инстинктінің "іздеу" аспектісі қанды іздеуші иттер мен бигльдер сияқты іздеу иттерінде қолданылады. "Көзбен жақындау" – мал бағушы иттерге тән. "Қуу" – грейхаундтар мен лучерлер сияқты жылдамдығымен көзге түсетін иттерде байқалады, ал "ұстап тістеу" және "өлтіру тістеу" – терьерлерді оқыту үшін қолданылады. Көптеген иттерде олжаға құмарлық сыртқы ынталандырусыз да пайда болуы мүмкін.

Артықшылықтары

Итті үйретуде олжаға деген құштарлық өнімділік артықшылығы ретінде қолданылуы мүмкін, себебі олжаға деген құштарлығы жоғары иттер ойыншықтар сияқты қозғалатын нысандарды қууға көбірек бейім, осы арқылы оларды белгілі бір мінез-құлықты, мысалы, грейхаундтардың жарысын немесе иттің ептілігіндегі қажетті жылдамдықты ынталандыру үшін пайдалануға болады. Олжаға деген құштарлық Schutzhund (Шутцхунд) итттерінің жаттығуына да әсер етеді. Ретриверлерден кейде олжаны қуу және оны адам-аңшыға әкелу күтіледі, бірақ оны шағуға немесе зақымдауға болмайды. Стаффордшир бультерьер сияқты Бультерьерлерде, бұрын бұқаларды ұстау үшін (мұрынларынан іліп ұстау арқылы) селекцияланғандықтан, күшті ұстап алу инстинкті дамыған, бірақ оларға олжаны іздеу немесе аңқу қажет болған емес.