Фульхенсио Батиста: Кубалық саяхатшының өмірі мен билігі
Fulgencio Batista
Фульхенсио Батиста: кубалық саясаткер, 1952 ж. төңкерілген президент. АҚШ қолдауымен конституцияны тоқтатты, саяси еркіндіктерді шектеді, экономикалық теңсіздікті күшейтті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Куба саясаткері (1901–1973)
Cuban politician (1901–1973)
Фульгенсио Батиста и Зальдивар (туған кезде Рубен Зальдивар; Кейін ол Кубаның 1940 жылғы Конституциясын қайта орнатып, 1944 жылға дейін қызмет етті. Өкілеттік мерзімі бітіп, Батиста Флоридаға көшіп, 1952 жылы Кубаға президенттікке кандидат болу үшін оралды. Сайлауда сөзсіз жеңіліске ұшырар болжамымен, ол президент Карлос Прио Сокаррасқа қарсы әскери төңкеріс жасады, бұл сайлауды болдырмады. Билікке оралғаннан кейін және АҚШ үкіметінен қаржылық, әскери және логистикалық қолдау алып, Батиста 1940 жылғы Конституцияны тоқтатты және ереуіл құқығы сияқты көптеген саяси бостандықтарды жойды. Ол ең ірі қант плантацияларына ие болған ең бай жер иелерімен одақтасты және бай мен кедей кубалықтар арасындағы айырмашылықты күшейткен тоқыраған экономиканы басқарды. Соңында, қант өнеркәсібінің көп бөлігі АҚШ-тың қолына өтті, ал өңделетін жердің 70 пайызы шетелдіктерге тиесілі болды. Осылайша, Батистаның репрессивті үкіметі Кубаның коммерциялық мүдделерін пайдалану арқылы жүйелі түрде пайда табуды бастады, Гаванадағы есірткі, құмар ойындары және жезөкшелік бизнесін бақылаған американдық мафиямен және АҚШ-та орналасқан ірі көпұлттық компаниялармен тиімді келісімдер жасады. Халық арасындағы наразылықты басу үшін – бұл наразылық студенттердің жиі ұйымдастырған наразалықтары мен демонстрациялары арқылы көрінді – Батиста бұқаралық ақпарат құралдарына қатаң цензура енгізді, сондай-ақ кең ауқымды зорлық-зомбылық, азаптау және қоғамдық атуларды жүзеге асыру үшін Коммунистік қызметтерді басу бюросының құпия полициясын пайдаланды. 1957 жылы социалистік идеялардың күшейгеніне байланысты бұл кісі өлтірулер көбейді. Адамдар өлтірілді, салмағы жүздерден 20 000-ға дейін болды, бірақ бұл жоғары көрсеткіш даулы. Бұл тактикалар ақырында наразылықты басуға жеткіліксіз болды және оның орнына кеңірек қарсылықтың ынталандырғышы болды. Екі жыл бойы (1956 жылдың желтоқсаны – 1958 жылдың желтоқсаны) Фидель Кастроның 26 шілде қозғалысы және басқа да бүлікші топтар Батиста үкіметіне қарсы қалалық және ауылдық партизандық көтеріліске жетекшілік етті, бұл 1959 жылдың жаңа жылында Санта-Клара шайқасында Че Гевара басқаратын бүлікшілердің жеңісімен аяқталды. Батиста дереу аралдан қашып, жеке жиған байлығымен Доминикан Республикасына, онда күшті билеуші және бұрынғы әскери одақтас Рафаэль Трухильо билік етті, аттанды. Батиста Антониу Салазардың Португалиясында саяси пана тапты, алдымен Мадейра аралында, содан кейін Эсторильде тұрды. Ол Испанияда бизнеспен айналысты және 1973 жылы жүрек талмасынан қайтыс болған кезде Гуадалминада болды.
Fulgencio Batista y Zaldívar (born Rubén Zaldívar; He then instated the 1940 Constitution of Cuba and served until 1944. After finishing his term, Batista moved to Florida, returning to Cuba to run for president in 1952. Facing certain electoral defeat, he led a military coup against President Carlos Prío Socarrás that pre empted the election. Back in power and receiving financial, military and logistical support from the United States government, Batista suspended the 1940 Constitution and revoked most political liberties, including the right to strike. He then aligned with the wealthiest landowners who owned the largest sugar plantations, and presided over a stagnating economy that widened the gap between rich and poor Cubans. Eventually, it reached the point where most of the sugar industry was in U. S. hands, and foreigners owned 70% of the arable land. As such, Batista's repressive government then began to systematically profit from the exploitation of Cuba's commercial interests, by negotiating lucrative relationships both with the American Mafia, who controlled the drug, gambling, and prostitution businesses in Havana, and with large U. S. based multinational companies who were awarded lucrative contracts. To quell the growing discontent amongst the populace—which was subsequently displayed through frequent student riots and demonstrations—Batista established tighter censorship of the media, while also utilizing his Bureau for the Repression of Communist Activities secret police to carry out wide scale violence, torture and public executions. These murders mounted in 1957, as socialist ideas became more influential. People were killed, with estimates ranging from hundreds to a maximum of 20,000, although this high figure is disputed. These tactics ultimately failed to quell unrest and instead were the catalyst for more widespread resistance. For two years (December 1956 – December 1958) Fidel Castro's 26th of July Movement and other rebelling elements led an urban and rural based guerrilla uprising against Batista's government, which culminated in his eventual defeat by rebels under the command of Che Guevara at the Battle of Santa Clara on New Year's Day 1959. Batista immediately fled the island with an amassed personal fortune to the Dominican Republic, where strongman and previous military ally Rafael Trujillo held power. Batista eventually found political asylum in António Salazar's Portugal, where he first lived on the island of Madeira and then in Estoril. He was involved in business activities in Spain and was staying there in Guadalmina at the time of his death from a heart attack in 1973.
Ерте өмір
Батиста 1901 жылы Кубаның Банес муниципалитетіне қарасты Вегита қаласында Кубаның Тәуелсіздік соғысында күрескен Белисарио Батиста Палермо мен Кармела Зальдивар Гонсалес отбасында дүниеге келді. Ол испан, африкалық, қытай және, мүмкін, тайно тегінен шыққан. Анасы оған Рубен деп ат қойып, өзінің тегін – Зальдивар деп берді. Әкесі оны Батиста деп тіркеуге келіспеді. Банес сотының тіркеу деректерінде ол 1939 жылға дейін заңды түрде Рубен Зальдивар болып тіркелді, содан кейін Фульгенсио Батиста ретінде президенттікке үміткер болғанда, оның туу туралы куәлігінде мұндай есімнің жоқ екені анықталды; осыдан кейін ол өтінішін ұсынуды кейінге шегеріп, жергілікті судьяға 15 000 песо төлеуге мәжбүр болды. Батистаның екі ата-анасы да аралас нәсілді болған, ал біреуінің Кариб теңізінің жергілікті халықтарының қанынан туған болуы мүмкін. Батиста бастапқыда Банестегі мемлекеттік мектепте оқыды, кейін американдық квакер мектебінде кешкі сабақтарға қатысты. Ол анасы қайтыс болғаннан кейін 14 жасында үйден кетіп қалды. Жалпы халықтан шыққан ол, қызылша егісінде, доктарда және теміржолда еңбек етіп күнкөріс жасады. 1921 жылы Гаванаға сапар шегіп, сәуір айында әскерге қарапайым сарбаз болып қатарына қосылды. Стенография мен машинографияны үйренгеннен кейін Батиста 1923 жылы әскерден шығып, қысқа мерзімге стенографиядан сабақ берді, сосын Ауылдық гвардияға (ауылдық полиция) қайта қатарына ішкірді. Ол капрал дәрежесінде әскерге қайта оралып, полк полковнигінің хатшысы болды. 1933 жылдың қыркүйегінде ол сержант-стенограф шеніне ие болды және осылайша жағдайды жақсарту және қызмет бабында жоғарылау мүмкіндіктері үшін «сержанттардың құпия қоғамына» жетекшілік еткен офицерлер тобының хатшысы болды.
Batista was born in the town of Veguita, located in the municipality of Banes, Cuba in 1901 to Belisario Batista Palermo and Carmela Zaldívar González, who had fought in the Cuban War of Independence. He was of Spanish, African, Chinese, and possibly some Taíno descent. His mother named him Rubén and gave him her last name, Zaldívar. His father did not want to register him as a Batista. In the registration records of the Banes courthouse, he was legally Rubén Zaldívar until 1939, when, as Fulgencio Batista, he became a presidential candidate, and it was discovered that this name did not exist in the birth certificates; he thus had to postpone the presentation of his candidacy and pay 15,000 pesos to the local judge. Both Batista's parents are believed to have been of mixed race and one may have had Indigenous Caribbean blood. Batista was initially educated at a public school in Banes and later attended night classes at an American Quaker school. He left home at age 14, after the death of his mother. Coming from a humble background, he earned a living as a laborer in the cane fields, docks, and railroads. In 1921, he traveled to Havana, and in April joined the army as a private. After learning shorthand and typing, Batista left the army in 1923, working briefly as a teacher of stenography before enlisting in the Guardia Rural (rural police). He transferred back to the army as a corporal, becoming secretary to a regimental colonel. In September 1933, he held the rank of sergeant stenographer and as such acted as the secretary of a group of non commissioned officers who led a "sergeants' conspiracy" for better conditions and improved prospects of promotion.
1933 жылғы төңкеріс
1933 жылы Батиста Сержанттар көтерілісі деп аталатын көтеріліске жетекшілік етті, бұл Герардо Мачадо үкіметін құлатуға бағытталған төңкерілістің бір бөлігі болды. Мачадодан кейін Карлос Мануэль де Сеспедес и Квесада билікке келді, бірақ оны қолдайтын саяси коалиция болмады және ол көп ұзамай орнынан алынды. 1933 жылғы Пентархия деп белгілі, қысқа мерзімді бес мүшеден тұратын президенттік құрылды. Пентархияға Мачадоға қарсы фракциялардың әрқайсынан бір өкіл кірді. Батиста мүше болмаса да, Кубаның қарулы күштерін бақылады. Бірнеше күннен кейін Гавана университетінің студенттері мен профессорларының өкілі Рамон Грау Сан Мартин президенттікке тағайындалды, ал Батиста полковник шенімен Армия Бас штабының бастығы болды, бұл оған президенттік биліктің нақты басқаруын жүктеді. Ұзын мерзімді қызмет атқарған офицерлердің көпшілігі зейнетке шығуға мәжбүр болды, ал кейбіреулер өлтірілді деп болжанады. Батистаны Демократиялық социалистік коалиция және алғашқы Куба коммунистік партиясы (кейіннен Халықтық социалистік партия деп аталды) қолдады, ол кезде олардың сайлауда жеңіске жету мүмкіндігі болмады. Шындығында, коммунистер Батистаға қарсы оппозицияны шабуылдап, Грау және басқаларды «фашистер» және «реакционерлер» деп атады. Осы қызмет мерзімінде Батиста маңызды әлеуметтік реформалар жүргізді.
In 1933, Batista led an uprising called the Sergeants' Revolt, as part of the coup that overthrew the government of Gerardo Machado. Machado was succeeded by Carlos Manuel de Céspedes y Quesada, who lacked a political coalition that could sustain him and was soon replaced. A short lived five member presidency, known as the Pentarchy of 1933, was established. The Pentarchy included a representative from each anti Machado faction. Batista was not a member, but controlled Cuba's armed forces. Within days, the representative for the students and professors of the University of Havana, Ramón Grau San Martín, was made president—and Batista became the Army Chief of Staff, with the rank of colonel, effectively putting him in control of the presidency. The majority of the commissioned officer corps were forced to retire or, some speculate, were killed. Batista was endorsed by the Democratic Socialist Coalition and the original Cuban Communist Party (later known as the Popular Socialist Party), which at the time had little significance and no probability of an electoral victory. In fact, Communists attacked the anti Batista opposition, saying Grau and others were "fascists" and "reactionaries." During this term in office, Batista carried out major social reforms
Төрайымнан кейінгі кезең
1944 жылы Батистаның өзі таңдаған мұрагері Карлос Саладригас Зайас Граудан жеңілді. Батиста президенттік өкілеттігінің соңғы айларында келесі Грау үкіметін қиын жағдайға түсіруге тырысты. 1944 жылдың 17 шілдесінде АҚШ Мемлекеттік хатшысына жіберілген депешада АҚШ елшісі Спруйл Брэйден былай деп жазды:
In 1944, Batista's handpicked successor, Carlos Saladrigas Zayas, was defeated by Grau. In the final months of his presidency, Batista sought to handicap the incoming Grau administration. In a July 17, 1944, dispatch to the U. S. Secretary of State, U. S. Ambassador Spruille Braden wrote:
Президент Батистаның келесі үкіметті барлық жолмен, әсіресе қаржылық жағынан қиындыққа салу ниеті көрініп тұр. Қаржы министрлігіне жүйелі шабуыл жасалып жатыр, нәтижесінде доктор Грау 10 қазанда қызметке кірген кезде қазынасы бос болады. Президент Батистаның доктор Грау Сан Мартинге осы үкіметтің шешуі керек болған міндеттерді жүктеуге тырысатыны айқын. Біраз уақыттан кейін Батиста Кубадан АҚШ-қа кетті. "Мен онда өзімді қауіпсіз сезіндім", - деді ол. Ол әйелі Элизадан ажырасып, 1945 жылы Марта Фернандес Батистаға үйленді. Олардың төрт баласының екеуі Америка Құрама Штаттарында дүниеге келді. Келесі сегіз жыл бойы Батиста назардан тыс қалды, Нью-Йорктегі Уолдорф Асторияда және Флорида штатының Дейтона Бич қаласындағы үйінде уақыт өткізді.
It is becoming increasingly apparent that President Batista intends to discomfit the incoming Administration in every way possible, particularly financially. A systematic raid on the Treasury is in full swing with the result that Dr. Grau will probably find empty coffers when he takes office on October 10. It is blatant that President Batista desires that Dr. Grau San Martin should assume obligations which in fairness and equity should be a matter of settlement by the present Administration. Shortly after, Batista left Cuba for the United States. "I just felt safer there," he said. He divorced his wife, Elisa, and married Marta Fernández Batista in 1945. Two of their four children were born in the United States. For the next eight years, Batista remained in the background, spending time in the Waldorf Astoria in New York City and a home in Daytona Beach, Florida.
Әскери төңкеріс және диктатура (19521959)
1952 жылы Батиста тағы да президенттікке кандидат болды. Үштік жарыста православие партиясынан Роберто Аграмонте барлық сауалнамаларда алға шықты, одан кейін Аутентикалық партиядан Карлос Хевия екінші орында келді. Батистаның "Біріккен әрекет" коалициясы үшінші орында шалқап жатты. 1952 жылдың 10 наурызында, сайлауға үш ай қалғанда, Батиста армияның қолдауымен төңкеріс жасап, билікті басып алды. Ол қазіргі президент Карлос Прио Сокаррассты қызметтен шеттетуге мәжбүр етті, сайлауды жойды және уақытша президент ретінде үкіметті басқаруға кірісті. АҚШ 27 наурызда оның үкіметін мойындады. АҚШ үкіметі Батистаның Кубасын талдауды сұрағанда Артур М. Шлезингер кіші былай деді:
In 1952, Batista again ran for president. In a three way race, Roberto Agramonte of the Orthodox Party led in all the polls, followed by Carlos Hevia of the Authentic Party. Batista's United Action coalition was running a distant third. On March 10, 1952, three months before the elections, Batista, with army backing, staged a coup and seized power. He ousted outgoing President Carlos Prío Socarrás, canceled the elections and took control of the government as a provisional president. The United States recognized his government on March 27. When asked by the U. S. government to analyze Batista's Cuba, Arthur M. Schlesinger, Jr. said:
Үкіметтің жемқорлығы, полицияның қатыгездігі, үкіметтің халықтың білім беруге, медициналық көмекке, тұрғын үйге, әлеуметтік және экономикалық әділдікке деген қажеттіліктерін елемеуі – революцияға ашық шақыру болып табылады.
The corruption of the Government, the brutality of the police, the government's indifference to the needs of the people for education, medical care, housing, for social justice and economic justice is an open invitation to revolution.
Куба экономикасы
Билікті басып алғаннан кейін Батиста Латын Америкасы үшін салыстырмалы түрде өркендеген елге ие болды. Батиста үкіметінің мәліметінше, кубалықтардың үштен бірі кедейлікте өмір сүрсе де, Куба аймақтағы ең дамыған бес елдің қатарында болды. 1950 жылдары Кубаның жан басына шаққандағы жалпы ішкі өнімі (ЖІӨ) сол кездегі Италиямен шамамен бірдей болды, бірақ АҚШ-тың тек алтыншы бөлігін құрады. Бұған қоса, Батиста билігінде сыбайлас жемқорлық пен теңсіздік кең таралғанмен, кубалық өнеркәсіп жұмысшыларының жалақысы едәуір өсті. 1953 жылы кубалықтардың орташа отбасы аптасына 6 доллар көлемінде табыс тапса, еңбекке қабілетті халықтың 15-20 пайызы жұмыссыздықтан зардап шекті, ал үйлердің үштен бірінде ғана ағын су болды.
Upon his seizure of power, Batista inherited a country that was relatively prosperous for Latin America. According to Batista's government, although a third of Cubans still lived in poverty, Cuba was one of the five most developed countries in the region. In the 1950s, Cuba's gross domestic product (GDP) per capita was roughly equal to that of Italy at the time, although still only a sixth of that of the United States. Moreover, although corruption and inequality were rife under Batista, Cuban industrial workers' wages rose significantly. In 1953, the average Cuban family only had an income of $6.00 a week, 15% to 20% of the labor force was chronically unemployed, and only a third of the homes had running water.
АҚШ бизнесі мен үкіметінің қолдауы
1959 жылдың басында АҚШ компаниялары Кубаның қант жерлерінің шамамен 40 пайызына ие болды, дерлік барлық мал шаруашылықтарына, кен орындары мен минералдық концессиялардың 90 пайызына, коммуналдық қызметтердің 80 пайызына, іс жүзінде барлық мұнай өнеркәсібіне иелік етті және Кубаның импортының үштен екі бөлігін қамтамасыз етті. Джон Ф. Кеннедидің айтуынша, осы қарым-қатынастың символы ретінде ITT Corporation, американдық меншікті көпұлттық телефон компаниясы, Батистаға "қарыздарлықтың білдірісі" ретінде алтын телефон сыйлады, ол Батиста АҚШ үкіметінің ықпалымен телефон тарифтерін тым көтергені үшін берілген. Бұған қоса, АҚШ-тан Батиста үкіметіне көрсетілген "барлық көмек" "қару-жарақ көмегі" түрінде болды, бұл "Батиста диктатурасын күшейтті" және "кубалықтардың экономикалық әл-ауқатын жақсартуға мүлдем септіктемеді". 1953 жылдың 26 шілдесінде, Батистаның екінші төңкерісінен кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң, революционерлердің шағын тобы Сантьягодағы Монкада казармасына шабуыл жасады. Үкімет әскерлері шабуылды оңай жеңіп, оның басшыларын түрмеге қамап, көптеген басқалары елден қашып кетті. Шабуылдың басты жетекшісі Фидель Кастро 1952 жылғы жойылған сайлауда парламентке үміткер болған жас адвокат еді. Кастро ресми түрде ұсынылмағанмен, Батистаның төңкерісі оның болашақ саяси мансабын қиындатқанын сезінді. Монкада шабуылынан кейін Батиста конституциялық кепілдіктерді тоқтатты және "халықты ашық қатыгездік көрсету арқылы қорқытуға" тырысу үшін полиция тактикасына көбірек сүйенді. Оппозиция сайлауды бойкоттаушылар мен сайлауға қатысушыларға бөлінді. Бойкоттаушылар сайлаудың жағдайына қарамастан, оны бойкоттауды жақтады, ал сайлауға қатысушылар қатысу үшін белгілі бір құқықтар мен кепілдіктерді іздеді. ЦРУ Батистаның сайлауда жеңіске жету үшін барлық құралдарды қолданатынын болжаған еді. Батиста олардың күтігін ақтады, президенттікке ие болуын қамтамасыз ету үшін алдау мен қорқытуды пайдаланды. Бұл көптеген партияларды сайлауды бойкоттауға мәжбүр етті. Бұрынғы президент Рамон Грау Сан Мартин Куба революциялық партиясының сайлаушы фракцияларын басқарып, саяси науқанға қатысты, бірақ сайлау күніне бірнеше күн қалғанда науқаннан шығып, өзінің жақтастары қорқытылғанын мәлімдеді. Осылайша Батиста тіркелген сайлаушылардың 45,6 пайызының қолдауымен президент болып сайланды. Бойкотқа қарамастан, Грау дауыс бергендердің 6,8 пайызынан қолдау алды. Қалған сайлаушылар дауыс беруден бас тартты. 1955 жылдың соңына қарай студенттік тәртіпсіздіктер мен Батистаға қарсы демонстрациялар жиілеп, жұмыссыздық мәселесіне айналды, себебі жұмыс күшіне енген түлектер жұмыс таба алмады. Бұл мәселелерге күшейтілген репрессиямен жауап берілді. Барлық жастар күдікті революционерлер деп саналды. 1956 жылдың сәуір айында Батиста АҚШ-тағы әскери атташе лауазымынан танымал әскери жетекші полковник Рамон Баркинді Кубаға қайтарды. Баркин өзінің билігін қолдайтынына сенген Батиста оны генерал дәрежесіне көтерді. Алайда Баркиннің Conspiración de los Puros (Тазалардың қастандығы) жоспары басталған еді және тым алға басып кеткен. 1956 жылдың 6 сәуірінде Баркин жүздеген офицерлерді төңкеріс жасауға әрекеттенді, бірақ жоспарды сатқан лейтенант Риос Морехон бұзды. Баркин 8 жылға сонда қамалды, ал кейбір офицерлер сатқындық үшін өлім жазасына кесілді. Офицерлер корпусын тазалау Куба армиясының Кастро мен оның партизандарымен сәтті күресуге қабілетсіздігіне әкелді. Батистаның полициясы халықтың наразылығының күшеюіне жауап ретінде қалалардағы жас жігіттерді азаптап, өлтірді. Алайда оның армиясы Сиерра-Маэстра және Эскамбрей тауларында орналасқан бүлікшілерге қарсы тиімді болмады. Кейінгі жылдары Батистаның кейбір генералдары оны сынға алып, Батистаның генералдарының әскери жоспарларына шамадан тыс араласуы армияның моральдық жағдайын төмендетіп, барлық операцияларды тиімсіз еткенін айтты. Кастро армиясы туралы ақпарат жинау үшін Батистаның құпия полициясы адамдарды сұраққа тартты. Көптеген кінәсіз адамдар Батиста полициясымен азапталды, ал күдіктілер, жастарды қоса алғанда, көтеріліске қатысуды ойлағандарға ескерту ретінде көпшілік алдында өлім жазасына кесілді. Сонымен қатар, "көптеген қисық денелер шамдарға ілініп немесе көшелерге тасталды, бұл испандық отарлық дәуірдегі көпшілік өлім жазасын еске түсіретін қорқынышты көрініс болды". Бұл қатыгездік кері әсер етіп, партизандарға қолдауды арттырды. 1958 жылы 45 ұйым 26 шілде қозғалысын қолдаған ашық хатқа қол қойды, олардың арасында заңгерлер, сәулетшілер, стоматологтар, бухгалтерлер және әлеуметтік қызметкерлерді білдіретін ұлттық ұйымдар бар еді. АҚШ Батистаға ұшақтар, кемелер, танктер және напалм сияқты соңғы технологияларды жеткізді, ол бүлікке қарсы қолданды. Алайда 1958 жылдың наурыз айында АҚШ Куба үкіметіне қару сатуды тоқтату туралы хабарлады. Одан кейін АҚШ қару эмбаргосын енгізіп, үкіметтің жағдайын одан әрі әлсіретті, бірақ үкіметтен пайда көретін жер иелері және басқалар Батистаны қолдауын жалғастырды. Маркес Стерлинг алғашқы нәтижелер оған қолайлы болғанын, бірақ әскерилер санауды тоқтатып, нақты бюллетендерді жалғандарымен ауыстырғанын мәлімдеді. 1959 жылдың 1 қаңтарында сағат 3:00-де Батиста Колумбия лагерінде 40 жақтасы мен отбасы мүшелерімен бірге ұшаққа отырып, Доминикан Республикасының Сьюдад-Трухильо қаласына ұшып кетті. Түннің соңында Гаванадан тағы бір ұшақ министрлер, офицерлер және Гавана губернаторымен ұшып кетті. Батиста өзімен бірге 300 миллион доллардан астам жеке капиталын алып кетті, ол ол пара мен сыйақылар арқылы жинаған еді. Сынаушылар Батиста мен оның жақтастары қашқанда 700 миллион долларға дейін көрікті өнер туындылары мен ақша алып кеткенін айыптады. АҚШ-қа кіруге тыйым салынған Батиста Мексикада пана сұрады, бірақ ол да бас тартты. Португалия жетекшісі Антониу Салазар оған саясаттан толығымен бас тарту шартымен онда қоныстануға рұқсат берді. Тарихшылар мен бастапқы құжаттар Батиста режимі кезінде жүзден 20 000-ға дейін кубалықтар өлтірілгенін көрсетеді. Алайда 20 000 саны бірнеше тарихшылармен дауланып, оны "пропаганда" деп есептеді. Француз тарихшысы Жаннин Вердес Лерудің айтуынша:
At the beginning of 1959 United States companies owned about 40 percent of the Cuban sugar lands—almost all the cattle ranches—90 percent of the mines and mineral concessions—80 percent of the utilities—practically all the oil industry—and supplied two thirds of Cuba's imports.|John F. Kennedy As a symbol of this relationship, ITT Corporation, an American owned multinational telephone company, presented Batista with a Golden Telephone, as an "expression of gratitude" for the "excessive telephone rate increase", at least according to Senator John F. Kennedy, that Batista granted at the urging of the U. S. government. In addition, nearly "all aid" from the U. S. to Batista's government was in the "form of weapons assistance", which "merely strengthened the Batista dictatorship" and "completely failed to advance the economic welfare of the Cuban people". On July 26, 1953, just over a year after Batista's second coup, a small group of revolutionaries attacked the Moncada Barracks in Santiago. Government forces easily defeated the assault and jailed its leaders, while many others fled the country. The primary leader of the attack, Fidel Castro, was a young attorney who had run for parliament in the canceled 1952 elections. Although Castro was never officially nominated, he felt that Batista's coup had sidetracked what would have been a promising political career for him. In the wake of the Moncada assault, Batista suspended constitutional guarantees and increasingly relied on police tactics in an attempt to "frighten the population through open displays of brutality." The opposition divided into abstentionists and electoralists. The abstentionists favored boycotting the elections regardless of the circumstances in which they were held, whereas the electoralists sought certain rights and guarantees to participate. The CIA had predicted that Batista would use any means necessary to ensure he won the election. Batista lived up to their expectations, utilizing fraud and intimidation to secure his presidency. This led most of the other parties to boycott the elections. Former President Ramón Grau San Martín, leading the electoralist factions of the Cuban Revolutionary Party, participated through the political campaign but withdrew from the campaign days before election day, charging that his supporters had been terrorized. Thus Batista was elected president with the support of 45.6% of registered voters. Despite the boycott, Grau received the support of 6.8% of those who voted. The remaining voters abstained. By late 1955, student riots and anti Batista demonstrations had become frequent, and unemployment became a problem as graduates entering the workforce could not find jobs. These were dealt with through increasing repression. All youth were seen as suspected revolutionaries. In April 1956, Batista called popular military leader Col. Ramón Barquín back to Cuba from his post as military attaché to the United States. Believing Barquín would support his rule, Batista promoted him to General. However, Barquín's Conspiración de los Puros (Conspiracy of the Pure) was already underway and had already progressed too far. On April 6, 1956, Barquín led hundreds of career officers in a coup attempt, but was frustrated by Lieutenant Ríos Morejón, who betrayed the plan. Barquín was sentenced to solitary confinement for eight years on the Isle of Pines, while some officers were sentenced to death for treason. The purge of the officer corps contributed to the inability of the Cuban army to successfully combat Castro and his guerrillas. Batista's police responded to increasing popular unrest by torturing and killing young men in the cities. However, his army was ineffective against the rebels based in the Sierra Maestra and Escambray Mountains. Some of Batista's generals also criticized him in later years, saying that Batista's excessive interference in his generals' military plans to defeat the rebels hampered Army morale and rendered all operations ineffective. In an effort to gather information about Castro's army, Batista's secret police pulled in people for questioning. Many innocent people were tortured by Batista's police, while suspects, including youth, were publicly executed as a warning to others who were considering joining the insurgency. Additionally, "Hundreds of mangled bodies were left hanging from lamp posts or dumped in the streets in a grotesque variation of the Spanish colonial practice of public executions." The brutal behavior backfired and increased support for the guerrillas. In 1958, 45 organizations signed an open letter supporting July 26 Movement, among them national bodies representing lawyers, architects, dentists, accountants, and social workers. The United States supplied Batista with planes, ships, tanks and the latest technology, such as napalm, which he used against the insurgency. However, in March 1958, the U. S. announced it would stop selling arms to the Cuban government. Soon after, the U. S. imposed an arms embargo, further weakening the government's position, although landowners and others who benefited from the government continued to support Batista. Márquez Sterling also stated that the initial results were favorable to him, but the military ordered the counting to stop as they changed the actual ballots for fraudulent ones. At 3:00 a. m. on January 1, 1959, Batista boarded a plane at Camp Columbia with 40 of his supporters and immediate family members and flew to Ciudad Trujillo in the Dominican Republic. A second plane flew out of Havana later in the night, carrying ministers, officers and the Governor of Havana. Batista took along a personal fortune of more than $300 million that he had amassed through graft and payoffs. Critics accused Batista and his supporters of taking as much as $700 million in fine art and cash with them as they fled into exile. Already denied entry to the United States, Batista sought asylum in Mexico, which also refused him. Portugal's leader António Salazar allowed him to settle there on the condition that he completely abstain from politics. Historians and primary documents estimate between hundreds and 20,000 Cubans were killed under the Batista regime. However, the 20,000 number is disputed by several historians, which considered it as ‘propaganda’. According to French historian Jeannine Verdès Leroux:
[ ] Интеллектуалдар мен журналистер 20 000 өлім туралы бұрмаланған деректі үздіксіз таратуда. Кастро кубалық коммунистік партиясының 1-ші съезінде "есептеуге келмейтін" құрбандар туралы ғана айтты. Мамандар 2 000 өлімнің жоғары шегі екеніне келіседі.
[ ] Intellectuals and journalists have endlessly hammered home the falsified figure of 20,000 deaths. Castro only spoke, in his report to the 1st Congress of the Cuban Communist Party, of an “incalculable” number of victims. Specialists agree to conclude that the figure of 2,000 deaths is a high maximum.
Некелер мен балалар
1926 жылы 10 шілдеде Батиста Елиза Годинес и Гомезге (1900-1993) үйленді. Олардың үш баласы болды: Мирта Каридад (1927-2010), Элиса Алеида (1933 жылы туған) және Фульгенсио Рубен Батиста Годинес (1933-2007). Әйелінің барлық естеліктерінде ол өмірін күйеуі мен балаларына арнады, ал қызы оларды ажырасқанға дейін "бақытты, жас жұп" деп есіне алады. Оның таңғалысына орай, ол 1945 жылдың қазан айында, оның еркіне қарсы, ұзақ жылдар бойы сүйген Марта Фернандес Мирандаға үйлену үшін ажырасты. 1945 жылы 28 қарашада Марта Фернандес Мирандаға (1923-2006) үйленді, ажырасуы заңды күшіне енгеннен кейін көп ұзамай, олардың бес баласы болды: Хорхе Луис (1942 жылы туған), Роберто Франсиско (1947 жылы туған), Карлос Мануэль (1950-1969), Фулгенсио Хосе (1953 жылы туған) және Марта Мария Батиста Фернандес (1957 жылы туған). Қашып кеткен соң Батистаның өлімінен кейін туған Матео С. Батиста деген баласы болды, анасы күдік тудырмау үшін баласының тегінен "Батиста" дегенді алып тастады.
Batista married Elisa Godínez y Gómez (1900–1993) on July 10, 1926. They had three children: Mirta Caridad (1927–2010), Elisa Aleida (born 1933), and Fulgencio Rubén Batista Godínez (1933–2007). By all accounts, she was devoted to him and their children throughout their marriage, and their daughter remembered them as a "happy, young couple" until their sudden divorce. Much to her surprise, he divorced her in October 1945 against her will in order to marry his longtime mistress Marta Fernandez Miranda. He married Marta Fernández Miranda (1923–2006) on November 28, 1945, shortly after his divorce became final, and they had five children: Jorge Luis (born 1942), Roberto Francisco (born 1947), Carlos Manuel (1950–1969), Fulgencio José (born 1953) and Marta María Batista Fernández (born 1957). After fleeing, Batista had a child born shortly after his death named Mateo C Batista, his mother removed the Batista from his name as to not raise suspicions.
Некеден тыс қатынастар
Батиста өзінің алғашқы некесінің барысында көптеген некеден тыс қатынастарға түсіп, адалсыздық жасаған. Ол бірінші әйеліне бірнеше әйелмен опасыздық жасады, және оның балалары оның қарым-қатынастары туралы біліп алды. Оның алғашқы әйелі күйеуін саяси мансабында қолдап, оның адалсыздығын қорлаушылық деп санады, ешқашан ажырасуды ойламады және оның көптеген қатынастарына төзімділік танытты. 1935 жылы ол заңды емес қызы, Фермина Лазара Батиста Эстевес дүниеге келді, оны қаржылай тұрғыдан қолдады.
Batista was an inveterate philanderer who engaged in numerous extramarital affairs throughout his first marriage. He cheated on his first wife with multiple women, and his children eventually became aware of his relationships. His first wife, who supported her husband throughout his political career and found his philandering humiliating, never considered divorce and tolerated his multiple affairs. In 1935, he fathered an illegitimate daughter, Fermina Lázara Batista Estévez, whom he supported financially.
Өлім
Португалияға қашып кеткеннен кейін Батиста Мадейрада, содан кейін Эсторилде өмір сүрді. Ол 1973 жылғы 6 тамызда Испанияның Марбелья қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның ұлы Роберто Батиста, оның АҚШ-тың Флорида штатындағы Вест-Палм-Бич қаласындағы үйінде қайтыс болғанын айтты. Ол Альцгеймер ауруынан зардап шеккен.
After he fled to Portugal, Batista lived in Madeira, then later in Estoril. He died of a heart attack on August 6, 1973, at Marbella, Spain. Roberto Batista, her son, said that she died at her home in West Palm Beach, Florida, US. She had suffered from Alzheimer's disease.