Кіріспе
Кристофер Рич (1657–1714) – 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында Лондонда қызмет еткен заңгер және театр директоры.
Өмір
Бастапқыда адвокат болған Рич 1688 жылғы 24 наурызда Чарльз Киллигрумен бірге патент иегері болған Александр Д’Авенантаннан Корольдік театрды басқарудың үлесін сатып алды. Д’Авенант зейнеткерлікке шықты, ал Киллигрю Ричке белсенді серіктес болуға рұқсат берді. Дрюри-Лейн театрының басқаруымен Дорсет-Гардендегі екінші дәрежелі үйдің басқаруы біріктірілді. Рич бастапқыда актерлермен, меншік иелерімен және лорд-камерлармен үнемі соттасып, қиындықтарға тап болды, бірақ оның құқық білімі оған осы қиындықтарды жеңуге көмектесті. Кристофер Рич 1693 жылдан бастап Біріккен монополиялық компанияны басқарды, өте авторитарлық әдістермен, соның салдарынан аға актерлер – Томас Бетертон, Элизабет Барри және Энн Брейцегирдл наразылық білдірді. Оның қиындықтары 1695 жылы ең жоғары нүктеге жетті, ол кезде Беттертон Линкольн Инн-Филдс қаласында жаңа театрға патент алды және 30 сәуірде Уильям Конгревтің «Махаббатқа құштарлық» пьесасымен сәтті ашты. Рич бәсекелес компаниялар арасында келісімге келудің кез келген ұсынысын қабылдамады. Колли Сиббердің айтуынша, ол Дрюри-Лейндегі өзгерістермен айналысып, екінші театрдың сәтсіздікке ұшырауын болжады. 1705 жылы Беттертон өзінің труппасын Хеймаркеттегі жаңа театрға көшірді, оны Джон Ванбру өткен жылы опера үшін жоспарлаған еді, бірақ ол жобадан шаршады. 1706 жылдың қазан айында Ванбру Хеймаркет театрын Ричтің агенті Оуэн Суиниге жалға берді, ол Дрюри-Лейннен бірнеше актерді алып келді. Осылайша, үш лондондық театр (Дрюри-Лейн, Дорсет-Гарден және Хеймаркет) қысқа мерзімге Ричтің басшылығымен бірікті. Патшайымға жолданған петицияда олар лорд-камерларға қарсы наразылықтарын білдірді, бірақ ол оларға ешқандай көмек көрсетуден бас тартты. Дрюри-Лейннің мүшелері, үнсіз қалған актерлер екінші петиция жіберді. Уилкс, Томас Доггет, Сиббер және миссис Олдфилд петицияға қосылмады, олар Хеймаркетте Суиниге қосылуға келісім жасады, онда 1709 жылдың 15 қыркүйегінде «Отеллоны» қойып, ашты. Рич Бартон Бутты және басқа актерлерді бірге ұстады, бірақ бұйрық күшінде қалды, ал патенттердің иелерінің бірі Уильям Коллиер лицензия алды және ақыры Дрюри-Лейннің жалға алу құқығын иеленді. Енді спектакльдер көрсетілмейтіндіктен, Рич жалға төлемеді, бірақ ол театрының иелігінде болуын қалады. Ол одан жылжытуға болатын барлық нәрсені алып кетті, декорациялардан басқа. «Татлер» журналында 15 шілдеде, №42-де Ричард Стил «Дрюри-Лейндегі сарайдың, Кристофер Ричтің, Эсквайрдың үй шаруашылығын бұзуының» әжуалы түрде сипатталған тізімін берді. Онда сәл сарқылып қалған көлбеу, Роксананың түнгі көйлегі, Отеллоның орамалы, Ксеркс патшаның бір рет киген патшалық киімі, сүтті тасымалдауға ыңғайлы семсер және тағы басқалары бар. Коллиер 1709 жылдың 22 қарашасында ғимаратты иеленді. Бұл оқиға туралы әзіл-қалжыңмен «Татлер» журналының №99-ында, 26 қараша 1709 жылы жазылған, онда Рич Дивито есімімен суреттелген және оның «барлық қарсыластарын соншалықты шеберлікпен жарақаттаған, адамдар тіпті оған қарсы дұрыс болудан қорқып қалды» делінген. Коллиер өзінің ісіне басқа жалға алушылардың көпшілігінің келісімін алғанын және бұрын Рич үшін жұмыс істеген актерлердің оған қосылғанын мәлімдеді. Ақыры Рич Дрюри-Лейнге бақылауын жоғалтты. Рич бұрын Чарльз II-нің патентімен Литтл Линкольн Инн-Филдс даласында сэр Уильям Д’Авенант салған тасталып қалған театрының жалға алу құқығын сатып алған еді. Осыған сүйеніп, ол Португалия қатарындағы шамамен сол жерде жаңа театр салды, оның сәулетшісі Джеймс Шепард болды, ол сондай-ақ Гудманның даласындағы ойын үйін салған еді. Ол аяқталмай тұрып, Рич 4 қараша 1714 жылы қайтыс болды, ғимаратты оның ұлдары Джон Рич және Кристофер Мосьер Рич ашуға қалдырды.