1980 жылы Кубадан АҚШ-қа жасалған жаппай көші-қон: "Мариэль кемесі" тарихы. Куба экономикасының күрт нашарлауынан туындаған бұл толқынға 125 мыңнан астам адам қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалықтардың АҚШ-қа жаппай көшіп кетуі 1980 жылы
Mass migration of Cubans to the US in 1980
Мариэль кеме көтеруі (Лангэс) – Кубаның Мариэль портынан АҚШ-қа 1980 жылдың 15 сәуірінен 31 қазанына дейін жасаған кубалықтардың жаппай көшіп кетуі. Бұл босқындарды испан және ағылшын тілдерінде «Мариэлито» деп атайды. Бұл көш-қонның себебі Куба экономикасының күрт нашарлауы болғанымен, бұған дейінгі ондаған жылдарда АҚШ-қа көшіп келген кубалықтардың ұрпақтары да себепкер болды. 10 000 кубалық Перу елшілігінің жерінде пана сұрағаннан кейін, Куба үкіметі кім тілек білсе, солардың кетуіне рұқсат берді. Осыдан кейін болған жаппай көші-қонды Кубалық америкалықтар ұйымдастырды, бұл Куба президенті Фидель Кастроның келісімімен жүзеге асты. Босқындардың АҚШ-қа келуі АҚШ президенті Джимми Картер үшін саяси қиындықтар тудырды. Картер әкімшілігі иммигранттарға қатысты біркелкі жауап беруге тырысты. Мариэль кеме көтеруі 1980 жылдың қазан айының соңында екі үкіметтің өзара келісімімен аяқталды. Осы кезде Флоридаға 125 000-нан астам кубалық келді деп есептеледі.
The Mariel boatlift (Lang es) was a mass emigration of Cubans who traveled from Cuba's Mariel Harbor to the United States between April 15 and October 31, 1980. The term "Marielito" is used to refer to these refugees in both Spanish and English. While the exodus was triggered by a sharp downturn in the Cuban economy, it followed on the heels of generations of Cubans who had immigrated to the United States in the preceding decades. After 10,000 Cubans tried to gain asylum by taking refuge on the grounds of the Peruvian embassy, the Cuban government announced that anyone who wanted to leave could do so. The ensuing mass migration was organized by Cuban Americans, with the agreement of Cuban President Fidel Castro. The arrival of the refugees in the United States created political problems for U. S. President Jimmy Carter. The Carter administration struggled to develop a consistent response to the immigrants. The Mariel boatlift was ended by mutual agreement between the two governments in late October 1980. By then, an estimated over 125,000 Cubans had reached Florida.
Куба мен АҚШ арасындағы қарым-қатынастар
1970 жылдардың соңында АҚШ президенті Джимми Картер Кубамен қарым-қатынасты жақсартуға тырысты. Ол Кубаға саяхатқа қатысты барлық шектеулерді алып тастады, ал 1977 жылдың қыркүйегінде екі ел де бір-бірінің астаналарында Мүдделер бөлімін құрды. Дегенмен, қарым-қатынастар әлі де шиеленісіп тұрды, себебі Куба Африка мен Таяу Шығыстағы Кеңес Одағының әскери араласуларын өздері қолдады. Екі ел АҚШ-тың сауда эмбаргосын жеңілдету туралы келісімге келуге тырысты, бұл АҚШ Конгрессіндегі Картердің саяси қарсыластарын наразылыққа ұшыратпай, Кубаға таңдамалы тізімдегі дәрі-дәрмектерді экспорттауға мүмкіндік берер еді. 1978 жылдың желтоқсан айында Конгрес мүшелерінің онға жуығы Кубаға сапар жасады, ал Куба үкіметі кейіннен Кубадағы бір компанияның американдық директорын босатып жіберді. Ол 1963 жылдан бері елден кетуіне кедергі келтіріліп, ЦРУ агенті деп айыпталған және 50 жылға бас бостандығынан айырылған еді. 1978 жылдың желтоқсан айында ата-аналары Кубадан әкелген 55 адамнан тұратын топ, Кубада туған эмигранттардың сирек оралуының бір мысалы ретінде үш аптаға Кубаға қайтып келді. 1978 жылдың желтоқсан айында екі ел теңіз шекарасы туралы келісімге келді, ал келесі айда Флорида бұғазында байланыстарын жақсарту жөніндегі келісімді әзірлеуде болды. АҚШ, Кубаның эмиграцияға қатысты шектеулерді жеңілдетуіне жауап ретінде, кубалық американдықтарға көшіп жатқан туысына 500 долларға дейін жіберуге рұқсат берді (2023 жылғы шамамен 2400 доллар). 1978 жылдың қараша айында Кастро үкіметі Гаванада Кубадан шеттетілген кубалықтардың тобымен кездесіп, 3600 саяси тұтқынға рақымшылық беруге келісті және олардың келесі жыл ішінде босатылып, Кубадан кетуіне рұқсат етілетінін мәлімдеді. Caribbean Holidays 1978 жылдың қаңтарында Кубаның ресми саяхат агенттігі Cubatur-мен бірлесіп, Кубаға бір апталық турларды ұсынды. 1979 жылдың мамыр айында американдықтар үшін Кубаның өнер фестиваліне (Карифеста) қатысу үшін турлар ұйымдастырылды, рейстер Тампа, Мехико және Монреаль қалаларынан басталды.
In the late 1970s, U. S. President Jimmy Carter sought to improve relations with Cuba. He lifted all restrictions on travel to Cuba, and in September 1977, both countries established an Interests Section in each other's capital. However, relations were still strained because Cuba supported the Soviet Union's military interventions in Africa and the Middle East with their own. The two countries struggled to reach agreement on a relaxation of the US embargo on trade to permit the export of a select list of medicines to Cuba without provoking Carter's political opponents in the US Congress. Ten members of Congress visited Cuba in December 1978, and the Cuban government later released the US manager of a business in Cuba who had been prevented from leaving in 1963, accused of being a CIA agent, and sentenced to 50 years in prison. A group of 55 people whose parents brought them from Cuba returned for three weeks in December 1978 in a rare instance of Cuba allowing the return of Cuban born émigrés. In December 1978, both countries agreed upon their maritime border, and the next month, they were working on an agreement to improve their communications in the Straits of Florida. The US responded to Cuban relaxation of restrictions on emigration by allowing Cuban Americans to send up to $500 to an emigrating relative (equal to $2,400 in 2023). In November 1978, Castro's government met in Havana with a group of Cubans living in exile, agreed to grant an amnesty to 3,600 political prisoners, and announced that they would be freed in the course of the next year and allowed to leave Cuba. Caribbean Holidays began offering one week trips to Cuba in January 1978 in co operation with Cubatur, the official Cuban travel agency. By May 1979, tours were being organized for Americans to participate in the Cuban Festival of Arts (Carifesta) in July, with flights departing from Tampa, Mexico City, and Montreal.
Гаитилік иммиграция АҚШ-қа
1980 жылға дейін көптеген гаитилік иммигранттар Америка жағалауларына қайықпен келді. Көптеген гаитиліктер Дювалье режимінен қуғынға ұшырағанын айтса да, олар саяси босқындар емес, экономикалық мигранттар саналғандықтан, оларға заңдық қорғау көрсетілмеді. АҚШ президенттері Ричард Никсон және Джеральд Форд қайықпен келген гаитилік мигранттардың АҚШ-та пана сұрауларын қабылдамады. Бұл шешімге қарсы Конгресс қара нәсілділер тобы шықты, олар АҚШ үкіметі гаитилік иммигранттарға қатысты кемсітушілік танытып отыр деп мәлімдеді.
Before 1980, many Haitian immigrants arrived on American shores by boat. They were not granted legal protection because they were considered economic migrants, rather than political refugees, despite claims made by many Haitians that they were being persecuted by the Duvalier regime. U. S. Presidents Richard Nixon and Gerald Ford denied claims of asylum in the United States for Haitian migrants by boat. A backlash by the Congressional Black Caucus ensued, which claimed that the U. S. government was discriminating against Haitian immigrants.
Куба елшіліктеріне шұғыл түрде бару
Кубалықтардың Оңтүстік Америка елшіліктерінен пана іздеуге бірнеше рет тырысуы 1980 жылғы көктемдегі оқиғаларға негіз салды. 1978 жылдың 21 наурызында екі жас кубалық жазушы, пікір білдіргені үшін жазаланған және эмиграцияға рұқсат берілмеген Рейнальдо Колас Пинеда мен Эстебан Луис Карденас Юнкера, Гаванадағы Аргентина елшілігінде пана сұрап, екі жылға бас бостандығынан айырылды. 1979 жылдың 13 мамырында 12 кубалық Гаванадағы Венесуэла елшілігіне пана іздеп, автобустарын қоршауды бұзып, елшілікке кіруге тырысты. 1980 жылдың қаңтар айында пана іздеушілердің топтары Перу және Венесуэла елшіліктерінде пана тапты, Венесуэла өз елшісін кеңесу үшін елге шақырды, Куба полициясы оларға атқандығына наразылық білдірді. Наурыз айында Перу елшісін шақырып алды, ол елшілігіне пана іздеген ондаған кубалықтарды кіргізбеді. Перуліктер пана іздеушілерді Куба полициясына тапсырмайтындарын мәлімдеді. Елшілік аумағында екі қабатты ғимараттар мен бақтар орналасқан, ал ауданы АҚШ футбол алаңының мөлшерімен тең, яғни 6400 шаршы метрді құрайды. Куба үкіметі 4 сәуірде әдетте автоматты қарумен қаруланған Ішкі істер министрлігінің қызметкерлерінен құралған қауіпсіздік күштерін елшіліктен шығаратынын мәлімдеді: "Өздерін қорғауға көмектеспейтін елшілікті біз қорғай алмаймыз". Бұл хабардан кейін шамамен 50 кубалық елшілікке кірді. 6 сәуірге қарай адамдар саны 10 000-ға жетті, ал елшілік аумағындағы санитарлық жағдай нашарлағандықтан, Куба билігі одан әрі кіруге тыйым салды. Куба үкіметі пана іздеушілерді "балуандар, қоғамға қарсы элементтер, қылмыскерлер және қоқыс" деп атады, алдымен Боливия, Колумбия, Эквадор және Венесуэладан қоныс аударуға көмектесу туралы уәде алды, содан кейін Испаниядан 500 адамды қабылдауға келісім алды. 14 сәуірде АҚШ президенті Джимми Картер АҚШ 3500 босқынды қабылдайтынын және Коста-Рика потенциалды иммигранттарды тексеру үшін транзиттік пункт беруге келіскенін мәлімдеді.
Several attempts by Cubans to seek asylum at the embassies of South American countries set the stage for the events of the spring of 1980. On 21 March 1978, two young Cuban writers who had been punished for dissent and denied permission to emigrate, Reynaldo Colas Pineda and Esteban Luis Cárdenas Junquera, unsuccessfully sought asylum in the Argentine embassy in Havana and were sentenced to two years in prison. On May 13, 1979, 12 Cubans sought to take asylum in the Venezuelan embassy in Havana by crashing their bus through a fence to gain entry to the grounds and the building. In January 1980, groups of asylum seekers took refuge in the Peruvian and Venezuelan embassies, and Venezuela called its ambassador home for consultations to protest that they had been fired on by the Cuban police. In March, Peru recalled its ambassador, who had denied entry to a dozen Cubans who were seeking asylum in his embassy. The Peruvians announced that they would not hand those who were seeking asylum over to Cuban police. The embassy grounds contained two 2 story buildings and gardens covering an area the size of a US football field, or 6,400 square yards The Cuban government announced on 4 April that it was withdrawing its security forces, who were normally officers from the Interior Ministry armed with automatic weapons, from that embassy: "We cannot protect embassies that do not cooperate in their own protection." Following that announcement, about 50 Cubans entered the embassy grounds. By April 6, the crowd had reached 10,000, and as sanitary conditions on the embassy grounds deteriorated, Cuban authorities prevented further access. The Cuban government called those seeking asylum "bums, antisocial elements, delinquents, and trash." and it won commitments first from Bolivia, Colombia, Ecuador, and Venezuela to help with resettlement, and then from Spain, which agreed to accept 500. By April 11, the Cuban government began to furnish asylum seekers with documents that guaranteed their right to emigrate, including permanent safe conduct passes and passports. On 14 April, US President Jimmy Carter announced the US would accept 3,500 refugees and that Costa Rica had agreed to provide a staging area for screening potential immigrants.
Көшіп кету процесі мен зорлық-зомбылық
Куба үкіметі аралдан кетуді қалағандарға қарсы қарапайымдық көрсету акцияларын ұйымдастырды. Кейде наразылар өздеріне бағытталған адамдарды ұрып-соғып, мойнына айыптау табелькаларын ілгізіп, олардың айналасында жүруге мәжбүр ететін, немесе үйлерін қиратып тастайтын. Куба үкіметі эмиграция процесін жеңілдетіп, әлеуметтік тұрғыдан қанағаттандырмайтын адамдарға артықшылық берді. Гомосексуалдыққа ұқсас мінез-құлық танытқан адамдар елден кетуге рұқсат алатын. Гендерлік нормадан тыс мінез-құлық танытқандар билік тарапынан елден кетуге бағытталған. Олардың кейбіреулеріне аралдан кетуді ынталандыру үшін эмиграция мен түрме жазасын таңдау мүмкіндігі берілді. Көптеген кубалықтар полиция бөлімшелеріне барып, елден кетуге рұқсат алу үшін, шындыққа жанаспаса да, гомосексуалдықпен айналысқанын айтатын.
The Cuban government organized acts of repudiation against those who wished to leave the island. Mobs would sometimes beat their targets, force them to walk around with accusatory signs on their necks, or trash their homes. The Cuban government facilitated an emigration process that gave special privilege to those who were socially undesirable. People deemed homosexual would be allowed to leave the country. Those with gender non conforming behavior were especially targeted by authorities for departure. Some of them were given the option between emigration and jail time, in order to encourage their departure from the island. Many Cubans would enter police stations and state that they engaged in homosexual behavior whether true or not, simply to be granted permission to leave the country.
Гаитилік босқындардың уайымдары
Картер әкімшілігі Мариел кеме көтеруі басталғанда Гаити босқындарының заңдық мәртебесін келісімге келтіруде болды. Кубалық босқындар АҚШ-қа келе бастаған соң, Гаити босқындарына қатысты мәселеге назар аударылып, Картер Гаити және Куба босқындарының екеуі де бірдей қағидалар бойынша қабылданатынын жариялады.
The Carter administration was negotiating the legal status of Haitian refugees as the Mariel boatlift began. As Cuban refugees began to arrive in the United States, a focus was put on the treatment of Haitian refugees, and Carter declared Haitian refugees and Cuban refugees would be accepted in the same manner.
Кубадан әуе көлігімен
Алғашында эмигранттарға Кубадан Коста-Рикаға ұшақпен кетуге рұқсат берілді, содан кейін оларды қабылдайтын елдерге қайта орналастыру жоспарланды. Кубалықтардың Коста-Рикаға ұшып кетуі туралы хабарлар тарағаннан кейін, Куба үкіметі эмигранттардың тікелей қабылдаушы елге ұшып кетуі керек екенін мәлімдеді; 7500 кубалық сол алғашқы рейстермен елден шықты. Кастроның жарлығынан кейін көп ұзамай, көптеген кубалық-американдықтар порттан босқындарды алуға дайындық жасады. 21 сәуірде порттан шыққан алғашқы қайық Ки-Вестке жетіп, 48 босқынды тасыды. 25 сәуірге қарай Мариэль портында 300-ге жуық қайық босқындарды күтіп алып жатты. Кубалық шенеуніктер де босқындарды кубалық балық аулау кемелеріне тиеді. Сол жылдың сәуір және қазан айлары аралығында 1700-ге жуық қайық мыңдаған кубалықтарды Мариэльден Флоридаға жеткізді. Гаитилік босқындар да Мариэль кемесі көтерілгенге дейін АҚШ-қа келіп, сол флотилиямен бірге келуді жалғастырды. Майамидегі апельсин алаңы мен аймақтағы түрлі шіркеулерде қосымша пункттер құрылды. Кейбір пункттер босқындарды алғашқы тексеруден өткізгенге дейін бөліп ұстау үшін, мысалы, Ки-Ларго мен Кром даңғылындағы Nike-Hercules нысандары үшін құрылды. Алғашқы тексеруден өткізіліп, құжаттары рәсімделгеннен кейін босқындар астаналық аймақтағы ірі кешендерге жылдам көшірілді. Бұл оларға АҚШ-та тұратын туыстарымен қайта қосылуға және Католик қайырымдылық қоры мен Америкалық Қызыл Крест сияқты әлеуметтік ұйымдармен байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Аймақтық қайта қоныстандыру орталықтары Мариэль кубалықтарының мәртебесі мен қажеттілігін анықтауда маңызды рөл атқарды. Гаитилік босқындар келе бастағанда, гаити креол тіліне аудармашылардың жетіспейтіні анықталды, ал жергілікті гаити қауымдастығынан аудармашылар Федералдық Төтенше Жағдайларды Басқару Агенттігі (FEMA) арқылы шартты түрде жұмысқа алынды. Бастапқы дағдарыс кезеңі аяқталып, демеушілікке ие болатын босқындар тексерілгеннен кейін, "демеушілік табу қиын" босқындар, оның ішінде қылмыстық жазбалары барлар, Арканзастағы Форт-Чаффи, Пенсильваниядағы Форт-Индиантаун-Гэп және Висконсиндегі Форт-Маккойдағы ұзақ мерзімді өңдеу орталықтарына жіберілді.
At first, emigrants were permitted to leave Cuba via flights to Costa Rica, followed by eventual relocation to countries that would accept them. After news coverage of celebratory masses of Cubans emigrating by flight to Costa Rica, the Cuban government declared that emigrants had to leave by flying directly to their accepting country; 7,500 Cubans left the country by those initial flights. Soon after Castro's decree, many Cuban Americans began making arrangements to pick up refugees in the harbor. On April 21, the first boat from the harbor docked in Key West and held 48 refugees. By April 25 as many as 300 boats were picking up refugees in Mariel Harbor. Cuban officials also packed refugees into Cuban fishing vessels. Around 1,700 boats brought thousands of Cubans from Mariel to Florida between the months of April and October in that year. Haitian refugees had been continuously coming to the United States before the Mariel boatlift and continued to do so with the flotilla. Other sites were established at the Miami Orange Bowl and at various churches throughout the area. Some sites were established to segregate the refugees until they could be provided with initial processing at places such as the Nike–Hercules sites at Key Largo and Krome Avenue. Once they were initially processed and documented, the refugees were quickly transferred to larger compounds in the metropolitan area to allow them to be reunited with relatives who already lived in the United States and to allow interaction with various social action agencies such as Catholic Charities and the American Red Cross. Regional resettlement facilities became crucial sites in the social and cultural negotiation of the status and desirability of Mariel Cubans. As the Haitian refugees started arriving, interpreters were found to be in short supply for Haitian Creole, and interpreters from the local Haitian community were put under contract through the Federal Emergency Management Agency (FEMA). As the end of the initial crisis period wound down and after the vetting of the refugees who could be sponsored had run its course, the decision was made to transfer the "hard to sponsor" refugees, which included those with criminal records, to longer term processing sites at Fort Chaffee in Arkansas, Fort Indiantown Gap in Pennsylvania and Fort McCoy in Wisconsin.
МакДаффи тонаулары
Мариел қайық көтеру кезінде Майами қаласының Либерти Сити және Овертаун аудандарында МакДаффи көтерілістері өршіп тұрды. Бұл көтерілістерге африкалық американдық қауымдастықтардан әлеуметтік және полиция күштерінің Мариел босқындарына көмек көрсетуге жұмсалуы, сондай-ақ африкалық американдықтар мен гаитилік босқындарға қарағанда кубалық босқындардың артықшылықтарына деген наразылық ықпал еткен деген пікір бар.
During the Mariel boatlift the McDuffie riots were raging in the Liberty City and Overtown neighborhoods of Miami. It has been argued the riots were exacerbated by the diversion of social and policing resources from African American communities to care for Mariel refugees, and the anger at the perceived privileges Cuban refugees held compared to African Americans and Haitian refugees.
Босқындар лагерлеріне таралу
Оңтүстік Флоридадағы иммиграциялық өңдеу орталықтарының тығыздығы АҚШ-тың федералдық агенттіктерін көптеген Мариелитоларды Форт Индиантаун Гэп, Форт Маккой, Пуэрто-Рикодағы Камп Сантьяго және Форт Чаффи сияқты басқа орталықтарға көшіруге мәжбүр етті. Басқармалық қызметтер басқармасының Федералдық қорғау қызметі сияқты федералдық азаматтық полиция органдары көшіру орталықтарының ішінде тәртіп сақтау үшін қызметкерлерді жіберді. Форт Чаффи орталығында тәртіпсіздіктер болды және кейбір ұсталғандар қашып кетті, бұл оқиға губернатор Билл Клинтонның қайта сайлауда жеңіліске ұшырауының науқандық мәселесіне айналды.
Crowded conditions in South Florida immigration processing centers forced U. S. federal agencies to move many of the Marielitos to other centers in Fort Indiantown Gap; Fort McCoy; Camp Santiago, Puerto Rico; and Fort Chaffee. Federal civilian police agencies such as the General Services Administration's Federal Protective Service provided officers to maintain order inside the gates of the relocation centers. Riots occurred at the Fort Chaffee center and some detainees escaped, an event that became a campaign issue in the re election defeat of Governor Bill Clinton.
Құқықтық мәртебе өзгерісі
Қашқынның көпшілігі қарапайым кубалықтар еді. Көптеген адамдарға АҚШ-та саяси көзқарасы бейтарап немесе қорғалатын себептермен Кубадан кетуге рұқсат берілді, мысалы, ондаған мыңдары жетінші күндік адвентистер немесе Ехоба куәгерлері еді. Кейбіреулері Кубадағы CDR-лары тарапынан «әлеуметтік емес» деп жарияланды. Ақырында, қашқынның барлық 2,2 пайызы (немесе 2746 адам) АҚШ заңдары бойынша қатыгез немесе зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлер деп танылып, осы негізде азаматтығынан айырылды. 1984 жылы Кубадан келген Мариэль қашқындары 1966 жылғы Кубалық түзету заңына енгізілген өзгерістерге сәйкес тұрақты құқықтық мәртебе алды. Гаитиліктер оның орнына экономикалық қашқын деп есептелді, бұл оларға кубалықтар сияқты тұру құқығын алуға мүмкіндік бермеді, демек, депортацияға түсті. Екі жыл өткен соң, 1986 жылғы Иммиграциялық реформа және бақылау заңына сәйкес, 1980 жылы көшіп келген барлық кубалық және гаитилік азаматтар тұрақты тұруға өтініш бере алды. 1987 жылғы АҚШ-Куба көші-қон келісімі 3000 бұрынғы саяси тұтқындардың АҚШ-қа көшіп келуіне және жағымсыз Мариэльдіктердің депортациялануына мүмкіндік берді. Келісім туралы жаңалықтар тарағаннан кейін Окдейл және Атланта түрмелеріндегі көптеген Мариэльдіктер көтеріліс жасап, кепілге алды. Көтерілістер барлық тұтқындардың депортация ісін әділ қарауды тоқтату туралы келісімге қол жеткізілгеннен кейін аяқталды. 1987 жылдан кейін АҚШ қаламайтын деп танылған Мариэльдіктерді депортациялау жалғасты.
Most refugees were ordinary Cubans. Many had been allowed to leave Cuba for reasons that in the United States were loyalty neutral or protected, such as tens of thousands were Seventh Day Adventists or Jehovah's Witnesses. Some had been declared "antisocialist" in Cuba by their CDRs. In the end, only 2.2 percent (or 2,746) of the refugees were classified as serious or violent criminals under US law and denied citizenship on that basis. In 1984, the Mariel refugees from Cuba received permanent legal status under a revision to the Cuban Adjustment Act of 1966. Haitians were instead considered to be economic refugees, which made them unable to get the same residency status as Cubans and therefore subject to deportation. Two years later, under the Immigration Reform and Control Act of 1986, all Cuban Haitian entrants who had immigrated in 1980 were able to apply for permanent residency. The United States Cuba Migration Agreement of 1987 allowed for 3,000 former political prisoners to emigrate to the United States and allowed for the deportation of undesired Marielitos. After news of the agreement broke, many detained Marielitos in Oakdale and Atlanta prisons rioted and took hostages. The riots ended after an agreement was reached to stop deportations until all detainees were given a fair review of their deportation case. After 1987, the United States would continue to deport Marielitos who were deemed undesirable.
Тапсырма тобы
Мариэль қайықтығынан кейінгі салдарды жоюға жасалған алғашқы қадам 1983 жылы Майами қаласының Шығыс Кіші Гавана жұмыс тобын құру болды. Жұмыс тобының мүшелерін Майами қалалық комиссиясы тағайындады, ал төрағалыққа қала жоспарлаушы және кубалық қауымдастығының жетекшісі Хесус Пермуй тағайындалды. Оларға қайықтығының әлеуметтік және экономикалық салдарларын зерттеу міндеті жүктелді, әсіресе көші-қон ошағы болған Кіші Гаванада. Жұмыс тобы бір жылдан кейін жұмысын аяқтап, 1984 жылы Майами қалалық комиссиясы мен әкімшілікке өздерінің қорытындылары мен ресми ұсыныстарын, «Шығыс Кіші Гавананы дамыту жоспары» деген атпен тапсырды. Бағалаулар бойынша, кубалық босқындардың арасында 2700 қылмыскер болған. 1985 жылы Sun Sentinel журналында АҚШ-қа келген шамамен 125 мың босқынның 16 мыңынан 20 мыңына дейін қылмыскерлер тобының құрамында болғаны айтылды. 1985 жылғы есепте, әдеттегі күні Дайд округінің түрмелерінде 350-400 Мариэль кубалықтары отырғаны хабарланды.
An early response to address the aftermath of the Mariel Boatlift was the 1983 City of Miami's formation of the East Little Havana Task Force. Task Force members were appointed by the Miami City Commission, with urban planner and Cuban community leader Jesús Permuy named as its chair. It was tasked with studying the social and economic effects of the boatlift, particularly in Little Havana, which was an epicenter of the migration. The Task Force adjourned a year later and submitted its findings and official recommendations, called The East Little Havana Redevelopment Plan, to the Miami City Commission and Mayor's Office in 1984. Estimates assert that the Cuban refugees included 2,700 hardened criminals. A 1985 Sun Sentinel magazine article claimed that out of the around 125,000 refugees that entered the United States, around 16,000 to 20,000 were estimated to be criminals. In a 1985 report around 350 to 400 Mariel Cubans were reported to inhabit Dade County jails on a typical day.
Маями еңбек нарығына әсері
Мариэль иммигранттарының шамамен жартысы Майамиде тұрақты қоныстануды шешті, нәтижесінде Майами еңбек нарығындағы жұмысшылар саны 7 пайызға, ал кубалық жұмысшылар саны 20 пайызға өсті. 1980 жылғы сәуірдегі 5,0 пайыздық жұмыссыздық деңгейі шілдеде 7,1 пайызға дейін өскенін ескермесек, экономикаға тигізген нақты зиян маргиналды болды және сол кездегі АҚШ-тағы ағымдарға сәйкес келді. 1979-1985 жылдар аралығындағы Майами еңбек нарығының деректерін қарастырып, оны АҚШ-тың бірнеше ірі қалаларының ұқсас деректерімен, әсіресе жалақыға назар аудара отырып салыстырғанда, кеме көтерудің әсері маргиналды болды. Кардың зерттеулерінде бұл айқын көрінеді. Экономист Итан Льюиске сәйкес, Майами еңбек нарығында "біліктілігі төмен өндірістік тауарлардың" өсімі байқалды, бұл кубалық иммигранттардың әсерін азайтуға мүмкіндік берді. Майами кеме көтеруден кейін өндіріс салаларындағы әртүрлілігін де басқа АҚШ қалаларымен салыстырғанда, шамалы арттырды. Өнеркәсіптердің жылдық сараптамаларына сәйкес, Майамидің өндіріс саласы 1980 жылдан кейін 0,01 пайыздық пунктқа ғана төмендеді, бұл еңбек нарығына кеме көтерудің әсерінің минималды екенін көрсетеді. Кеме көтеруден кейін Майамиде білікті жұмысшылардың саны да шектеулі өсті. Льюис деректеріне сәйкес, Майамиде компьютерді пайдалана білуші жұмысшылардың саны шектеулі түрде өзгерді, бұл Кардың зерттеулерімен салыстырғанда білікті жұмысшылардың 0,010 пайыздық өзгеруіне әкелді. Ақ американдықтардың жалақысы Майамиде де, басқа қалаларда да тұрақты қалды. 1979-1985 жылдар аралығында афроамерикандықтардың жалақысы салыстырмалы түрде тұрақты болды, ал басқа қалаларда төмендеді. 1983 жылғы уақытша төмендеуден басқа, кубалық емес испан тілдес халықтың жалақысы тұрақты болды, ал басқа қалаларда ол шамамен 6 пайызға төмендеді. Майамидегі басқа испан тілдес халықтың жалақысына кері әсер ететін ешқандай дәлел жоқ. Кубалықтардың жалақысы тұрақты түрде төмендеді, әсіресе сол кездегі Майамидегі басқа топтармен салыстырғанда. Бұл жаңа, тәжірибесі аз және жалақысы төмен Мариэль иммигранттарының келуіне байланысты болуы мүмкін, яғни 1980 жылға дейін Майамиде тұратын кубалықтардың жалақысына теріс әсер ететін ешқандай дәлел жоқ. 2017 жылы Борхастың кеме көтерудің әсері туралы зерттеуін талдау, Борхастың нәтижелері "жалған болуы мүмкін" және оның кеме көтерудің экономикалық әсері туралы теориясы "дәлелдерге сәйкес келмейді" деген қорытындыға келді. Басқа зерттеулер Борхастың зерттеуінен кері нәтижелерді көрсетті. IZA еңбек экономикасы институтының екі экономисі Майкл Клеменс пен Дженифер Хант, келіспеушілік нәтижелерді CPS деректерінің суб-үлгі құрамындағы өзгерістермен түсіндіруге болады деп мәлімдеді. 1980 жылы Борхас зерттеген Майамидегі жұмыс істейтін жастағы еркектердің орта мектепті тастаған тобында латындық емес қара нәсілділердің үлесі екі есеге өсті. Кар немесе Борхас анықтаған бақылау қалаларындағы халықтың кіші топтарында мұндай өсім болған жоқ. Қара және қара емес орта мектепті тастағандардың жалақысы арасындағы үлкен айырмашылықты ескере отырып, CSP кіші топтарының құрамының өзгеруі жергілікті халықтың жалақысының жалған төмендеуіне әкелді. Клеменс пен Ханттың пікірінше, құрамына қатысты әсер Борхас бағалаған жергілікті жұмысшылардың жалақысына кеме көтерудің тигізген барлық әсерін құрайды.
About half of the Mariel immigrants decided to live in Miami permanently, which resulted in a 7 percent increase in workers in the Miami labor market and a 20 percent increase in the Cuban working population. Aside from the unemployment rate rising from 5.0 percent in April 1980 to 7.1 percent in July, the actual damage to the economy was marginal and followed trends across the United States at the time. When observing data from 1979 to 1985 on the Miami labor market and comparing it with similar data from several other major cities across the United States, focusing on wages, the effects of the boatlift were marginal. There have been several explanations offered for the findings by Card. According to economist Ethan Lewis, the Miami labor market had already seen an increase in "unskilled intensive manufactured goods," allowing it to offset the impact of the Cuban migrants. Miami also increased its diversity in manufacturing industries at a negligible rate compared to other US cities following the boat lift. According to data from the Annual Surveys of Manufacturers, Miami's Manufacturing industries regressed only .01 percentage points post 1980, which indicates a minimal impact from the boat lift on the labor market. Miami also experienced a limited increased in skilled laborers after the boat lift. According to data from Lewis, Miami experienced limited change in workers who were literate in computer use, factoring out to a .010 percentage change in skilled laborers than in Card's research. The wages for White Americans remained steady in both Miami and comparable cities. The wage rates for African Americans were relatively steady from 1979 to 1985 when in comparable cities it dropped. Apart from a dip in 1983, wage rates for non Cuban Hispanics were stable, while in comparable cities it fell approximately 6 percent. There is no evidence of a negative effect on wage rates for other groups of Hispanics in Miami. Wages for Cubans demonstrated a steady decline especially compared with other groups in Miami at the time. This can be attributed exclusively to the "dilution" of the group with the new, less experienced, and lower earning Mariel immigrants, meaning that there is also no evidence of a negative effect on wage rates for Cubans living in Miami prior to 1980. In 2017, an analysis of Borjas' study on the effects of the boatlift concluded that Borjas' findings "may simply be spurious" and that his theory of the economic impact of the boatlift "doesn't fit the evidence." A number of other studies concluded the opposite of what Borjas' study had found. Writing for the IZA Institute of Labor Economics, the two economists Michael Clemens and Jennifer Hunt have claimed that conflicting results could be explained by the changes in the subsample composition of the CPS data. In 1980, the share of non Hispanic blacks doubled in the subgroup of Miami male prime working age high school dropouts studied by Borjas. No similar increases occurred in the subgroups of populations in the control cities identified by either Card or Borjas. Since there was a large and significant difference between wages of black and nonblack high school dropouts, the changing composition of the CSP subgroups created a spurious decline in the wages of the native population. According to Clemens and Hunt, the compositional effect accounts for the entire impact of the Mariel boatlift on the wages of native workers estimated by Borjas.
Саяси көзқарастарға әсер ету
Фидель Кастро Мариэль кемесімен кетіп бара жатқандардың Куба қоғамына қажетсіз адамдар екенін айтты. Кастроның айыптауы мен түрмедегілер мен психикалық денсаулығы нашар адамдардың елден шығып бара жатқаны туралы хабарларға байланысты, кейбіреулер Мариелитостарды қоғамға жат, бұзық адамдар деп санады. Сол кездегі АҚШ президенті Джимми Картердің оппозициясы мен Демократиялық партия Мариэль кемесін оның басқаруының сәтсіздігі деп бағалады. Рональд Рейган болса, Кубаға қарсы идеологиялық күресінде Мариелитостарды мақтады. Бұл кеме көтеру Майами-Дейд округінің тұрғындары 1980 жылдың қараша айында испан тілін екінші ресми тіл ретінде жоюға дауыс бергеннен кейін, тек ағылшын тіліндегі мемлекеттік құжаттарды талап етуге ықпал етті. АҚШ-тың бұрынғы президенті Дональд Трамптың саясат жөніндегі аға кеңесшісі Стивен Миллер бұл кеме көтеруді бақылаусыз иммиграцияның қауіптілігін көрсету үшін пайдаланды. Бастапқыда көптеген американдықтар бұл кеме көтеруге қарсы болды. 1980 жылғы маусымда CBS және New York Times жүргізген сауалнамаға сәйкес, американдықтардың 71 пайызы кеме көтеруге және кубалықтардың АҚШ-та қоныстануына қарсы болды.
Fidel Castro stated that those leaving in the Mariel boatlift were undesirable members of Cuban society. With Castro's condemnation and reports that prisoners and mental health patients were leaving in the exodus it was believed by some that Marielitos were undesirable deviants. Opponents of then U. S. President Jimmy Carter and the Democratic Party would hail the Mariel boatlift as a failure of his administration. Ronald Reagan would instead praise Marielitos in his ideological campaign against Cuba. The boatlift would also help spark policy demands for English only government paperwork after Miami Dade County residents voted to remove Spanish as a second official language in November 1980. Former U. S. President Donald Trump's senior policy adviser Stephen Miller used the boatlift as evidence of the dangers of unchecked immigration. Initially, many Americans disapproved of the boatlift. According to a June 1980 poll conducted by CBS and the New York Times, 71% of Americans disapproved of the boatlift and allowing Cuban nationals to settle in the United States.