Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық суретші (1883–1908)
Austrian painter (1883–1908)
Ричард Герстль (14 қыркүйек 1883 – 4 қараша 1908) – австриялық суретші және сызба салушы, өзінің көркем әрі психологиялық тұрғыдан терең портреттерімен, өмір бойында сыншылар тарапынан мойын көрмеуімен және Арнольд Шенбергтің әйелімен болған қарым-қатынасының нәтижесінде өзіне-өзі қол жұмсауымен белгілі.
Richard Gerstl (14 September 1883 – 4 November 1908) was an Austrian painter and draughtsman known for his expressive psychologically insightful portraits, his lack of critical acclaim during his lifetime, and his affair with the wife of Arnold Schoenberg, which led to his suicide.
Мансап
Ричард Герстл еврей саудагері Эмиль Герстл мен еврей емес Мария Пфайффердің шаруа отбасында дүниеге келді. Өмірінің басында Герстл суретші болуды шешті, бұл әкесіне қатты ұнамады. Мектепте нашар оқығандықтан және Венадағы танымал Пиаристин гимназиясынан «тәртіптік бұзушылықтар» салдарынан шығарылғаннан кейін, қаржылық тұрақты ата-анасы оған жеке репетиторлар ұсынды. 1898 жылы, он бес жасында Герстл Вена Көркемсурет академиясына қабылданды, онда ол өте қатал және пікірлі Кристиан Грипенкерлден оқыды. Герстл Вена сецессиясының стилін және ол сәнді деп есептейтін өнерді қабылдамай бастады. Бұл оның профессорының: «Сен осылай сурет салсаң, мен қарға зәр тастаймын!» – деп айтуына себеп болды. Сецессиялық емес сурет салу стиліне қанағаттанбаған Герстл екі жыл бойы ешқандай ресми жетекшіліксіз сурет салуын жалғастырды. 1900 және 1901 жылдары Герстл Нагбаньяда Симон Холлосидің жетекшілігімен оқыды. Генрих Лефлердің либералды көзқарастарынан шабыттанған Герстл тағы да ресми білім алуға тырысты. Алайда, ол Австрия императоры Франц Иосиф I құрметіне өткізілген шеруге қатысудан бас тартқандықтан, одан әрі оқшауланып, академиядан шығарылды. Герстл мұндай шараға қатысудың «суретшіге лайық еместігін» сезінді. Лефлер студиясынан ол 1908 жылы соңғы рет шықты. 1904 және 1905 жылдары Герстл бұрынғы академиялық сыныптасы және досы Виктор Хаммермен бір студияда жұмыс істеді. Хаммер Герстлдің Лефлердің оқуына қабылдануына көмектескен және олардың қарым-қатынасы достық болғанмен, екеуінің қаншалықты жақын болғанын анықтау қиын, өйткені Герстл басқа суретшілермен қарым-қатынас жасаған жоқ. Олардың жеке сезімдеріне қарамастан, 1906 жылға қарай Герстл жеке студиясын иеленді.
Richard Gerstl was born in a prosperous civil family to Emil Gerstl, a Jewish merchant, and Maria Pfeiffer, a non Jewish woman. Early in his life, Gerstl decided to become an artist, much to the dismay of his father. After performing poorly in school and being forced to leave the famed Piaristengymnasium in Vienna as a result of "disciplinary difficulties," his financially stable parents provided him with private tutors. In 1898, at the age of fifteen, Gerstl was accepted into the Academy of Fine Arts Vienna, where he studied under the notoriously opinionated and difficult Christian Griepenkerl. Gerstl began to reject the style of the Vienna Secession and what he felt was pretentious art. This eventually prompted his vocal professor to proclaim, "The way you paint, I piss in the snow!" Frustrated with the lack of acceptance of his non secessionist painting style, Gerstl continued to paint without any formal guidance for two years. For the summers of 1900 and 1901, Gerstl studied under the guidance of Simon Hollósy in Nagybánya. Inspired by the more liberal leanings of Heinrich Lefler, Gerstl once again attempted formal education. Unfortunately, his refusal to participate in a procession in honor of Emperor Franz Joseph I of Austria further ostracized him and led to his departure. Gerstl felt that taking part in such an event was "unworthy of an artist." His final exit from Lefler's studio took place in 1908. In 1904 and 1905, Gerstl shared a studio with his former academy classmate and friend, Viktor Hammer. Although Hammer had assisted in Gerstl's admittance to Lefler's tutelage and their relationship was friendly, it is difficult to determine how close the two men were as Gerstl did not associate with other artists. Regardless of their personal feelings, by 1906, Gerstl had acquired his own studio.
Өнер
Герстль австриялық экспрессионизмнің негізін қалаушы болды. 1907 жылғы 7-14 шілде аралығында Венадағы Көркемсурет академиясында өткен көрме – оның өмірінде өткен жалғыз жеке көрмесі. Ол заманауи өнер практикасына, атап айтқанда, Югендстиль мен Густав Климтке қатысты түбегейлі қарсылық танытып, оларды қабылдамады. Жас суретші ретінде ол көп жылдар бойы Шенберг айнасына жақын болды. Оның Вена авангардымен байланысы айқын байқалды. Оның туындылары 1930 жылдардың басында қайта жаңғырылып, 1945 жылдан кейін олардың маңыздылығы мойндалды. Дегенмен, бүгінгі күнге дейін осы австриялық экспрессионист өкілі туралы көп мәлімет белгілі емес. Оның 60 картинасы мен 8 суреті бар, олардың көп бөлігі Леопольд мұражайында және Österreichische Galerie Belvedere-де сақтаулы. Рихардтың інісі Алоис Герстль суретшінің шеберханасынан көп жылдар бойы экспедиторлық фирмада қалған картиналар мен эскиздерді тапты. Соңында, галерея иесі Отто Каллир отыз төрт картинаны жойылудан құтқарып қалды. Каллир картиналарды сатып алып, қалпына келтірді, ал оның 1931 жылғы «Рихард Герстль: Суретшінің тағдыры» көрмесі үлкен резонанс тудырды. Кейіннен көрме Мюнхен, Берлин және Ахен қалаларында көрсетілді. Ол австриялық өнер саласының маңызды тұлғасына айналып, соғыстан кейінгі кезеңдегі суретшілерге, тіпті Вена акционизмінің дәуірінде де шабыттандырды. 1980 жылдардан бастап, оның туындылары ғасыр басындағы Вена өнерінен көрмелерге енгізілгеннен кейін Герстль өнер тарихының канонында мойндалды. Швейцарияның Цуг қаласындағы Kunsthaus Zug көркемсурет галереясының Камм жинағы (Stiftung Sammlung Kamm) Герстльдің сегіз холсттағы он картинасына ие. Олардың ішінде пейзаждар мен түрлі портреттер бар.
Gerstl was a pioneer of Austrian Expressionism. An exhibition from 7 through 14 July 1907 at the Academy of Fine Arts Vienna is the only known exhibition of his work that occurred during his lifetime. He was radically opposed to and rejected contemporary art practice, namely that of the Jugendstil and Gustav Klimt. He belonged for many years, as a young artist, to the so called Schoenberg Circle. His proximity to the Viennese avant garde was appreciable. His works were rediscovered in the early 1930s, and their significance was recognized after 1945. Nevertheless, to this day little is known of this representative of the Austrian Expressionists. Sixty of his paintings and 8 drawings, most of which are in the Leopold Museum and the Österreichische Galerie Belvedere, are known to be extant. Alois Gerstl, brother of Richard, found canvases and sketches in the artist's atelier, which he left for many years with a forwarding agent. Ultimately, thirty four paintings were saved from destruction by Otto Kallir, a gallery owner. Kallir bought and restored the paintings, and his 1931 exhibition Richard Gerstl A Painter's Destiny caused quite a stir. The exhibition would later appear in Munich, Berlin, and Aachen. He became a key figure for the Austrian art scene, inspiring artists of the post war era, even still in the time of Viennese Actionism. Since the 1980s, with the inclusion of his work in exhibitions of art from turn of the century Vienna, Gerstl has been recognized in the canon of art history. The Kamm Collection (Stiftung Sammlung Kamm) of the art gallery Kunsthaus Zug in Zug, Switzerland possesses ten of Gerstl's paintings on eight canvases. They include landscapes and a variety of portraits.
Арнольд Шенберг
Герстль басқа суретшілермен қарым-қатынас жасамаса да, музыкаға бейім адамдарға тартылды; ол өзі Венадағы концерттерге жиі қатысты. 1907 жыл шамасында ол сол кезде бір ғимаратта тұрған композиторлар Арнольд Шенберг пен Александр фон Землинскиймен таныса бастады. Герстль мен Шенберг жеке дарындарына негізделген өзара құрметті дамытты. Герстль, Шенбергке сурет өнерінен сабақ берген. Осы кезеңде Герстль сол үйдің пәтеріне көшіп, Шенбергтің, оның отбасының және достарының бірнеше портреттерін салды. Бұл портреттерге Шенбергтің әйелі Матильда, Альбан Берг және Землинскийдің бейнелері де кірді. Оның өте стильдік бас суреттері неміс экспрессионизмін алға бастырып, Оскар Кокошканың туындыларындағыдай пастельдік бояуларды қолданды. Герстль мен Матильда (одан алты жас үлкен) өте жақын болып, 1908 жылдың жазында ол күйеуі мен балаларын тастап, Герстльмен бірге Венаға сапар шекті. Шенберг оның екінші скрипкалық квартетін, оны Матильдаға арнап, жазу процесінде болды. Матильда қазан айында күйеуіне қайта қосылды. Осы оқиға Арнольд Шенбергке зор әсер етті және оның «музыкалық драмасы» (яғни операсы) Die glückliche Hand осы оқиғалар негізінде жазылды. Өзіне-өзі қол жұмсағаннан кейін, жиырма бес жасында, оның отбасы Герстльдің студиясынан сақталған суреттерін алып, оларды қоймаға орналастырды, кейін оның ағасы Алоис 1930 немесе 1931 жылы оларды өнер саудагері Отто Каллирге көрсетті. Герстль өмірінде ешқашан көрме өткізе алмаса да, Каллир оның Neue Galerie-де көрмесін ұйымдастырды. Бірақ, көп ұзамай Австриядағы нацистік режим суретшінің танылуына кедергі келтірді және Герстль тек соғыстан кейін АҚШ-та танылды. Герстльге жатқызылатын 66 картина және сегіз сурет белгілі, бірақ ол көптеген туындыларын жойған болуы мүмкін немесе басқалары жылдар бойы жоғалып кеткен болуы мүмкін.
Although Gerstl did not associate with other artists, he did feel drawn to the musically inclined; he himself frequented concerts in Vienna. Around 1907, he began to associate with composers Arnold Schoenberg and Alexander von Zemlinsky, who lived in the same building at the time. Gerstl and Schoenberg developed a mutual admiration based upon their individual talents. Gerstl apparently instructed Schoenberg in art. During this time, Gerstl moved into a flat in the same house and painted several portraits of Schoenberg, his family, and his friends. These portraits also included paintings of Schoenberg's wife Mathilde, Alban Berg and Zemlinsky. His highly stylized heads anticipated German expressionism and used pastels as in the works by Oskar Kokoschka. Gerstl and Mathilde (who was six years his senior) became extremely close and, in the summer of 1908, she left her husband and children to travel to Vienna with Gerstl. Schoenberg was in the midst of composing his Second String Quartet, which he dedicated to her. Mathilde rejoined her husband in October. The incident had a significant impact on Arnold Schoenberg and his "drama with music" (i. e., opera) Die glückliche Hand is based on these events. After his suicide at the age of twenty five, his family took the surviving paintings out of Gerstl's studio and stored them in a warehouse until his brother Alois showed them to the art dealer Otto Kallir in 1930 or 1931. Although Gerstl had never managed to exhibit a show during his lifetime, Kallir organized an exhibition at his Neue Galerie. Shortly afterward, the Nazi presence in Austria hindered the further acclaim of the artist and it was not until after the war that Gerstl was known in the United States. Sixty six paintings and eight drawings attributed to Gerstl are known, although it is possible he destroyed many more or that others could have been lost over the years.