1974 жылғы M62 тас жолындағы шабуыл: Адалдықтан айырылған сот үкімі
M62 coach bombing
1974 ж. Англияның солтүстігіндегі IRA шабуылы: M62 бағдарламасындағы жарылыс 12 адамның қаза болуына, 38-інің жаралануына әкелді. Әділетсіз сот үкімі күштен шығарылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1974 жылы Солтүстік Англияда ИРА шабуылы
1974 IRA attack in northern England
1974 жылдың 4 ақпанында Солтүстік Англиядағы М62 тас жолында М62 автобусын бомбалау оқиғасы болды, бұл оқиға кейде М62 қырғыны деп те аталады. Осы оқиғада 25 фунт (11 кг) салмақтағы Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының (ИРА) бомбасы, британдық қарулы күштердің тақырыптық қызметкерлері мен олардың отбасы мүшелерін тасымалдап бара жатқан автобустың багаж бөлімінде жасырынған болатын. Бомба жарылып, он екі адам (тоғыз солдат және үш бейбіт азамат) қаза тауып, көлікте болған отыз сегіз адам жараланды. Бомбалаудан он күн өткен соң, 25 жасар Джудит Уорд Ирландияға баруға арналған паромды күтіп тұрғанда Ливерпульде тұтқындалды. Кейіннен ол М62 автобусын бомбалау және тағы екі жеке, өлімге әкеп соқпаған шабуылға қатысқандығы үшін сотталды. 1992 жылы Апелляциялық сот оның ісін қайта қарап, айыбын жойды. Сотта үкіметтік сот-медициналық сарапшылардың 1974 жылғы қазан айындағы сотта оның адвокатына оның кінәсіздігін анық көрсететін маңызды ақпаратты әдейі бермегені анықталды. Осыған байланысты оның сот үкімі заңсыз деп танылды. Уорд 1992 жылдың мамыр айында өмір бойы бас бостандығынан айыру және 30 жылдық жазасының 17 жылынан астам мерзімін өткергеннен кейін түрмеден босатылды. Оның заңсыз сотталуы Ұлыбритания заң тарихындағы ең ауыр әділетсіздіктердің бірі саналады. М62 автобусын бомбалау "ИРА-ның Ұлыбританиядағы ең қорқынышты террористік шабуылдарының бірі" деп сипатталды және Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстардың ең қауіпті оқиғаларының бірі болып қала береді.
The M62 coach bombing, sometimes referred to as the M62 Massacre, occurred on 4 February 1974 on the M62 motorway in northern England, when a 25 pound (11 kg) Provisional Irish Republican Army (IRA) bomb hidden inside the luggage locker of a coach carrying off duty British Armed Forces personnel and their family members exploded, killing twelve people (nine soldiers and three civilians) and injuring thirty eight others aboard the vehicle. Ten days after the bombing, 25 year old Judith Ward was arrested in Liverpool while waiting to board a ferry to Ireland. She was later convicted of the M62 coach bombing and two other separate, non fatal attacks and remained incarcerated until her conviction was quashed by the Court of Appeal in 1992, with the court hearing Government forensic scientists had deliberately withheld information from her defence counsel at her October 1974 trial which strongly indicated her innocence. As such, her conviction was declared unsafe. Ward was released from prison in May 1992, having served over 17 years of a sentence of life imprisonment plus thirty years. Her wrongful conviction is seen as one of the worst miscarriages of justice in British legal history. The M62 coach bomb has been described as "one of the IRA's worst mainland terror attacks" and remains one of the deadliest mainland acts of the Troubles.
Бомбалау
Бомбаға ұшыраған автобус британдық армия және Корольдік әуе күштерінің қызметкерлерін – демалыс күндері отбасыларымен бірге – Кэттерик пен Дарлингтон базаларына және кері тасымалдау үшін арнайы тапсырыспен жасалған, бұл жұмыс дауын тудырған теміржол ереуілі кезінде болды. Көлік 3 ақпан күні жексенбінің кешкісін Манчестерден шығып, М62 тас жолымен Кэттерик гарнизонына қарай жол тартқан. Түн ортасынан кейін, көбісі ұйықтаған кезде және автобус М62 тас жолының 26 және 27 қиылыстары арасында келе жатқанда, автобустың жүк бөлімінде, чемодан немесе осыған ұқсас пакеттің ішінде жасырылған бомба жарылды. Содан кейін, ол тағы бір ИРА мүшесінен бала туған. Алайда, Синн Фэйннің жақтасы болғанымен және ИРА қызметіне қатысқан бірнеше адамды білгенімен, келесі күні Уорд жұмысынан кетіп қалды.
The bombed coach had been specially commissioned to carry British Army and Royal Air Force personnel—on weekend leave with their families—to and from bases at Catterick and Darlington during a period of railway strike action sourcing from a labour dispute. The vehicle itself had departed from Manchester in the late evening of Sunday 3 February and was travelling at approximately along the M62 motorway en route to Catterick Garrison. Shortly after midnight, as most of those aboard were sleeping and when the bus was travelling between junctions 26 and 27 of the M62, the bomb—concealed within a suitcase or similar parcel inside the coach's luggage compartment—exploded. and to have borne a child to another IRA member. However, although a supporter of Sinn Féin and likely knowing several individuals involved in IRA activity, The following day, Ward quit her employment.
Қорытынды пікірлер
Прокуратураның қорытынды сөзінде Кобб бірнеше рет Уордтың жарылғыш заттарды қолданғанын көрсететін физикалық дәлелдерге сілтеме жасады, оларды Уордтың кінәлі екенін нақты дәлелдейтін құралдар ретінде баяндады, сондай-ақ Скуз бен сот атынан куәлік берген басқа мамандардың сараптамалық қорытындыларының сенімділігіне ерекше назар салды. Уордтың мойындаулары оның өз еркімен кінәсін мойындауы ретінде жарияланды. Уорд бүкіл Ирландияны біріктіруге бағытталған "саяси мақсатына" адал, қатал мінезді адам ретінде сипатталды. Кобб үш жарылысқа қатысқан басқа адамдардың да жауапқа тартылуы керек екенін мойындап, сөзін қазылар алқасына қарата былай деді: "Сіздер ең ауыр қылмыс бойынша, мемлекетке қарсы сатқындықтан басқа, сот отырысында отырсыз. Теңізде одан да ірі балықтар болуы мүмкін, бірақ [Уорд] бұл майда балық емес". Ранкин жарылғыш заттардың іздерінің көзіне қатысты мәселені қайта көтеріп, Уордтың жарылғыш заттармен кездейсоқ байланысқа түскенін, сондай-ақ оның клиентінің нашарлығын, жоғары дамыған қиялын және бірнеше рет өзгерткен мәлімдемелеріндегі көптеген қайшылықтарды атап өтті. Ранкин қазылар алқасынан сұрады, егер Уорд ИРА-ның белсенді мүшесі болған болса, неге М62 автобусындағы жарылыстан кейін Лондонаға барудың орнына елден қашуға тырыспады және өзінің кім екенін жасыруға ешқандай әрекет етпеді. Ол Эустон вокзалындағы жарылысқа қатысқаны үшін бес жылға, автобустағы жарылысқа қатысқаны үшін жиырма жылға бас бостандығынан айырылды, бұл жаза Эустон вокзалындағы жарылысқа байланысты жазамен бірге өтелуге тиіс болды. Автобустағы жарылыста қаза тапқандардың әрқайсысы үшін өмір бойына бас бостандығынан айырудың он екі мерзімі, ең төменгі мерзім белгіленбеді, сонымен қатар Латимердегі жарылысқа қатысқаны үшін он жылға бас бостандығынан айырылды. Осылайша, ол шартты түрде босатылуға үміттену үшін кемінде отыз жыл түрмеде отыруға тиіс болды. Сот үкімі оқылып жатқанда Уорд эмоциясыз болды, бірақ оның кінәсіздігіне сенген отбасы мүшелері көздерінен жас шығарды. Ол өзінің кінәлі еместігін шағымдаған жоқ, бірақ түрмеде өткізген жылдары өзінің кінәсіздігін бірнеше рет айтты.
In the prosecution's closing argument, Cobb repeatedly referred to the physical evidence which he portrayed as conclusive proof Ward had handled explosives, emphasising the insistence of Skuse and others who had delivered forensic testimony on behalf of the prosecution that their findings were conclusive. Ward's confessions were also outlined as her willing admissions of guilt. Ward was described as a ruthless individual with a sole passion for her "political aim" to unite all of Ireland. Acknowledging that others should also be prosecuted for the three bombings, Cobb concluded his speech by stating to the jury: "You are sitting in judgment on the gravest charge, short of treason, ever known. There are, perhaps, bigger fish in the sea, but [Ward is] no sprat". Rankin again disputed the sourcing of the traces of explosive material, insisting Ward had inadvertently become cross contaminated and reiterating his client's ineptitude, vivid fantasy life, and the numerous inconsistencies within her repeatedly altered statements. Rankin then asked the jury to question why, had Ward been active within the IRA, did she not attempt to flee the country following the M62 coach bomb rather than travelling to London, making no attempt to conceal her identity. She was sentenced to serve five years' imprisonment in relation to the Euston railway station bombing, twenty years' imprisonment in relation to the coach bombing, to be served concurrently with the sentence relating to the Euston bombing, twelve concurrent terms of life imprisonment with no recommended minimum term of imprisonment in relation to each of the fatalities of the coach bombing, plus ten years' consecutive imprisonment in relation to the Latimer bombing, thus meaning she would have to serve a minimum sentence of thirty years' imprisonment before being eligible for parole. Ward remained impassive as the verdict was read aloud, although members of her family—who remained steadfast in their belief of her innocence—burst into tears. She did not appeal her conviction, although she repeatedly protested her innocence throughout her years of incarceration.