Кіріспе

Аргентиналық оңшыл ұлтшыл қозғалысы. Тудың түстері Аргентинаның ұлттық түстерін көрсетеді, ал крест – христиан дінін. Nacionalismo көбінесе тәртіп, иерархия, корпоративтік қоғам, белсенді католицизм және жер иелерінің (латифундия) қолдауын, сондай-ақ либерализмге, солшылдыққа, масондыққа, феминизмге, еврейлерге және шетелдіктерге деген жек көруді қамтиды. Либерализм мен демократияны коммунизмге жол ашатын алғышарт деп қарастырды. Бұл қозғалыс сонымен қатар Уругвай, Парагвай, Чили және Боливияның оңтүстік және шығыс бөліктерін, тіпті Фолкленд аралдарын (Islas Malvinas) және оларға бағынышты аймақтарды қоса аннексиялау ниеттерін білдірді. Nacionalismo маврассизм мен испан діншілдігіне, сондай-ақ итальян фашизмі мен нацизміне күшті ықпал етті. 1930 жылғы Аргентина төңкерілісінен кейін Nacionalistas әскери басшылықпен басқарылатын авторитарлық корпоративтік мемлекеттің құрылуын белсенді түрде қолдады. Либерализмнің туындысы саналған сайлауларға қарсы болғандықтан, Nacionalistas көбінесе сайлауға қатысудан бас тартты. Оның жақтастары – жазушылар, журналистер, бірнеше саясаткерлер, полковниктер және басқа да кішігірім әскери шенеуніктер болды; соңғылары, қозғалыстың өмір бойында, әскерилерді елдің жалғыз саяси құтқарушысы деп санады.

Идеология

Nacionalismo "дәстүрге, өткенге, шынайы аргентиналық сезімдерге, ұлттың осы маңызды құндылықтармен қайта бірігуіне" қолдау көрсетті; осы маңызды құндылықтардың ішінде Рим католиктік діні болды, сондай-ақ Шіркеу үшін "Ұлт денеге жан сияқты байланысты болуы керек" деп мәлімдеді. Nacionalismo діни емес білім беруге қарсы болды, оны "масондық секуляризм" деп айыптады және білім беруді дін қызметкерлерінің бақылауында ұстауды қолдады. Nacionalismo либерализм мен социализмге қарсы екі бағытты саясат жүргізіп, оны әлеуметтік әділеттілікті насихаттаумен үйлестірді, бұл саясат 1891 жылғы (Rerum novarum) және 1931 жылғы (Quadragesimo anno) папалық энцикликаларына негізделген. Nacionalismo католиктердің идеалдық қоғам – "ұйымдасқан", "үйлесімді" қоғамға қол жеткізу үшін әлеуметтік топтар арасындағы қарым-қатынасты жақсартуды қолдады.

Тарих

1930 жылдардың ортасынан бастап, Nacionalistas жұмысшы табына қамқорлық танытып, әлеуметтік реформаларды қолдады. "La Voz Nacionalista" газеті: «Теңсіздік, тұрмыс жағдайының нашарлығы, әлеуметтік әділсіздік, адамдық қадір-қасиеттің жоқтығы пролетариатты өмір сүруге немесе өркениет жетістіктерінен ләззат алуға шамасы келмейтін жүк көтергіш етіп жіберді» деп жариялады. 1930 жылдардың соңында, елдегі өнеркәсіптік дамудың артуымен Nacionalistas табыстың тең бөліну саясатын ұсынды. Бұл, жалақы алатындарға көбірек қаржы қалдыруға мүмкіндік береді, осылайша олар экономикаға инвестиция жасап, оны кеңейтіп, өнеркәсіптік өсуді арттыра алады. 1940 жылдары Nacionalistas Аргентинада маргиналды топтан маңызды саяси күшке айналды. 1940 жылдары Nacionalistas экономикалық тәуелсіздіктің қажеттігін баса көрсетті, бұл кең ауқымды индустриализацияны және шетелдік компанияларды мемлекеттік меншікке алуды талап етті. 1940 жылдары Nacionalistas-ты Grupo de Oficiales Unidos (GOU) деп аталатын әскери топ тиімді басқарды. GOU коммунизмнің қатерінен күдіктенді, ал Nacionalistas 1943 жылғы төңкерісті қолдады. 1943 жылдың қазан айында Nacionalistas президент Педро Пабло Рамирес басқарған әскери хунтаны басып алды, Аргентинаның сыртқы саясатын өзгертті. АҚШ үкіметі Аргентина банктерінің елдегі активтерін тоқтату арқылы жауап берді. Билікке келгеннен кейін Nacionalistas әлеуметтік әділдік саясатын жүргізіп, Хуан Перонды (кейіннен Аргентина президенті болған) 1943 жылдың 28 қазанында Еңбек министрлігінің басшысы етіп тағайындауды қолдады. Перон Nacionalista үкіметі Аргентинаның ұлттық байлығын сақтап, жұмысшыларға лайықты жалақы төлеп, сыныптық қақтығысқа жол бермей тұрмыс деңгейін жақсартуға және коммунизм мен халықаралық капитализмге қарсы күресуге бағытталған «төңкеріс» жасауға бейім екенін мәлімдеді. АҚШ Аргентинаны Осі державаларымен қарым-қатынасын үзуге қысым көрсеткенде, президент Рамирес 1944 жылдың 26 қаңтарында мойынсұнды. Бұдан кейін Nacionalistas бұл әрекетке наразылық білдірді, ал Рамирес ақпан айында барлық Nacionalista ұйымдарын тыйым салды. Nacionalista кабинет министрлері наразылық білдіріп отставкаға кетті, ал Nacionalistas кейін Рамиресті құлатты, үкімет билігін өз қолында ұстады. Идеология ретінде Nacionalismo милитаристік, авторитарлық және заманауи каудильо билігіне жақын болды, Nacionalistas оны жиі іздеді немесе тарихты қайта қарастырып, оны өткенге орналастыруға тырысты. Осы бағытта Nacionalismo-ның интеллектуалдық жұмысының маңызды бөлігі Аргентинадағы академиялық қозғалыс ретінде тарихи ревизионизмді құру болды. Ұлттық тарихшылар Аргентинаның басым тарихи баяндамасын жасаған либералды тарихшылардың жұмысына қарсы бірнеше еңбек жариялады және 19 ғасырлық диктатор Хуан Мануэль де Росасты елге әлі де қажет болатын мейірімді авторитарлық көшбасшы ретінде көрсетті. Nacionalistas XX ғасырда бірнеше сәтті төңкерістерге қатысқанмен, саяси билікті ұзақ уақытқа ұстай алмады (мысалы, Хосе Феликс Урибуру). Алайда, олардың ең маңызды мұрасы екі еселі: біріншіден, қазіргі Аргентинаның саяси дискурсына олардың зор ықпалы, онда оң, сол және орталықтың бәрі олардың ой-пікірлеріне қатты әсер етті, ішінара дін қызметкерлері мен әскерилердің екінші қол ықпалы арқылы, ал ішінара Перонның олардың кейбір идеялары мен тілін қабылдауы арқылы. Екіншіден, Аргентинадағы соңғы әскери төңкерісті негізінен Аргентина қарулы күштеріндегі Nacionalistas басқарды және жүзеге асырды, және олардың идеологиялық мұрасы оған бағыт берді. Олардың нысанасы болған Монтонеросқа да Nacionalismo зор әсер етті, бірақ олардың саяси көзқарастары әскери офицерлерден мүлдем өзгеше болды.