Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Йоркширдегі, Англиядағы ауыл және азаматтық приход.
Village and civil parish in North Yorkshire, England
Ауылға Кононли теміржол станциясы қызмет етеді.
The village is served by Cononley railway station.
Елдестіктің шығу тегі
Кононли аумағында адамдар алғаш рет қола және темір дәуірінде қоныстанғандығына дәлелдер бар. "Domesday Book" кітабында Кононли туралы қысқаша ғана мәлімет келтірілген, бірақ елді мекеннің аты одан бірнеше ғасыр бұрын пайда болған болуы мүмкін. "-лей" жұрнағы сол кездегі орманды Эйр аңғарындағы кеңістікті білдіреді және басқа Эйрдейл елді мекендерімен ортақ. Атаудың алғашқы бөлігі жеке есімнен немесе өзен немесе бұлақ атауынан шыққан болуы мүмкін. Кононлидің жергілікті тарихшысы Тревор Ходжсон 11 ғасырдан бері қолданылып келе жатқан атаудың 60-тан астам әртүрлі жазылуын жинаған. "Конундли" және "Кунанлей" сияқты ерте жазулар атаудың бұрынғы айтылуын көрсетеді.
There is evidence that people first settled around Cononley in the Bronze and Iron Ages. The Domesday Book contains only a brief mention of Cononley, but the settlement's name had probably originated several centuries earlier. The ending 'ley' refers to a clearing in the then wooded Aire valley and is shared with other Airedale communities. The first part of the name is derived from either a personal name or a river or beck name. The Cononley local historian, Trevor Hodgson, collected more than 60 different spellings of the name, in use from the 11th century onwards. Early spellings such as 'Conundley' and Cunanlay' may represent older pronunciations of the name.
Кононли орта ғасырларда және одан кейін
12 ғасырда қазіргі ауылдың жоспарлы түрде салынған жоспары жасалған, бұл Негізгі көшенің солтүстік жағында ең айқын көрінеді, онда учаскелер (немесе «тофттар») солтүстікке қарай Бэк (қазіргі Медоу) көшесіне дейін созылған. Сондай-ақ, Коннелидегі 70 жер сыйлықтары туралы Приоридің жазбалары сақталған. Соңғы жазбада «Dedehee» (Dead Eye) сияқты танымал жер аттары бар. Кішкентай мүліктердің бірі Сент-Джон госпитальерлерінің орденіне тиесілі болған. 1530-жылдардың соңында монастырлар таратылған кезде бұл шаруашылықтардың барлығы жалға алушылардың қолына өткен. Генри Клиффорд, Камберленд графы, бұрынғы Болтон Приори шаруашылықтарының 16-сын сатып алған. Сонымен қатар, госпитальерлер орденіне тиесілі жарты ондаған мүліктер Корольдікке берілді және 16 ғасырдың соңына дейін монархтың қолында қалды. Осы жазбалардың сақталуының себебі – Кононли иелігінің иелері болды.
By the 12th century the present village had been laid out on a deliberate plan which is most obvious on the north side of Main Street where the plots (or 'tofts') ran northwards to Back (now Meadow) Lane. and the Priory's records listing around 70 gifts of land in Cononley have survived. The latter record includes recognisable place names such as 'Dedehee' (Dead Eye). A smaller estate was owned by the Knights Hospitallers of St. John. By the time of the dissolution of the monasteries in the late 1530s these farms were all in the hands of tenants. Some 16 former Bolton Priory farms were bought by Henry Clifford, 1st. Earl of Cumberland. In addition, half a dozen former Knights Hospitallers' properties were transferred to the Crown and remained in the hands of the monarch for the remainder of the 16th century. The fortunate survival of many of these records is due to the lordship of the manor of Cononley
Джордж Клиффордтың, 3-ші Камберленд графының қаржылық қиындықтары, гүлденген Коннели шаруаларына пайда келтірді. Олардың көптегені өте ұзақ мерзімге жалға алып, шаруашылықтарының иесіне айнала алды. Бұл процесс ауылға да өзгерістерін енгізді, себебі осы жағдайы жақсы тұрғындар таспен үйлерін қайта салуға кірісті. Бір кезде Соули деп аталған Милтон үйі 1635 жылы салынған. Алайда, ол және басқа да жақын жердегі үйлер, мысалы, Брэдли фермасы және «Жаңа қонақүй» (ішінде ағаштан жасалған кресттің фрагменті табылған) кем дегенде, жартылай бұрынғы ғасырға жатады. Осы сәтті шаруа отбасылары 17-18 ғасырларда ауылдағы жер иелігіне үстемдік етті. Оларға Соули және Брэдли отбасылары, сондай-ақ Лейкок отбасысының бірнеше тармақтары кірді. Роджер Свайр 1627 жылы Коннелиде жер иесі болды, ал 18 ғасырдың соңына қарай оның отбасы ауылдағы мүліктерге иелік етті. Бұл жол, мүмкін, қиын жағдайдағы адамға қажет болуы мүмкін, 20 ғасырдың соңында Тревор Ходжсон көрген тас қабырғалы су құбыры болуы мүмкін. Сэмюэл мен Элизабеттің 1737 жылы туған екінші ұлы Джон, 19 ғасырдың басында әйгілі Джон Свайр & Sons компаниясын құрған осы аттас әкесінің атасы болды. Олардың үлкен ұлы Роджер 1735 жылы туған, ол 1778 жылы қайтыс болғанға дейін Коннели Холлды қайта құруды қадағалап отырды. Ескі үйдің батыс қанаты сақталды, бірақ оның жанына классикалық пропорциялы жаңа биік ғимарат салынды. Өкінішке орай, Роджердің ұлы мен немересі жаңа ғимараттан салыстырмалы түрде аз ғана уақыт ләззат алды. 1837 жылы Коннели Холл сатылды және бірнеше иесі мен мақсатынан кейін 1911 жылы үш үйге бөлінді. 1847 жылы теміржолдың ашылуы кәсіптердің әртараптануына көмектескен болар. 1851 жылы Коннели халқы 1272 адамға жетті. 1840 және 1850 жылдары Коннели қорғасын кенішінде өндіріс ең жоғары деңгейге жетті, ол осы уақытта да, қазір де Девоншир герцогтарына тиесілі болды. Девоншир герцогтары бұрын Камберленд графтарына тиесілі болған иелікті мұра етті. Көптеген жағдайларда, кен орнында жұмыс істеген ер адамдар Йоркширдің басқа қорғасын кен орындарынан Коннелиге салыстырмалы түрде жақын қашықтыққа көшіп келді. 1861 жылы жұмыс орнының ең жоғарғы сатысында, кейбір жас кеншілер Коннелиде дүниеге келген. Қорғасын кенінің өндірісі, соңғы кезде өте шектеулі болды, 1881 жылға дейін жалғасты. Кен орны құлдыраған кезде көптеген кеншілер Коннелиден кетіп, ауылда басқа жұмыс орындарына екі ондаған адам ғана қалды. Ауылда төрт қонақүй болған, бірақ олардың екеуі 1907 жылы жабылды. Ауылдық институт 1909 жылы ашылды, оның мақсаты адамдарға бос уақыттарын өнімді пайдалану үшін конфессиялық емес, бірақ, әсіресе, алкогольсіз орын беру болды. Ауыл мен оның халқының 20 ғасырдың басындағы жағдайы Кэтрин Москроптың естеліктерінде жазылған, ол ауыл қызы еді, кейін Лидс университетінде оқып, миссионер болды. Ауылдық ойын алаңдарына қолайлы жер іздеу 40 жылға созылды, себебі жер иелері өз жерлерін тұрғын үй немесе өнеркәсіп үшін сатуды үміттенеді, бірақ Коннели ойын алаңы ақырында 1937 жылы ашылды. 20 ғасырдың бірінші жартысындағы тұрғын үй құрылысы, ішінара, одан әрі экономикалық өсудің болмауына байланысты өте шектеулі болды. 1925 жылы Crag View-те жергілікті тас қазбаларын пайдалана отырып, қоғамдық тұрғын үй құрылысы басталды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі маңызды қоғамдық тұрғын үй жобасы Медоу Крофт егістігі болды. Өнеркәсіпке баса назар аудару осы кезеңде Коннелидегі ауыл шаруашылығының маңыздылығын жоғалтпауы керек. Алайда, жерді өңдейтіндердің саны бірте-бірте азайып барады. 1840 жылы 47 ферма болса, 1953 жылы 31-ге, ал 1996 жылы 6-ға дейін қысқарды. 20 ғасырдың екінші жартысында Коннелидің ірі өндірістік орталық ретінде аяқталуы орын алды: Peter Green & Co. 1968 жылы, Thomas Stell & Co. 1979 жылы, ал Horace Green & Co. 1997 жылы өндірісті тоқтатты.
The financial difficulties of George Clifford, 3rd. Earl of Cumberland benefited prosperous Cononley farmers. A number of these men were able to purchase very long leases and effectively become owners of their farms. This process also left its mark on the village because these better off inhabitants were able to begin to rebuild their houses in stone. Milton House, once called Sawley House, bears the date 1635. However, it and other nearby houses e. g. Bradleys Farm and The New Inn (in which a fragment of a timber cruck frame has been uncovered) may well date, at least in part, from an earlier century. A succession of these successful farming families dominated land ownership in the village in the 17th and 18th centuries. These included the Sawley and Bradley families, and a number of branches of the Laycock family. Roger Swire became a land owner in Cononley about 1627 and by the later 18th century his family had come to dominate property ownership in the village. The passage, perhaps useable by a desperate man, is likely to be the substantial stone walled water conduit seen by Trevor Hodgson in the late 20th century. Samuel and Elizabeth's second son, John, born in 1737, would be the grandfather of his namesake who established the internationally known business of John Swire & Sons in the early 19th century. Their elder son, Roger, born in 1735, probably lived to oversee the rebuilding of Cononley Hall before his death in 1778. The western wing of the old house was retained but a new taller classically proportioned building was erected beside it. Unfortunately Roger's son and grandson would only enjoy the new building for relatively short periods. In 1837 Cononley Hall was sold and, after a succession of owners and uses, was divided into three houses in 1911. The opening of the railway in 1847 will have helped to increase the diversification of occupations. By 1851 the population of Cononley had grown to 1,272. The 1840s and 1850s saw the high point of production at Cononley Lead Mine which was owned, then as now, by the Dukes of Devonshire. The Dukes of Devonshire had inherited the manor once owned by the Earls of Cumberland. Although there were exceptions, most of the men employed in the mine had moved relatively short distances to Cononley from other lead mining areas in Yorkshire. By 1861, at the peak of employment, some of the younger miners had been born in Cononley. Production of lead ore, latterly very limited, continued until 1881. Many miners left Cononley when the mine was in decline and only about two dozen men remained to take up other employment in the village. The village had had four inns but two of these were closed in 1907. The Village Institute opened in 1909, partly to provide a non denominational but, more especially, alcohol free place for people to use their leisure time productively. The village and its people in the early 20th century were recorded in a perceptive memoir by Catherine Moscrop, a village girl who would go on to attend Leeds University and become a missionary. The search for a satisfactory site for village playing fields lasted 40 years, probably because land owners hoped to sell their land for housing or industry, but Cononley Playing Field was eventually opened in 1937. Housing development in the first half of the 20th century was very limited due, in part, to the lack of further economic growth. A public housing development at Crag View commenced in 1925, using locally quarried stone. The notable public housing project after the Second World War was the estate at Meadow Croft. An emphasis on industry should not detract from the continued importance of farming in Cononley during this period. However, the number of people engaged in work on the land steadily declined. The number of farms reduced from 47 in 1840, to 31 in 1953, and finally to only six in 1996. The second half of the 20th century also saw the end of Cononley as a major manufacturing centre: Peter Green & Co. closed in 1968, Thomas Stell & Co. closed in 1979 and finally, Horace Green & Co. ceased production in 1997.
Кононли бүгінгі күні
1172 адам (2011 жылғы халық санағы бойынша) тұратын бұл ауылда егіншілік әлі де маңызды, сондай-ақ бірнеше жергілікті кәсіпорын бар. Ауылдағы өнеркәсіпте жұмыс істейтін адамдардың саны азаюда. Ауыл тұрғындарының бір бөлігі Скиптон және Кейли қалаларына жұмысқа барады, ал көптеген адамдар қашық жерлерден жұмыс істейді, мұны Лидс және Брэдфордқа жиі қатынайтын электр пойыздарының болуы мүмкін етеді. Ауылда бірлескен англикандық-методистік (LEP) шіркеуі, бастауыш мектеп, екі паб және дүкен бар.
With a population of 1,172 (2011 Census), farming is still significant, and there are still a few local businesses. The number of people employed in industry within the village has continued to decline Part of the working community in the village commute to Skipton and Keighley, and a large number travel long distances, this made possible by frequent electric trains to Leeds and Bradford. The village has a joint Anglican Methodist (LEP) church, a primary school, two public houses and a shop.