Эрнест Гудпастур: Американдық патолог және дәрігер өмірі мен еңбектері
Ernest William Goodpasture
Эрнест Гудпастур – американдық патолог, инфекциялық аурулар, вирустар мен рикетсияларды зерттеген. Жұмысы вакцина жасауға көмектесті, Гудпастур синдромын сипаттады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық патолог және дәрігер Эрнест Уильям Гудпастюр (17 қазан 1886 – 20 қыркүйек 1960) – американдық патолог және дәрігер. Гудпастюр жұқпалы аурулардың, паразиттік инфекциялардың, сондай-ақ рикетсиялық және вирустық инфекциялардың пайда болу механизмін ғылыми тұрғыдан түсінуге үлкен үлес қосты. Вандербильт университетіндегі әріптестерімен бірге ол тауық эмбриондарында және құнарлы жұмыртқаларда вирустар мен рикетсияларды өсіру әдістерін ойлап тапты. Бұл грипп, қызылша, шешек, сары қызба, тиф, таулы дақ қызбасы және басқа да ауруларға қарсы вакциналар жасауға жағдай жасады. Ол сонымен қатар Гудпастюр синдромын сипаттаған.
American pathologist and physician
Ernest William Goodpasture (October 17, 1886 – September 20, 1960) was an American pathologist and physician. Goodpasture advanced the scientific understanding of the pathogenesis of infectious diseases, parasitism, and a variety of rickettsial and viral infections. Together with colleagues at Vanderbilt University, he invented methods for growing viruses and rickettsiae in chicken embryos and fertilized chicken eggs. This enabled the development of vaccines against influenza, chicken pox, smallpox, yellow fever, typhus, Rocky mountain spotted fever, and other diseases. He also described Goodpasture syndrome.
Білім және кәсіби мансап
Гудпастур 1886 жылы Теннесси штатының Кларксвилл қаласында дүниеге келген. Ол 1908 жылы Вандербильт университетін бітіріп, «Б» бағасын алды. 1912 жылы Гудпастур Джонс Хопкинс медицина мектебін М.Д. дәрежесімен аяқтады. Онда профессорлар Уильям Х. Уэлч және Джордж Х. Уиппл басшылығымен ол патология бойынша Рокфеллер стипендиясын алды; ол 1912 жылдан 1915 жылға дейін осы лауазымда болды. Содан кейін Гудпастур Гарвард медицина мектебінің факультетіне қатысты, Петер Бент Бриггем ауруханасында патолог және Бостонда патологияның доценті болып жұмыс істеді. Ол сол кезде Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-теңіз күштерінде дәрігер болып қызмет ету үшін екі жылдық демалысқа шықты. 1919 жылы ол сол кездегі тұмау пандемиясын патологиялық тұрғыдан зерттеді. Осы зерттеу барысында ол инфекциядан кейін гемоптиз және жедел гломерулонефрит белгілерімен сипатталатын ерекше ауруға шалдыққан пациентті анықтады. Қазір Гудпастур синдромы деп аталатын бұл жағдай иммундық механизмдермен байланысты ауру ретінде танылған, ол өкпе альвеолаларының және гломерулалық капиллярлардың базалық мембраналарына байланысатын аутоантиденелердің салдарынан туындайды. 1921 жылы Гарвардтан кеткеннен кейін Гудпастур Манила қаласындағы Филиппин университетінің медицина факультетінде жұмыс істеді. 1922 жылдан 1924 жылға дейін ол Питтсбургте орналасқан Уильям Х. Сингер есімді зертханалардың директоры болды. 1924 жылы Гудпастур Вандербильт университетіне профессор және Патология кафедрасының меңгерушісі ретінде қайта шақырылды, себебі Медицина факультеті жақында қайта ұйымдастырылған болатын. Ол бұл лауазымды 1955 жылға дейін атқарды. Гудпастур 1945 жылдан 1950 жылға дейін Вандербильт университетінің Медицина факультетінің деканы қызметін де атқарды. 1955 жылы осы мекемеден зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол Вашингтондағы Қарулы Күштер Патология институтының (AFIP) директоры болып қызмет етуге шақырылды. Ол 1959 жылға дейін институттың ғылыми миссиясын қайта ұйымдастыруға және кеңейтуге көмектесті. Гудпастурдың ғылыми зерттеулері негізінен жұқпалы ауруларға қатысты болды. Ол герпес вирустарының жүйке жүйесі арқылы таралуын түсінуге, қызылша вирусын анықтауға, вирусқа қарсы вакциналарды жасауға, рикетсия, саңырауқұлақтар және адамдарға жұғатын протозойлық ауруларды зерттеуге үлес қосты. Ол маңызды жаңалықты ұсынды – микробтық инфекцияларды зерттеу және вакцина өндіру үшін тауық эмбрионын тәжірибелік модель ретінде пайдалану. Бұл әдіс вирустық ауруларға қарсы вакциналардың кең ауқымын әзірлеуге және өндіруге мүмкіндік берді. Гудпастур медицина студенттеріне, аспиранттарға және патология бойынша интерндерге берілген және шыдамды ұстаз болды.
Goodpasture was born in Clarksville, Tennessee, in 1886. He received his B. A. from Vanderbilt University in 1908. In 1912, Goodpasture graduated from Johns Hopkins School of Medicine with an M. D. degree. There, under professors William H. Welch and George H. Whipple, he was subsequently appointed a Rockefeller Fellow in pathology; he held this position from 1912 to 1915. Thereafter, Goodpasture joined the faculty of Harvard Medical School, as an attending pathologist at the Peter Bent Brigham Hospital and assistant professor of pathology in Boston. During that time, Goodpasture took a two year leave of absence to serve during World War I as a medical officer in the United States Navy. In 1919, he undertook a pathological study of the then ongoing influenza pandemic. In doing so, he identified a patient whose infection was followed by a peculiar illness that featured hemoptysis and acute glomerulonephritis. That condition, now known as Goodpasture syndrome, is currently recognized as an immunologically mediated disease caused by autoantibodies that bind to pulmonary alveolar, as well as glomerular capillary, basement membranes. After leaving Harvard in 1921, Goodpasture worked at the University of the Philippines College of Medicine in Manila. From 1922 to 1924, he was the director of William H. Singer Memorial Laboratories, located in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1924, Goodpasture was invited to return to Vanderbilt as professor and chairman of the Department of Pathology, the School of Medicine having been recently reorganized. He accepted, and held that position until 1955. Goodpasture also was the Dean of the Vanderbilt University School of Medicine from 1945 to 1950. After retirement from the latter institution in 1955, he was invited to serve as director of the Armed Forces Institute of Pathology (AFIP) in Washington, D. C. He did so through 1959, helping to reorganize and expand the institute's scientific mission. Goodpasture's scientific research principally concerned infectious diseases. He contributed to understanding the neural spread of herpes viruses, identification of the mumps virus, development of antiviral vaccines, and studies of rickettsial, fungal, and protozoan human diseases. In a major advance, he introduced the chicken embryo as an experimental host for investigation of microbial infections and for production of vaccines. This technique made possible the development and production of a wide range of vaccines against viral diseases. Goodpasture was a dedicated and patient teacher for medical students, graduate students, and house officers in pathology.
Марапаттар
Гудпастур өмірі бойында бірнеше беделді ғылыми наградалар алды. Оларға Х.Т. Рикеттс сыйлығы, Кобер медалі, Ұлттық ғылым академиясының Коваленко медалі және Америка патологтар қауымдастығының алтын басты таяқшасы кірді. Ол Рокфеллер қорының, Ұлттық ғылым академиясының, Америка философиялық қоғамының, Вандербильт университетінің қамқоршылар кеңесінің, Атом энергиясы комиссиясының биология және медицина жөніндегі консультативтік комитетінің және Ұлттық зерттеулер кеңесінің құрамында болды. Гудпастур Йель университетінен, Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінен, Чикаго университетінен және Тулан университетінен құрметті доктор дәрежесін алды.
Goodpasture received several prestigious scientific awards during his career. They included the H. T. Ricketts Award, the Kober Medal, the Kovalenko Medal of the National Academy of Sciences, and the Gold Headed Cane Award from the American Association of Pathologists. He was on the boards of the Rockefeller Foundation, the National Academy of Science, the American Philosophical Society, the Trustees of Vanderbilt University, the Advisory Committee on Biology and Medicine of the Atomic Energy Commission, and the National Research Council. Goodpasture received honorary doctorates from Yale University, Washington University in St. Louis, the University of Chicago, and Tulane University.
Өлім
AFIP-тен зейнетке шыққаннан кейін Гудпастер Нэшвиллге оралды. 1960 жылдың қыркүйегінде ол жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды.
After retirement from the AFIP, Goodpasture returned to Nashville. He died suddenly from a heart attack in September 1960.