Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Юнгиан теориясы, The Creatures тобының альбомы.
Jungian theory
the album by The Creatures
Анима мен анимус – Юнгиан психологиясындағы өзінің анимистік бөліктерінің қатарындағы дуалистік Юнгиан архетиптерінің сизигиясы, аналитикалық және архетипік психологияда сипатталған, трансперсоналдық психология аясында қарастырылады. Өзіндіктің Юнгиан бөліктері – ұжымдық бейсаналықтағы архетиптердің шексіз жиынтығының априорлы бөлігі болып табылады. Аналитикалық/архетипік психологиялық бағыттағы қазіргі заманғы Юнгиандық клиникалық теорияда серігі жоқ сизигияны янсыз ин сияқты деп есептейді: қарсыкөшіру логос және/немесе эросқа психопомп арқылы түзету қажеттігін көрсетеді, ол анықталған пациенттің Өзіне делдалдық жасайды; бұл теориялық модель позитивті психологияның жақсы қалыптасқан тұлғаны «Алтын аршын» қағидасы сияқты бір нәрсе арқылы түсінуіне ұқсас.
The anima and animus are a syzygy of dualistic, Jungian archetypes among the array of other animistic parts within the Self in Jungian psychology, described in analytical psychology and archetypal psychology, under the umbrella of transpersonal psychology. The Jungian parts of the Self are a priori part of the infinite set of archetypes within the collective unconscious. Modern Jungian clinical theory under the analytical/archetypal psych framework considers a syzygy without its partner to be like yin without yang: countertransference reveals that logos and/or eros are in need of repair through a psychopomp, mediating the identified patient's Self; this theoretical model is similar to positive psychology's understanding of a well tuned personality through something like a Goldilocks principle.
Шолу
Карл Юнг анимусты әйелдің санасыз еркек жағы деп, ал аниманы ер адамның санасыз әйел жағы деп сипаттады, олардың екеуі де жеке психикадан өтеді. Юнгтің теориясы бойынша, анима мен анимус – бейсананың екі негізгі антропоморфтық архетиптері, көлеңке архетиптерінің теріоморфтық және төменгі функциясынан өзгеше. Ол оларды Өзіндік архетипін құрайтын абстрактілі символдар жиынтығы деп санайды. Юнг теориясында анима ер адамның иеленетін санасыз әйелдік психологиялық қасиеттерінің толық жиынтығын, ал анимус әйелдің иеленетін еркектік қасиеттерін құрайды. Ол олар әке, ана, бауырлар, қарындастар, ағалар, жеңгелер немесе ұстаздардың жиынтығы емес деп есептеді, бірақ жеке бейсананың осы аспектілері адамның анимасына немесе анимусына әсер етуі мүмкін. Юнг ер адамның сезімталдығы көбінесе төмендеуі немесе басылуы мүмкін деп сенді, сондықтан аниманы ең маңызды автономды кешендердің бірі деп санады. Юнг анима мен анимустың армандарда көрініс беретініне және адамның қарама-қарсы жыныстағы адамдармен қарым-қатынасына әсер ететініне сенді. Қарсы жынысқа қатысты табиғи түсінік адамдарға қарсы жыныстың мүшелеріне үнемі ұшырау арқылы сіңіріледі. Бұл сіңіру анима мен анимустың дамуына әкеледі. Юнгтің айтуынша, "көктеммен кездесу – жеке тұлғаның дамуындағы "шеберлікке қол жеткізу" ал эми анима – "шедевр". Юнг анима процесін шығармашылық қабілеттің бір көзі ретінде қарастырды. Джон А. Санфордтың "Көрінбейтін серіктестер" атты кітабында анима/анимусты басқарудың кілті – оны көрінген кезде тану және анима/анимусты шындықтан ажырату қабілетін пайдалану екені айтылған.
Carl Jung described the animus as the unconscious masculine side of a woman, and the anima as the unconscious feminine side of a man, each transcending the personal psyche. Jung's theory states that the anima and animus are the two primary anthropomorphic archetypes of the unconscious mind, as opposed to the theriomorphic and inferior function of the shadow archetypes. He believed they are the abstract symbol sets that formulate the archetype of the Self. In Jung's theory, the anima makes up the totality of the unconscious feminine psychological qualities that a man possesses and the animus the masculine ones possessed by a woman. He did not believe they were an aggregate of father or mother, brothers, sisters, aunts, uncles, or teachers, though these aspects of the personal unconscious can influence a person's anima or animus. Jung believed a male's sensitivity is often lesser or repressed, and therefore considered the anima one of the most significant autonomous complexes. Jung believed that the anima and the animus manifest themselves by appearing in dreams and influence a person's attitudes and interactions with the opposite sex. A natural understanding of another member of the opposite sex is instilled in individuals that stems from constant subjection to members of the opposite sex. This instilment leads to the development of the anima and animus. Jung said that "the encounter with the shadow is the 'apprentice piece' in the individual's development that with the anima is the 'masterpiece. Jung viewed the anima process as being one of the sources of creative ability. In his book The Invisible Partners, John A. Sanford said that the key to controlling one's anima/animus is to recognize it when it manifests and exercise our ability to discern the anima/animus from reality.
Анима
Юнг аниманы латын тілінен шыққан "жан" деген мағынамен анықтайды. Юнг 1920 жылдардың басында бұл терминді ерлердің ішкі әйелдік жағын сипаттау үшін қолдана бастады. text=["А]нима – өмірдің өзінің архетипі. (1954, абз. 66) [". Автор: Карл Юнг
Jung defines anima with its Latin derivation, meaning "soul". Jung began using the term in the early 1920s to describe the inner feminine side of men. text=["A]nima is the archetype of life itself. (1954, par. 66)[". ]|author=Carl Jung
Анима
Юнг анимусты "рух" деген латын сөзінен шыққан деп анықтайды.
Jung defines animus with its Latin derivation, meaning "spirit".
Эротизмнің кезеңдері
Юнг аниманың дамуында Эростың ерекше төрт деңгейі бар деп сенді, оларды ол "Психотерапия практикасында" Ева, Троялық Елена, Исаның анасы Мария және София деп атады. Жалпы айтқанда, еркектегі аниманың дамуының барлық процесі – ер адамның эмоционалдылыққа ашылуы, соның арқасында кеңірек руханилыққа қол жеткізуі, интуитивті процестерді, шығармашылықты және қиялды, сондай-ақ өзіне және басқаларға қатысты бұрын болмаған психикалық сезімталдықты қамтитын жаңа саналы парадигма құру туралы.
Jung believed anima development has four distinct levels of Eros, which in The Practice of Psychotherapy he named Eve, Helen of Troy, Mary, mother of Jesus and Sophia. In broad terms, the entire process of anima development in a man is about the male subject opening up to emotionality, and in that way a broader spirituality, by creating a new conscious paradigm that includes intuitive processes, creativity and imagination, and psychic sensitivity towards himself and others where it might not have existed previously.
Ева Құмарлықтың объектісі, азық, қауіпсіздік пен сүйіспеншілікті қамтамасыз етуші
Алғашқысы – Хауа, оның аты Адам мен Хауа туралы Жаратылыс кітабындағы оқиғадан алынған. Ол ер адамның құштарлық тудыратын нысанының пайда болуын қарастырады. Анима толығымен әйелмен байланысты, ол азық-түлік, қауіпсіздік және махаббатты сыйлайды. Осы анима деңгейіндегі ер адам әйелсіз тиімді жұмыс істей алмайды, және оны әйел бақылайды немесе, көбінесе, оның өзінің әйел туралы жасаған қиялы басқарады.
The first is Eve, named after the Genesis account of Adam and Eve. It deals with the emergence of a man's object of desire. The anima is completely tied up with woman as provider of nourishment, security and love. The man at this anima level cannot function well without a woman, and is more likely to be controlled by her or, more likely, by his own imaginary construction of her.
Хелен Дүниелік жетістіктерге жетуші, ақылды және талантты
Екіншісі – грек мифологиясындағы Троялық Еленаға сілтеу. Осы кезеңде әйелдер дүниеде табысқа жете алатын, өздігінен шешім қабылдай алатын, зиялы және көреген, тіпті толыққанды жақсылыққа лайық болмаса да, қабілетті деп есептеледі. Бұл екінші кезең сыртқы дағдылардың (дамыған бизнес және қалыпты шеберліктер) ішкі қасиеттерден (игілікке ұмтылудың болмауы, сенімсіздік немесе қиялдың жетіспеуі) айқын ажырауымен сипатталатынын көрсетуге арналған.
The second is Helen, an allusion to Helen of Troy in Greek mythology. In this phase, women are viewed as capable of worldly success and of being self reliant, intelligent and insightful, even if not altogether virtuous. This second phase is meant to show a strong schism in external talents (cultivated business and conventional skills) with lacking internal qualities (inability for virtue, lacking faith or imagination).
Мәриям - әділ әрі ізгілік үлгісі
Үшінші кезең – Мәриям деп аталады, бұл атау христиан дініндегі Әмір Мариямға (Исаның анасына) қатысты теологиялық түсініктерден алынған. Осы деңгейде әйелдердің қадір-қасиеті бар сияқты көрінуі мүмкін, оны ер адам сезінеді (тіпті эзотерикалық және догматикалық тұрғыдан қарағанда да), себебі оған саналы түрде жаман деп есептелетін белгілі бір іс-әрекеттерге жол беруге болмайды.
The third phase is Mary, named after the Christian theological understanding of the Virgin Mary (Jesus' mother). At this level, women can now seem to possess virtue by the perceiving man (even if in an esoteric and dogmatic way), in as much as certain activities deemed consciously unvirtuous cannot be applied to her.
София Дана және толық адам, тең және мүлдем емес
Анима дамуының төртінші және соңғы кезеңі – София, грек тілінде «даналық» деген мағынаны білдіреді. Толық интеграция қазір жүзеге асты, бұл әйелдерді оң және теріс қасиеттері бар жеке тұлғалар ретінде көруге және олармен қарым-қатынас құруға мүмкіндік береді. Бұл соңғы деңгейдің ең маңызды ерекшелігі – «Даналық» бейнесі ұсынып тұрғандай, анима енді осы деңгейге жеткендіктен, онымен байланысты суреттерді толық және түгелдей бір нысанға сыйымды ету мүмкін емес.
The fourth and final phase of anima development is Sophia, named after the Greek word for wisdom. Complete integration has now occurred, which allows women to be seen and related to as particular individuals who possess both positive and negative qualities. The most important aspect of this final level is that, as the personification "Wisdom" suggests, the anima is now developed enough that no single object can fully and permanently contain the images to which it is related.
Логотиптерді әзірлеу кезеңдері
Юнг ер адамның анимасына көбірек назар бөлді және әйелдің анимусы туралы аз жазды. Юнг әрбір әйелдің санасында оған сай анимус бар деп сенді, ол – санасыз еркек атрибуттары мен мүмкіндіктерінің жиынтығы. Ол анимусты анимадан күрделірек деп есептеді, әйелдерде көптеген анимус бейнелері болса, еркек анимасы тек бір басты бейнеден тұрады деп тұжырымдады. Юнг әйелдегі анимустың дамуының төрт параллель деңгейі бар екенін мәлімдеді.
Jung focused more on the man's anima and wrote less about the woman's animus. Jung believed that every woman has an analogous animus within her psyche, this being a set of unconscious masculine attributes and potentials. He viewed the animus as being more complex than the anima, postulating that women have a host of animus images whereas the male anima consists only of one dominant image. Jung stated that there are four parallel levels of animus development in a woman.
Тарзан Тек қана физикалық күшті адам
Анимус "алғашқыда жай ғана физикалық күштің тұлғалануы ретінде көрінеді, мысалы, спортшы чемпион немесе мысық сияқты дене күшін көрсететін кейіпкер, мәселен, "құрылысқан ормандағы батыр Тарзан".
The animus "first appears as a personification of mere physical power – for instance as an athletic champion or muscle man, such as 'the fictional jungle hero Tarzan.
Байрон Іс-әрекет пен романтика адамы
Келесі кезеңде анимус "ынтымаққа және жоспарлы әрекет етуге қабілетті – романтикалық адам, мысалы, XIX ғасырғы британдық ақын Байрон; немесе ісқер адам – Американың Эрнест Хемингуэй, соғыс батыры, аңшы және т.б."
In the next phase, the animus "possesses initiative and the capacity for planned action the romantic man – the 19th century British poet Byron; or the man of action – America's Ernest Hemingway, war hero, hunter, etc."
Ллойд Джордж Профессор, дін қызметкері, оратор ретінде адам
Үшінші кезеңде "анимус сөзге айналады, көбінесе профессор немесе дін қызметкері түрінде пайда болады – сөзді жеткізуші, ұлы саяси оратор Ллойд Джордж". Юнг атап көрсеткендей, "мифологияда осы анимус аспектісі құдайлардың хабаршысы Гермес ретінде көрінеді; түстерде ол көмекші бағдарлаушы болып табылады". София сияқты, бұл саналы және санасыз арасындағы делдалдықтың ең жоғары деңгейі. Джон Санфорд "Көрінбейтін серіктестер" кітабында анима/анимусты бақылаудың кілті – оның көрінуін тану және анима/анимусты шындықтан ажырата білу қабілетін пайдалану екенін айтты.
In the third phase "the animus becomes the word, often appearing as a professor or clergyman the bearer of the word – Lloyd George, the great political orator". Jung noted that "in mythology, this aspect of the animus appears as Hermes, messenger of the gods; in dreams he is a helpful guide." Like Sophia, this is the highest level of mediation between the unconscious and conscious mind. In the book The Invisible Partners, John A. Sanford said that the key to controlling one's anima/animus is to recognize it when it manifests and exercise our ability to discern the anima/animus from reality.
Анима мен анимусты салыстыру
Хиллманның айтуынша, анима «әсемдеуге құмар, тривиальды, ұсақ-түйек, шөлейт және арзан» дегенді білдіреді. Хиллманның айтуынша, анимус «рухты, логосты, сөзді, идеяны, интеллектіні, қағиданы, абстракцияны, мағынаны, пропорцияны, нусты» білдіреді. Хиллман аниманың тағы бір анықтамасын ұсынады: «психиканың архетипі». Төрт рөл жыныстардың ауысуымен бірдей емес. Юнг анима көбінесе бірегей әйел тұлғасы ретінде көрінетініне сенсе, анимус бірнеше еркек тұлғаларының қосылуынан тұруы мүмкін: «Осылайша, санасыз жеке емес, ұжымдық элементті бейнелейді». Анимустың даму процесі тәуелсіз және әлеуметтік тұрғыдан бағынышты емес өзіндік түсінікті қалыптастырумен байланысты, бұл белгілі бір экзистенциалдық көзқарасқа сәйкес терең сөзді іске асыру арқылы жүзеге асырылады. Нақтылай түсетін болсақ, бұл әйел субъектісінің өз жолында қатаңдап қалуын білдірмейді (өйткені бұл сөз эмоционалдылыққа, субъективтілікке және жақсы дамыған анима сияқты динамизмге толы), бірақ ол өзінің не нәрсені сенетінін және сезінетінін жақсырақ түсінеді және осы сенімдері мен сезімдерін білдіруге қабілетті. Осылайша, «анимус өзінің ең дамыған түрінде оны жаңа шығармашылық идеяларға еркектен гөрі көбірек ашық етеді». Анимус пен анима дамуының соңғы екі сатысы да динамикалық қасиеттерге (осы үздіксіз даму процесінің қозғалысы мен өзгеруімен байланысты), ашық қасиеттерге (сұрақ туындаған сапаның статикалық, жетілдірілген идеалы немесе көрінісі жоқ) және плюралистік қасиеттерге (бір ғана бейнеге деген қажеттіліктен асып түсетін, өйткені кез келген субъект немесе объект бірнеше архетиптерді немесе тіпті қарама-қарсы рөлдерді қамтуы мүмкін) ие. Олар сонымен қатар пайда болатын келесі архетиптік фигураларға көпір салады, өйткені «санасыз қайтадан өзінің басым сипатын өзгертеді және өзін жаңа символдық нысанда көрсетеді, Өзінді білдіреді». Юнгтің анима мен анимус теориясы оның жекелендіру теориясынан туындайды. Адамның жекелендіру мақсатына жетуі үшін, адам өзінің әлеммен қалай байланысатынын түсінуге көмектесетін жеке ішкі диалогтар сериясына қатысуы керек. Бұл процесс ерлер мен әйелдердің тиісінше өздерінің анимасы немесе анимусынан хабардар болуын қажет етеді, осылайша жеке адам өз анимасы немесе анимусының ықпалына түспеуді үйренеді. Адамдар өздерінің анимасы немесе анимусынан хабардар болғанда, олар кім болу керек деген ойлардан арылып, өздерін шын мәнінде кім екендерін қабылдауға мүмкіндік алады. Юнгтің пікірінше, адамдар өздерінің анимасы немесе анимусын дамыту арқылы ұжымдық санасызға көпір салады. Анима мен анимус санасызды білдіреді. Анима мен анимус жынысқа қатысты емес, ерлер мен әйелдер екеуінде де болуы мүмкін, алайда ерлер мен әйелдердің екеуінде де архетиптер бар-жоғын анықтау үшін қосымша эмпирикалық зерттеулер қажет.
Hillman states that anima can mean "tawdry, trite, trivial, barren, and cheap". Hillman states that animus "refers to spirit, to logos, word, idea, intellect, principle, abstraction, meaning, ratio, nous." Hillman proposes "another definition of anima: archetype of psyche. The four roles are not identical with genders reversed. Jung believed that while the anima tended to appear as a relatively singular female personality, the animus may consist of a conjunction of multiple male personalities: "in this way the unconscious symbolizes the fact that the animus represents a collective rather than a personal element". The process of animus development deals with cultivating an independent and non socially subjugated idea of self by embodying a deeper word (as per a specific existential outlook) and manifesting this word. To clarify, this does not mean that a female subject becomes more set in her ways (as this word is steeped in emotionality, subjectivity, and a dynamism just as a well developed anima is) but that she is more internally aware of what she believes and feels, and is more capable of expressing these beliefs and feelings. Thus the "animus in his most developed form sometimes make[s] her even more receptive than a man to new creative ideas". Both final stages of animus and anima development have dynamic qualities (related to the motion and flux of this continual developmental process), open ended qualities (there is no static perfected ideal or manifestation of the quality in question), and pluralistic qualities (which transcend the need for a singular image, as any subject or object can contain multiple archetypes or even seemingly antithetical roles). They also form bridges to the next archetypal figures to emerge, as "the unconscious again changes its dominant character and appears in a new symbolic form, representing the Self". Jung's theory of anima and animus draws from his theory of individuation. In order for a person to reach the goal of individuation is to engage in a series of intrapersonal dialogues which help the person understand how he or she relates to the world. This process requires men and women to become aware of their anima or animus respectively, in so doing the individual will learn how not to be controlled by their anima or animus. As individuals are made aware of their anima or animus, it allows them to overcome thoughts of who they ought to be and accept themselves for who they really are. According to Jung, individuals can discover a bridge to the collective unconscious through the development of their anima or animus. The anima and the animus represent the unconscious. The anima and animus are not gender specific and men and women can have both, however, more empirical research is required to determine whether both men and women do possess both archetypes.
Юнгтік ескертулер
Юнгтіктер "әрбір санасыздық тұлғасы – көлеңке, анима, анимус және Өз – жарық және қараңғы жақтарына ие. Анима мен анимустың екі жақты аспектілері бар: олар тұлғаға өмірлік даму мен шығармашылықты сыйлауы мүмкін, немесе тасқа айналу мен физикалық өлімге соқтыруы мүмкін". Бір қауіп – Юнг санасыз архетиптің санаға "басып кіруі" деп атаған нәрсе: "Аниманың нашар талғамынан туындаған иелік: анима өзін нашар адамдармен қоршайды". Юнг "анима иелігіне жол бермеу керек" деп талап етті. Осылайша анима ішкі әлемге итеріледі, онда ол эго мен санасыздың арасындағы делдал ретінде, ал тұлға эго мен сыртқы ортаның арасындағы делдал ретінде қызмет етеді". Балама ретінде, анима немесе анимусқа шамадан тыс мән беру индивидуация процесін ертерек аяқтауға алып келуі мүмкін – "кем дегенде уақытша анимусты толықтықпен теңестіруге алып келетін психологиялық тұйық көше". "Орташа жағдаймен" қанағат етудің орнына, анимус "өздігін басып алуға тырысады, анимус науқастың өзімен сәйкестендіреді. Бұл сәйкестік көлеңке, қараңғы жақ жеткілікті түрде танылмаған кезде жиі кездеседі".
Jungians warn that "every personification of the unconscious—the shadow, the anima, the animus, and the Self—has both a light and a dark aspect. the anima and animus have dual aspects: They can bring life giving development and creativeness to the personality, or they can cause petrification and physical death". One danger is what Jung termed "invasion" of the conscious by the unconscious archetype: "Possession caused by the anima bad taste: the anima surrounds herself with inferior people". Jung insisted that "a state of anima possession must be prevented. The anima is thereby forced into the inner world, where she functions as the medium between the ego and the unconscious, as does the persona between the ego and the environment". Alternatively, over awareness of the anima or animus could provide a premature conclusion to the individuation process—"a kind of psychological short circuit, to identify the animus at least provisionally with wholeness". Instead of being "content with an intermediate position", the animus seeks to usurp "the self, with which the patient's animus identifies. This identification is a regular occurrence when the shadow, the dark side, has not been sufficiently realized".