Хиткот Уильямс: Ақын, актер және наразылықшыл өмірі
Heathcote Williams
Хиткот Уильямс (1941-2017) – ағылшын ақыны, актер, саяси белсендісі. Экология, саясат тақырыптарындағы поэзиясы, «American Porn» сынды туындылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны, актері, саяси белсенді және драматург (1941–2017)
Жаңа Зеландия крикет әкімшісі
English poet, actor, political activist and dramatist (1941 2017)
the New Zealand cricket administrator
Джон Хенли Хиткотт Уильямс (15 қараша 1941 – 1 шілде 2017), Хиткотт Уильямс ретінде танымал, ағылшын ақыны, актері, саяси белсенді және драматург болған. Уильямс өзіне тән "құжаттық/тергеу поэзиясы" стилін ойлап тапты, оны экологиялық және саяси мәселелердің алуан түрлерін көпшілік назарына жеткізу үшін тиімді пайдаланды. Оның соңғы жарияланған еңбегі – "American Porn" американдық саяси жүйені және Дональд Трамптың сайлануын сынады; оның жарық көрген күні Трамптың инаугурациясымен (20 қаңтар 2017) бірге болды. 2015 жылғы маусымда ол "Мусульман Гандиі" Хан Абдул Ғаффар Хан, Бадшах Хан туралы кітап көлеміндегі тергеу өлеңін жариялады. Драматург және сценарист ретінде, Уильямс көптеген тәуелсіз және Голливуд фильмдерінде ойнады, сондай-ақ "Достар" сериалының 4-ші маусымының соңғы эпизодындағы ("Росс пен оның тойы") атақты қонақтардың бірі болды. Ол Дерек Джарманның "Темпест" (1979) фильмінде Просперо рөлін сомдады, "Орландо" (1992) сияқты бірнеше "артхаус" фильмдерде, сондай-ақ Голливудтың "Негізгі инстинкт 2" (2006) фильмінде пайда болды. Уильямс фокусник және "Сиқырлы шеңбердің" мүшесі болды. Ол Чарльз Диккенстің фокус көрсетуге құштарлығы туралы "Дикенс деген не?" атты телеспектакль жазды. Боб Хоскинс оған отты жеуді үйретті. Ол жаңа өнерін сол кездегі әйелі Жан Шримптонға көрсетуге келгенде, қасқа бойлап үйінің алдында өзін өртеп алды. Уильямс 1970-ші жылдары Лондонның басып алушылар қозғалысындағы жетекші белсенді болды және "Ruff Tuff Cream Puff" деп аталатын басып алушылардың "мүлік агенттігін" басқарды. 1977 жылы ол бірнеше жүздей басып алушылармен бірге Нотинг-Хиллде Фрестония "мемлекетін" құрып, Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялады. Сол кездегі оппозициялық канцлер Джеффри Хоу қолдауын білдіре хат жолдады және Уильямс Ұлыбританияның елшісі болып тағайындалды. Фрестония шамамен он жыл бойы өмір сүрді және өз институттары мен почта маркаларына ие болды. Уильямс королева Майкл X-тің өлім жазасына қол қоюына қарсы наразылық ретінде Букингем сарайының қабырғаларына граффити жазды, олардың елінде өлім жазасы жойылған болатын. 1970 жылдардың басында оның агитациялық граффитилері Лондонның Ноттинг-Хилл ауданындағы арзан пәтерлердің қабырғаларын әшекейледі. Уильямстың "New York Times" газетіндегі некрологының соңғы абзацында оның философиясы былай делінген: "Егер поэзия революциялық болмаса, онда ол ештеңе емес", - деді ол 2015 жылы "Gonzo Today" веб-сайтынан Сайра Виолаға. "Поэзия – бұл күшейтілген тіл, ал тіл өзгерістерді жасау үшін бар, тыныштандыру үшін емес".
John Henley Heathcote Williams (15 November 1941 – 1 July 2017), known as Heathcote Williams, was an English poet, actor, political activist and dramatist. Williams invented his idiosyncratic "documentary/investigative poetry" style which he put to good purpose bringing a diverse range of environmental and political matters to public attention. His last published work, American Porn was a critique of the American political establishment and the election of President Donald Trump; its publication date was the day of Trump's inauguration (20 January 2017). In June 2015 he published a book length investigative poem about the "Muslim Gandhi", Khan Abdul Ghaffar Khan, Badshah Khan. As well as being a playwright and screenwriter, Williams appeared in a number of independent and Hollywood films and was among the celebrity guests in the last episode of season 4 of Friends, '"The One With Ross's Wedding"'. He played Prospero in Derek Jarman's The Tempest (1979) and appeared in several "arthouse" films, including Orlando (1992), as well as the Hollywood film Basic Instinct 2 (2006). Williams was a magician and a member of The Magic Circle. He wrote a TV play called What the Dickens! about Charles Dickens's penchant for performing magic shows. Bob Hoskins taught him fire eating. When he went to demonstrate his newfound talent to then girlfriend Jean Shrimpton, he accidentally set himself alight on her doorstep. Williams was a leading activist in the London squatting scene in the 1970s and ran a squatters "estate agency" called the "Ruff Tuff Cream Puff". In 1977 he and a couple of hundred fellow squatters established the "state" of Frestonia in Notting Hill and declared independence from Britain. The then Shadow Chancellor, Geoffrey Howe, wrote to express his support and Williams was appointed UK Ambassador. Frestonia lasted almost a decade and had its own institutions and postage stamps. Williams spray painted graffiti on the walls of Buckingham Palace as a protest against the Queen signing Michael X's death warrant while there was no capital punishment in the UK. In the early 1970s, his agitational graffiti were a feature on the walls of the then low rent end of London's Notting Hill district. The final paragraph of Williams' New York Times obituary summed up his philosophy: "If poetry isn't revolutionary, it's nothing," he told Saira Viola from the web publication Gonzo Today in 2015. "Poetry is heightened language, and language exists to effect change, not to be a tranquilizer."
Ерте өмір және мансап
Джон Хенли Хиткотт Уильямс Хельсбиде, Чеширде дүниеге келді. Итон мектебін бітіргеннен кейін атын Хиткотт Уильямс деп өзгертті. Оның әкесі Гарольд Хиткотт Уильямс – адвокат (Каралеваның кеңесшісі қызметіне тағайындалды), ал анасы (Маргарет) Джулиан (қыздығы Хенли) – дін қызметкерінің қызы. Оның алғашқы кітабы – «Спикерлер» (1964), ол 22 жасында Лондондағы Хайд-парктегі Спикерлер бұрышындағы өмір туралы жазған еңбек. «Спикерлер» кітабына Харольд Пинтер құштарлықпен баға беріп, оны «тамаша, керемет жетістік және өте күлкілі» деп сипаттады. 1974 жылы Joint Stock Theatre Company театры оны сахнаға қойды. Оның тұңғыш толыққанды пьесасы – «AC/DC» (1970), алғаш рет Корольдік сот театрында сахналанды. Бұл пьеса дамып келе жатқан психикалық денсаулық индустриясын сынап көрсеткенімен қатар, 1960-шы жылдардағы баламалы қоғамға және антипсихиатрия қозғалысының өкілі Р.Д. Лэйнге сырттай шабуыл жасайды. Алайда, бұл қойылым екі адам арасындағы достық қарым-қатынасқа кедергі келтірмеді. «AC/DC» Лондонның «Evening Standard» газетінің «Ең үміткер пьеса» сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ, ол 1972 жылы Джон Уайтинг сыйлығын «қазіргі қоғамға ерекше маңызды, драмалық жазудағы жаңа және ерекше даму» үшін иеленді. «The Times Literary Supplement» газетінде Чарльз Маровиц бұл пьесаны «21-ші ғасырдың алғашқы пьесасы» деп мақала жариялады. «AC/DC» 1971 жылы Нью-Йоркте, Бруклиндегі Музыка академиясының Челси театр орталығында қойылды. Басқа пьесаларының ішінде – бір актілік монолог «Ханкоктың соңғы жарты сағаты», «Жергілікті стигматик», «Өлмейтін» және «Шындықты есіңде сақта, тіс дәрігері» (категорияға жатқызу қиын) – бұл пьеса да Корольдік сот театрында, Кен Кэмпбелл режиссерлігімен қойылды. «London Review of Books» журналының тұңғыш санында оның құрбысы, этондық Фрэнсис Уиндхам «Хиткотт Уильямстың сиқыры» деген мақала жариялады.
John Henley Heathcote Williams was born in Helsby, Cheshire. After his schooldays at Eton, he changed his name to Heathcote Williams. His father, Harold Heathcote Williams, was a barrister (appointed Queen's Counsel) and his mother, (Margaret) Julian (née Henley) a clergyman's daughter. His first book was The Speakers (1964), an account of life at Speakers' Corner in London's Hyde Park, written when he was just 22 years old. The Speakers attracted enthusiastic reviews, with Harold Pinter describing it as "brilliant a remarkable achievement and very, very funny". In 1974, it was adapted for the stage by the Joint Stock Theatre Company. His first full length play, AC/DC (1970), first staged at the Royal Court Theatre, is a critique of the burgeoning mental health industry; it includes a thinly veiled attack on 1960s alternative society, and the proponent of the anti psychiatry movement, R. D. Laing. Its production did not, however, appear to impede cordial relations between the two men in later years. AC/DC won the London Evening Standards Most Promising Play Award. It also received the 1972 John Whiting Award for being "a new and distinctive development in dramatic writing with particular relevance to contemporary society." It was described in the Times Literary Supplement in a front page review by Charles Marowitz as "the first play of the 21st century." AC/DC was produced in New York City in 1971 at the Chelsea Theater Center at the Brooklyn Academy of Music. Other plays include the one act monologue Hancock's Last Half Hour, The Local Stigmatic, The Immortalist and the impossible to categorise Remember The Truth Dentist – an early effort, again at the Royal Court, directed by Ken Campbell. The inaugural issue of the London Review of Books included an effusive profile by fellow Etonian Francis Wyndham titled The Magic of Heathcote Williams.
Поэзия
Уильямс өзінің шығармаларын коммерциялық тұрғыдан насихаттауға көбінесе қарсы болды, мысалы, АҚШ-қа AC/DC-ді насихаттауға барудан бас тартты, бұл оның баспагерлерін үмітсіздікке жетеледі. Ол "бір рок жұлдызының мүшесін жұмылдыруға жеткілікті" деп шағымданған жалғыз кітап қолтаңбалау туры Джонатан Кейптің PR бөлімінің талмай қысымының нәтижесі болды. Кейптің Поли Самсоны жасаған Уильямс атынан белсенді жарнамалық жұмыстар, оған қоршаған орта тақырыбындағы үш кітаптан тұратын өлеңдер жинағын кең аудиторияға жеткізуге мүмкіндік берді. Олардың әрқайсысы жан-жақты зерттеулердің нәтижесінде жазылып, көптеген фотосуреттерді қамтыды. Бұрынғы жылдары көрермендерге жол тартқан, бірақ сол кездегі агенті кеңсесінің бір бұрышында шаң жинап жатқан өлеңдер. "Кит ұлты" (1988) поэмасының Солтүстік Америкадағы құқықтары Франкфурт кітап жәрмеңкесінде 100 000 долларға сатылды; Уильямс алған ақшаның бір бөлігін қоршаған ортаны қорғау ұйымдарына сыйлады. Бұл тақырып бойынша тағы бір жазушы, Филип Хоардың 2008 жылғы пікірінше, бұл "киттің болашағы үшін жасалған эпикалық тілек, жер бетіндегі ең ірі сүтқоректілердің сұлулығы, ұлылығы мен интеллектына арналған мадақ, сондай-ақ оларды қорғауға жасалған дұға. Кит ұлты киттерді аулауға жаңадан енгізілген жаһандық тыйымды қолдау үшін ең қуатты аргументке айналды, және 1988 жылы адамзат тарихындағы ұятты бір тарау аяқталуға жақын сияқты көрінді". Оның Наксос рекордтарына жазған жазбалары, буддалық кітаптардан, Дантеден және Киелі кітаптан оқығандары марапаттарға ие болды. 2011 жылы Уильямс 1980 жылдары "Кит ұлты", "Автогеддон" және "Дельфинге ғашық болу" әндерін орындаған Рой Хатчинспен жаңа серіктестікке кірісті. Нәтижесінде жақында жазылған қысқа өлеңдерден тұратын "Занзибар мысықтары" атты қойылым пайда болды. Майкл Ковени: "Бұл керемет өлеңдер саяси абсурдтыққа, планетаның құрылуына және әлеуметтік теңсіздікке қызығушылықпен, сондай-ақ үлкен біліммен және сөздік шеберлікпен ден қояды", - деп жазды. 2011 жылдың желтоқсан айында Хаксли ғылыми баспасы Уильямстың ғылым мен табиғат туралы өлеңдер жинағын "Тыйым салынған жеміс" деген атпен жариялады. Атау өлеңі математик, компьютер саласындағы пионер және соғыс кезінде кодтарды бұзған Алан Тьюрингтің 2012 жылы туғанына 100 жыл толуына арналған жоқтау өлеңі. Бит поэзіясының өкілі Майкл МакКлюр бұл кітапты "араның балындай бай және қараңғы шабыттар жинағы" деп атады. 2012 жылдың соңында Хаксли ғылыми баспасы Уильямстың 19 жасында атеизмі үшін Оксфордтан қуылған Шеллидің екі жүз жылдығында жазған "Шелли Оксфордта: Құдайды қорлау, кітап өртеу және қаостік" еңбегін жариялады. Уильямс жаңа жұмыстарын қайта жандандырылған International Times журналында үнемі жариялап отырды. "Royal Babylon: The Criminal Record of the British Monarchy" фильмін түсірген Handsome Dog тобының бейне инсталляциясына айналды, бұл Елизавета II-нің бриллиантты мерейтойымен сәйкес келеді, ал оның "Дронның мырзасы: Президент және Ақ үйдің шыбыны", "Голливудленд" және "Моби Дик 9/11-дің артында болды ма?" (2012) өлеңдері қазіргі уақытта трилогияға өңделуде — "Автопсия: Американ империясының анатомиясы". 2015 жылдың маусым айында Thin Man Press баспасында "Бадшах Хан: Исламдық бейбітшілік жауынгері" кітабы жарық көрді. Уильямстың "поэтикалық зерттеуі" Хан Абдул Ғаффар Ханның (1890-1988) өмірі мен мұрасын қарастырады. Уильямстың президент Дональд Трамптың сайлануына жауап ретінде жазған "American Porn" кітабы 20 қаңтарда, Трамптың инаугурация күні Thin Man Press баспасында жарияланды.
Williams had often been reluctant to co operate in the promotion of his work commercially, refusing, for example, to go to the US to promote AC/DC, to the despair of his publishers. The only book signing tour he ever did "enough," he complained, "to cripple a rock star"was the result of relentless pressure from Jonathan Cape's PR department. Energetic publicity efforts on Williams' behalf, the responsibility of Cape's Polly Samson, enabled him to reach a wider audience for his trilogy of book length poems on environmental themes. Each of them was the result of detailed research and featured many photographs. Written some years earlier as visionary propaganda, they had otherwise been gathering dust in a corner of his then agent's office. The North American rights for the poem Whale Nation (1988) were sold at the Frankfurt Book Fair for $100,000; Williams donated his share of the advance to environmental organizations. According to another writer on this subject, Philip Hoare in 2008, it is an "epic plea for the future of the whale, a hymn to the beauty, majesty and intelligence of the largest mammals on earth, as well as a prayer for their protection Whale Nation became the most powerful argument for the newly instigated worldwide ban on whaling, and for a moment, back in 1988, it seemed as if a shameful chapter in human history might finally be drawing to a close.". His recordings for Naxos Records, which include readings from the Buddhist scriptures, Dante and the Bible, have won awards. In 2011, Williams began a new collaboration with Roy Hutchins, who had performed Whale Nation, Autogeddon and Falling for a Dolphin in the 1980s. The result was Zanzibar Cats, a performance of recent short poems. In What's on Stage, the reviewer Michael Coveney wrote: "These wonderful poems seize on political absurdity, planetary destruction and social injustice with relish and delight, as well as great erudition and verbal dexterity." In December 2011, Huxley Scientific Press published a collection of poems by Williams on science and nature entitled Forbidden Fruit. The title poem is an elegy for mathematician, computer pioneer, and wartime codebreaker Alan Turing, the centenary of whose birth occurred in 2012. The Beat poet Michael McClure called the book "a collection of inspirations as rich and dark as wasp honey". At the end of 2012, Huxley Scientific Press published Shelley at Oxford: Blasphemy, Book Burning, and Bedlam, written by Williams during the bicentenary of Shelley's expulsion from Oxford for atheism, aged 19. Williams regularly published new work on the digital, resurrected International Times. Royal Babylon: The Criminal Record of the British Monarchy was made into a video installation by the filmmaker collective Handsome Dog, to coincide with Queen Elizabeth II's diamond jubilee, and his poems Lord of the Drones: The President and the White House Fly, Hollywoodland, and Was Moby Dick Behind 9/11? (2012) are currently being edited into a trilogy—Autopsy: The American Empire Dissected. In June 2015, 'Badshah Khan: Islamic Peace Warrior' was published by Thin Man Press. Williams's "poetic investigation" reviews the life and legacy of Khan Abdul Ghaffar Khan (1890–1988). Williams's riposte to the election of President Donald Trump, American Porn, was published by Thin Man Press on 20 January, Trump's inauguration day.
Саяси памфлеттер
2016 жылы Уильямс заманауи саяси оқиғаларға Свифтің дәстүрінде памфлет жауап берді, Борис Джонсонға қатысты өткір сын – «Brexit-тің сары азулы жыртқышы: іздеп-талқандау туралы зерттеу» атты туынды. Бір рецензияда бұл памфлет «бұрынғы мэрдің айтқан немесе жасаған ең ақылсыз, екі жүзді және қатыгез нәрселерінің 20 000 сөзді коллажы» деп сипатталды. Кейін сол жылы Public Reading Rooms баспасында «Brexit Boris: Мэрден қорқынышқа дейін» атты жаңартылған және кеңейтілген нұсқасы жарық көрді.
In 2016, Williams responded to contemporary political events with a pamphlet in the Swiftean tradition, an excoriating commentary on Boris Johnson entitled 'The Blond Beast of Brexit: a Study in Depravity'. The pamphlet was described by a review as "a 20,000 word collage of the most maniacal, hypocritical, and cruel things the former mayor has ever said or done". Later that year, an updated and expanded version, 'Brexit Boris: From Mayor to Nightmare', was published by Public Reading Rooms.
Сурет және мүсін
Уильямстың екінші атақ-даңқы оны тиімді түрде жазуды тоқтатып, толық уақыт сурет салу мен мүсін жасауға итермеледі. Өзін уақытша шетке қаққан адам ретінде өмір сүріп, ол Корнуоллдағы Бодмин-Мурдің шетіндегі Грэхам Овенденнің үйінде, "Жаңа ауылдық" бағытындағы суретшіден ұзақ оқып үйренді. Соның нәтижесінде жүздеген картина жарық көрді, олардың ішінде Ван Гог, Клод Моне, Стэнли Спенсер, Люциан Фрейд және басқалардың туындыларының сатирикалық пародилері болды. Ол сонымен қатар, ағаштан мұқият ойылып жасалған, үйме-үйме жиналған, діңгекелейтін және ылғалданған кітаптардың көптеген мүсіндерін жасады.
Williams's second bout of fame caused him to cease writing in effect, and turn to painting and sculpture full time. Leading the life of a would be recluse, he received prolonged tuition from the 'New Ruralist' artist Graham Ovenden, at the latter's home on the edge of Bodmin Moor, Cornwall. The result was an out pouring of hundreds of canvases, including satirical pastiches of the works of Van Gogh, Claude Monet, Stanley Spencer, Lucian Freud and others. He also produced a number of sculptures of great piles of books, tottering and damp swollen, elaborately hand carved in wood.
Ән жазу
Уильямстың кейдегі, бірақ көбінесе анархистік сипаттағы лирикалық тәжірибелерінің ішінде санатқа келтірілмейтін және жарияланбаған "Wrinkly Bonk" және Марианна Фейтфуллдің 1979 жылғы "Бұзылған ағылшын" альбомы үшін жазылған, тәндік қызғаныш пен сексуалдық құштарлықты ашық зерттейтін "Why D'Ya Do It?" шығармалары бар. Уильямстың сөздері EMI өндірісіндегі әйелдердің жұмыстан бас тартуына себеп болды.
Williams's occasional but typically anarchistic forays into the realm of lyric writing include the uncategorisable and unreleased "Wrinkly Bonk", and "Why D'Ya Do It? ", a sexually explicit exploration of carnal jealousy, for Marianne Faithfull's 1979 classic album Broken English. Williams's words were enough to cause a walk out by the female workers on EMI's production line.
Журналдар
Уильямс бір кезде «Трансатлантикалық шолу» әдеби журналының редактордың көмекшісі болды, сондай-ақ баламалы секс журнал «Suck» үшін жауапты адамдардың бірі болды. Ол 1970-ші жылдары Лондонның «International Times» жер асты газетіне, радикалды вегетариандық «Seed» журналына және «The Fanatic» журналына жиі мақала жазды. Бұл журналдардың нөмірлері Батыс Еуропаның әртүрлі елдерінде әртүрлі форматта және провокациялық түрде сирек-сирек шығатын. 1974 жылы ол өзінің «The Sunday Head» атты жеке жер асты газетін жариялады. Ол Лондонның Ноттинг Хилл Гейттегі үйінен шығарылды, сол кезде ол Альбион еркін мемлекетінің «Meat Roxy» музыкалық, би және поэзия кештерінің ұйымдастырушысы болды, бұл шаралар Портобелло базарының жанындағы бос, пайдасыз бинго залында өтті. Оның сол кездегі баспагері оның трактаттары мен манифесттерінің антологиясын жариялауға уәде берді, бірақ белгілі бір себептермен ол ешқашан жарық көрмеді. Оның бір бөлігі Роттердамдағы «Cold Turkey Press» басылымындағы екі тілдегі, шектеулі таралымды «Манифесттер» деген атпен және 1975 жылы Манчестердегі «Wordworks» әдеби журналында жарық көрді.
Williams was for a time associate editor of the literary journal Transatlantic Review, as well as being one of those responsible for the alternative sex paper Suck. He was a frequent contributor to the London underground paper International Times during the 1970s, to the radical vegetarian magazine Seed and to The Fanatic, issues of which would appear sporadically and provocatively in different formats and various countries of Western Europe. In 1974, he launched his own mimeographed underground newspaper, The Sunday Head. It was published from his home in Notting Hill Gate, London at the time when he was also the impresario for Albion Free State's Meat Roxy, a series of music, dance and poetry events held in a squatted, redundant bingo hall near the Portobello market. An anthology of his tracts and manifestos from this period, Severe Joy, was announced by his then publisher but for some reason never actually appeared. A sampling did appear in a bi lingual, limited edition titled Manifestoes from the Rotterdam based Cold Turkey Press as well as in the Manchester literary magazine Wordworks in 1975.
Фильм
Уильямстың ертедегі бір актілік пьесасының тақырыбы – даңқ және оның зиянды салдары, оны Аль Пачино Бродвейден тыс жерде, Джон Войттың қаржылық көмегімен сахналады. Кейіннен фильмдік нұсқасы «Пачиноның құпия жобасы» деп белгілі болды, режиссерлік дебюті. 2007 жылы «Пачино: Актердің көзқарасы» жинағының бір бөлігі ретінде жарық көрді. Уильямстың кинодағы рөлдерінің ішінде Дерек Джарманның «Буря» (1979) фильміндегі Просперо бар. Уильямс Батыс Лондондағы шағын аумақты басып алған 120-ға жуық адамның бірі болды, осы жер BBC Телевизиялық орталығынан көрінеді. «Фрестония» деп аталған бұл басып алынған жер Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жариялады. Актер Дэвид Раппапорт Сыртқы істер министрі болып тағайындалды, ал Уильямс Ұлыбританиядағы елші қызметін атқарды. Пошта маркаларында королеваның суретінің орнына горилла Гайдың бейнесі бейнеленді; маркаларда валюта туралы ештеңе көрсетілмеді, тек «Құдай көмектеседі» деген жазу болды. Биліктің өкілдерін жылдар бойы ашуландырған бұл жоба, бульдозерлер келгенге дейін көптеген сот процестеріне әкеп соқты. Кейін Уильямс өзінің сиқыршылық шеберлігін, «Сақина шеңберінің» мүшесі ретінде, Чарльз Диккенстің достары мен туыстары үшін сиқыр шоуларын ұйымдастыруға деген құштарлығына негізделген Рождестволық пьесаны жасау үшін пайдаланды. «Не деген Диккенс!» атты пьесада, Томас Карлайл мен Теккерей сияқты жазушылардың көмегімен, Диккенс «бос әуе» мен түрлі заттарды қолданып, Томас Корам үйінен келген жетім балалардың қуанышпен қиқуын тудырды. Бұл қойылымда жас Бен Кросс Диккенс рөлін ойнады, ал Динсдейл Ланден мен Кеннет Хейг қосымша рөлдерде ойнады. 1983 жылы Рождествода Channel 4 телеарнасында көрсетілді, келесі Рождествода қайта көрсетілді. 1988 жылдың шілдесінде Уильямс Channel 4 телеарнасының «After Dark» бағдарламасында Петра Келли, Джеймс Лавлок, С. В. Никол және басқалармен бірге кең ауқымды пікірталасқа қатысты. 1993 жылдың наурыз айында Уильямс жарты сағаттық пародиалық деректі фильмнің батыры болды, ол даңқ пен жанкүйерлік туралы ой-толғаныс. Channel Four телеарнасының «Беткі қабырғасыз» аясында көрсетілген BFI фильмдер базасы фильмді былай сипаттайды: «Хиткотт Уильямның жұмысы және Аль Пачиноның оның шығармашылығына деген құштарлығы туралы баяндама. Гарольд Пинтермен сұхбат және Пачиноның «Жергілікті стигматик» фильмінен алынған кадрлар кіреді». Жарты сағаттық фильмді Уильямстың естеліктерін жинауға уақытын арнаған комедияшы және музыкант Джон Доуи ұсынды.
The theme of Williams' early one act play The Local Stigmatic is fame and its adverse consequences, performed by Al Pacino at an Off Off Broadway venue, with financial assistance from Jon Voight. In later years the film version became known as 'Pacino's secret project,' his debut as a director. It was finally released as part of the Pacino: An Actor's Vision box set in 2007. Williams' own film performances include Prospero in Derek Jarman's version of The Tempest (1979), Williams was one of 120 or so squatters who had commandeered a small chunk of West London, just about visible from BBC Television Centre itself. Frestonia, as the extensive squat was known, had declared itself independent of Great Britain. The actor David Rappaport was proclaimed Foreign Minister and Williams served as ambassador to the UK. Postage stamps were issued bearing the face of Guy the Gorilla instead of the Queen; they made no mention of currency, but simply carried the legend, God Will Provide. The project, which exasperated the authorities for years, provoked much litigation before the bulldozers were finally able to move in. Williams later applied his abilities as a conjurerhe was a member of The Magic Circleto come up with a Christmas play based on Charles Dickens's enthusiasm for performing magic shows for his friends and extended family. What the Dickens! depicted the novelist, with the likes of Thomas Carlyle and Thackeray standing by to assist, as he manipulated "airy nothings" and assorted props to the delighted squeals of foundling children from the Thomas Coram Home. The production featured a young Ben Cross as Dickens, with a supporting cast that included Dinsdale Landen and Kenneth Haigh. It was broadcast by Channel 4 in Christmas 1983, with a repeat screening the following Christmas. In July 1988 Williams made an extended appearance on the Channel 4 discussion programme After Dark, alongside Petra Kelly, James Lovelock, C. W. Nicol and others. In March 1993, Williams was the subject of a half hour spoof arts documentary, a meditation on fame and fandom titled Every Time I Cross the Tamar I Get into Trouble. Screened by Channel Four in its Without Walls slot, the BFI film database characterises the film thus: "An account of Heathcote William's work, and Al Pacino's obsession with his writing. Includes an interview with Harold Pinter and footage from Pacino's film The Local Stigmatic." The half hour film was presented by the comedian and musician John Dowie, an avid collector of Williams memorabilia.
Жеке өмір
Уильямстың жеке өмірі әрқашан да алабұрлы болды. Жан Шримптон модельмен болған қарым-қатынасы жазушының оның есігінің алдында өзін өртеуімен аяқталды. Бұл әдейі жасалған ба, әлде оның от жеуші ретінде жасаған тәжірибесі дұрыс болмағандықтан болған жағдай ма – белгісіз. Сол кезде Шримптон қарым-қатынасты осылай аяқтады деп есептелгенімен, 1990-шы жылдардың басында жарық көрген автобиографиясында Шримптон Уильямстың оны тастап кеткенін айтты. Уильямстың 1989 жылы романист және журналист Поли Самсоннан Чарли деген ұлы болды. 1994 жылы Самсон «Pink Floyd» тобының гитарисі Дэвид Гилморға тұрмысқа шықты, ол Чарлидің асырап алған әкесі болды. Уильямс пен Самсон «Кит ұлты» кітабы жарық көрген кезде жақын қарым-қатынаста болды. Самсон оны насихаттады және автор өзінің еңбегін жариялауға құштар болмаса да, кітапты бестселлерге айналдырды (қ. §Поэзия). Уильямс ұзақ жылдар бойы Диана Старшиймен Оксфордта бірге тұрды. Олардың екі қызы мен үш немересі бар еді.
Williams's personal life was always turbulent. An affair with the model Jean Shrimpton resulted in the writer setting himself alight on her doorstep. Whether this was intentional or the upshot of a magic stunt gone wrongWilliams at the time was an ardent fire eateris unknown. Although at the time, it was assumed Shrimpton had ended the relationship, in her autobiography published in the early 1990s, Shrimpton asserted that it was Williams who walked out on her. Williams had a son, Charlie, born in 1989, from a relationship with novelist and journalist Polly Samson. In 1994 Samson married Pink Floyd guitarist David Gilmour, who became Charlie's adoptive father. Williams and Samson had become involved with each other during the publication of Whale Nation, which Samson publicised and succeeded in turning into a best selling volume despite its author's reluctance to promote his work (see §Poetry). Williams lived in Oxford with longterm partner Diana Senior. They had two daughters and three grandchildren.
Ауру және өлім
Уильямс 2017 жылдың 1 шілдесінде Оксфордта бүйрек жетіспеуінен, кеуде инфекциясынан ұзақ емделуден кейін қайтыс болды.
Williams died on 1 July 2017 in Oxford, of kidney failure after a long stay in hospital for a chest infection.