Антарктидадағы АҚШ әскери операциялары

Кіріспе

Антарктидадағы АҚШ операциялары

"Deep Freeze" операциясы (OpDFrz немесе ODF) – Антарктидаға АҚШ-тың бірқатар миссияларының кодолық атауы. Бұл операция 1955–56 жылдарғы "Deep Freeze I операциясымен" басталды, одан кейін "Deep Freeze II операциясы", "Deep Freeze III операциясы" және т.б. жүргізілді. (Адмирал Ричард Бёрд "Deep Freeze" ұсынғанға дейін бастапқы операция өтті). Осы күннен бері Антарктидада АҚШ үздіріспей қалып келгендігі ескерілгенде, "Deep Freeze операциясы" осы континенттегі АҚШ операцияларын білдіретін жалпы терминге айналды, әсіресе АҚШ әскерлері координациялайтын АҚШ Антарктидалық базаларын жабдықтап, қамтамасыз ету жөніндегі тұрақты миссиялар үшін. 199-шы топ бұл операцияға қатысты.

Халықаралық геофизикалық жылға дейін

АҚШ Теңіз күштері Антарктиданы зерттеу тарихына ие болған. 1839 жылы капитан Чарльз Уилкс Антарктика суларына алғашқы американдық теңіз экспедициясын жетекшілік етті. 1929 жылы адмирал Ричард Э. Бёрд Кіші Америка I-де теңіз базасын құрып, құрлықтың ішкі аймақтарын зерттеу экспедициясын ұйымдастырды және Оңтүстік полюс үстінен алғашқы ұшуды жүзеге асырды. 1934-1935 жылдары екінші Бёрд экспедициясы құрлықтың ішкі жағында одан да әрі зерттеулер жүргізіп, қыстау жасады. 1940 жылы үшінші Бёрд экспедициясы Росс теңізінің картасын жасады. Бёрд 1946-1947 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Теңіз күштерінің "Жоғарғы секіру" операциясында маңызды рөл атқарды, ол Антарктиканың көп бөлігін картаға түсірді. 1948 жылы командир Финн Ронне 1,1 миллион шаршы километрден астам аумақты әуеден суретке түсірген экспедицияға жетекшілік етті. 1954-1955 жылдары "Атка" мұзжары болашақ қону алаңдарын және шығанақтарды іздеу мақсатымен барды.

Кейінгі дамуы

Deep Freeze операциясы "Deep Freeze II" операциясы және т.б. 1960 жылы бесінші миссия жылы кодтық атаулар жылға негізделе бастады (мысалы, "Операция Deep Freeze 60"). Жағалау күзеті кейде қатысты; басқаларының ішінде USCGC Northwind, USCGC Polar Sea және USCGC Glacier миссияны қолдады. Әскери-теңіз күштерінің Антарктикадағы даму эскадрильясы 1975 жылдан бері Гренландияға және арктикалық кешендегі Уильямс-филдке ғылыми және әскери миссияларды ұшырып келді. 109-шы жұмыс істейтін шаңғымен жабдықталған LC 130 1988 жылдан бері Антарктидаға Ұлттық ғылым қорының қолдау миссиясын ұшырып келді. Әскери-теңіз күштерінің Антарктидадағы қолбасшылығының ресми атауы - US Naval Support Force Antarctica, (NSFA) Terminal Operations. 1996 жылдың басында АҚШ Ұлттық гвардиясы Нью-Йорк штатының Скотия қаласындағы Шенектади округі әуежайындағы 109-шы әуе көлігі бригадасының 1999 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінен бүкіл миссияны қабылдауы жоспарланғанын жариялады. Антарктикадағы операцияға Ұлттық ғылым қоры толық қаржыландыруды жүзеге асырады. 109-шы бөлім осы операцияны қолдау үшін шамамен 235 штаттан тыс қызметкерді қосуды күтті. Әскери-теңіз күштерінің басшылығын Ұлттық гвардияға ауыстыру шешімі суық соғыстан кейінгі бюджеттік қысқартуларға байланысты шығындарды үнемдеу шараларының бірі болды. Ұлттық гвардияның миссияны басқаруға кірісу мүмкіндігі 1988 жылы пайда болды. 109-шы әуе көлігі бөлімшесі Гренландияда қолданатын қашықтықтан ерте ескерту желісінің (DEW) бір радарлық орны бірден жабылатыны туралы хабардар болды. Басқа сайттар көп ұзамай соңынан ермек, ал 109-шы негізінен жұмыс істемейтін, өйткені оның негізгі миссиясы аяқталды. Бөлім Ұлттық ғылым қорының Антарктидадағы LC 130 операцияларын бейресми түрде бақылап отырды. Ұшақ паркінің ескіруіне және деполық жөндеудің ұзақ мерзіміне байланысты, АҚШ Әскери-теңіз күштері 109-шы әуе бөлімінен екі жыл бойы жедел іздеу және құтқару (SAR) қызметін шектеуге рұқсат сұрады. Ол кезде ол миссияны өз мойнына алу туралы ойламаған. 109-шы әуе кемесінің Антарктидаға жедел-іздестіру жұмыстарын күту үшін ұшырылуы пайдасыз деп санады, сондықтан ол Әскери-теңіз күштерінің Оңтүстік полюске жүк тасымалдауға көмектесе алатынын сұрады. Әскери-теңіз күштері әуе күзетінің процедуралары мен жүк конфигурацияларынан өзгеше болғандықтан, алдымен қарсылық көрсетті, бірақ ақырында келісті. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің және Ұлттық әуе күзетінің C 130-тарының негізгі миссиясы Ұлттық ғылым қорының Оңтүстік полюс станциясына отын мен жабдықтарды әуе көлігімен жеткізу болды, осылайша оның қызметкерлері ақпаннан қазанға дейін созылған ұзақ Антарктида қысының оқшаулануынан аман қалуы мүмкін болды. Бұл идеяны зерттеу үшін 1990 жылы Ұлттық әуе күзетінің жұмыс тобы құрылды. Келесі жылы Ұлттық әуе күзетінің, Әуе штабының және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің арасында диалог басталды. Басқа да мәселелермен қатар, әуе күзетшілеріне әуе штабын халықаралық шарттарға сәйкес соғысу аймағы деп жарияланбаған әлемнің бір аймағына ұзақ мерзімді ресурстарды жұмсауды уәде етуге көндіру қиын болды. Әуе күзетшілері Гренландия мен Арктикада әскери операцияларды қолдайды (оның ішінде құпия АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операцияларын) 1970-ші жылдардың ортасынан бастап 109-шы әуе көлігі қанатының шаңғымен жабдықталған C 130-тарымен. Ол АҚШ Әуе күштері штабын екі поляр аймаққа тез және сенімді әуе қатынасын қамтамасыз ету мүмкіндігін тастау елдің мүддесіне жатпайтынына сендірді. 1993 жылдың наурыз айында АҚШ Әскери-теңіз күштері Ұлттық ғылым қорының, Ұлттық әуе күзетінің және басқа да мүдделі тараптардың өкілдерімен екі күндік семинар өткізді. Ұлттық гвардия бюросының әуе дирекциясы 1993 жылы операциялардың тұжырымдамасының жобасын дайындады. 1996 жылдың ақпан айында Deep Freeze операциясы миссиясын және АҚШ Қорғаныс министрлігіне қарасты барлық LC 130H ұшақтарын Ұлттық әуе гвардиясына беру туралы келісім жасалды. 1996 жылдың қыркүйегінде 109-шы әуе көлігі бригадасының жоғары офицерлері Ұлттық гвардия бюросына операциялар туралы түсінік берді және Deep Freeze операциясын жүзеге асыру үшін дайындықтың жай-күйі туралы баяндады. Олар әзірлеген ауысу жоспарына сәйкес, Әуе ұлттық гвардиясы 1996 жылдың қазан айынан 1997 жылдың наурызына дейінгі АҚШ-тың Антарктика бағдарламасының жұмыс істеу маусымында АҚШ-тың Әскери-теңіз күшін күшейтуді жалғастыратын болды. 1997 жылдың қазан айынан 1998 жылдың наурызына дейінгі маусымның соңында әуе ұлттық гвардиясы бағдарламаның командалығын өз мойнына алады. Өтпелі бағдарламаның үшінші жылында (1998 жылдың қазанынан 1999 жылдың наурызына дейін) АҚШ Әскери-теңіз күштері ANG-ны күшейтеді, ал келесі жылы ол толығымен бағдарламаны өз мойнына алады. Театрде жеті LC 130 болады. Олар Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласындағы Крайстчерч халықаралық әуежайынан Антарктидадағы Мак-Мердо станциясына қадам басады. Deep Freeze операциясын қолдау үшін арнайы тағайындалған әскери қызметшілер, техниктер және белсенді гвардия резервістерінің барлығы миссияға қатысады. Толығымен Әуе ұлттық гвардиясына ауысқаннан кейін 109-шы әуе көлігі бригадасының құрамында он LC 130 болады. Бұл бөлімде ұшақтың қызметіндегі төрт LC 130 ұшағын жаңарту, сондай-ақ үш жаңа ұшақ және АҚШ Әскери-теңіз күштерінен ауыстырылатын үш ұшақ кіреді. 109-шы әуе көлігі бригадасының қолында операцияны біріктіруден болатын үнемдеулер 5 миллион АҚШ долларынан 15 миллион АҚШ долларына дейін жетеді деп есептеді. Әуе күзетіне бақылауды толық ауыстыру 1996 жылдың наурыз айында басталды. 1999 жылға қарай АҚШ Әскери-теңіз күштері Антарктикадағы әскери қолдау операцияларын АҚШ Әуе күштеріне және оның подрядшысы Raytheon Polar Services-ке берді. Deep Freeze операциясын АҚШ Әуе күштері және Әуе ұлттық гвардиясының мүшелері, Мэриленд штатындағы Эндрюс әуе базасында орналасқан Әуе ұлттық гвардиясының дайындық орталығына (ANGRC) тікелей бағынышты және операциялық тұрғыдан Гонолулудегі АҚШ Тынық мұхиты қолбасшылығына (USPACOM) бағынышты Air National Guard Detachment 13 басқарды. 2005 жылы таратылған кезде бөлімде штаттан тыс офицер (командир) және төрт штаттан тыс офицер (логистика, байланыс, қауіпсіздік күштері және ақпаратты басқару) болды, олар жыл бойы Жаңа Зеландияда қалды. Оперативтік басқару қазіргі кезде USPACOM құрамындағы 13-ші әуе күштерінің командиріне тиесілі. 2005 жылы Қорғаныс министрінің кеңсесі арқылы АҚШ Тынық мұхиты қолбасшысы Антарктикадағы қолдау күштеріне, Deep Freeze операциясына қолдау көрсетуге тағайындалды. CDRUSPACOM бұл бірлескен операцияны Тынық мұхиты әуе күштерінің командиріне жүктеді, ол өз кезегінде JTF SFA операциясын жүзеге асыруға жауапкершілікті 13-ші әуе күштерінің командиріне жүктеді.

The Operation Deep Freeze activities were succeeded by "Operation Deep Freeze II", and so on. In 1960, the year of the fifth mission, codenames began to be based on the year (e. g., "Operation Deep Freeze 60"). The Coast Guard sometimes participated; among others, the USCGC Northwind, the USCGC Polar Sea and the USCGC Glacier occasionally supported the mission. The Navy's Antarctic Development Squadron Six had been flying scientific and military missions to Greenland and the arctic compound's Williams Field since 1975. The 109th operated ski equipped LC 130s had been flying National Science Foundation support missions to Antarctica since 1988. The official name for the Navy's command in Antarctica was US Naval Support Force Antarctica, (NSFA) Terminal Operations. In early 1996, the United States National Guard announced that the 109th Airlift Wing at Schenectady County Airport in Scotia, New York was slated to assume that entire mission from the United States Navy in 1999. The Antarctic operation would be fully funded by the National Science Foundation. The 109th expected to add approximately 235 full time personnel to support that operation. The decision to switch from Naval leadership to National Guard was one of a cost saving measure due to post cold war budget cuts. The possibility of the Air National Guard assuming operational control of the mission had first emerged in 1988. The 109th Airlift Wing had been notified that, almost overnight, one of the Distant Early Warning Line (DEW) radar sites that it supported in Greenland was going to be shut down. The other sites would soon follow, and the 109th would be largely out of business because its primary mission had ended. The unit had been informally keeping tabs on Navy LC 130 operations supporting the National Science Foundation in Antarctica. Because of its aging aircraft fleet and extensive depot maintenance period, the United States Navy asked if the 109th could provide limited emergency search and rescue (SAR) capability for two years to support Operation Deep Freeze, which the Air Guard accepted. At that time, it had no thought of taking over the mission. The 109th believed it to be an exercise in futility for its aircraft to deploy to the Antarctic to merely wait for emergency SAR missions, so it asked if the Navy could help carry cargo to the South Pole. The Navy resisted at first because its procedures and cargo configurations differed from those of the Air Guard, but eventually it agreed. The main mission of the U. S. Navy and Air National Guard C 130s was to airlift fuel and supplies to the National Science Foundation's South Pole Station so that its personnel could survive the isolation of the long Antarctic winter, which lasted from February to October. An Air National Guard working group had been formed to study the idea in 1990. The following year, a dialog began among the Air National Guard, the Air Staff, and the United States Navy. Among other issues, it was difficult at first for the Air Guard to convince the Air Staff to commit long term resources to an area of the world that had not been declared a warfighting region because of international treaties. The Air Guard had supported military operations in Greenland and the Arctic (including classified U. S. Navy operations) since the mid 1970s with the ski equipped C 130s of the 109th Airlift Wing. It convinced Headquarters, United States Air Force that it was not in the nation's best interest to abandon the capability to achieve quick and reliable air access to both polar regions. In March 1993, the U. S. Navy hosted a two day workshop with representatives of the National Science Foundation, Air National Guard, and other interested parties to explore logistics support options for the operation. A draft concept of operations had been prepared by the Air Directorate of the National Guard Bureau in 1993. In February 1996, a commitment was made to transfer the Operation Deep Freeze mission and all LC 130H aircraft operating within the U. S. Department of Defense to the Air National Guard. In September 1996, senior officers from the 109th Airlift Wing briefed the National Guard Bureau on their concept of operations and the status of their preparations to implement Operation Deep Freeze. Under the transition plan which they had developed, the Air National Guard would continue to augment the United States Navy during the October 1996 – March 1997 operating season for the United States Antarctic Program. At the end of the October 1997 – March 1998 season, the Air National Guard would assume command of the program. During the third year of the transition program (October 1998 to March 1999), the U. S. Navy would augment the ANG before the latter took over the entire program the following year. There would be seven LC 130s in theater. They would stage from Christchurch International Airport in Christchurch, New Zealand to McMurdo Station, Antarctica. Traditional Guardsmen, technicians, and the cadre of Active Guard Reservists specifically brought on board to support Operation Deep Freeze would all be involved in the mission. When fully transitioned to the Air National Guard, the 109th Airlift Wing would have ten LC 130s in its inventory. These would include upgrades of four LC 130 aircraft in service with the unit plus three new aircraft and three that would be transferred from the U. S. Navy. Air National Guard estimates of the savings to be realized by consolidating the operation in the hands of the 109th Airlift Wing ranged from US $5 million to US$15 million a year. The actual transition to Air Guard control began in March 1996. By 1999, the United States Navy had transferred military support operations for Antarctica over to the United States Air Force and its contractor Raytheon Polar Services. Operation Deep Freeze was managed by the U. S. Air Force and Air National Guard members of Air National Guard Detachment 13, a subordinate unit which administratively reported directly to the Air National Guard Readiness Center (ANGRC) at Andrews Air Force Base in Maryland, and operationally reported to United States Pacific Command (USPACOM) in Honolulu, Hawaii. Upon its deactivation in 2005, the detachment consisted of a full time officer (Commander) and four full time non commissioned officers (Logistics, Communications, Security Forces, and Information Management) which remained in New Zealand year round. Operational command now belongs to Commander, Thirteenth Air Force as part of USPACOM. In 2005, through the office of the Secretary of Defense, the commander of U. S. Pacific Command was designated to support the Joint Task Force Support Forces Antarctica, Operation Deep Freeze. CDRUSPACOM delegated this joint operation to the Commander, Pacific Air Forces, who then delegated primary responsibility for execution of the JTF SFA operation to the Commander, 13th Air Force.

Ағымдағы жағдай

Америка Құрама Штаттарының Антарктикадағы азаматтық және ғылыми операцияларын Америка Құрама Штаттарының Антарктика бағдарламасы және Ұлттық ғылым қоры қадағалайды. Крайстчерч халықаралық әуежайынан ұшырылатын әскери қолдау миссияларын әр жыл сайын Антарктика жаз мезгілінде (қыркүйек айының соңынан наурыз айының басына дейін) 109-шы әуе көпірінің Скотия, Нью-Йорк жасағы жүзеге асырады. Шаңғы жабдықталған LC-130 Hercules ұшағы "Қырық мұз" операциясының негізгі құралы болып табылады. LC-130 Hercules ұшақтары континенттегі қашық орналасқан операциялық базаларға жүк тасымалдауды қамтамасыз етеді. Бұл ұшақтарға АҚШ Құрлық күзетінің мұз бұзатын кемесі USCGC Polar Star, Әуе күштерінің материалдық-техникалық жабдықтау басқармасы және Әскери теңіз тасымалы басқармасы көмектеседі. АҚШ Әуе күштерінің 13-ші әуе экспедициялық тобы операциялық маусым кезінде Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласына орналасады. Алғашқы миссиялар туралы деректі фильм, "Ice Eagles: Антарктидадағы американдық авиацияның тарихы", 2016 жылы шығуы жоспарланған. Қазіргі уақытта Lockheed Martin Ұлттық ғылым қорының Америка Құрама Штаттарының Антарктика бағдарламасының бас мердігері болып табылады. Келісімшарт туралы хабарлама 2011 жылдың 28 желтоқсанында NSF баспасөз қызметі арқылы жарияланды, бұл шамамен төрт жылға созылған тендер процесінен кейін болды. Қолдау операциялары 2012 жылдың 1 сәуірінде басталды. Бастапқы келісімшарт сипаттамасында үкімет 11 жарым жылдық келісімшарт мерзімін қарастырғаны көрсетілген.