Уильям "Суиш" Николсон: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы
Bill Nicholson (baseball)
Уильям Николсон (1914-1996) – америкалық бейсболшы, Чикаго Кабс және Филадельфия Филлис командаларында өнер көрсеткен. Бейсбол тарихындағы сирек оқиғаның авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Бек "Свиш" Николсон (11 желтоқсан 1914 - 8 наурыз 1996) – американдық бейсболшы (1914-1996).
American baseball player (1914 1996)
Майор Лигасы бейсболында оң жақтағы қорғаушы ретінде Филадельфия Атлетикасы (1936), Чикаго Кабс (1939–1948) және Филадельфия Филлис (1949–1953) командаларында ойнаған. Мэриленд штатының Честертаун қаласында туып, Вашингтон колледжінде оқыған. Сол қолымен соққы беретін және оң қолымен лақтыратын. Николсонға бір рет базада барлық ойыншылар тұрғанда қасақана доп беруге рұқсат етілген. Ірі лига тарихында мұны жасаған жеті ойыншының бірі ретінде тіркелген. Басқалары – Абнер Далримпл (1881), Нэп Ладжои (1901), Дел Биссонет (1928), Барри Бондс (1998), Джош Хамильтон (2008) және Кори Сигер (2022).
William Beck "Swish" Nicholson (December 11, 1914 – March 8, 1996) was an American right fielder in Major League Baseball who played for the Philadelphia Athletics (1936), Chicago Cubs (1939–1948) and Philadelphia Phillies (1949–1953). A native of Chestertown, Maryland, where he attended Washington College, he batted left handed and threw right handed. In , Nicholson received an intentional walk with the bases loaded. He is listed as one of only seven players in major league history to do it. The others are Abner Dalrymple (1881), Nap Lajoie (1901), Del Bissonette (1928), Barry Bonds (1998), Josh Hamilton (2008), and Corey Seager (2022).
Мансап
16 жылдық мансабында Николсон 1677 ойында .268 орташа ұрыс көрсеткішімен 235 хоум-ран соғып, 948 рет ұпай әкелді. 6 футка биік және 205 фунт салмақтағы ол тарелкадағы қарсыластары үшін қауіпті тұлға болды. Әрбір тастауды күте отырып, ол нысаналы жаттығулар жасап, әрқайсысын допқа бағытталған найзағаймен аяқтайтын, сосын бірнеше секундқа сондай күйде тұратын. Әр жаттығудан кейін жанкүйерлер "Swish" деп шулап жіберетін. Күшті соққысымен белгілі болғандықтан, ол "Swish" деп аталды, бірақ көбінесе допты өткізіп жіберетін. Николсон екі рет Ұлттық лигада хоум-рандар мен ұпайлар бойынша көшбасшы болды. 1936 жылы ол қысқа ғана уақытқа "Филадельфия Атлетикс" командасы үшін Америка лигасында ойнады, содан кейін 1939 жылы "Чикаго Кабс" командасына қосылғанға дейін екі жыл кіші лигаларда өтті. Николсон 1940 жылы "Кабс" командасының тұрақты ойыншысы болды. Оның ең табысты маусымы 1943 жылы болды, ол .309 орташа ұрыс көрсеткішімен лигадағы ең көп – 29 хоум-ран соғып, 128 ұпай әкелді. Ол NL MVP сыйлығы үшін дауыс беруде Стэн Музиал мен Уокер Куперден кейін үшінші орынды иеленді. 1944 жылы Николсон көрсеткіші .287-ге төмендеді, бірақ ол үшінші рет NL-да хоум-рандар (33) және ұпайлар (122) бойынша көшбасшы болды, сондай-ақ ұпайлар (116) және жалпы базалар (317) бойынша да жеңіске жетті. Сол маусымда, 23 шілдеде "Поло Граундс" стадионындағы екі ойындық серияда қатарынан төрт хоум-ран соққаннан кейін, ол екінші ойынның сегізінші иннингінде базалар толы болғанда қасақана тастауға ұшырады. Бұл бір ұпай әкелді, бірақ "Кабс" енді гол соға алмады, ал "Гиганттар" ойынды 12–10 есебімен жеңіске жеткізді. Сол кезде ол Марти Марионнан бір дауыс қана кеміп, MVP атағынан қағылды. Николсон "Кабс" командасының 1945 жылғы чемпиондыққа ие болуына көмектессе де, нашар көру қабілеті өнімділігінің төмендеуіне әкелді. Тұрақты маусымда ол тек .243 орташа ұрыс көрсеткішімен 13 хоум-ран соғып, 88 ұпай әкелді, ал "Чикаго" командасы "Детройт Тайгерс" командасына өткізілген әлем чемпионатына қатысқанда .214 орташа ұрыс көрсеткішімен сегіз ұпай ғана әкелді. Жеті ойындық әлем чемпионатына соққан сегіз ұпай – рекордтық көрсеткіш. 1949 жылы Николсон "Филадельфия Филлис" командасына ауыстырылды, онда ол жартылай уақыт ойнайтын ойыншы және жиі резервке шақырылатын ойыншы болды. Келесі маусымда, әлсіреп, салмақ жоғалтқаннан кейін, Николсонның диабетке шалдыққандығы белгілі болды. Ол "Whiz Kids" командаластарымен бірге "Янкилерге" қарсы әлем чемпионатына қатыса алмады. Екі рет ойнауға ең қиын ойыншы ретінде танылған Николсон 90.7 соққыдан кейін ғана екі рет ойнауға түсті. Ол мансабын 1953 жылы сегіз резервке шақырылған хоум-ранмен аяқтады. Билл Николсон 81 жасында Мэриленд штатының Честертаун қаласында қайтыс болды.
In a 16 year career, Nicholson posted a .268 batting average with 235 home runs and 948 run batted in in 1677 games. At 6 feet tall and 205 pounds, he was an imposing figure at the plate. While awaiting each pitch, he would loosen up with determined practice swings, ending each with his bat aimed at the pitcher, and holding that pose for several seconds. With each practice swing, the fans would chant "Swish." Nicknamed "Swish" because of his mighty swing, which often missed the ball, Nicholson twice led the National League in home runs and runs batted in. He played briefly in the American League for the Philadelphia Athletics in 1936, then spent two years in the minors before joining the Chicago Cubs in 1939. Nicholson became a regular with the Cubs in 1940. His most productive season came in 1943, when he hit .309 with a league leading 29 home runs and 128 runs batted in. He finished third in the NL MVP Award vote behind Stan Musial and Walker Cooper. In 1944, Nicholson slipped to .287, but he again led the NL in home runs (33) and runs batted in (122), as well as runs (116) and total bases (317). In the same season, after hitting four consecutive homers in a July 23 doubleheader at the Polo Grounds, he came to bat with the bases loaded in the eighth inning of the second game, and was intentionally walked. Obviously, that forced in a run, but the Cubs could not score again and the Giants won the game, 12–10. This time, he lost the MVP honors by one vote to Marty Marion. Although Nicholson helped the Cubs to the 1945 pennant, his failing eyesight resulted in a slip in production. He hit only .243 with 13 home runs and 88 runs batted in during the regular season, and batted just .214 with eight runs batted in during Chicago's seven game loss to the Detroit Tigers in the World Series. The eight RBIs was the record for a 7 game World Series. In 1949, Nicholson was traded to the Philadelphia Phillies, where he became a part time player and frequent pinch hitter. The next season, after he became weak and lost weight, it was disclosed that Nicholson was diabetic. He was unable to play in the World Series with his "Whiz Kids" teammates against the Yankees. Well respected as one of the toughest men to double up, Nicholson hit into double plays only once every 90.7 at bats. He finished his career in 1953 with eight pinch homers. Bill Nicholson died in Chestertown, Maryland, aged 81.