Израильдегі ұжымдық қоныстар: кибуцтар тарихы, шаруашылықтан өнеркәсіпке дейінгі өзгерістер, социализм мен сионизм негізінде құрылған утопиялық қауымдастықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Израильдегі ұжымдық қоныстар
Collective settlements in Israel
Кибуц ( / קיבוץ, ; : kibbutzim קִבּוּצִים / קיבוצים) – Израильдегі дәстүрлі түрде ауыл шаруашылығына негізделген, өздігінен құрылған қауымдастық. Алғашқы кибуц 1910 жылы Деганияда құрылды. Бүгінде шаруашылықтың орнын өнеркәсіптік кәсіпорындар мен жоғары технологиялық компаниялар секілді басқа салалар ішінара басып алды. Кибуцтар социализм мен сионизмнің бірігіп құрылған утопиялық қауымдастықтары ретінде пайда болды. Соңғы онжылдықтарда кейбір кибуцтар жекешелендіріліп, қауымдық өмір салтына өзгерістер енгізілді. Кибуц мүшесі кибуцник ( / קיבוצניק; көпше түрі – кибуцниктер) деп аталады, «ник» жұрнағы славян тілдерінен келген. 2010 жылы Израильде 270 кибуц болды, олардағы халық саны 126 000 адамды құрады. Олардың зауыттары мен шаруашылықтары Израильдің өнеркәсіптік өнімдерінің 9% -ын (8 миллиард АҚШ долларына бағаланады) және ауыл шаруашылығы өнімдерінің 40% -ын (1,7 миллиард АҚШ долларынан астам) құрайды. Кейбір кибуцтар жоғары технологиялық және әскери өнеркәсіпті де дамытты. Мысалы, 2010 жылы 200-ге жуық мүшесі бар Саса кибуцы әскери пластик өнеркәсібінен жылдық 850 миллион АҚШ доллары табыс тапты. Қазіргі уақытта кибуцтар 230 кибуцты біріктіретін зайырлы Кибуц қозғалысы, 16 кибуцты біріктіретін діни Кибуц қозғалысы және екі кибуцты қамтитын, одан да кіші діни Поалей Агудат Исраэль қозғалысына біріккен, олардың барлығы да кең ауқымды ұжымдық қоныс қозғалысының бір бөлігі болып табылады.
A kibbutz ( / קיבוץ, ; : kibbutzim קִבּוּצִים / קיבוצים) is an intentional community in Israel that was traditionally based on agriculture. The first kibbutz, established in 1910, was Degania. Today, farming has been partly supplanted by other economic branches, including industrial plants and high tech enterprises. Kibbutzim began as utopian communities, a combination of socialism and Zionism. In recent decades, some kibbutzim have been privatized and changes have been made in the communal lifestyle. A member of a kibbutz is called a kibbutznik ( / קיבוצניק; plural kibbutznikim or kibbutzniks), the suffix nik being of Slavic origin. In 2010, there were 270 kibbutzim in Israel with a total population of 126,000. Their factories and farms account for 9% of Israel's industrial output, worth US$8 billion, and 40% of its agricultural output, worth over US$1.7 billion. Some kibbutzim had also developed substantial high tech and military industries. For example, in 2010, Kibbutz Sasa, containing some 200 members, generated US$850 million in annual revenue from its military plastics industry. Currently the kibbutzim are organised in the secular Kibbutz Movement with some 230 kibbutzim, the Religious Kibbutz Movement with 16 kibbutzim and the much smaller religious Poalei Agudat Yisrael with two kibbutzim, all part of the wider communal settlement movement.
Алғашқы кибуцимдер
Кибуцтардың негізін Палестинаға көшіп келген Билу қозғалысының мүшелері қалады. Бірінші Алияның (1881-1903) мүшелерінен бұрын келгендері сияқты, шаруашылық ауылдарын құрғандардың көпшілігі Екінші Алия мүшелері фермер болуды жоспарлады; Османдық Палестинаның аграрлық экономикасында қол жетімді жалғыз мамандық. Алғашқы кибуц – 1910 жылы құрылған Дегания Алеф. Израильдегі кибуц қозғалысының негізін қалаушыларының кейбіреулері білім беру және ұжымдық тұрмыс салаларындағы Ежелгі Спартаның идеалдарына ықпал көрді. Кибуц қозғалысының пионерлерінің бірі Йосеф Баратц өзінің тәжірибесі туралы кітап жазды. Баратц және басқалар жерді өздері өңдегісі келсе де, 1909 жылы тәуелсіз фермер болу мүмкін емес еді. Кейіннен еврейлердің Иордан аръяғындағы шаруашылық қоныстануын қолдаған Артур Руппин былай деді: «Сұрақ топтық қоныстану жеке қоныстанудан артық па деген емес; мәселе – топтық қоныстану немесе мүлдем қоныстанудың болмауы». Османдық Палестина қатал орта болды. Ғалилея батпақты, Яһудия таулары тасты, ал елдің оңтүстігі – Негев шөлді болды. Жағдайды одан да қиындатқан нәрсе – қоныс аударушылардың көпшілігі бұрын егіншілікпен айналыспаған. Санитарлық жағдай да нашар еді. Малярия, тиф және холера кең таралған. Бедуиндер шаруашылықтарға және елді мекендерге шабуыл жасады. Суару каналдарын бүлдіру және егінді өртеп жіберу де жиі кездесетін жағдайлар еді. Ұжымдық тұрмыс – бұл жай ғана жайсыз жерде қауіпсіздікті қамтамасыз етудің ең логикалық жолы болды. Қауіпсіздік мәселесінен басқа, шаруашылық құру күрделі қаржылық жобаны қажет етті; ұжымдастырылған кибуцтердің негізін қалаушыларында тұрақты бірдеңе құруға жететін ресурстар болды, ал жеке өздерінде болмады. Соңында, жер үлкен еврей қауымы сатып алған. Әлемнің түкпір-түкпірінен еврейлер Палестинада жер сатып алу үшін «Көк қораптар» деп аталатын еврей ұлттық қорына монеталар салды. 1909 жылы Баратц, тағы тоғыз ер адам және екі әйел Ғалилея теңізінің оңтүстік жағында, арабтардың Умм-Джуни/Джуния ауылының жанында қоныстанды. Бұл жасөспірімдер бұрын ылғалды жерлерді адамдардың пайдалануына бейімдеуде, тас қалаушылар болып немесе ескі еврей қоныстарында жұмыс істеген. Олардың арманы – енді өздері үшін жұмыс істеу, жерді дамыту болды. Олар өздерінің қауымдастығын «Квуцзат Дегания» (мағынасы «бидай ұжымы» немесе «астық дәнділер қауымдастығы») деп атады, қазіргі Дегания Алеф. Деганияны құрғандар тығырықтан шығуға тырысты: «Дене шаршап, аяқтар күштен қалады, бас ауырады, күн күйдіріп, әлсіретеді», - деп жазды пионерлердің бірі. Кейде кибуц мүшелерінің жартысы жұмысқа келе алмай, көптегендері кетіп қалды. Қиындықтарға қарамастан, 1914 жылға қарай Деганияда елу мүше болды. Басқа кибуцтар да Ғалилея теңізінің маңында және жақын жердегі Езрел аңғарында құрылды.
The kibbutzim were founded by members of the Bilu movement who emigrated to Palestine. Like the members of the First Aliyah (1881 1903) who came before them and established agricultural villages, most members of the Second Aliyah planned to become farmers; almost the sole career available in the agrarian economy of Ottoman Palestine. The first kibbutz was Degania Alef, founded in 1910. Some founders of the Kibbutz movement in Israel were influenced by the ideals of Ancient Sparta, particularly in education and communal living. Yosef Baratz, one of the pioneers of the kibbutz movement, wrote a book about his experiences. Though Baratz and others wanted to farm the land themselves, becoming independent farmers was not a realistic option in 1909. As Arthur Ruppin, a proponent of Jewish agricultural colonization of the Trans Jordan would later say, "The question was not whether group settlement was preferable to individual settlement; it was rather one of either group settlement or no settlement at all." Ottoman Palestine was a harsh environment. The Galilee was swampy, the Judaean Mountains rocky, and the south of the country, the Negev, was a desert. To make things more challenging, most of the settlers had no prior farming experience. The sanitary conditions were also poor. Malaria, typhus and cholera were rampant. Bedouins would raid farms and settled areas. Sabotage of irrigation canals and burning of crops were also common. Living collectively was simply the most logical way to be secure in an unwelcoming land. On top of safety considerations, establishing a farm was a capital intensive project; collectively, the founders of the kibbutzim had the resources to establish something lasting, while independently they did not. Finally, the land had been purchased by the greater Jewish community. From around the world, Jews dropped coins into Jewish National Fund "Blue Boxes" for land purchases in Palestine. In 1909, Baratz, nine other men, and two women established themselves at the southern end of the Sea of Galilee near the Arab village of Umm Juni/Juniya. These teenagers had hitherto worked as day laborers converting wetlands for human development, as masons, or as hands at the older Jewish settlements. Their dream was now to work for themselves, building up the land. They called their community "Kvutzat Degania" (lit. "collective of wheat" or "community of cereal grains"), now Degania Alef. The founders of Degania endured backbreaking labor: "The body is crushed, the legs fail, the head hurts, the sun burns and weakens," wrote one of the pioneers. At times, half of the kibbutz members could not report for work and many left. Despite the difficulties, by 1914, Degania had fifty members. Other kibbutzim were founded around the Sea of Galilee and the nearby Jezreel Valley.
Британ мандаты кезінде
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Осман империясының құлдырауы және одан кейін британдықтардың келуі Палестинадағы еврей қауымы мен оның кибуцтарына тиімділік әкелді. Осман билігі Палестинаға көшіп келуді қиындатып, жер сатып алуды шектеді. Күшейіп келе жатқан антисемитизм көптеген яһудилерді Шығыс Еуропадан қашуға мәжбүр етті. Погромдардан қашу үшін 1920 жылдардың басында ондаған мыңдаған ресейлік яһудилер Палестинаға көшіп келді, бұл көші-қон үшінші Алия деп аталды. 1920 жылдары сионистік еврей жастар қозғалыстары гүлденді, оңшыл қозғалыстар, мысалы, Бетар, және солшыл социалистік топтар, сияқты Дрор, Брит Хаолим, Кадима, ХабБоним (қазіргі ХабБоним Дрор) және Хашомер Хацайр. Екінші Алияға қатысқандардан өзгеше, бұл жастар топтарының мүшелері саяхатқа шығар алдында ауыл шаруашылығында біраз тәжірибе алған. Екінші және үшінші Алия мүшелерінің арасында ресейліктердің саны азайды, себебі Ресей революциясынан кейін Ресейден эмиграция тоқтатылды. Екі дүниежүзілік соғыс арасында кибуцтарға қоныстанған еуропалық яһудилер Шығыс Еуропаның басқа елдерінен, соның ішінде Германиядан келді. Бастапқыда қоғамдық жиналыстар практикалық мәселелермен шектелген, бірақ 1920-1930 жылдары олар көбірек бейресми сипатқа ие болды. Ас бөлмесінде отырудың орнына, топ от жанында жиналатын. Протоколдарды оқымай, сессия топтық биден басталатын. Кинерет көлінің жағасындағы кибуцтағы жастығын еске ала отырып, бір әйел былай деді: "Біздің бәріміз де талқылауға қатысқан кез қандай ғажайып болды, [ол] бір-бірімізді іздеген түндер еді. Мен осы қасиетті түндерді осылай атаймын. Үнсіздік сәттерінде, әрбір жүректен ұшқын шығады және олар аспанға тесіп өтетін бір үлкен отқа бірігеді деп ойладым. Біздің лагеріміздің ортасында от жанып тұр, ал хораның салмағымен жер ырғақты үнмен, жабайы әндермен бірге дірілдейді". 1920 жылдары құрылған кибуцтар Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын құрылған Дегания сияқты кибуцтардан ірілеу болды. Дегания құрылғанда он екі мүшесі болған. Одан он жыл өткен соң құрылған Эйн Харод 215 мүшемен басталды. Кибуцтар 1930 және 1940 жылдары өсіп, гүлденді. 1922 жылы Палестинадағы кибуцтарда 700 адам тұрды. 1927 жылы олардың саны 2000-ға жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде 79 кибуцта 24 105 адам тұрды, бұл Палестинадағы еврей халқының 5% құрады. 1950 жылы бұл көрсеткіш 65 мыңға жетіп, халықтың 7,5% құрады. 1989 жылы кибуц халқы 129 000-ға жетті. 2010 жылы олардың саны шамамен 100 000-ға төмендеді, Израильдегі кибуцтардың саны 270 болды.
The fall of the Ottoman Empire at the end of World War I, followed by the arrival of the British, brought with it benefits for the Jewish community of Palestine and its kibbutzim. The Ottoman authorities had made immigration to Palestine difficult and restricted land purchases. Rising antisemitism forced many Jews to flee Eastern Europe. To escape the pogroms, tens of thousands of Russian Jews immigrated to Palestine in the early 1920s, in a wave of immigration that was called the Third Aliyah. Zionist Jewish youth movements flourished in the 1920s, from right wing movements like Betar to left wing socialist groups such as Dror, Brit Haolim, Qadima, HabBonim (now Habonim Dror), and Hashomer Hatzair. In contrast to those who came as part of the Second Aliyah, these youth group members had some agricultural training before embarking. Members of the Second Aliyah and Third Aliyah were also less likely to be Russian, since emigration from Russia was closed off after the Russian Revolution. European Jews who settled on kibbutzim between the World Wars were from other countries in Eastern Europe, including Germany. In the early days, communal meetings were limited to practical matters, but in the 1920s and 1930s, they became more informal. Instead of meeting in the dining room, the group would sit around a campfire. Rather than reading minutes, the session would begin with a group dance. Remembering her youth on a kibbutz on the shores of the Kinneret, one woman said: "Oh, how beautiful it was when we all took part in the discussions, [they were] nights of searching for one another—that is what I call those hallowed nights. During the moments of silence, it seemed to me that from each heart a spark would burst forth, and the sparks would unite in one great flame penetrating the heavens At the center of our camp a fire burns, and under the weight of the hora the earth groans a rhythmic groan, accompanied by wild songs". Kibbutzim founded in the 1920s tended to be larger than the kibbutzim like Degania that were founded prior to World War I. Degania had had twelve members at its founding. Eyn Harod, founded only a decade later, began with 215 members. Kibbutzim grew and flourished in the 1930s and 1940s. In 1922, there were 700 people living on kibbutzim in Palestine. By 1927, the number had risen to 2,000. When World War II erupted, 24,105 people were living on 79 kibbutzim, comprising 5% of the Jewish population of Mandate Palestine. In 1950, the figures went up to 65,000, accounting for 7.5% of the population. In 1989, the kibbutz population peaked at 129,000. By 2010, the number decreased to about 100,000; the number of kibbutzim in Israel was 270.
Кибуц қозғалысының дамуы
1927 жылы Біріккен кибуц қозғалысы құрылды. Бірнеше Хашмер Хацаир кибуцилері бірігіп, Кибуц Арци құрды. 1936 жылы Палестинаның Социалистік лигасы құрылды және Хакиббуц ХаАрцидің қалалық одақтасы ретінде қызмет етті. 1946 жылы Хакиббуц ХаАрци мен Социалистік лига бірігіп, Палестинаның Хашомер Хацаир жұмысшы партиясын құрды, ол 1948 жылы Ахдут ХаАводамен бірігіп, солшыл Mapam партиясын құрды. 1928 жылы Дегания және басқа кішігірім кибуцтер Хевер Хакутзотты ("Квутзоттар қауымдастығы") құрды. Квутзоттар саналы түрде аз болды, 200-ден аспайды, себебі олардың пікірінше, бұл сенімді сақтау үшін маңызды болды. Квутзоттардың Еуропадағы жастар ұйымдарымен байланысы болған жоқ. Біріккен кибуц қозғалысына қатысқан кибуцтер мүмкіндігінше көп мүшелерді қабылдады. Соңында Гиват-Бреннерде 1500-ден астам мүше болды. Арци кибуцилері гендерлік теңдікке басқа кибуцтерге қарағанда көбірек мән берді. Әйелдер күйеулерін дәстүрлі еврейше "баали" ("қожайыным") емес, "иши" ("ерім") деп атады. Балалар балалар үйінде ұйықтады және күніне бірнеше сағат ғана ата-аналарына баратын. Діни көзқарастарда да айырмашылықтар болды. Кибуц Арци және Біріккен кибуц қозғалысы кибуцтері секулярлық болды, тіпті шұғыл атеистер еді, және "Құдайсыз монастырь" болуға ұмтылды. Кибуцниктердің көпшілігі ата-аналарының православие дінін жек көргенімен, жаңа қауымдастықтарында еврейлік сипаттардың болуын қалады. Жұма кештері әдетте ақ жамылғымен жабылған үстелге тамақ дайындалып, сенбі күні, мүмкіндігі болса, жұмыс істемейтін. Кейін ғана кейбір кибуцтер Йом Киппурды кибуцтің болашағына қатысты алаңдаушылықтарды талқылау күні ретінде қабылдады. Кибуцтер балалары үшін бірлескен Бар және Бат Мицва рәсімдерін өткізді. Кибуцниктер ата-аналары мен әже-әпкелері сияқты күніне үш рет дұға оқымады, бірақ Шавуот, Суккот және Пасха сияқты мерекелерді билермен, тамақпен және тойлармен атап өтті. Кибуцтер еврейлердің "ағаштардың туған күні" – Ту Бишват мерекесін қайта жаңғыртты. Жалпы алғанда, Пасха және Суккот сияқты ауыл шаруашылығымен байланысты мерекелер кибуцтер үшін ең маңызды болды. Діни кибуцтер мемлекет құрылғанға дейін топтасып құрылып, Діни кибуц қозғалысын құрды. Алғашқы діни кибуц – 1946 жылы құрылған Эйн Цурим болды.
In 1927, the United Kibbutz Movement was established. Several Hashomer Hatzair kibbutzim banded together to form Kibbutz Artzi. In 1936, Socialist League of Palestine was founded, and served as an urban ally of HaKibbutz HaArtzi. In 1946, HaKibbutz HaArtzi and the Socialist League combined to form the Hashomer Hatzair Workers Party of Palestine which in 1948, merged with Ahdut HaAvoda to form the left wing Mapam party. In 1928, Degania and other small kibbutzim formed Hever Hakvutzot ("The Kvutzot Association"). Kvutzot were deliberately small, not exceeding 200 members, in the belief that this was imperative for maintaining trust. Kvutzot did not have youth group affiliations in Europe. Kibbutzim affiliated with the United Kibbutz Movement took in as many members as they could. Givat Brenner eventually came to have more than 1,500 members. Artzi kibbutzim were also more devoted to gender equality than other kibbutzim. Women called their husbands ishi ("my man") rather than the customary Hebrew word for husband ba'ali (lit. "my master"). The children slept in children's houses and visited their parents only a few hours a day. There were also differences in religion. Kibbutz Artzi and United Kibbutz Movement kibbutzim were secular, even staunchly atheistic, proudly trying to be "monasteries without God". Although most mainstream kibbutznikim also disdained the Orthodox Judaism of their parents, they wanted their new communities to have Jewish characteristics nonetheless. Friday nights were still Shabbat with a white tablecloth and fine food and work was not done on Saturday if it could be avoided. Only later did some kibbutzim adopt Yom Kippur as the day to discuss fears for the future of the kibbutz. Kibbutzim also had collective Bar and Bat Mitzvahs for their children. Kibbutznikim did not pray three times a day like their parents and grandparents, but would mark holidays like Shavuot, Sukkot, and Passover with dances, meals, and celebrations. One Jewish holiday, Tu BiShvat, the "birthday of the trees" was substantially revived by kibbutzim. All in all, holidays with some kind of agricultural component, like Passover and Sukkot, were the most significant for kibbutzim. Religious kibbutzim were established in clusters before the establishment of the State, creating the Religious Kibbutz Movement. The first religious kibbutz was Ein Tzurim, founded in 1946.
Мемлекет құру
Арабтардың қарсылығы 1917 жылғы Балфур декларациясы және Палестинаға еврей қоныс аударушыларының толқыны аймақтың демографиялық тепе-теңдігін өзгерте бастаған кезде күшейді. Арабтар 1920 жылы Иерусалимде, 1921 жылы Яффада және 1929 жылы Хеброн қаласында қанды көтерілістер ұйымдастырды. 1930 жылдардың соңында араб-еврей қақтығыстары дерлік үнемі болып тұрды; 1936-1939 жылдардағы Палестинадағы араб көтерілісі палестиналық тарихнамада «Ұлы көтеріліс» деп те аталады. Кибуцтар әскери рөлге көшуді бастады. Кибуц мүшелері оқ атуды үйреніп, жаттығулар жасады. Израильдік әскери және мемлекет қайраткері Игал Аллон Ишувтың әскери іс-қимылдарында кибуцтардың рөлін былай түсіндірді:
Arab opposition increased as the 1917 Balfour Declaration and the wave of Jewish settlers to Palestine began to tilt the demographic balance of the area. Arabs responded with bloody riots in Jerusalem in 1920, Jaffa in 1921 and in Hebron in 1929. In the late 1930s, Arab–Jewish violence became virtually constant; the 1936–39 Arab revolt in Palestine is also known as the "Great Uprising" in Palestinian historiography. Kibbutzim began to assume a more prominent military role. Rifles were purchased or manufactured and kibbutz members drilled and practiced shooting. Yigal Allon, an Israeli soldier and statesman, explained the role of kibbutzim in the military activities of the Yishuv:
Кибуцтар болашақ еврей мемлекетінің шекараларын анықтауда да маңызды рөл атқарды. 1930 жылдардың соңында Палестина арабтар мен еврейлер арасында бөлінетін болғандықтан, кибуцтар құрылып, олардың жер еврей мемлекетіне қосылуын қамтамасыз етуге тырысты. 1946 жылы Йом Кипурдан кейін күні, Израильдің осы шөлді, бірақ стратегиялық маңызды аймаққа құқығын нығайту үшін Негевтің солтүстік бөлігінде «Мұнара және қоршау» деп аталған он бір жаңа кибуц ашық түрде құрылды. Кибуц қозғалысының марксистік фракциясы – Кибуц Арци, бөлінуге қарағанда бір мемлекеттік шешімді жақтады, бірақ арабтар қарсы болған еврейлердің еркін көшіп келуін қолдады. Кибуцтар 1948 жылғы араб-израиль соғысында шайқасып, жаңадан құрылған Израиль мемлекетінде беделін арттырды. Дегания кибуцының мүшелері Молотов коктейльдерін қолданып, Сирия танктерінің Галилеяға басып кіруін тоқтатуға көмектесті. Мааган Майкл соғысты жеңіске жеткізген Sten мылтықтарына оқ-дәрі жасады. Мааган Майклдың құпия оқ-дәрі зауыты кейіннен кибуцтан бөлініп, Израиль әскери өнеркәсібіне айналды.
Kibbutzim also played a role in defining the borders of the Jewish state to be. By the late 1930s, when it appeared that Palestine would be partitioned between Arabs and Jews, kibbutzim were established in outlying areas to ensure that the land would be incorporated into the Jewish state. In 1946, on the day after Yom Kippur, eleven new "Tower and Stockade" kibbutzim were hurriedly established in the northern part of the Negev to give Israel a better claim to this arid, but strategically important, region. The Marxist faction of the kibbutz movement, Kibbutz Artzi, favoured a one state solution over partition, but advocated free Jewish immigration, which the Arabs opposed. Kibbutzniks fought in the 1948 Arab–Israeli War, emerging from the conflict with enhanced prestige in the nascent State of Israel. Members of Kibbutz Degania were instrumental in stopping the Syrian tank advance into the Galilee with Molotov cocktails. Maagan Michael manufactured the bullets for the Sten guns that won the war. Maagan Michael's clandestine ammunition factory was later separated from the kibbutz and grew into Israel Military Industries.
Мемлекет құрылғаннан кейін
Израильдің құрылуы және Еуропа мен Араб әлемінен еврей босқындарының толқыны кибуцтар үшін қиындықтар мен мүмкіндіктер әкелді. Иммигранттардың келуі кибуцтарға жаңа мүшелер мен арзан еңбек күші арқылы кеңеюге мүмкіндік берді, бірақ сонымен қатар ашкеназ кибуцтарының өзге мәдениеттен келген еврейлерге бейімделуін қажет етті. 1950 жылға дейін кибуцтардың көбісі Шығыс Еуропадан келген, Марокко, Тунис және Ирак яһудилерінен мәдени тұрғысынан өзгешеленген. Көптеген кибуцтар мизрахи яһудилерін жұмысшы ретінде жұмысқа алды, бірақ оларға мүшелік беруге көбінесе тартынды. Идеологиялық даулар да кеңінен таралды, бұл кейде жеке кибуцтардың бөлінуіне, сондай-ақ мүшелер арасында поляризация мен антагонизмге әкелді. Израиль бастапқыда АҚШ және КСРО тарапынан мойындалды. Өзінің алғашқы үш жылында Израиль бейтараптық қозғалысында болды, бірақ Давид Бен-Гурион біртіндеп Батыс жағына қарай бет бұра бастады. Израильдің Ұлы Саяхатта қай жаққа қосылуы керек деген мәселе кибуц қозғалысында жіктер тудырды. Тамақ залдары саяси көзқарастар бойынша бөлінді, тіпті кейбір кибуцтарда марксистік мүшелер де кетіп қалды. Әсіресе, Прагадағы Хашомер Хацаир өкілі сотталған Сланский ісінен кейін көңіл көшіп, наразылық туды. Тағы бір даулы мәселе Израиль мен Батыс Германия арасындағы өтемақы туралы келісімге қатысты. Кибуц мүшелері жеке басының қайғысының нәтижесінде алынған табысты қайтаруы керек пе? Егер Холокосттан аман қалғандарға өтемақы ақшасын қалдыруға рұқсат берілсе, теңдік принципіне бұл қандай әсер етеді? Соңында көптеген кибуцтар Холокосттан аман қалғандарға өтемақының барлығын немесе бір бөлігін қалдыруға рұқсат беру арқылы теңсіздікке осы бір жеңілдік жасады. Ұжымға берілген өтемақылар ғимараттарды кеңейтуге және тіпті демалыс шараларына жұмсалды. Кибуц қозғалысы ішіндегі әртүрлі фракциялар арасындағы жік 1948 және 1954 жылдар аралығында қалыптасты, содан кейін үш кибуц федерациясы пайда болды, олардың әрқайсысы әртүрлі Еңбек партиясына бағынды: Мапаймен Ихуд, Ахдут ХаАводамен Мюхад және Мапаммен Арци. 1970 жылдарға дейін кибуцтардың барлық жағынан гүлденгендей көрінді. Кибуцтар жұмысшы немесе тіпті шаруалар класының жұмыстарын атқарды, бірақ орта таптың өмір салтын ұнатты.
The establishment of Israel and the flood of Jewish refugees from Europe and the Arab world presented challenges and opportunities for kibbutzim. The immigrant tide offered kibbutzim a chance to expand through new members and inexpensive labour, but it also meant that Ashkenazi kibbutzim would have to adapt to Jews whose background was far different from their own. Until the 1950s, nearly all kibbutzniks were from Eastern Europe, culturally different from the Jews of Morocco, Tunisia, and Iraq. Many kibbutzim hired Mizrahi Jews as labourers but were less inclined to grant them membership. Ideological disputes were also widespread, leading to painful splits, sometimes even of individual kibbutzim, and to polarisation and animosity among members. Israel had been initially recognized by both the United States and the Soviet Union. For the first three years of its existence, Israel was in the Non Aligned Movement, but David Ben Gurion gradually began to take sides with the West. The question of which side of the Cold War Israel should choose created fissures in the kibbutz movement. Dining halls segregated according to politics and a few kibbutzim even had Marxist members leave. The disillusionment particularly set in after the Slánský trial in which an envoy of Hashomer Hatzair in Prague was tried. Another controversy involved the Reparations Agreement between Israel and West Germany. Should kibbutz members turn over income that was the product of a very personal loss? If Holocaust survivors were allowed to keep their reparation money, what would that mean for the principle of equality? Eventually, many kibbutzim made this one concession to inequality by letting Holocaust survivors keep all or a percentage of their reparations. Reparations that were turned over to the collective were used for building expansion and even recreational activities. The split between different factions within the kibbutz movement evolved between 1948 and 1954, when finally three kibbutz federations emerged, each aligned to a different Labour party: Ihud with Mapai, Meuhad with Ahdut HaAvoda, and Artzi with Mapam. As late as the 1970s, kibbutzim seemed to be thriving in every way. Kibbutzniks performed working class, or even peasant class, occupations, yet enjoyed a middle class lifestyle.
Қоғамдық өмір
Теңдік принципі 1970-жылдарға дейін өте қатаң сақталды. Кибуц мүшелері жеке құрал-жабдыққа, тіпті киімге де ие болмады. Сырттан алынған сыйлықтар мен кірістер ортақ қазынаға тапсырылды. Егер мүшеге қызмет түрінде сыйлық жасалса – мысалы, туысына сапар немесе ата-анасы төлеген шетелге саяхат – мүшелер жиналысында мұндай сыйлықты қабылдаудың дұрыстығы талқылауға түсуі мүмкін. Соңғы кездерге дейін мүшелер аспаздық залда бірге тамақтанды. Бұл – қауымдық өмірдің маңызды бір бөлігі деп есептелді.
The principle of equality was taken extremely seriously up until the 1970s. Kibbutzniks did not individually own tools, or even clothing. Gifts and income received from outside were turned over to the common treasury. If a member received a gift in services—like a visit to a relative or a trip abroad paid for by a parent—there could be arguments at members' meetings about the propriety of accepting such a gift. Up until recently, members ate meals together in the communal dining hall. This was seen as an important aspect of communal life.
Бала тәрбиесі
1920-жылдардан бастап 1970-жылдарға дейін көптеген кибуцтарда балалар ата-аналарының пәтерлерінде емес, "Бет Еладим" (בית ילדים) деп аталатын ортақ балалар үйінде ұйықтады. Балалар тікелей ата-аналарымен тәрбиеленбесе де, олар ата-аналарын жақсы біліп, олармен жақын байланыс орнатты. Ата-аналар таңертеңнен бастап жұмыстан кейін балалар үйіне барып, олармен ойнауға және қамқорлық жасауға асыға күтті. Бұл балалардың бейімделу қабілетіне және кибуц сияқты мекемелерге елеулі әсер етеді. Кибуцтардың осы қызықты тәсілдері зерттеулермен немесе оларсыз да әртүрлі пікір тудырады. 1930 жылдары кибуцтарда туған 20 ересек адамның сын мен ностальгияны білдірген пікірлері 2007 жылғы "Күн балалары" фильмінде жазылған. Фильм көптеген дауларды қозғап, кибуцтың алғашқы жылдарындағы бала тәрбиесіне қатысты қолдау және қарсылық білдірген көптеген реакцияларға әкелді. Фильмге түпнұсқалық кадрлар мен сұхбаттар енгізілген. Кибуцтардағы бала тәрбиесін ұйымдастыру көбінесе балалардың ең жақсы мүддесінен гөрі ересектердің қажеттіліктеріне негізделген. Бірлескен тәрбие ерлер мен әйелдер арасындағы теңдікті орнату құралы ретінде қарастырылды. Бұл көптеген утопиялық қоғамдастықтарға тән ерекшелік болды.
From the 1920s until the 1970s, most kibbutzim had a system whereby the children would sleep in communal children's homes, called 'Beit Yeladim' (בית ילדים), instead of in their parents' apartments. Although the children were not raised directly by their parents, they knew who their parents were and formed close bonds with them. Throughout the morning, parents looked forward to the end of the work day when they could go to the children's house and pick up the children to play with them and dote on them. This has far reaching implications for child attachment adaptability and therefore institutions like kibbutzim. These interesting kibbutz techniques are controversial with or without these studies. A mixture of criticism and nostalgia by some 20 adults born in Kibbutzim in the 1930s was documented in the 2007 film Children of the Sun. The film raised much controversy and brought about a flood of reactions in favor and against the practices of child raising in Kibbutzim in those early years of the Kibbutz. Interviews were interlaced with original footage. The organisation of child rearing within the kibbutzim was largely based around adult imperatives rather than what was best for the children; collective parenting was seen as a means of establishing gender equality between men and women. This was a common feature of many utopian communities.
Жоғары білім
Бастапқыда жоғары білім кибуц үшін аса маңызды емес еді, себебі жұмыс көбінесе ауыл шаруашылығы саласында болды. Кибуц өзгеріп, өндіріс және өнеркәсіпке бет бұрған сайын, көбірек жастар жоғары білім алу үшін университеттерге және колледждерге түсе бастады. Кибуц студенттерінің арасында университеттерде оқитындардың жалпы үлесі 1978 жылы 38 проценттен [1990 жылы] 54 процентке дейін өсті. Алғашқыда кибуц колледж оқу ақысын толығымен төлесе, 1980-ші жылдардағы кибуц дағдарысы кезінде кейбіреулері оқу ақысының бір бөлігін ғана төлей бастады.
In the beginning, higher education was not valued as very important to the Kibbutz as most of the work was in agriculture. As the kibbutz changed and moved towards manufacturing and industry, more young people went to universities and colleges to pursue higher education. The total percentage of members studying at universities among kibbutz students rose from 38 percent in 1978 to 54 percent [in 1990]. Originally the Kibbutz paid college tuition in full, but in the 1980s with the kibbutz crisis, some began to pay a smaller share of tuition costs.
Гендерлік теңдік
Кибуцтағы гендерлік теңдіктің рөлі өте күрделі және алғашқы кибуцтар құрылғаннан бері өзгерістерден өтті. Кибуцтардың көп болуына байланысты, әйелдердің әрқайсысындағы тәжірибесі әртүрлі болды. Біреулер әйелдер кибуцта ерлермен толыққан толық тең болды және болып келеді дейді, ал енді біреулер теңсіздік әрқашан болған деп санайды. Қозғалыстың басында кибуцтарда ерлер басымдық құрып, олардың саны айтарлықтай көп болды. Дегенмен, әйелдер ерлермен бірдей көптеген жұмыстарды орындады. Екі жыныс та егістікте жұмыс істеді, күзетшілікке тұрды және ауыр еңбек етті. 1979 жылы әйелдердің бар болғаны 9 пайызы ауыл шаруашылығының қандай да бір түрімен айналысты. "[1979 жылы] әйелдер еңбек күшінің тек 12 пайызы ғана өндірістік салаға тұрақты бекітілген, ал 1920 жылы бұл көрсеткіш 50 пайызды құрады." Қызмет көрсету және білім беру салаларындағы жұмыскерлердің 84 пайызын әйелдер құрайды. Сондай-ақ, бір кезде әйелдердің "еркекшеленуі" болғанымен, ерлердің "әйелденуі" болған жоқ. Әйелдер егістікте жұмыс істесе де, ерлер бала күтімімен айналыспады.
The role of gender equality on the kibbutz is very complex and has gone through cycles since the founding of the first kibbutzim. Since there were many different kibbutzim, women had different experiences at each particular one. Some say that women were and are completely equal to men on the kibbutz while others insist there has always been inequality. In the early days of the movement, kibbutzim tended to be male dominated with significantly more male members. Nevertheless, women performed many of the same tasks as men. Both men and women worked in the fields, performed guard duty, and heavy labor. By 1979, only 9 percent of the women were engaged in some type of farming activity. "[In 1979] only 12 percent of the female labor force is permanently assigned to productive branches, compared to 50 percent in 1920." Females comprise 84 percent of the service workers and the educational workers. Also, although there was a "masculinization of women" at one point, there was no corresponding "feminization" of men. Women may have worked the fields, but men did not work in childcare.
Әлеуметтік өмір
Меншік пен идеологиямен қатар, әлеуметтік өмір де ортақ болатын. Мысалы, көптеген кибуцтардың асханаларында тек қана орындықтар қолданылды, бұл шығын немесе ыңғайлылық мәселесі емес, себебі орындықтар – қоғамдық құндылықтарды білдірудің тағы бір тәсілі деп есептелді. Бастапқыда кейбір кибуцтарда күйеу мен әйелдің бірге отыруына тыйым салынды, өйткені неке – жекешелік белгісі саналды. «Кибуц қауымдастығы және ұлтты құру» еңбегінде Паула Рейман Кибуц Хардың 1950 жылдары мүшелері үшін шайқайнатқыштар сатып алудан бас тартқанын айтады; мәселе бағасы емес, егер жұбайлар шайқайнатқыштарға ие болса, олар пәтерлерінде бірге көбірек уақыт өткізеді, ал емес асханадағы қауыммен бірге болатын. Бастапқыда мүшелерге жеке заттар алуға рұқсат етілмейтін, барлығы қатаң түрде ортақ болатын. 1950-1960 жылдар шамасында адамдар жеке меншікке ие болуға құқылы болды, мысалы, шайқайнатқыштарға, кітаптарға, радиоларға және т.б. Криден мен Гелбтің айтуынша, «Теңдік мәселесі негізгі принциптерден елеулі ауытқулар болғанда ғана маңызды бола бастайды». Аз ғана кітапқа ие болу жарайды, бірақ жеке көлікке ие болу қабылданбады. Көлік сияқты заттар қауымдық меншікке тиесілі болды және мүшелер оларды алдын ала сұрауы керек немесе жұмысқа қатысты міндеттер үшін пайдалануы керек еді. Адамдар жұмыстың барлық түрлерін кезекпен орындады, бірақ бұл мамандану процесіне кедергі келтірді. Кибуц идеологиясының бөлігі ретінде жыныстық қатынасқа қарсылық болған жоқ; осы мақсатта жасөспірімдер балалар үйлерінде түнде бөлінбеді, бірақ кибуцтарға келген көптеген адамдар қауымдастықтардың консервативтілігіне таң қалды. Бруно Беттельхайм «Арман балалары» кітабында кибуц досының сөзін келтіреді: «Америкалық қыздар өздерін мақтап, мүмкіндігінше жыныстық тартымдылықтарын көрсетуге тырысқанда, біздің қыздарымыз өздерін жауып, кеуделерін көрсететін немесе әлдебір жолмен ашық киім киюден бас тартады». Кибуцтардағы ажырасу көрсеткіші өте төмен болды және қазір де солай. Бірақ, қоғамда өскен ересектердің көзқарасы бойынша, осы қауымда өскен балалардың некеге тұру көрсеткіші де төмен болды. Кибуц балаларының бұл консервативтілігі Вестермарк эффектісімен түсіндіріледі – кері жыныстық бейімделудің бір түрі, оның нәтижесінде тіпті туыс емес балалар да, егер ерте жастан бірге өскен болса, бір-бірін әлеуетті серіктес ретінде қабылдамайды. Балалар үйінде бірге өскен балалар бір-бірін бауыр-қарындас санайтын және бір-бірімен тығыз, ұзаққа созылатын байланыс орнатып өмір сүрді. Кибуцтардың басынан бастап мәдениетке құштар және өнерді дамытуға жағдай жасаушы репутациясы болды. Көптеген кибуцтардың мүшелері жазушы, актер немесе суретші болды. Кибуцтарда әдетте театр труппалары, хорлар, оркестрлер, спорт лигалары және арнайы қызығушылықтар үйірмелері ұйымдастырылады. 1953 жылы Гиват Бреннер «Мақкейлер көтерілісі» туралы «Менің даңқты бауырларым» пьесасын қойды, осы үшін дөңгелектің үстінде нағыз ауылды салып, нағыз ағаштар отырғызып, 40 000 адамға арналған қойылым жасады. Кибуцтың сол кездегі жұмыс тәжірибесіне сәйкес, барлық актерлер кибуц мүшелері болды және барлығы өздерінің жұмыс тапсырмаларын орындады.
Along with property and ideology, social lives were also held in common. As an example, most kibbutz dining halls exclusively utilized benches, not as an issue of cost or convenience, but because benches were construed as another way of expressing communal values. In the beginning, some kibbutzim husbands and wives were discouraged from sitting together, as marriage was an expressed form of exclusivity. In The Kibbutz Community and Nation Building, Paula Rayman reports that Kibbutz Har refused to buy teakettles for its members in the 1950s; the issue being not the cost but that couples owning teakettles would mean more time spent together in their apartments, rather than with the community in the dining hall. In the beginning, members were not allowed individual items, like teakettles and everything was strictly communal. Starting around the 1950s and 1960s, people were entitled to individual property, like teakettles, books, radios etc. According to Criden and Gelb "The equality problem only becomes serious when there are gross deviations from basic principles". Having a few books was fine, but having a private car was unacceptable. Items like cars were communally owned and had to be requested in advance by members or used for work related duties. Through rotation, people took part in every kind of work, but it interfered with any process of specialization. Aversion to sex was not part of the kibbutz ideology; to this end, teenagers were not segregated at night in children's societies, yet many visitors to kibbutzim were astonished at how conservative the communities tended to be. In Children of the Dream, Bruno Bettelheim quoted a kibbutz friend, "at a time when the American girls preen themselves, and try to show off as much as possible sexually, our girls cover themselves up and refuse to wear clothing that might show their breasts or in any other fashion be revealing." Kibbutz divorce rates were and are extremely low. Unfortunately from the point of view of the adults in the community, marriage rates among communally raised children were equally low. This conservatism on the part of kibbutz children has been attributed to the Westermarck effect—a form of reverse sexual imprinting whereby even unrelated children, if raised together from an early age, tend to reject each other as potential partners. The children who grew up together in the children's houses considered their peers brothers and sisters and had close lasting bonds with each other. From the beginning, kibbutzim had a reputation as culture friendly and nurturing of the arts. Many kibbutzniks became writers, actors, or artists. Kibbutzim typically offer theatre companies, choirs, orchestras, athletic leagues, and special interest classes. In 1953 Givat Brenner staged the play My Glorious Brothers, about the Maccabee revolt, building a real village on a hilltop as a set, planting real trees, and performing for 40,000 people. Following kibbutz work practices of the time, all the actors were members of the kibbutz, and all performed as part of their work assignments.
Қылмыс
Кибуцилерде сенсациялық қылмыстар болғанмен, жалпы қылмыс көрсеткіші ұлттық орташа деңгейден айтарлықтай төмен.
Although there have been sensational crimes on kibbutzim, overall the crime rate is lower than the national average by a significant margin.
Сезімталдық
Кибуцимдегі психологиялық өмір туралы зерттеу жүргізген үш ғалым – Мелфорд Э. Спиро (1958), Бруно Беттельхайм (1969) және Майкл Байзерман (1963). Олардың барлығы кибуцимде өскен адамдардың кейіннен махаббатқа түсу немесе берік достық қарым-қатынас орнату сияқты терең эмоционалдық байланыстар жасауы қиын болатынына келісті. Алайда, олар көптеген жақын емес достар табуға және белсенді әлеуметтік өмір сүруге бейім. Кейбір зерттеушілер осы тығыз байланыста өскен балалар айналасындағы балаларды туған бауырлардың орнына қарастырып, есейген кезде кібіртіккеден тыс жерде серік іздеуге ұмтылатынын анықтады. Кейбір теориялар бойынша, туғаннан бастап күнделікті бірге өмір сүру Вестермарк эффектісінің күшті түрін тудырып, жасөспірім кибуцимдердің бір-біріне деген жыныстық қызығушылығын төмендеткен болуы мүмкін. Кибуцим ішінде серік таба алмағандықтан, көптеген жастар есейген кезде кибуцим өмірін тастап кетеді.
Three researchers who wrote about psychological life on kibbutzim were Melford E. Spiro (1958), Bruno Bettelheim (1969) and Michael Baizerman (1963). All concluded that a kibbutz upbringing led to individuals' having greater difficulty in making strong emotional commitments thereafter, such as falling in love or forming a lasting friendship. On the other hand, they appear to find it easier to have a large number of less involved friendships, and a more active social life. Some researchers came to the conclusion that children growing up in these tightly knit communities tended to see the other children around them as ersatz siblings and preferred to seek mates outside the community when they reached maturity. Some theorize that living amongst one another on a daily basis virtually from birth on produced an extreme version of the Westermarck effect, which diminished teenage kibbutzniks' sexual attraction to one another. Partly as a result of not finding a mate from within the kibbutz, youth often abandon kibbutz life as adults.
Жеке меншік
Тәуелсіз Израиль кибуцтары дәуірі жеке меншіксіз өмірдің және балалардың ата-аналарынан бөлек өсудің әсерін зерттеуге ұмтылған әлеуметтанушылар мен психологтардың қызығушылығын оятты. Беттельхейм жеке меншіктің болмауы кибуцниктерде эмоциялардың жетіспеуіне себеп болады деп болжады. Ол: "Жеке меншік, сананың терең қабаттарында жеке эмоциялармен қаншалықты байланысты екенін кибуцтан басқа еш жерде осылай анық түсінбедім. Егер біреуі болмаса, екіншісі де жоғалуға бейім" деп жазды. (Осы ұғымдарды толығырақ қарастыру үшін примитивизм және примитивтік коммунизм тақырыптарына жүгініңіз).
The era of independent Israel kibbutzim attracted interest from sociologists and psychologists who attempted to study the effects of life without private property and the effects of life being brought up apart from one's parents. Bettelheim suggested that the lack of private property was the cause of the lack of emotions in kibbutzniks. He wrote, "nowhere more than in the kibbutz did I realize the degree to which private property, in the deep layers of the mind, relates to private emotions. If one is absent, the other tends to be absent as well". (See primitivism and primitive communism for a general discussion of these concepts).
Топтың сәйкестікке қысымы
Кибуц өмірінде топтың қалыптасуға бағытталған қысымы ерекше күшті. Кибуц қозғалысы ішінде кибуц білім беруінің дарынды балалардың қабілеттерін дамытуда қаншалықты сәтті болғаны туралы пікірталас жүріп жатыр. Кейбір кибуцта өскендер бұл жүйе амбицияны шектеді дейді, ал басқалары ақылды балаларға, бәрібір, қолдау көрсетілгенін айтады. Бруно Беттельхайм кибуц білім беруі орташа деңгейге түсетінін болжаған: "[Кибуц балалары] көшбасшылар немесе философтар болмайды, ғылым мен өнерде де ешқандай жетістікке жете алмайды". Дегенмен, кибуцтар Израиль халқының барлық 5% құраса да, көптеген кибуц тұрғындары мұғалімдерге, заңгерлерге, дәрігерлерге және саяси лидерлерге айналады. 1990 жылдары бір журналист Беттельхаймның 1960 жылдары "Кибуц Атид" (қазір Рамат Йоханан кибуцы) кезінде сұхбат алған балаларды тауып шықты. Журналист олардың академиялық, бизнес, музыка және әскери салаларда үлкен жетістіктерге жеткенін анықтады. "Беттельхайм мүлдем қате болған".
In Kibbutz life, group pressure to conform is particularly strong. It is a subject of debate within the kibbutz movement as to how successful kibbutz education was in developing the talents of gifted children. Several kibbutz raised children look back and say that the communal system stifled ambition; others say that bright children were nonetheless encouraged. Bruno Bettelheim had predicted that kibbutz education would yield mediocrity: "[kibbutz children] will not be leaders or philosophers, will not achieve anything in science or art." However, it has been noted that although kibbutzim comprise only 5% of the Israeli population, surprisingly large numbers of kibbutzniks become teachers, lawyers, doctors, and political leaders. In the 1990s, a journalist tracked down the children Bettelheim had interviewed back in the 1960s at "Kibbutz Atid" (now called Kibbutz Ramat Yohanan). The journalist found that the children were highly accomplished in academia, business, music, and the military. "Bettelheim got it totally wrong."
Экономика
[[Файл:Кибуцим жерінің халқы.svg|thumb|Кибуцтар халқы
[[File:Population of Kibbutzim plot. svg|thumb|Population of the kibbutzim
Маусымдық жұмысшыларды жалдау кибуц қозғалысында әрдайым дау тудырып келген. Орақ кезінде, жұмыс күші қажет болғанда, жұмысшылар кибуцтан тыс іздестірілетін. Кибуц қозғалысының негізін қалаушылар еврей халқын қол еңбегі арқылы қайта жаңғыртуды көздеген, ал ауыр жұмыстарды еврей емес адамдарға тапсыру сол идеяға қайшы келді. 1910 жылдары Дегания кибуцы үй салу үшін еврей тас шеберлерін іздеді, бірақ таба алмады және арабтарды жалдады. 1970 жылдары кибуцтар араб жұмысшыларын жиі жалдаған. 1990 жылдан бастап шетелдік жұмысшылар топтары шақырылды, олардың көп бөлігі Тайландтан және Қытайдан келді. Кибуцтар туризм саласына да қадам басты, олардың ішінде Кирият Анавим, Лави және Нахолим бар. Көптеген кибуцтар үйлерді жалға береді немесе қонақ үйлер ұстайды. Бірнеше кибуцтар, мысалы, Кибуц Лотан және Кфар Руппин, құстарды қарауға арналған саяхаттар мен экологиялық турларды ұйымдастырады. Бұл турлар олардың саз үйлер және компостталатын дәретханалар сияқты тұрақты технологияларды дамытуын көрсетеді. 2010 жылы Израильде 270 кибуц болды, олардың халқы 126 000 адамды құрады. Бүгінде кейбір кибуцтар ірі өнеркәсіптік кәсіпорындарды басқарады. Олардың фабрикалары мен шаруашылықтары Израильдің өнеркәсіптік өнімдерінің 9% -ын, құны 8 миллиард АҚШ доллары, және ауыл шаруашылығы өнімдерінің 40% -ын, құны 1,7 миллиард АҚШ долларынан астам құрайды.
Hiring seasonal workers was always a point of controversy in the kibbutz movement. During harvest time, when hands were needed, labourers were sought outside the kibbutz. The founders of the kibbutz movement wanted to redeem the Jewish nation through manual labour, and hiring non Jews to do hard tasks was not consistent with that idea. In the 1910s Kibbutz Degania vainly searched for Jewish masons to build their homes, but could not find Jewish stonemasons, and hired Arabs. In the 1970s kibbutzim frequently hired Arab labourers. From the 1990s, teams of foreign workers were brought in, many from Thailand and China. Kibbutzim have branched out into tourism, among them Kiryat Anavim, Lavi and Nahsholim. Many kibbutzim rent out homes or run guesthouses. Several kibbutzim, such as Kibbutz Lotan and Kfar Ruppin, operate bird watching vacations and eco tours. These tours showcase their development of sustainable technologies such as mud huts and compostable toilets. In 2010, there were 270 kibbutzim in Israel with population of 126,000. Today, some Kibbutzim operate major industrial ventures. Their factories and farms account for 9% of Israel's industrial output, worth US$8 billion, and 40% of its agricultural output, worth over US$1.7 billion.
"Бухенвальд кибуцы"
"Бухенвальд кибуцы" – 1945 жылдың көктемінде нацистік Бухенвальд концлагері босатылғаннан кейін туындаған, қайта жаңғыру, өзін-өзі басқару және ауыл шаруашылығы саласындағы тәжірибе. Бастапқыда он алты жасқа толмаған аман қалған ер адамдардан құралған топ, лагерь казармаларында соғыстан кейінгі Германияның алғашқы ауыл шаруашылығы кооперативін құрып, оны "Бухенвальд кибуцы" деп атады. Кейін бұл лагерь "Бухенвальд босқындар лагері" болып қайта аталды, оның мақсаты еврейлерді Палестинаға эмиграцияға дайындау болды. Бұл орын бірнеше жыл бойы жұмыс істеді және көптеген мүшелерді қабылдады. Израиль мемлекеті құрылғаннан кейін, 1948 жылы олар сол жерде өздерінің қауымын құрды, ол бастапқыда "Бухенвальд кибуцы" деп, содан кейін "Нетцер", ал ақырында Netzer Sereni деп аталды.
The "Kibbutz Buchenwald" is an experience of resilience, self management and agricultural training, after the liberation of the Nazi concentration camp Buchenwald in the spring of 1945. A group of sixteen young surviving men, initially, organized and formed the "Kibbutz Buchenwald", the first agricultural collective of post war Germany, in the barracks of the camp, then renamed "Buchenwald displaced persons camp" to prepare the Jews for emigration to Palestine. This place operated for several years and welcomed many members. After the creation of the State of Israel, they founded their own community there in 1948 which was also called initially "Kibbutz Buchenwald" then "Netzer", then finally Netzer Sereni.
Францияның кибуцимдері
1933 жылдан 1935 жылға дейін Жюгельс-Назарет ауылы Франциядағы жалғыз еврей кибуцына қонақ болды. Барон Роберт де Ротшильдтің өкілі жас француз еврейлері үшін шаруашылық мектебін ашу үшін шаруашылық ғимаратын жалға алды, олар Палестинаға аттанғанша, 1917 жылдың желтоқсанында британдықтар генерал Эдмунд Алленби Иерусалимге келген кезде жаулап алды, ал 1920 жылы Ұлттар Лигасының шешімімен Ұлыбритания және Солтүстік Ирландия Біріккен Корольдігінің мандатты аймағы ретінде бекітілді. Махарға еврей босқындары қосылды, олардың көпшілігі немістер, сондай-ақ поляктар, литвалықтар, орыстар, венгрлер, голландтар немесе чехтар, тіпті америкалықтар да болды. Шамамен 500-ден 800-ге дейін кибуцниктер осылайша еңбек етті. Франциядағы антисемитизмнің күшеюі және вице-префекттің ксенофобиялық әрекеттері Махардың жабылуына соқтырды. Тұрғындардың көпшілігі Айлет Хашахарға көшті. 1960 жылдан 1963 жылға дейін Пардайландағы «La Famille» (діни қауымдастық) мүшесі Винсент Тибут Израильдің кибуцтарынан шабыт алып, янсендік католик кибуцын құрды. Одан кейін ол Малреверсте кибуц үлгісінде құрылған және өзін-өзі анықтаған жаңа христиандық қауымдастықты құрды.
From 1933 to 1935, the village of Jugeals Nazareth hosted fr, the only Jewish kibbutz in France. An agricultural building was rented by an emissary from Baron Robert de Rothschild to open a farm school for young French Jews, before their departure for Palestine, conquered by the British in December 1917 with the arrival in Jerusalem in particular of General Edmund Allenby and which was then placed by decision of the League of Nations in 1920 as a mandatory territory of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland. Jewish refugees join Makhar, mostly Germans, but also Poles, Lithuanians, Russians, Hungarians, Dutch or Czechs and even Americans. About 500 to 800 kibbutznikim thus cultivated The rise of anti Semitism in France and the xenophobic actions of the sub prefect fr, however, eventually forced the closure of Makhar. Most of the residents then left for Ayelet HaShahar. From 1960 to 1963, a Jansenist Catholic kibbutz, inspired by the kibbutzim of Israel, was created by Vincent Thibout, a member of La Famille (communauté religieuse) in Pardailhan. He then created a new Christian community, still based on the kibbutz model and self determined as such, in Malrevers.