Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тимоти Джон Байфорд (25 шілде 1941 – 5 мамыр 2014) – жазушы, кинорежиссер, аудармашы және педагог. Байфорд Англияда дүниеге келді, бірақ өмірінің көп бөлігін Белградта өткізді. 2004 жылы Сербия азаматтығын алды. Ол балалар телебағдарламаларын алдымен Ұлыбританияда BBC үшін, кейін Югославияда TV Belgrade және TV Sarajevo арналары үшін түсірді. Оның балаларға арналған телесериалдары бұрынғы Югославияда үлкен сәттілікке жетті және бүгінге дейін танымал. 1971 жылы Югославияға көшіп, сонда үйленді.
Timothy John Byford (; 25 July 1941 – 5 May 2014) was an author, film director, translator, and educator. Byford was born in England, but spent most of his life in Belgrade. He became a naturalized citizen of Serbia in 2004. He directed children's television programmes, first in the UK for the BBC, and later in Yugoslavia, for TV Belgrade and TV Sarajevo. His children's TV series enjoyed great success in former Yugoslavia, and continue to be popular. In 1971 he moved to Yugoslavia, where he married
2010 жылдың 1 сәуірінде Байфорд өнер жолының 50 жылдығын «Еуропаның қуанышы» фестивальдерінде (2008 және 2009 жылдары) түсірген фотосуреттерінен құралған «100 суреттегі қуаныш» атты көрмесімен атап өтті. Сол жылы ол 2010 жылғы ФИФА әлем чемпионатында Mivela суының телерекламасында крикет төрешісі рөлінде пайда болды. Рекламада Сербияның ұлттық крикет құрамасының ойыншылары және серб футболшысы Радосав Петрович түсірілген.
On 1 April 2010, Byford celebrated the 50th year of his artistic career with the opening of his photograph exhibition, Joy in 100 Pictures, consisting of photographs he took at the 'Joy of Europe' festivals in 2008 and 2009. The same year, he appeared on screen as a cricket umpire in a television advert for Mivela water during the 2010 FIFA World Cup. The ad featured players from the Serbia national cricket team and Serbian footballer Radosav Petrović.
Зейнетақы мәселесі
Байфорд 1971 жылы Сербияның бұрынғы Югославиядағы Белградқа көшіп барды және шетелдік болғандықтан мемлекеттік зейнетақы қоры жүйесіне қатысуға рұқсат алмады. Оның әйелі бұрынғы Югославиядан (қазіргі Сербия) болғандықтан, олардың некесі белгілі бір мерзімге созылса, ол азаматтыққа ие болуға құқылы еді. Алайда, ол Сербияның азаматтығын 65 жасында ғана алды, бұл Сербияның сол кездегі президенті Борис Тадичтің араласуы арқасында мүмкін болды. Зейнетақы қорына қатысу үшін бұл тым кеш болды, себебі минималды зейнетақы алуға құқығы барша 80 жасқа келгенде ғана туады. 2011 жылдың 1 қаңтарында Сербияның Blic газет агенттігі Байфорд мырзаның үлесі мен бұрынғы еңбегі үшін ұлттық наградаға ие болмауы туралы мақала жариялады (бұл, тиісінше, ұлттық зейнетақы алу құқығын береді), бірақ бірнеше әріптестері оны ұсынған болатын, бұл туралы сұхбатта айтылған. Байфорд мырзаның зейнетақыға қатысты өтініштері қабылданбауы, оның еңбегін бала кезінен есте сақтаған адамдардың арасында наразылық тудырды. Бастапқы мақала жарияланғаннан кейін екі апта өткен соң, Байфорд мырза тұрақты зейнетақы алуға өтініш берді, бұл оған ұлттық зейнетақы алуға өтініш беруге мүмкіндік берді. Кейінгі мақаласында Байфорд көмектескен көптеген қолдаушыларына алғыс айтты және Facebook әлеуметтік желісінде петиция бастады. Нәтижесінде Байфорд мырзаға бірнеше жұмыс ұсыныстары түсті, бірақ денсаулығының ерекшеліктеріне байланысты олардың көпшілігін қабылдауға тура келді.
Byford moved to Belgrade, Serbia, former Yugoslavia in 1971 and as a foreigner he was not allowed to participate in the state's pension fund system. Since his wife was from former Yugoslavia (now Serbia), he should inherit the citizenship right after a certain number of years spent in marriage. He received Serbian citizenship only at the age of 65 after intervention of Serbia's then president Boris Tadić. It was too late to become a pension fund participant, since he would be at the age of 80 before he gains the right for a minimal pension. On 1 January 2011, Serbian newspaper agency Blic wrote an article about Mr. Byford being rejected for a national recognition award for his contribution and previous work (which effectively provides the right to a national pension), despite being nominated by several of his colleagues as described in an interview. Rejecting Mr. Byford's requests for the pension caused significant discontent among people who remember his work from their childhood. Two weeks later after the original article was published, Mr. Byford applied for and received a regular pension, giving him the right to apply for a National Pension. In a later article Byford thanked many supporters who offered their help and started a petition on a Facebook social network. As a result, Mr. Byford received several job offers, but many of them he had to turn down due to his specific health issues.
Өлім
2005 жылы Байфордқа көптеген миелома, яғни қатерлі плазма жасушаларынан пайда болатын қатерлі ісік диагнозы қойылды. Ол 2014 жылдың 5 мамырында Белградта қайтыс болды.
In 2005 Byford was diagnosed with multiple myeloma, a type of cancer formed by malignant plasma cells. He died of the illness on 5 May 2014 in Belgrade.