1859 жылғы Сардиния-Франция-Аустрия соғысы және Италия бірігуі

Кіріспе

1859 жылғы Сардиния (Франциямен бірлесе) және Австрия арасындағы қақтығыс.

Виллафранка соғыс бітімгершілігі
| қатысушы1 = Екінші француз империясы 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі Сардиния
| қатысушы2 = Австрия империясы
| қолбасшы1 = Наполеон III П. де Макмахон 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі Виктор Эммануил II 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі Джузеппе Гарибальди 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі Альфонсо Ла Мармора
| қолбасшы2 = Франц Иосиф I Ференц Гюлай Фердинанд Максимилиан Людвиг фон Бенедек Карл фон Урбан
| күші1 = : 128 000, 312 зеңбірек 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі: 56 000, 90 зеңбірек
| күші2 = : 198 000, 824 зеңбірек
| қазалар1 = : шамамен 11 000 қаза тапқан немесе жараланған, 1 128 жоғалып кеткен, 17 054 жараланған, 2 040 аурудан қайтыс болған. Барлығы: 25 720 қаза болды 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Сардиния Корольдігі: 1 533 қаза тапқан, 3 572 жараланған, 1 268 жоғалып кеткен. Барлығы: белгісіз
| қазалар2 = : шамамен 23 000 қаза тапқан немесе жараланған. 1859 жылы Екінші француз империясы мен Сардиния Корольдігі Австрия империясына қарсы күресті, бұл Италияның бірігу процесінде маңызды рөл атқарды. Соғысқа бір жыл бұрын, Пломбиер келісімінде Франция, Савой герцогтігі мен Ницца графтығын аумақтық өтемақы ретінде алғандықтан, Австрияны Италиядан ығыстыруға Сардинияның күш-жігерін қолдауға келісті. Екі мемлекет 1859 жылдың қаңтарында әскери одаққа қол қойды. Сардиния әскерін 1859 жылдың 9 наурызында, ал Австрия 9 сәуірде жұмылдырды. 23 сәуірде Австрия Сардинияға демобилизация жасауды талап ететін ультиматум жіберді. Сардиния бас тартқаннан кейін 26 сәуірде соғыс басталды. Австрия үш күннен кейін Сардинияға шабуыл жасады, ал Франция 3 мамырда Австрияға соғыс жариялады. Сәуір айының соңында Пьемонтқа француз әскерлерінің келуі Австрия шабуылын тоқтатты. 4 маусымда Маджента шайқасында австриялықтар жеңілді және Ломбардияға кері шегінді, онда 24 маусымда Сольферино шайқасында франко-сардиниялықтардың жеңісі соғысты аяқтады және 12 шілдеде Виллафранка қарулы келісіміне қол қойылды. Австрия Ломбардияны Францияға берді, ал Франция оны Сардинияға берді. Италиядағы Австрия билігінің әлсіреуінен пайдаланып, Сардиния 1860 жылдың 22 наурызында Тоскана Ұлы Герцогтігінен, Парма Герцогтігінен, Модена және Реджио Герцогтігінен және Папалық делегациялардан тұратын Орталық Италияның Біріккен провинцияларын қосып алды. Екі күннен кейін Сардиния Турин шарты бойынша Францияға оның көмегі үшін өтемақы ретінде Савойя мен Ниццаны берді.

Armistice of Villafranca
| combatant1 = Second French Empire🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia Sardinia
| combatant2 = Austrian Empire
| commander1 = Napoleon III P. de MacMahon🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia Victor Emmanuel II🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia Giuseppe Garibaldi🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia Alfonso La Marmora
| commander2 = Franz Josef I Ferenc Gyulay Ferdinand Maximilian Ludwig von Benedek Karl von Urban
| strength1 = : 128,000312 guns🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia Sardinia: 56,00090 guns
| strength2 = : 198,000824 guns
| casualties1 = : c. 11,000 killed or died of wounds1,128 missing17,054 wounded2,040 disease related deathsTotal:25,720 casualties🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Sardinia: 1,533 killed3,572 wounded1,268 missingTotal:unknown
| casualties2 = : c. 23,000 killed or died of wounds was fought by the Second French Empire and the Kingdom of Sardinia against the Austrian Empire in 1859 and played a crucial part in the process of Italian Unification. A year prior to the war, in the Plombières Agreement, France agreed to support Sardinia's efforts to expel Austria from Italy in return for territorial compensation in the form of the Duchy of Savoy and the County of Nice. The two states signed a military alliance in January 1859. Sardinia mobilised its army on 9 March 1859, and Austria mobilized on 9 April. On 23 April, Austria delivered an ultimatum to Sardinia demanding its demobilization. Upon Sardinia's refusal, the war began on 26 April. Austria invaded Sardinia three days later, and France declared war on Austria on 3 May. The Austrian invasion was stopped by the arrival of French troops in Piedmont that had begun in late April. The Austrians were defeated at the Battle of Magenta on 4 June and pushed back to Lombardy, where the Franco Sardinian victory at the Battle of Solferino on 24 June resulted in the end of the war and the signing of the Armistice of Villafranca on 12 July. Austria ceded Lombardy to France, which, in turn, gave it to Sardinia. Exploiting the collapse of Austrian power in Italy, Sardinia annexed the United Provinces of Central Italy, consisting of the Grand Duchy of Tuscany, the Duchy of Parma, the Duchy of Modena and Reggio and the Papal Legations, on 22 March 1860. Two days later, Sardinia ceded Savoy and Nice to France at the Treaty of Turin as compensation for its assistance.

Өмірбаян

Пьемонт тұрғындары Бірінші итальяндық тәуелсіздік соғысында Австриядан жеңілгеннен кейін одақтастарға мұқтаждықтарын сезінді. Осыдан кейін премьер-министр Камилло Бенсо, Кавур графы, басқа еуропалық державалармен қарым-қатынас орнатуға тырысты, ішінара Пьемонттың Қырым соғысына қатысуы арқылы. Қырым соғысынан кейін Парижде өткен бейбітшілік конференциясында Кавур Италияның бірігу мәселесіне назар аударуға ұмтылды. Ол Ұлыбритания мен Францияның ықыласты екенін байқады, бірақ Австрияның тілегіне қарсы келуге дайын емес екенін түсінді, себебі Италияның тәуелсіздігіне жасалған кез келген әрекет Австрияның Ломбардия-Венеция аймағына қауіп төндіретін еді. Конференциядан кейін Наполеон III пен Кавурдың жеке кездесулерінде Наполеон Италияға көмектесуге ең лайықты кандидат екені анықталды, бірақ ол әлі де толық сенімді емес еді. 1858 жылдың 14 қаңтарында итальяндық Феличе Орсини Наполеон III-ге қастандық жасауға тырысты. Бұл қастандық Италияның бірігіне деген кеңінен қолдауды күшейтті және Наполеон III-ге терең әсер етті, ол енді Пьемонтқа Австрияға қарсы көмектесуге және Италиядағы үкіметтер кейіннен тудыруы мүмкін кең ауқымды революциялық қозғалыстарды басуға бел буды. 1858 жылдың 21 шілдесінде Пломбьерде өткен құпия кездесуден кейін Наполеон III мен Кавур 1859 жылдың 28 қаңтарында Австрияға қарсы құпия одақ шартына қол қойды. Франция Пьемонт-Сардинияға шабуыл жасалған жағдайда Австрияға қарсы күресуге көмектеседі, егер Пьемонт-Сардиния Ницца мен Савойды Францияға қайтарып берсе. Бұл құпия одақ екі елге де пайдалы болды, Савой үйінің басшылығымен Италия жарты аралын біріктіруді көздеген Пьемонт-Сардинияның жоспарына қолдау көрсетті. Бұл Австрияны да әлсіретті, ол Наполеон III-нің француздық Екінші Империясының қаһарлы қарсыласы еді. Кавур француздық көмек алу үшін австриялықтардың бірінші шабуыл жасауына күтіп отырды, сондықтан шекараға жақын жердегі әскери маневрлер арқылы Венаны ашуландырды. Сардиния 1859 жылдың 9 наурызында әскерін жұмылдырды. Австрия 1859 жылдың 9 сәуірінде жұмылдырылып, 23 сәуірде Сардиния армиясын толық демобилизациялауды талап ететін ультиматум берді. Оған құлақ аспағандықтан, 26 сәуірде Австрия Сардинияға қарсы соғыс бастады. Бірінші француз әскерлері 25 сәуірде Пьемонтқа кірді, ал Франция 3 мамырда Австрияға соғыс жариялады.

The Piedmontese, following their defeat by Austria in the First Italian War of Independence, recognized their need for allies. That led Prime Minister Camillo Benso, Count of Cavour to attempt to establish relations with other European powers, partially through Piedmont's participation in the Crimean War. In the peace conference at Paris after the Crimean War, Cavour attempted to bring attention to efforts for Italian unification. He found Britain and France to be sympathetic but refusing to go against Austrian wishes, as any movement towards Italian independence would threaten Austria's territory of Lombardy–Venetia. Private talks between Napoleon III and Cavour after the conference identified Napoleon as the most likely candidate to aid Italy although he was still uncommitted. On 14 January 1858, Felice Orsini, an Italian, led an attempt on Napoleon III's life. The assassination attempt brought widespread sympathy for the Italian unity and had a profound effect on Napoleon III himself, who now was determined to help Piedmont against Austria to defuse the wider revolutionary activities, which governments in Italy might later allow to happen. After a covert meeting at Plombières on 21 July 1858, Napoleon III and Cavour signed a secret treaty of alliance against Austria on 28 January 1859. France would help Piedmont Sardinia, if attacked, to fight against Austria if Piedmont Sardinia gave Nice and Savoy to France in return. The secret alliance served both countries by helping with the Sardinian Piedmontese plan of unification of the Italian Peninsula under the House of Savoy. It also weakened Austria, a fiery adversary of Napoleon III's French Second Empire. Cavour, being unable to get French help unless the Austrians attacked first, provoked Vienna by a series of military maneuvers close to the border. Sardinia mobilised its army on 9 March 1859. Austria mobilised on 9 April 1859 and issued an ultimatum on 23 April demanding the complete demobilisation of the Sardinian Army. When it was not heeded, Austria started a war against Sardinia on 26 April. The first French troops entered Piedmont on 25 April, and France declared war on Austria on 3 May.

Қарсылас күштер

Италиялық науқанға арналған француз армиясы 170 000 сарбаз, 2 000 атты және 312 зеңбірекке ие болды, бұл бүкіл француз армиясының жартысы еді. Наполеон III-нің басшылығындағы армия бес корпусқа бөлінді: Ахилл Бараги д’Иллиер басқарған I корпус; Патрис де Макмахон басқарған II корпус; Франсуа Сертен де Канробер басқарған III корпус, Адольф Ниль басқарған IV корпус және принц Наполеон Жозеф Шарль Пол Бонапарт басқарған V корпус. Императорлық гвардияға Аугуст Регна де Сент Жан д’Анжели қолбасшылық етті. Наполеон III соғысқа қатысып, француз халқын соғыс кезінде ынталандырады деген сеніммен майданға келді. Бұл сәтті болып шықты. Сардиния армиясы шамамен 70 000 сарбаз, 4 000 атты және 90 зеңбірекке ие болды. Ол Кастельбруго, Манфредо Фанти, Джованни Дюрандо, Энрико Сиалдини және Доменико Куккьяри басқарған бес дивизияға бөлінді. Сонымен қатар, Альпі аңшылары мен Апеннин аңшылары деген екі еріктілер жасағы да болды. Оларға Савойяның Виктор Эммануэль II басшылық етті, ал оған Альфонсо Ферреро ла Мармора қолдау көрсетті. Австрия армиясы 220 000 сарбаз, 824 зеңбірек және 22 000 аттыдан тұрды. Оған фельдмаршал Ференц Граф Гюлей басшылық етті. Жаңа құрылған Молдавия және Валахия Біріккен княздығы да Франко-Италия одағын қолдады. Олардың билеушісі Александр Иоан Кузаға Наполеон III 10 000 мылтық пен оқ-дәрі берді. Наполеон III өзінің берік және шынайы көңіл білдіруімен Бухарестке әскери миссия жіберді. Осыған ынталанған Куза Плоештиде жаңа әскери лагерь құрды. Нәтижесінде Австрия Трансильванияда 30 000 әскерді ұстап тұруға мәжбүр болды, бұл Италиядан шығу қиын еді.

Соғыс

Француз армиясы маршал Франсуа Сертен Канробер басшылығымен Пьемонтқа кіргенде, теміржолдарды әскери мақсатта кең ауқымда алғаш рет пайдаланды. Австриялық әскерлер француз әскерлері Пьемонтқа келмес бұрын, әлсіз Сардиния армиясын жеңіске жетеді деп санады. Бірақ, Ломбардиядағы австриялық әскерлердің қолбасшысы граф Гюлай өте сақтанды және Тичино өзенінің бойымен нақты бағытсыз шарлады, содан кейін оны кесіп, шабуылға шықты. Өкінішке орай, оған қатты жаңбыр жауды, бұл Пьемонт тұрғындарына күріш далаларын суға батыруға және оның әскерінің жылдамдығын баяулатуға мүмкіндік берді. Гюлай басқаратын австриялықтар 30 сәуірде Новараны, 2 мамырда Верчеллиді басып алды және 7 мамырдан бастап Туринге қарай жылжыды. Касале Монферрато маңындағы Алессандрия және По көпірлерін нығайтуға жасалған франко-сардиниялық әрекет австриялықтарды 9 мамырда шабуылды тоқтатуға және 10 мамырда кері шегінуге мәжбүр етті. Наполеон III 10 мамырда Парижден шығып, 12 мамырда Генуяға жетіп, 14 мамырда Алессандрияға келді. Наполеон содан кейін соғыс операцияларын басқаруды өз қолына алды, ал оның алғашқы ірі қақтығысы 20 мамырда Карл фон Урбан басқарған Австрияның IX корпусы мен француз I корпусының бөлігі – Фори дивизиясы арасындағы Монтебелло шайқасы болды. Австриялықтар 9 сағаттық шайқастан кейін, Де Сонназ басқарған Сардиния кавалериясы келгенде шегінді, бұл Гюлайды одан да сақтандырды. Наполеон III Турбиго шайқасынан кейін Тичино өзенін кесіп, Ломбардияға кірді. Ол күшінің бір бөлігімен алға басшылық етті және австриялықтарды қаптау үшін көптеген әскерлерді солтүстікке жіберді. Австриялықтар Миланның алдында қарсылық көрсетуді жоспарлады, бірақ 5 мамырда Маджента шайқасында жеңіліске ұшырады, бұл Гюлайды Минчо өзенінің шығысына, төртбұрышты бекіністерге шегінуге мәжбүр етті, онда ол император Франц Иосифтің бұйрығымен қолбасшы лауазымынан алынды, ол өзі басқаруды қабылдады. Пьемонт-француз армиясы Миланды басып алып, Пруссия араласпас бұрын Австрияны жеңу үшін баяу шығысқа қарай жылжыды. Австриялықтар соғыстағы жалғыз жеңістерінің бірін қызғанды, Карл фон Урбан Трепонти шайқасында Джузеппе Гарибальдиді жеңді. Австриялықтар француздардың Брешияда тоқтағанын біліп, Чиезе өзені бойымен қарсы шабуыл жасауға шешім қабылдады. Екі армия Солферино маңында кездейсоқ кездесіп, шайқастардың шатасқан сериясын тудырды. Француз корпусы күні бойы Медоледе үш австриялық корпусты ұстап тұрды, олардың Сольферино маңындағы ірі шайқасқа қосылуына жол бермеді, онда бір күндік шайқастан кейін француздар жарылыс жасады. Людвиг фон Бенедек VIII австриялық корпусымен негізгі күштен бөлініп, Пьемонт армиясының бөлігіне қарсы Пёззоленгоны қорғады. Бұл сәтті болды, бірақ бүкіл австриялық армия Солферинодағы жарылыстан кейін шегініп, төртбұрышқа қайтып келді. Осы уақытта Ломбардияның солтүстігінде Джузеппе Гарибальдидің Альпі тауларының аңшылары тобының итальяндық еріктілері Варезе мен Комода австриялықтарды жеңді, ал Пьемонт-француз флоты 3000 сарбазды түсіріп, Далмациядағы Лосинж (Люссино) және Крес (Черсо) аралдарын басып алды.

The French Army, under Marshal François Certain Canrobert, moved into Piedmont in the first massive military use of railways. The Austrian forces counted on a swift victory over the weaker Sardinian Army before French forces could arrive in Piedmont. However, Count Gyulai, the commander of the Austrian troops in Lombardy, was very cautious and marched around the river Ticino in no specific direction until he crossed it to begin the offensive. Unfortunately for him, very heavy rains began to fall, which allowed the Piedmontese to flood the rice fields in front of his advance and slowed his army's march to a crawl. The Austrians, under Gyulai, captured Novara on 30 April and Vercelli on 2 May and advanced on Turin from 7 May onward. The Franco Sardinian move to strengthen the Alessandria and Po bridges around Casale Monferrato forced the Austrians to halt their advance on 9 May and to fall back on 10 May. Napoleon III left Paris on 10 May, landed at Genoa on 12 May and arrived in Alessandria on 14 May. Napoleon then took the command of the operations of the war, whose first major clash was the Battle of Montebello on 20 May, between the Austrian IX Corps led by Karl von Urban (under the general command of Stadion) and Forey's division, part of the French I Corps under marshal d'Hilliers. The Austrians retreated after 9 hours of fight when the Sardinian Cavalry under De Sonnaz arrived, which made Gyulai even more cautious. Napoleon III crossed the Ticino river after the Battle of Turbigo and entered Lobardy. He head on with part of his force and sent many other troops to the north to flank the Austrians. The Austrians planned a resistance before Milan, however they were defeated the Battle of Magenta on 5 May, which caused Gyulai to retreat east of the river Mincio to the quadrilateral fortresses, where he was relieved of his post as commander by the Emperor Franz Josef, who assumed the command himself. The Piedmontese French army had taken Milan and slowly marched further east to finish off Austria before Prussia could get involved. During the retreat, the Austrians won one of their only victories of the war, when Karl von Urban defeated Giuseppe Garibaldi at the Battle of Treponti. The Austrians found out that the French had halted at Brescia and decided that they should counterattack along the river Chiese. The two armies met accidentally around Solferino, which precipitated a confused series of battles. A French corps held off three Austrian corps all day at Medole and kept them from joining the larger battle around Solferino, where, after a day long battle, the French broke through. Ludwig von Benedek with the Austrian VIII Corps was separated from the main force and defended Pozzolengo against the Piedmontese part of the opposing army. It was successful, but the entire Austrian army retreated after the breakthrough at Solferino and withdrew back into the Quadrilateral. Meanwhile, in the north of Lombardy, the Italian volunteers of Giuseppe Garibaldi's Hunters of the Alps defeated the Austrians at Varese and Como, and the Piedmontese French Navy landed 3,000 soldiers and conquered the islands of Losinj (Lussino) and Cres (Cherso), in Dalmatia.

Бейбітшілік

Солферино шайқасынан кейін 8 шілдеде атысты тоқтату туралы келісімге қол қойылды. Екі император 11 шілдеде Виллафранка-ди-Веронада кездесті және келесі күні Виллафранка бейбіт шартына қол қойылды. Наполеон III Виллафранкада Австриямен бітімге бірнеше себеппен қол қойды. Австриялықтар «Төртбұрыш» аймағына шегінген еді, оны басып алу өте қиын және қымбатқа түсер еді. Оның Францияда болмауы елді шабуылға осал қалдырды. Оның Италиядағы әрекеттері Францияда сынға ұшырады. Ол Кавур мен Пьемонттың, негізінен өз әскерлерінің есебінен, тым көп күш алуын қаламады. Ол неміс мемлекеттерінің араласуынан қаушады. Ломбардияның көп бөлігі, астанасы Миланмен бірге, тек Австрияның Мантуя мен Легнаго бекіністері және оларды қоршаған аумақтардан басқа, Австриядан Францияға берілді, Франция бұл аумақтарды дереу Сардинияға өткізеді. Соғыс басталғаннан кейін жақында революциямен қуылған Орталық Италияның билеушілері қалпына келтірілуге тиіс еді. Наполеонның сардиниялық одақтастарынан жасырған келісім Пьемонт-Сардинияда үлкен наразылық тудырды, және Кавур наразылық білдіріп отставкаға кетті. Алайда, Виллафранка шартының ешқайсысы күшіне енген жоқ. Олар 11 қарашадағы Цюрих шартымен қайта расталғанмен, келісім мәнсіз болып қалды. Орталық Италия мемлекеттерін Пьемонт басып алды, ол бұрынғы билеушілерді қалпына келтірмеді, ал Франция оларды осыны істеуге мәжбүрлеуге ниет білдірмеді. Австриялықтар француздардың шартының талаптарын орындамауына ашуланып қарады. Австрия 1849 жылы либералды қозғалыстарды басып-жандырғаннан кейін жеңіске жеткенімен, Еуропа аренасындағы ұлы держава ретіндегі оның мәртебесі қазір күдік тудырды және Италиядағы оның ықпалы күрт әлсіреді. Келесі жылы, француз және британдықтардың келісімімен, Орталық Италия мемлекеттері (Парма герцогтігі, Модена герцогтігі, Тоскана Ұлы герцогтігі және Папа мемлекеттері) Сардиния Корольдігіне қосылды, ал Франция Савойя мен Ницца үшін уақытша тоқтатқан сыйлығын алды. Соңғы қадамға Ницца тумасы, итальяндық ұлттық батыр Гарибальди қарсы шықты, бұл тікелей Гарибальдидің Сицилияға жасаған экспедициясына әкелді, ол Италияның алдын ала бірігуін аяқтады. Ниццаның Францияға қосылуы Ниццалықтардың төрттен бірінің Италияға эмиграциялауына, «Ниццалық кеш» оқиғасына әкелді. Соғыс кезінде Пруссия да 132 000 адамды жұмылдырды, бірақ шайқасқа қатыспады. Жұмылдыру кезінде анықталған кемшіліктер Пруссия армиясын әскери реформалар жасауға итермеледі. Бұл реформалар Пруссияның 1866 жылы Австрияны және 1870-1871 жылдары Францияны жеңуіне негіз болды, нәтижесінде Пруссияның үстемдігімен біріккен Германия құрылды.

After the Battle of Solferino, a cease fire is accorded on the 8 July. The two emperors meet on 11 July at Villafranca di Verona and the armistice is signed on the following day the Peace of Villafranca. Napoleon III signed the armistice with Austria at Villafranca for a combination of reasons. The Austrians had retreated to the Quadrilateral, which would be very costly to overrun. His absence in France had made the country vulnerable to attack. His actions in Italy were being criticised in France. He did not want Cavour and Piedmont to gain too much power, mostly at the expense of his men. He feared involvement of the German states. Most of Lombardy, with its capital, Milan, except only the Austrian fortresses of Mantua and Legnago and the surrounding territory, was transferred from Austria to France, which would immediately cede the territories to Sardinia. The rulers of Central Italy, who had been expelled by revolution shortly after the beginning of the war, were to be restored. The agreement, made by Napoleon behind the backs of his Sardinian allies, led to great outrage in Piedmont Sardinia, and Cavour resigned in protest. However, the Villafranca terms never took effect. Although they were reaffirmed by the final Treaty of Zürich in 11 November, the agreement had become a dead letter. The central Italian states were occupied by Piedmont, which would not restore the previous rulers, and France was unwilling to force them to do so. The Austrians were left to look on in frustration at the French failure to carry out the terms of the treaty. Austria had emerged triumphantly after the suppression of liberal movements in 1849, but its status as a great power on the European scene was now seriously challenged and its influence in Italy severely weakened. The next year, with French and British approval, the central Italian states (Duchy of Parma, Duchy of Modena, Grand Duchy of Tuscany, and Papal States) were annexed by the Kingdom of Sardinia, and France took its deferred rewards of Savoy and Nice. The last move was vehemently opposed by Italian national hero Garibaldi, a native of Nice, and directly led to Garibaldi's expedition to Sicily, which would complete the preliminary Unification of Italy. The annexation of Nice to France caused the Niçard exodus, or the emigration of a quarter of the Niçard Italians to Italy, and the Niçard Vespers. During the war, Prussia also mobilized 132,000 men, but never joined the fighting. The weaknesses laid bare during the mobilization caused the Prussian Army to initiate military reforms. These reforms were the basis for Prussia's rapid victories over Austria in 1866 and France in 1870 71, which led to a united Germany under Prussian dominance.