Кіріспе

Галапагос аралдарындағы ксериктік бұталық, сондай-ақ Галапагос аралдарындағы бұталық мозаика деп те аталады.

Аралдарда 29 жергілікті құс түрі қоныстанады, оның 24-і эндемик. Эндемикалық түрлерге Галапагос соколы (Buteo galapagoensis), Галапагос көгершіні (Zenaida galapagoensis), Галапагос рельсі (Laterallus spilonota), Галапагос мартині (Progne modesta) және Nesomimus туысына жататын мазақ құстардың төрт түрі кіреді. Аралда 18 түрлі эндемикалық танагер түрлері бар, олар Дарвиннің финктері деп белгілі. Галапагос аралдарында 22 эндемикалық бауырымен жорғалаушылар түрі бар. Ерекше түрлерге алып Галапагос тасбақасы (Chelonoidis niger) жатады, ол 15 түршеге эволюциялады, оның 13-і сақталған. Басқа эндемикалық бауырымен жорғалаушыларға теңіз игуаны (Amblyrhynchus cristatus) және үш жылан түрі кіреді: Галапагос жарыскері (Pseudalsophis biserialis), Pseudalsophis dorsalis және Pseudalsophis slevini. Галапагос аралдарында жерде тіршілік ететін сүтқоректілердің тоғыз түрі белгілі – күріш егесінің төрт тірі және үш жойылған түрі, сондай-ақ екі түрлі жарғанат. Күріш егесінің төрт түрі мекендемейтін аралдарда өмір сүреді: Nesoryzomys fernandinae және Nesoryzomys indefessus narboroughi Фернандинада, Nesoryzomys swarthi Сантьягода және Aegialomys galapagoensis Санта-Феде. Басқа түрлер әкелінген қара егестермен (Rattus rattus) бәсекелесу нәтижесінде жойылды. Ақ түсті жарғанат (Lasiurus cinereus) – мангр мен бұталарда қоныстанайтын, жәндіктермен қоректенетін түр. Ол Санта-Крус, Сан-Кристобаль, Изабела, Сантьяго және Флореана аралдарында кездеседі. Галапагос қызыл жарғанаты (Lasiurus blossevillii brachyotis) Санта-Крус және Сан-Кристобальда қоныстанады, онда ол жер бетінде жәндіктермен қоректенеді.

Қорғау және қауіптер

Аралдардың құрлық және теңіз аумақтарының көп бөлігі тұрақты түрде қорғалады. Инвазивті түрлер Галапагос аралдарының туған жеріндегі жануарлар мен өсімдіктерге қазіргі кездегі ең басты қауіпті құрайды. Жергілікті емес түрлер мекен ету орындары үшін туған түрлермен бәсекелеседі, ал кейбіреулері туған түрлерді, олардың жем болуға дайын еместігін пайдаланып, жеп қояды. Жергілікті емес түрлер аралдарға адамдар алғаш келген кезден бері әкелінген, ал аралдардағы адам санының артуы және тауарлар мен адамдардың қозғалысының күшеюі жаңа жергілікті емес түрлердің жылдам енгізілуіне себеп болып отыр.

Қорғалатын аумақтар

Аралдардың 97% -ы 1959 жылы құрылған Галапагос ұлттық паркінің құрамында. Адамдардың қоныстануы аралдардың қалған 3% -імен шектеледі, бұл төрт тұрақты түрде қоныстанған аралда орналасқан. Қоныстанбаған аралдарға кіру қатаң түрде бақыланады, саяхатшылардың саны мен бағдарламалары шектеулі және мемлекеттік органдармен жоспарластырылады. Жыл сайын шамамен 170 000 адам бұл аралдарға келеді. 1986 жылы 70 000 км² аумақты қамтитын Галапагос теңіз қорығы құрылды. 1998 жылы теңіз қорығының ауданы 133 000 км²-ге дейін ұлғайтылды.