Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Говард Уайл Скемптон – ағылшын композиторы, пианист және аккордеоншы. 1967 жылдың 31 қазанында дүниеге келген. 1960 жылдардың соңынан бастап, Scratch Orchestra ұйымдастыруға көмектескеннен бері ол ағылшын эксперименталды музыка мектебімен байланысты. Скемптонның шығармалары материалдарды ең қажеттісіне дейін таңдау, формалық дамудың болмауы және мелодияға баса назар аудару сипатталады. Музыкатанушы Герман Кристоф Мюллер Скемптонның музыкасын «консонанстың азаттығы» деп сипаттаған.
English composer, pianist, and accordionist
Howard While Skempton (born 31 October 1947) is an English composer, pianist, and accordionist. Since the late 1960s, when he helped to organise the Scratch Orchestra, he has been associated with the English school of experimental music. Skempton's work is characterised by stripped down, essentials only choice of materials, absence of formal development and a strong emphasis on melody. The musicologist Hermann Christoph Müller has described Skempton's music as "the emancipation of the consonance".
Өмір
Скемптон Честер қаласында дүниеге келді және Биркенхед мектебінде және Элинг техникалық колледжінде оқыды. Ол 1967 жылдан бұрын композиция жазуды бастады, бірақ сол жылы Лондонға көшіп, Корнелиус Кардюден композициядан жеке сабақтар ала бастады. 1968 жылы Скемптон Морли колледжінде Кардьюдың эксперименталды музыка класына қосылды, ал 1969 жылдың көктемінде Кардью, Скемптон және Майкл Парсонс Scratch Orchestra ұйымдастырды. Ашық мүшелікке ие болған бұл ансамбль, Ла Монте Янг, Джон Кейдж және Терри Райли сияқты композиторлардың, сондай-ақ оркестр мүшелерінің эксперименталды заманауи музыкасын орындауға арналған еді. Скемптонның ерте туындыларының бірі – «Барабан №1» (1969) Scratch Orchestra репертуарындағы «ең пайдалы және қанағаттанарлық» шығармалардың біріне айналды. Scratch Orchestra арқылы Скемптон көптеген композиторлар мен орындаушылармен, оның ішінде Кристофер Хоббс, Джон Уайт, түрлі Systems суретшілерімен және пианист Джон Тилберимен танысты. Дегенмен, 1970-ші жылдардың басында Scratch Orchestra-ның саясилануы кезінде шиеленіс туды, ол кезде Кардью және басқа да маңызды мүшелер ансамбльді маоистік бағытта итермеледі. Скемптон, Хоббс, Парсонс, Уайт және тағы басқалар осы саяси бағытпен байланысты болудан бас тартты, ал оркестрдің тарауы (Парсонстың сөзімен) «оның «саяси» және «эксперименталды» фракциялары арасындағы бөлінумен» бірге жүрді. 1971 жылдан бері Скемптон музыка редакторы, орындаушы (өзінің композицияларын фортепиано мен аккордеонда) және мұғалім болып жұмыс істеп келеді. 1974 жылы Скемптон мен Майкл Парсонс өзінің туындыларын орындау үшін дуэт құрды. 1991 жылдың соңында жазылған оркестрлік «Ленто» Скемптонның ең танымал шығармаларының біріне айналды. 1990-шы жылдары оның шығармаларының маңызды жазбалары жарық көрді, мысалы, оның ескі досы және бұрынғы Scratch Orchestra әріптесі Джон Тилбери жазған фортепиано музыкасының дискісі 1996 жылы Sony Classical-та шықты, ал «Surface Tension» – Mode Records-та жарық көрген түрлі туындылардың жазбасы. Скемптон 2005 жылы «Тендрилл» (2004) атты струнный квартеті үшін Корольдік филармониялық қоғамның музыкалық сыйлығының «Камералық масштабты композиция» номинациясында жеңіске жетті.
Skempton was born in Chester and studied at Birkenhead School and Ealing Technical College. He started composing before 1967, but that year he moved to London and began taking private lessons in composition from Cornelius Cardew. In 1968 Skempton joined Cardew's experimental music class at Morley College, where in spring 1969 Cardew, Skempton and Michael Parsons organised the Scratch Orchestra. This ensemble, which had open membership, was dedicated to performing experimental contemporary music by composers such as La Monte Young, John Cage and Terry Riley, as well as by members of the orchestra itself. One of Skempton's early works, Drum No. 1 (1969), became one of the "most useful and satisfying" pieces in the repertory of the Scratch Orchestra. Through the Scratch Orchestra Skempton met numerous composers and performers, including Christopher Hobbs, John White and various Systems artists, and the pianist John Tilbury. However, tensions arose during the politicising of the Scratch Orchestra in the early 1970s, when Cardew and a number of other important members pushed the ensemble in a Maoist direction. Skempton, Hobbs, Parsons, White and many others refused to be associated with this political line, and the break up of the Orchestra was accompanied by (in Parsons's words) "a split between its 'political' and 'experimental' factions". Since 1971 Skempton has been working as a music editor, performer (of his own compositions, on piano and accordion), and teacher. In 1974 Skempton and Michael Parsons formed a duo to perform their own works. Lento, an orchestral work composed in late 1991, became one of Skempton's most widely recognised pieces. In the 1990s important recordings of his works started appearing, such as a disc of piano music recorded by his old friend and former Scratch Orchestra colleague John Tilbury, released on Sony Classical in 1996, and Surface Tension, a recording of miscellaneous works released on Mode Records. Skempton was the winner in the Chamber Scale Composition category at the Royal Philharmonic Society Music Awards in 2005 for his string quartet Tendrils (2004).
Шығармалары
Скемптон стилі дыбыс сапасына және құралдарды үнемдеуге, дәстүрлі мағынадағы дамудың болмауына және дыбыстыққа назар аударумен сипатталады. Композициялық әдістері айқын түрде эксперименталды болғанымен, мысалы, алеаторлық әдістерді қамтиды, көптеген шығармаларында мелодияға ерекше мән беріледі. "Драм №1" (1969) атты тағы бір ерте шығармасы, Scratch Orchestra үшін жазылған, орындаушыларға арналған бірнеше жазбаша нұсқаулардан тұрады және Ла Монте Янгтың ұқсас орындалған туындыларынан шабыттандырылған, ал Кардью оның музыкасын 1960 жылдардың соңында ынтамен таратып жүрді. "Май Полы" (1971) оркестрге арналған шығармасы, кездейсоқ ретпен құралған аккордтар тізбегінен тұрады. Әр орындаушы аккордтың бір нотасын таңдайды және сол нотаны қашан ойнау керектігін өзі шешеді. Таңдау неғұрлым кеш болса, тембр соғұрлым жұмсақ болады. Скемптон кейінірек мұндай шығармаларды "материалды қозғалыссыз дыбыс ретінде ұсынатын" "пейзаждар" деп атады. Басқа ерте туындыларының ішінде Скемптон кейінірек сирек қолданған таспаға арналған екі шығарма бар: "Indian Summer" (1969) және "Drum No. 3" (1971). 1970-ші жылдардың басында статикалық, абстрактілі шығармалардан ритмикалық және гармониялық құрылымдары анықталған шығармаларға баяу ауысу байқалды, бірақ Скемптон қолданған әдістер мен формалар дәстүрлі болмады. Мысалы, "Quavers" фортепианолық шығармалар сериясында (1973–75) музыка тек қайталама аккордтардан тұрады, олардың арасында үзіліс жоқ. "Пейзаждардан" басқа, композитор "мелодиялар" және "хоралдар" деп атаған тағы екі санат пайда болды. "Мелодиялар" – бұл қарапайым сүйемелдеумен (мысалы, фортепианоға арналған "Saltaire Melody", 1977) немесе кеңістікте тоқтап тұрған (кейінгі туындылар, мысалы, фортепианоға арналған "Trace", 1980 және флейтаға арналған "Bagatelle", 1985) жеке мелодиялық желілер. "Хоралдар" – материалды негізінен (немесе толығымен) аккордтар арқылы ұсынатын шығармалар. Мысалы, фортепианоға арналған "Postlude" (1978), "Eirenicon 3" (1978) фортепианоға арналған шығармасына қарама-қарсы, ол "пейзаж" болып табылады. 1970-ші жылдары Скемптон камералық шығармалар жаза бастады, бірақ олар көбінесе екі орындаушыға арналған, өйткені оларды Скемптон мен Майкл Парсонс дуэті орындау үшін жазған. Бұл шығармалардың ішінде мүйіздік дуэттер, екі барабанға арналған шығармалар және фортепиано мен ағаш блоктарға арналған дуэттер бар. Соңында, 1970-ші жылдары Скемптон аккордеон ойнай бастады және осы аспапқа арналған шығармалар жаза бастады. 1980 жылы Скемптон оркестрге арналған алғашқы ірі шығармасын – "Хоралды" жазды. Оны Мерсисайд жастар оркестрі тапсырыс еткен. Композитор оны "бұрынғы жұмысыммен бірдей, бірақ оркестрлік масштабта" деп сипаттады. Шығарма "Postlude" және ұқсас туындылар сияқты "хоралдық" болғанымен, 1980-ші жылдары Скемптонның ауқымы кеңейіп, "The Durham Strike" (1985) сияқты туындыларға әкелді, ол бұрынғы фортепианолық шығармаларынан ұзын фортепианолық вариациялар жиынтығы, "Images" (1989) – теледокументалды фильмге арналған фортепианолық шығармалардың үлкен циклы және бұрын қолданылғаннан үлкен күштерге арналған камералық шығармалар пайда болды. Скемптонның алғашқы үлкен жетістігі 1991 жылы композитор үшін үлкен аудиторияға ие болған оркестрлік шығармасы "Lento" (1990) премьерасымен болды.
Skempton's style is characterised by a concentration on quality of sound and economy of means, absence of development in the conventional sense, and concentration on sonority. Although the compositional methods are clearly experimental, involving, for example, aleatory methods, there is a marked emphasis on the melody in many pieces. Another early piece, Drum No. 1 (1969), composed for the Scratch Orchestra, consists of just a few written instructions to the performers and is clearly inspired by similarly realised works by La Monte Young, whose music Cardew was enthusiastically propagating in the late 1960s. The score of May Pole (1971), a piece for orchestra, consists of a chance determined sequence of chords. Each performer chooses a note from a chord, and chooses the moment when to play that note. The later the choice, the softer the dynamics. Skempton later called such pieces "landscapes" that "simply project the material as sound, without momentum." Other early works include two pieces for tape, a medium Skempton rarely used later: Indian Summer (1969) and Drum No. 3 (1971). The early 1970s saw a slow shift from static, abstract pieces to pieces with more clearly defined rhythmic and harmonic structures, although the methods and forms Skempton used remained unorthodox. For instance, in the series of Quavers piano pieces (1973–75) the music consists solely of repeated chords with no pauses between them. In addition to "landscapes" two other categories appeared, dubbed "melodies" and "chorales" by the composer. The "melodies" are single melodic lines either with simple accompaniment (Saltaire Melody, for piano (1977)) or suspended in space (later works such as Trace for piano (1980) and Bagatelle for flute (1985)). "Chorales" are works where material is presented primarily (or solely) using chords. An example is Postlude (1978), for piano, in contradistinction to Eirenicon 3 (1978), also for piano, which is a "landscape". It was also in the 1970s that Skempton started composing chamber works, although these were almost always for two performers, since they were written to be performed by the duo of Skempton himself and Michael Parsons. These pieces included a number of horn duos, pieces for two drums, and a duet for piano and woodblocks. Finally, in the 1970s Skempton started playing accordion and composing for this instrument. In 1980 Skempton composed Chorales, his first major work for orchestra. It was commissioned by the Merseyside Youth Orchestra. The composer described it as "essentially the same as what I was doing before, but on an orchestral scale". Although the work is clearly a "chorale" in the sense Postlude and similar pieces are, during the 1980s Skempton's range expanded greatly, leading to works such as The Durham Strike (1985), which is a set of piano variations that is longer than any of the previous piano pieces, Images (1989), a large cycle of piano works for a TV documentary, and chamber works scored for larger forces than those used previously. Skempton's first major success came in 1991 with the premiere of Lento (1990), an orchestral piece that gained a larger audience for the composer.
Анықтамалар және қосымша оқу
Хилл, Питер. 1984 жыл. "Термалдарда серуендеу: Говард Скемптонның фортепиано музыкасы". Tempo, жаңа серия, № 148:8–11. Макдональд, Каллум. 1996 жыл. "Скемптон: Жарайсың, Корнелиус (және 43 басқа фортепианолық шығарма). Джон Тилбери (фортепиано). Sony SK 66482 / Sorabji: Гулистан. Чарльз Хопкинс (фортепиано). Altarus AIR CD 9036 / Симпсон: Пианино сонатасы; Хайдн тақырыбындағы вариациялар мен финал; Майкл Типпет, Оның құпиясы; Бетховен тақырыбындағы вариациялар мен финал. Реймонд Кларк (фортепиано). Hyperion CDA66827 / Schnabel: 7 бөлімді фортепианолық шығарма; Пианино сонатасы. Бенедикт Колен (фортепиано). Auvidis Montaigne M0782053". Tempo, жаңа серия, № 197 (шілде): 47–49. Мюллер, Херман Кристоф. 1998 жыл. "Консонанстың эмансипациясы: Говард Скемптонның оркестрлік шығармасы Lento". MusikTexte, № 75 (тамыз): 77–81. Пейс, Иан. 1997 жыл. "Архетиптік тәжірибелер". The Musical Times 138, № 1856 (қазан): 9–14. Парсонс, Майкл. 1980 жыл. "Говард Скемптонның музыкасы". Contact, № 21:12–16. Парсонс, Майкл. 1987 жыл. "Говард Скемптон: Хорлар, пейзаждар және мелодиялар". Contact, № 30:16–29. Поттер, Кит. 1991 жыл. "Говард Скемптон: Эксперименттен кейінгі 'қозғалыс' үшін кейбір анықтамалар". The Musical Times 132, № 1777 (наурыз): 126–30.
Hill, Peter. 1984. "Riding the Thermals: Howard Skempton's Piano Music". Tempo, new series, no. 148:8–11. MacDonald, Calum. 1996. "Skempton: Well, Well, Cornelius (and 43 other Piano Pieces). John Tilbury (pno). Sony SK 66482 / Sorabji: Gulistan. Charles Hopkins (pno). Altarus AIR CD 9036 / Simpson: Piano Sonata; Variations and Finale on a Theme of Haydn; Michael Tippett, His Mystery; Variations and Finale on a Theme of Beethoven. Raymond Clarke (pno). Hyperion CDA66827 / Schnabel: Piano Piece in 7 Movements; Piano Sonata. Benedikt Kohlen (pno). Auvidis Montaigne M0782053". Tempo, new series, no. 197 (July): 47–49. Müller, Hermann Christoph. 1998. "Emanzipation der Konsonanz: Howard Skemptons Orchesterstück Lento". MusikTexte, no. 75 (August): 77–81. Pace, Ian. 1997. "Archetypal Experiments". The Musical Times 138, no. 1856 (October): 9–14. Parsons, Michael. 1980. "The Music of Howard Skempton". Contact, issue 21:12–16. Parsons, Michael. 1987. "Howard Skempton: Chorales, Landscapes and Melodies". Contact, issue 30:16–29. Potter, Keith. 1991. "Howard Skempton: Some Clues for a Post Experimental 'Movement'". The Musical Times 132, no 1777 (March): 126–30.