Интерактивті киноның даму тарихы мен түрлері

Кіріспе

Кино стилі. Интерактивті кино көрерменге фильм көрсету барысында белсенді қатысу мүмкіндігін ұсынады. Интерактивті киноның тағы бір жаңа анықтамасы – бұл қатысу мен тамашалаудың арасындағы гибрид болып табылатын бейне ойын, ол ойыншыға – немесе көрерменге – кейіпкерлердің шешімдерін бақылауға зор мүмкіндік береді. Оны интерактивті фильмпен салыстыруға болады. Бұл медиа түрі соңғы кезде маңыздырақ бола бастады. Netflix сияқты компаниялар осы ерекше тұтыну тәсілімен жасалған туындыларды шығаруды қолға алды.

Тарих

Интерактивті киноның алғашқы, қарапайым мысалдары 20 ғасырдың басына, «кинолық ату галереясы» ойындарына дейін барып жетеді. Олар парктегі ату ойындарына ұқсас болды, бірақ ойыншылар нысаналардың кинокадрларын көрсететін киноэкранына атып, нысанаға тигізуге тырысты. Экранда нысана кадрлары көрсетілетін, ал ойыншы дұрыс уақытта атып, механизмді іске қосса, фильм уақытша тоқтатылып, ұпай есептеледі. Мұндай ойынның алғашқы сәтті мысалы – 1912 жылы Ұлыбританияда шыққан «Life Targets». Кинолық ату галереясы ойындары 1910 жылдары Ұлыбританияның бірнеше аймағында қысқа ғана уақытқа танымал болды, көбінесе нысана ретінде сафари жануарлары қолданылып, кадрлар британдық колониялардан түсірілген. 1910 жылдардан кейін кинолық ату ойындарының танымал болуы азайды. 1967 жылғы чехословакиялық режиссер Радуз Цинцераның «Киноавтомат» фильмі (Монреальдегі Expo 67 көрмесіндегі Чехия павильонында көрсетілді) – интерактивті фильмге ұқсас алғашқы кино. Интерактивті бейнелерді көрсетуге мүмкіндік беретін компьютерлердің пайда болуы интерактивті фильмдерді жасауды жеңілдетті. Интерактивті кино ойындарының белгілі пионері – сәтті Хидео Кодзима (1963 жылдан қазірге дейін), оның ойындары көбінесе сюжетке және ұзақ киносахналарға басымдық береді. Оның 1994 жылғы «Policenauts» ойынында атыс эпизодтары бар (Sega Saturn нұсқасында жарық пулеметі қолданылады), ал ойынның барлық нұсқаларының мұқабасында «Интерактивті кино» деген тақырып жазылған, бұл ойынды осылай атаған танымал ойын жасаушының алғашқы мысалы. 1999 жылы Sega-ның «Shenmue» видео ойыны сериясы интерактивті кинематографиялық элементтерді тиімді пайдалануы үшін жоғары баға алды. Оның авторы Ю Судзуки өзінің мақсаты «фильмдердің көркемдік сапасын және компьютерлік ойындардың өзара әрекеттесу мүмкіндіктерін біріктіріп, күрделі және шынайы ойын жасау» екенін айтты. Осы идеяның жаңа нұсқасы – «Fahrenheit» (АҚШ және Канадада «Indigo Prophecy» деп цензураланған) – Франциядағы Quantic Dream компаниясы «интерактивті кино» деп атаған ойын. 1992 жылы шыққан алғашқы американдық интерактивті фильм – «I'm Your Man». Кейбір Loews Theatre кинотеатрларында орнатылған басқару құралдары көрермендерге басты кейіпкердің шешімдеріне дауыс беруге мүмкіндік берді. Бастапқыда виртуалды шындық киносының алғашқы қадамы ретінде жарнамаланғанмен, тәжірибе сәтсіз аяқталды және 1994 жылы жабдық кинотеатрлардан алынып тасталды.

The earliest rudimentary examples of interactive cinema date back to the early 20th century, with "cinematic shooting gallery" games. They were similar to shooting gallery carnival games, except that players shot at a cinema screen displaying film footage of targets. They showed footage of targets, and when a player shot the screen at the right time, it would trigger a mechanism that temporarily pauses the film and registers a point. The first successful example of such a game was Life Targets, released in the United Kingdom in 1912. Cinematic shooting gallery games enjoyed short lived popularity in several parts of Britain during the 1910s, and often had safari animals as targets, with footage recorded from British imperial colonies. Cinematic shooting gallery games declined some time after the 1910s. The 1967 Czech film Kinoautomat by Czechoslovakian director Raduz Cincera (presented in the Czech Pavilion at Expo 67 in Montreal) is the first cinema like interactive movie. The availability of computers for the display of interactive video has made it easier to produce interactive movies. A prominent pioneer of interactive cinema games is the successful Hideo Kojima (1963–present), whose gameplay often takes a priority to the storyline and long cutscenes. His 1994 game Policenauts, a point and click adventure game which has shootout sequences (that make use of the lightgun peripheral on the Sega Saturn version of the game), has a subtitle which reads "Interactive cinema" on the cover art of all versions of said game, which provides an early example of a prominent game developer labelling a game as such. In 1999 Sega's Shenmue video game series won high praise for its implementation of interactive cinematic elements. Its designer Yu Suzuki stated that his goal "was to create a game that was intricate and lifelike by merging the cinematic qualities of movies and the interactivity of computer games". A recent incarnation of an idea similar to this one is Fahrenheit (censored version released in the US and Canada as Indigo Prophecy) – a game dubbed as "interactive cinema" by its France based developer, Quantic Dream. The first American interactive film released in 1992, I'm Your Man. Certain Loews Theatres locations retrofitted with controllers allowed audiences to vote on decisions made by the main character. Although initially touted as the first step toward virtual reality cinema, the experiment proved a failure, the equipment was removed from theaters by 1994.