Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі әлемдік экономикалық жүйе (1945-1970 жж.)

Кіріспе

Жаһандық экономикалық жүйе, 1945-1970 жылдар

Қосылған либерализм – халықаралық саяси экономикадағы термин, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың аяғынан 1970 жылдарға дейін болған жаһандық экономикалық жүйе мен оған байланысты халықаралық саяси бағытты көрсетеді. Бұл жүйе еркін сауданы қолдаумен қатар, мемлекеттердің әл-ауқатын арттыру және жұмыссыздықты азайту үшін экономикаларын реттеу еркіндігін қамтамасыз ету үшін құрылды. Бұл терминді алғаш рет 1982 жылы американдық саясаттанушы Джон Рэгги қолданды. Бағытталған ғалымдар әдетте қосылған либерализмді екі қажетті, бірақ ішінара қайшы келетін мақсат арасындағы келісім ретінде сипаттайды. Бірінші мақсат – еркін сауданы қайта жандандыру. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін халықаралық сауда жаһандық ЖІӨ-нің үлкен бөлігін құрады, бірақ оны қолдаған классикалық либералдық тәртіп соғыстан және 1930 жылдардағы Ұлы депрессиядан зардап шекті. Екінші мақсат – ұлттық үкіметтерге жан-жақты әлеуметтік бағдарламалар ұсыну және толық жұмыспен қамтуды сақтау үшін экономикасына араласу еркіндігін беру. Бұл екінші мақсат 19 ғасырдың соңындағы еркін нарық жүйесіне толық оралумен үйлеспейтін болып саналды, себебі халықаралық капиталдың еркін нарығында инвесторлар интервенциялық және қайта бөлу саясатын жүзеге асыруға тырысқан елдерден ақшаны оңай шығарып алуға болатын. Нәтижесінде Бреттон-Вудс жүйесі Екінші дүниежүзілік соғыстың аяғында құрылды. Бұл жүйе либералды болды, өйткені ол жартылай бекітілген валюта бағамдары арқылы жеңілдетілген тауарлар мен қызметтердің халықаралық саудасының ашық жүйесін құруға бағытталған. Сонымен қатар, ол нарық күштерін ұлттық үкіметтермен реттеуге болатын, мемлекеттер капиталға бақылау жасау арқылы халықаралық капитал ағынын бақылай алатын, сондай-ақ мемлекеттік басқару стратегияларын, қысқа мерзімді ХВҚ қарыздарын және валюта бағамдарын түзетуге қатыса алатын құрылымға енгізуді мақсат етті. Жаңа жүйеге қолдау көрсету үшін Дүниежүзілік банк және Халықаралық валюта қоры сияқты жаңа жаһандық көпжақты институттар құрылды. Рэгги «қосылған либерализм» терминін қолданғанда, ол 19 ғасырда нарықтардың қоғамнан бөлініп кетуі туралы түсінікті ұсынған Карл Поланьидің бұрынғы еңбектеріне сүйенді. Поланьи нарықтарды қайтадан қоғамға енгізу соғыстан кейінгі әлемдік тәртіптің архитекторлері үшін басты міндет болады деп ұсынды, және бұл Бреттон-Вудс конференциясының нәтижесінде ішінара іске асырылды. 1950-1960 жылдары жаһандық экономика қосылған либерализм аясында өркендеп, бұрынғыдан да жылдам өсті, бірақ 1970 жылдары бұл жүйе күйреп қалды. Рэггидің қосылған либерализм туралы еңбегі гегемоникалық тұрақтылық теориясын (гегемон көпжақты ынтымақтастықты сақтау үшін қажет деген түсінік) материалдық күш арқылы ғана емес, «заңды әлеуметтік мақсатпен» халықаралық тәртіптің сақталуын дәлелдеу арқылы жоққа шығарды.

Embedded liberalism is a term in international political economy for the global economic system and the associated international political orientation as they existed from the end of World War II to the 1970s. The system was set up to support a combination of free trade with the freedom for states to enhance their provision of welfare and to regulate their economies to reduce unemployment. The term was first used by the American political scientist John Ruggie in 1982. Mainstream scholars generally describe embedded liberalism as involving a compromise between two desirable but partially conflicting objectives. The first objective was to revive free trade. Before World War I, international trade formed a large portion of global GDP, but the classical liberal order which supported it had been damaged by war and by the Great Depression of the 1930s. The second objective was to allow national governments the freedom to provide generous welfare programmes and to intervene in their economies to maintain full employment. This second objective was considered to be incompatible with a full return to the free market system as it had existed in the late 19th century—mainly because with a free market in international capital, investors could easily withdraw money from nations that tried to implement interventionist and redistributive policies. The resulting compromise was embodied in the Bretton Woods system, which was launched at the end of World War II. The system was liberal in that it aimed to set up an open system of international trade in goods and services, facilitated by semi fixed exchange rates. Yet it also aimed to embed market forces into a framework where they could be regulated by national governments, with states able to control international capital flows by means of capital controls, as well as engage in state led development strategies, short term IMF borrowing, and exchange rate adjustments. New global multilateral institutions were created to support the new framework, such as the World Bank and the International Monetary Fund. When Ruggie coined the phrase embedded liberalism, he was building on earlier work by Karl Polanyi, who had introduced the concept of markets becoming disembedded from society during the 19th century. Polanyi went on to propose that the reembedding of markets would be a central task for the architects of the post war world order and this was largely enacted as a result of the Bretton Woods Conference. In the 1950s and 1960s, the global economy prospered under embedded liberalism, with growth more rapid than before or since, yet the system was to break down in the 1970s. Ruggie's work on embedded liberalism rebutted hegemonic stability theory (the notion that a hegemon is necessary to sustain multilateral cooperation) by arguing that the international order was not just maintained through material power, but "with legitimate social purpose."

Кіріспе нарықтар: 1834 жылға дейінгі барлық кезеңдер

Карл Поланьи 19-ғасырдың либерализмі пайда болғанға дейін нарықтар, олар бар болған жағдайда, әрқашан және барлық жерде қоғамға енгізілгенін, түрлі әлеуметтік, діни және саяси бақылауларға бағынғанын айтады. Бұл бақылаулардың нысандары кең түрлі болды, мысалы, Үндістанда ғасырлар бойы кәсіптер нарық күштерінен гөрі касталармен анықталды. Орта ғасырларда Еуропадағы физикалық нарықтар көбінесе қатаң реттелді, көптеген қалалар жылына бір-екі рет ірі нарықтарды (кейін жәрмеңкелер деп аталған) ашуға ғана рұқсат берді. Поланьи Адам Смиттің "табиғи адамның айырбас жасауға, сауда-саттық жүргізуге және алмасуға бейімділігі бар" деген тұжырымын нақты жоққа шығарып, антропология мен экономикалық тарих 19-ғасырға дейін нарықтар экономикада маргиналды рөл атқарғанын көрсетеді, ал ресурстарды бөлудің ең маңызды әдістері – өзара сыйлық беру, орталықтандырылған қайта бөлу және автоархия (өздігімен қамтамасыз ететін шаруашылықтар) болды. Поланьи Еуропа қоғамының 14-ғасырдан бастап, әсіресе Даңқты революциядан және Өнеркәсіптік революцияның басталуынан кейін қазіргі капитализмге қарай дамуын мойындайды, бірақ ол 1834 жылға дейін толыққанды еркін нарықтар құру мүмкін болмағанын айтады. Поланьи нарықтарды қоғамнан бөліп шығаруды адамзат тарихында бұрын-соңды болмаған "ерекше жағдай" деп сипаттайды. 19-ғасырға дейін халықаралық сауда әлемдік ЖІӨ-ге шаққанда өте төмен деңгейде болды.

Классикалық либерализм: кіріктірілмеген нарықтар, 1834-1930 жылдар

Поланьидің пікірінше, 1834 жылы Ұлыбританияда (сол кездегі әлемдегі ең ірі экономика) еркін нарықтардың қалыптасуына мүмкіндік берген маңызды оқиға – 1832 жылы орта таптың саяси билікті басып алуынан кейін сыртқы жәрдемді жою болды. Жұмыссыз кедейлер жұмыс үйлеріне түсу арқылы ғана қаржылық көмек ала алмады, ал жұмыс үйлері бұрынғыдан гөрі әлдеқайда қатал болғандықтан, жұмыссыздар жұмыс табу үшін барлық мүмкіндікті пайдаланатын, бұл еңбек нарығын құрды. Поланьи 19 ғасырда еркін нарық бұрын-соңды болмаған материалдық прогреске қол жеткізгенін мойындайды. Ол сонымен қатар, халықтың кең ауқымына зор қиындықтар туғызды деп мәлімдейді, себебі өркендеудің жылдам өсуі кедейлер санының тез өсуімен қатар жүрді, бұл парадоксалды жағдай еді. Бұл құбылыс Еуропа мен Ұлыбританияда Ауылшаруашылық революциясы басталғаннан бері белгілі бір деңгейде жүріп келеді, ал 18 ғасырдың ортасындағы Өнеркәсіп революциясы оны күшейтті, бірақ 1834 жылдан кейін одан да айқын болды. Ұлыбританияда да, Еуропада да жұмысшылар қозғалысы және басқа да қарсылық түрлері бірден пайда болды, бірақ 1880 жылдарға дейін олар негізгі саясатқа ұзақ мерзімді әсер етпеді. Ұлыбританияда ондаған мың адам аштықтан өлді немесе жұмыс үйлеріне және проституцияға мәжбүр болды, бірақ әлеуметтік толқулар салыстырмалы түрде төмен болды, себебі жұмысшы табының өзі де өркендеудің артуынан тез пайда тапты. Бұл, әсіресе, Ұлыбританияның еркін нарықты ертерек қабылдауымен және Өнеркәсіп революциясындағы көшбасшылығымен байланысты болды. Еуропа континентінде 1848 жылғы наразылықтар болды, содан кейін Карл Маркс пен Фридрих Энгельс «Коммунистік манифестті» жариялады, бірақ бұл бірден үлкен әсер етпеді. 1834 жылдан 1870 жылдарға дейін еркін нарық идеологиясы Ұлыбританияда күшейіп, шетелдегі ықпалын кеңейтті. 1848 жылы Лорд Маколей «Англия тарихы» еңбегін жариялады. Маколей негізінен 17 ғасырға көңіл бөлгенімен, ол еркін нарық либерализмінің тұрақты жеңіске жететінін болжады. 1880 жылдары еңбек нарығын қорғауға бағытталған түрлі шаралар қабылданды, сол кездегі әлемдегі ең белгілі экономикалық либерализмнің жақтаушысы Герберт Спенсер социализмнің күшейіп келе жатқан күші туралы дабыл қағып, ескерту жасады. Поланьи мұны нарықтастырудың диалектикалық процесіне екі жақты қозғалыс ретінде түсіндірді, сонымен қатар осы нарықтастыруға қарсы әлеуметтік қорғауға бағытталған күштерді де атап өтті. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында саяси, еңбек қатынастары және сауда саласындағы еркін нарықты қолдаушылар прогрессивті реформаторлардың бейресми желілерінен интеллектуалдық және моральдық шабуылдарға ұшырады. Бұған фабиандар сияқты топтар, Кеир Харди және Папа Леон XIII, оның әлеуметтік энцикликасы «Rerum novarum», сондай-ақ Отто фон Бисмарк пен Дэвид Ллойд Джордж сияқты ұлттық көшбасшылар, екеуі де әл-ауқат мемлекетінің алғашқы нысандарын енгізді. АҚШ-та бұл кезең «Прогрессивті дәуір» деп аталды. Прогрессивті қозғалысқа тікелей байланысты емес, бірақ әлі де еркін нарыққа қарсы болған басқа да оқиғалардың ішінде АҚШ сияқты елдердің сауда тарифтерін айтарлықтай арттыруы да бар еді. Алайда, негізгі академиялық қауымдастықтар мен халықаралық қаржының практикасында еркін нарық ойлауы 1930 жылға дейін басым болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін алтын стандарт тоқтатылғанымен, халықаралық қаржыгерлер оны 1920 жылдары қайта орнатуға сәттілік танытты. 1931 жылғы дағдарысқа дейін Ұлыбритания алтын стандарттан бас тартты, ал 1933 жылы АҚШ оны ұстанды. 1930 жылдардың ортасына қарай әлемдік либералды экономикалық жүйе құлдырады, ескі, жоғары интеграцияланған сауда жүйесі бірнеше жабық экономикалық блоктармен алмастырылды. Сол сияқты, негізгі экономикада еркін нарық ойлауы 1930 жылдары «Жаңа келісімнің» табысымен және Кейнстік революциямен әлсіретілді. Өтпелі кезеңнен және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін кіріктірілген либерализм басым экономикалық жүйе ретінде пайда болды.

According to Polanyi, a key event of 1834 which allowed the formation of free markets to take place in Great Britain (the worlds foremost economy at the time) was the abolition of outdoor relief which followed the seizure of political power by the middle classes in 1832. With the unemployed poor unable to get any form of financial help except by entering workhouses and with workhouses made much more oppressive than they had been before, the unemployed would tend to go to any lengths to obtain work, which established a free market in labour. Polanyi concedes that during the 19th century the free market helped deliver unprecedented material progress. He also contends it caused enormous hardship to wide sections of the population as seemingly paradoxically a rapid general increase in prosperity was accompanied by a rapid increase in the number of paupers. To some extent, this phenomenon had been under way in both Europe and Great Britain from the dawn of the Agricultural Revolution, accelerating with the Industrial Revolution in mid 18th century, but it became more acute after 1834. In both Britain and Europe, labour movements and other forms of resistance arose almost immediately, though they had little sustained effect on mainstream politics until the 1880s. In Britain, although tens of thousands starved to death or were forced into workhouses and prostitution, social unrest was relatively low as on the whole even the working class were quick to benefit from the increasing prosperity. In part, this was due to Britain's early adoption of the free market and her lead in the Industrial Revolution. On continental Europe, unrest erupted in the Protests of 1848, after which Karl Marx and Friedrich Engels launched their Communist Manifesto, although this did not have any great immediate effect. For the most part, from 1834 until the 1870s free market ideology enjoyed almost unchallenged ascendancy in Great Britain and was expanding its influence abroad. In 1848, Lord Macaulay published his The History of England. Though Macaulay was mainly looking back at the 17th century, he also anticipated the enduring triumph of free market liberalism. By the 1880s, various labour market protections had been enacted, causing Herbert Spencer, at the time perhaps the world's most prominent advocate of economic liberalism, to raise the alarm at the rising power of socialism. Polanyi explained this in terms of a double movement for the dialectical process of marketization along with an opposing push for social protection against that marketization. During the late 19th and early 20th century, in the field of politics, labour relations and trade free market supporters suffered further set backs with intellectual and the moral attacks from an informal networks of progressive reformers. This included groups like the Fabians; individuals such as Keir Hardie and Pope Leo XIII with his social encyclical Rerum novarum; and national leaders like Otto von Bismarck and David Lloyd George, who both introduced early precursors of the welfare state. In the United States, this period has been labelled the Progressive Era. Other developments not necessarily associated with the progressive movement yet still opposed to the free market, included various countries such as the United States significantly increasing their trade tariffs. In contrast, within mainstream academia and the practice of international finance free market thinking remained largely ascendant until the 1930s. Although the gold standard had been suspended by World War I, international financiers were largely successful in re establishing it in the 1920s. It was not until the crisis of 1931 that Britain decided to leave the gold standard, with the United States following in 1933. By the mid 1930s, the global liberal economic order had collapsed, with the old, highly integrated trading system replaced by a number of closed economic blocks. Similarly, in mainstream economics free market thinking was undermined in the 1930s by the success of the New Deal and by the Keynesian Revolution. After a transition period and World War II, embedded liberalism emerged as the dominant economic system.

Жасалған либерализм: 1945-1970 жылдар

Негізгі ғалымдар, мысалы Джон Рэгги, кіріктірілген либерализмді бұрынғы дәуірдегі еркін нарық жүйесінің мүмкіндігінше көп артықшылықтарын сақтау, сонымен қатар мемлекеттерге интервенционистік және әлеуметтік бағдарлы ішкі саясатты жүзеге асырудың автономиясын қамтамасыз ету арасындағы келісім ретінде қарастырады. Кейіннен «мүмкін емес үштік» ретінде қалыптастырылатын трилемманы болжай отырып, Джон Мейнард Кейнс және Гарри Декстер Уайт капиталдың еркін қозғалысы ұлттық мемлекеттің ішкі жағдайларға негізделген экономикалық саясатты жүргізу бостандығымен де, сондай-ақ тауарлар мен қызметтердің халықаралық саудасын ұлғайту үшін маңызды деп кеңінен келісілген жартылай бекітілген айырбас бағамы жүйесімен де қайшы келеді деп мәлімдеді. Осылайша, мемлекеттердің капиталға бақылау жасау құқығы болады деп кеңінен келісілді, бұл оларға бір мезгілде бекітілген айырбас бағамын және қалаған жағдайда экспансиялық ішкі саясатты сақтауға көмектеседі. 1950-1960 жылдары кіріктірілген либерализм мен кейнсиандық экономика соншалықты танымал болды, сондықтан консервативті саясаткерлер сайлауға қатысу үшін оларды негізінен қабылдауы керек болды. Бұл әсіресе Ұлыбританияда болды және соғыстан кейінгі консенсус деп аталды, ал басқа жерлерде, соның ішінде АҚШ-та да ұқсас, бірақ біршама кейнсиандық консенсус болды. Марксистік ғалымдар негізгі ағымның көзқарасымен келіседі, бірақ кіріктірілген либерализмді әртүрлі, бірақ ішінара үйлеспейтін мақсаттар арасында емес, сыныптық мүдделер арасындағы келісім ретінде қарастырады. Дэвид Харви екінші дүниежүзілік соғыс аяқталысымен басты мақсат – 1930 жылдардағы Ұлы депрессияның қайталануына әкелмейтін экономикалық жоспарды жасау болды деп санайды. Харвидің сөзіне қарағанда, осы жаңа жүйеде еркін сауда «АҚШ долларының белгілі бір бағамен алтынға айырбасталуымен бекітілген бекітілген айырбас бағамы жүйесінде реттелді. Бекітілген айырбас бағамы капиталдың еркін ағынымен үйлеспейді». 1960 жылы Дэниел Белл «Идеологияның соңы» атты еңбегін жариялады, онда ол шексіз еркін нарық ойлауын тұрақты түрде шетке шығару арқылы тұрақты өзгеріс болады деп күткенін атап өтті. 1970 жылдарда капиталдың жинақталуының артуы, жұмыссыздық, инфляция (немесе стагфляция деп аталды) және түрлі фискалдық дағдарыстар байқалды. Харви 1980 жылға қарай соңғы топтың көшбасшы ретінде пайда болғанын, неолиберализм ретінде белгілі болатын жаһандық экономикалық жүйені қолдап, құруды атап өтті. Ұлыбритания мен АҚШ-та ішкі еркін нарық реформалары 1980-1985 жылдар аралығында ең белсенді түрде жүргізілді. Дегенмен, жаһандық тұрғыдан алғанда, неолибералды ықпалдың ең жоғары жылдары 1990 жылдар болды. 1991 жылы Кеңес Одағының ыдырауынан кейін әлем елдері еркін нарық реформаларын жүзеге асыруға бел буды. 1992 жылы саясаттанушы Фрэнсис Фукуяма еркін нарықтық капитализм мен либералды демократия адамзаттың әлеуметтік эволюциясының тұрақты соңғы нүктесі болуы мүмкін екенін айтты. 2008-2009 жылдардағы кейнсиандық қайта өрлеудің бір бөлігі ретінде кіріктірілген либерализмге қайта оралу перспективасы пайда болды – әлемдік саясаткерлердің ынтымақтастығы күшейді, бірнеше мемлекет басшылары «Жаңа Бреттон Вудс» деп атады. Дегенмен 2010 жылы кейнсиандық саясатқа оралу туралы қысқа өмір сүрген келісім бұзылды. Экономикалық тарихшы Роберт Скидельский жаңа жаһандық экономикалық тәртіптің ерекшеліктерін анықтау әлі ерте екенін және бір жүйе пайда болмауы мүмкін екенін айтты. Мысалы, БРИКС және басқа да дамып келе жатқан экономикалардың өсуімен бірге, әлемнің қалған бөлігінде ережелерді бір ғана державаның тиімді түрде белгілеу мүмкіндігі азайды. 2011 жылдың соңында экономикалық либерализмнен алыстауға сәйкес келетін кейбір үрдістер болды, соның ішінде капиталға бақылау жасауды, макропруденциалды реттеуді және мемлекеттік капитализмді пайдалануға оралу үшін қабылданудың өсуі. Екінші жағынан, Қытай 2012 жылға дейін капитал есебін бірте-бірте босатып келеді, ал АҚШ-та «Шай партиясы» қозғалысы күшті саяси күш ретінде пайда болды, оның мүшелері 1840 жылдардағы классикалық либерализмнің шыңынан бері сақталған еркін нарықтың таза көрінісіне берілгендей көрінеді. 2011 жылы профессор Кевин Галлахер бұрынғы дәуірлерде болғандай, бір идеологиямен басқарудың орнына, жаңадан пайда болатын әлемдік тәртіпке «либерализмнің әртүрлі түрлері» әсер етеді деп ұсынды. Алайда, Джордж Монбиот 2013 жылы неолиберализм әлі де ықпалды идеология болып қала беретінін айтты. Эдвард Мансфилд пен Нита Рудраның пікірінше, цифрлық революция жаһандық жеткізу тізбектерін кеңейтуге, автоматтандыруға, дамыған елдердегі капиталды дамушы елдердегі еңбекпен байланыстыруға және көпұлттық корпорацияларды күшейтуге мүмкіндік бергендіктен кіріктірілген либерализмге нұқсан келтірді.

Mainstream scholars such as John Ruggie tend to see embedded liberalism as a compromise between the desire to retain as many as possible of the advantages from the previous era's free market system while also allowing states to have the autonomy to pursue interventionist and welfare based domestic policies. Anticipating the trilemma that would later be formulated as the impossible trinity, John Maynard Keynes and Harry Dexter White argued that freedom of movement for capital conflicted both with nation state's freedom to pursue economic policies based on their domestic circumstances and also with the semi fixed exchange rate system that was widely agreed to be important to maximise international trade in goods and services. As such, it was widely agreed that states would be free to enact capital controls, which would help them simultaneously maintain both fixed exchange rates and, if desired, expansionary domestic policies. During the 1950s and 1960s, embedded liberalism and Keynesian economics were so popular that conservative politicians found they had to largely adopt them if they were to have a chance of getting elected. This was especially the case in Britain and was called the post war consensus, with a similar though somewhat less Keynesian consensus existing elsewhere, including in the United States. Marxist scholars tend to broadly agree with the mainstream view, though they emphasise embedded liberalism as a compromise between class interests, rather than between different desirable yet partially incompatible objectives. David Harvey argues that at the end of World War II the primary objective was to develop an economic plan that would not lead to a repeat of the Great Depression during the 1930s. Harvey states:

Harvey notes that under this new system free trade was regulated "under a system of fixed exchange rates anchored by the US dollar's convertibility into gold at a fixed price. Fixed exchange rates were incompatible with free flows of capital". In 1960, Daniel Bell published The End of Ideology, where he celebrated what he anticipated to be an enduring change, with extreme free market thinking permanently relegated to the fringe. The 1970s were defined by an increased accumulation of capital, unemployment, inflation (or stagflation as it was dubbed) and a variety of fiscal crises. Harvey notes that by 1980 the latter group had emerged as the leader, advocating and creating a global economic system that would become known as neoliberalism. In Britain and the United States, domestic free market reforms were pursued most aggressively from about 1980–1985. Yet from a global perspective, the peak years of neoliberal influence were the 1990s. After the 1991 dissolution of the Soviet Union, there was an acceleration of the pace at which countries throughout the world chose or were coerced into implementing free market reforms. In 1992, political scientist Francis Fukuyama suggested that free market capitalism coupled with liberal democracy may be a stable end point in human social evolution in the End of History and the Last Man. As part of the 2008–2009 Keynesian resurgence, it briefly appeared that there might be a prospect of a return to embedded liberalism—there had been an upsurge in global collaboration by the world's policy makers, with several heads of state calling for a "New Bretton Woods". Yet by 2010, the short lived consensus for a return to Keynesian policy had fractured. Economic historian Robert Skidelsky suggested it was too soon to identify the characteristics of the new global economic order and it may be that no single order will emerge. For instance, with the rise of the BRICs and other emerging economies, there is less scope for a single power to effectively set the rules for the rest of the world. As of late 2011, there had been some trends consistent with a move away from economic liberalism, including a growing acceptance for a return to the use of capital controls, macroprudential regulation and state capitalism. On the other hand, China has been progressively liberating its capital account well into 2012 while in the United States the Tea Party movement emerged as a powerful political force, with members who appear to be committed to a purer vision of the free market than has existed since the peak of classical liberalism in the 1840s. In 2011, professor Kevin Gallagher suggested that rather than being largely governed by a single ideology as had been the case for the previous eras, the newly emerging global order is influenced by "varieties of liberalism". However, George Monbiot said in 2013 that neoliberalism remained an influential ideology. According to Edward Mansfield and Nita Rudra, the digital revolution has undermined embedded liberalism by facilitating a spread in global supply chains, facilitating automation, connecting capital in the developed world with labor in the developing world, and strengthening multinational corporations.