Кіріспе
Кубадағы концлагерьлер 1965–1968 жылдары Кубаның өндіріске көмек көрсету әскери бөлімшелері немесе UMAP (Unidades Militares de Ayuda a la Producción) – Куба үкіметінің 1965 жылдың қарашасынан 1968 жылдың шілдесіне дейін Камагуэй провинциясындағы ауыл шаруашылығындағы мәжбүрлі еңбек лагерьлері болды. UMAP лагерлері ар-ожданымен келіспеушілік танытқан, христиан және басқа дін өкілдері, ЛГБТ қауымдастығының мүшелері немесе Фидель Кастроның саяси қарсыластары, оның коммунистік революциясына қарсы болған кубалықтар үшін мәжбүрлі еңбек нысаны болды. Тарихшы Абель Сьерра Мадеро атап көрсеткендей, атауда қолданылған тіл шатастыруға мүмкіндік береді: «Еңбек лагерлерінің әскери бөлімшелерінің екіұстаздық құрылымы жұмысқа алудың нақты мақсаттарын жасыруға және UMAP-ты мәжбүрлі еңбек тарихынан алшақтатуға қызмет етті». Лагерьдегілердің көпшілігі – гомосексуалдар, Ехоба куәгерлері, Жетінші күндік адвентистер, католик дін қызметкерлері және протестант пасторлары, зиялылар, колхоздауға қарсылық көрсеткен шаруалар, сондай-ақ «қоғамға жат» немесе «контрреволюциялық» деп саналғандар еді. 1967 жылғы Америка мемлекеттері ұйымының адам құқықтары жөніндегі баяндамасында 30 000-нан астам тұтқынның «күнде 10-12 сағаттан, күн шығысынан күн батуға дейін, аптаның жеті күні мемлекеттік шаруашылықтарда тегін жұмыс істегені, күріш пен бұзылған тағаммен, зиянды сумен қамтамасыз етілгені, ыдыстардың таза болмауы, тығыз казармаларда тұрғаны, электр қуаты, дәретханалар мен душтары болмағаны, тұтқындарға саяси тұтқындармен бірдей қарағаны» анықталды. Баяндамада UMAP лагерлерінің екі мақсаты – «мемлекет үшін тегін еңбек күшін қамтамасыз ету» және «коммунистік ұйымдарға қосылудан бас тартқан жастарды жазалау» екені қорытындыланды. Куба үкіметі UMAP-ты қателік ретінде көрсетсе де, Абель Сьерра Мадероның пікірінше, бұл институтты саяси және әлеуметтік бақылауға бағытталған «әлеуметтік инженерия» жобасының бір бөлігі ретінде қарастыру керек. Онда сот, әскери, білім беру, медициналық және психиатриялық жүйелерді қамтитын күрделі әдістемелер қолданылды.
Military Units to Aid Production or UMAPs (Unidades Militares de Ayuda a la Producción) were agricultural forced labor camps operated by the Cuban government from November 1965 to July 1968 in the province of Camagüey. The UMAP camps served as a form of forced labor for Cubans who could not serve in the military due to being conscientious objectors, Christians and other religious people, LGBT, or political enemies of Fidel Castro or his communist revolution. The language used in the title can be misleading, as pointed out by historian Abel Sierra Madero, "The hybrid structure of work camps' military units served to camouflage the true objectives of the recruitment effort and to distance the UMAPs from the legacy of forced labor." Many of the inmates were gay men, Jehovah's Witnesses, Seventh day Adventists, Catholic priests and Protestant ministers, intellectuals, farmers who resisted collectivization, as well as anyone else considered "anti social" or "counter revolutionary". A 1967 human rights report from the Organization of American States found that over 30,000 internees were "forced to work for free in state farms from 10 to 12 hours a day, from sunrise to sunset, seven days per week, poor alimentation with rice and spoiled food, unhealthy water, unclean plates, congested barracks, no electricity, latrines, no showers, inmates are given the same treatment as political prisoners." The report concludes that the UMAP camps’ two objectives were "facilitating free labor for the state" and "punishing young people who refuse to join communist organizations." Historically the Cuban government has presented UMAPs as a mistake, but according to Abel Sierra Madero, this institution has to be understood as part of a project of “social engineering” tailored for political and social control. Sophisticated methodologies were deployed that incorporated judicial, military, educational, medical and psychiatric apparatuses."
Шығу тегі
UMAP лагерьлерін құруды бастапқыда Фидель Кастро ұсынған, ал Рауль Кастро Кеңес Одағы мен Болгарияға жасаған мемлекеттік сапарынан кейін іске асырды, онда кеңестіктер "қоғамға жат" адамдар үшін лагерьлер ұстағанын білді. 1966 жылғы 14 сәуірде Granma ресми газетінде жарияланған мақалада UMAP лагерьлері 1965 жылғы қарашада Фидель Кастро мен әскери жетекшілер арасында өткен кездесуде ұсынылған. Екеуі де "орны толмаған элементтерді" қалай басқару туралы алаңдады. еңбек күші.
Үшінші тараптың куәліктері
Канадалық шетелдік тілші Пол Кидд UMAP лагерьлері туралы бірінші қолдан келген, үшінші тараптан алынған жалғыз есепті ұсынады. Кидд 1966 жылғы 29 тамызда Southam News Service үшін жазу мақсатымен Кубаға барды. 8 қыркүйекте Кубаның Сыртқы істер министрлігі оны "алғашқы рейсте" елден кетуді талап етті, себебі ол қонақ үй терезесінен көрінетін зениттік қарулардың суретін түсірді және бұрын жариялаған мақаласында "революцияға дұрыс емес көзқарас танытты". Сым торымен қоршалған лагерьде 10 күзетші жұмыс істеді және онда Ехоба куәгерлері, Рим католиктері және үкімет тарапынан "әлеуметтік бейімсіздер" деп аталған 120 адам ұсталған. Егер олардың ауыл шаруашылығы квоталары орындалса, лагерьдегі тұтқындардың көпшілігіне алты айдан кейін отбасыларын аралауға рұқсат берілді.
Танымал мәдениетте
Fresa y Chocolate – 1994 жылғы кубалық фильм, ол төңкерістен кейін ЛГБТ адамдарына жасалған кемсітуді көрсетеді, сондай-ақ UMAP лагерьлері туралы қысқаша айтады. "El Pecado Original" – Пабло Миланестің әні, революциядан кейінгі Кубада ЛГБТ адамдарына қатысты жасалған қателіктерді еске алу мақсатындағы құрмет көрсету ретінде қарастырылады. "Түн түсер алдында" – Рейналдо Аренастың автобиографиясы, ол UMAP лагерьлері тақырыбына арналған.