Линкольнширдегі Бурн-О өзені

Кіріспе

Линкольнширдегі өзен, Англия. Бурн-О өзені – Англияның Линкольнширдегі Бурн қаласындағы артезиандық бұлақтан басталатын қысқа өзен. Ол шығысқа қарай ағып, Tongue End-тегі Глен өзеніне қосылады. Қала ішінде ол бір кезде үш су диірменін қуатты еткен, олардың бірі қазір мұражай орталығы болып табылады. Eastgate-те ол 18-19 ғасырларда кеме жүзуге жарамды болғандықтан, және бұл терминалдық бассейн орналасқан жер болғандықтан, әлдеқайда кеңейеді. Қала төменгі жағында өзеннің жағалауымен қоршалған, себебі оның қалыпты деңгейі айналасындағы Фендерден жоғары. 1860 жылдары кеме қатынасы тоқтатылды, ал өзен қазір дренаж жүйесінің маңызды бөлігін құрайды, бұл айналасындағы жерді ауыл шаруашылығына пайдалануға мүмкіндік береді. Артезиандық бұлақ әктас су жинағышымен толықтырылады, ол жергілікті тұрғындар мен Spalding қаласын ауыз сумен қамтамасыз ету үшін кеңінен қолданылған. 1980 жылдардың соңында жауын-шашын аз болған кезде бұлақ және сол себепті жоғарғы өзен толығымен құрғап қалды. 1992/93 жылдары артезиандық су бақылаусыз ағып кеткен ескі тесіктерді жөндеу жобасы іске асырылды. 30 тесік бітеліп немесе жөнделді, соның нәтижесінде су бұлаққа және өзенге қайта оралды. Өзен Солтүстік Фенді Оңтүстік Феннен бөледі. Екеуі де 1770 жылдары жабылып, Солтүстік Феннен артық су Оңтүстік Қырық футтық дренажға жіберілді. Бумен су сору 1845 жылы енгізілді, ал дренаж Black Sluice ішкі дренаж кеңесінің (IDB) жауапкершілігінде. Оңтүстік Фенді кептіру үшін Гилберт Хиткоттың туннелі Глен өзенінің астынан суды Counter Drain-ге жеткізу үшін салынды. Әртүрлі қозғалтқыштар туннель арқылы суды сору үшін қолданылды, бірақ 1942 жылы газ қозғалтқышының істен шығуынан кейін Глен өзеніне су сору үшін жаңа сорғы станциясы салынды. Оңтүстік Фендегі дренаж енді Welland and Deepings IDB-ның жауапкершілігінде.

Курс

Борн қаласы Глен өзенімен қоршалған. Батысқа қарай Шығыс Глен және Батыс Глен солтүстіктен оңтүстікке қарай ағып, қаланың оңтүстігінде бірігіп, бір өзенге айналады. Содан кейін олар қаланың шығысынан солтүстік-шығысқа қарай ағады. Борн орта юралық әктастың қабаттарының үстінде орналасқан, бұл қабаттың қалыңдығы шамамен 30 метрге жетеді және шығысқа қарай еңкейеді. Осы әктастың үстінде жоғарғы эстуарлық сазды тау жыныстары жатыр, олар жер асты суларын шектейді. Борн суы, басқаша айтқанда Санкт-Петер бассейні, Борн қаласынан бастау алады. Бұл табиғи артезиан бұлағы, жер бетінен шамамен 50 метр тереңдіктегі әктастан шығады. Бұрын ол Борн қамалының су қорғанысының және қаланың үш диірменінің қуатының көзі болған. Ұңғымадан бір тармақ қамалдың оңтүстік жиегімен шығысқа қарай, ал екіншісі солтүстікке, содан кейін шығысқа және оңтүстікке қарай ағып, қамал және Ұңғыма бақтарын қоршап, Балдок диірмені жанындағы бірінші тармаққа қосылады. Су Оңтүстік көшесінің астынан канал арқылы өтеді, содан кейін Черч-Лейннің жиегімен ағып өтеді, онда кішкентай темір көпір арқылы өтеді, ол Бёрн-Эу үйіне артқы кіруге мүмкіндік береді. Көпірде 1832 жылғы жазу бар. Черч-Лейннің қарсы жағында Сент-Петр және Сент-Пол шіркеуі орналасқан, бұл I санаттағы ғимарат, ол бастапқыда 1138 жылы құрылған Арруазиялық канондар орденінің шіркеуі болған. Черч-Лейннің солтүстік жағында тағы бір канал оны шіркеу бақтарының астына алып өтеді. Бұл және Оңтүстік көшедегі каналдар өте ескі, өйткені олар 1888 жылғы Ordnance Survey картасында көрсетілген. Өзен қайта пайда болғаннан кейін оңтүстікке бұрылып, шіркеу ғимаратының артынан, содан кейін Когглс жолындағы үйлерге тиесілі бақтардың артынан шығысқа қарай ағады. Ұзын канал оны Абби Лоун кешені мен Виктория алаңының астынан өткізеді. Бұл канал салыстырмалы түрде жақында салынған, өйткені ол 1960 жылдары демалыс алаңы "Абби Лоун" спорт кешеніне айналған кезде салынған. Канал салынғанға дейін темір жол желісі өзеннен өтіп, каналдың басталуына жақын жерде орналасқан. Ол Квинс көпірінің астынан өтеді, содан кейін Истгейтке параллель жүреді. Истгейттің ортасында канал әлдеқайда кеңейеді, өйткені ол Борн-Эу үшін жүзуге жарамды болған кездегі соңғы бассейн болған. Римдік Кар Дайк, қазір дренаждық канал ретінде пайдаланылады, бастапқыда қала арқылы өтіп, Квинс көпірінің батыс жағымен өтеді. A151 Cherry Holt жолы Майдың шлюзінде су жолынан өтеді, содан кейін Оңтүстік Фенге кіреді, онда оны солтүстік жағалаудағы Кар Дайкке байланыстыратын басқа канал қосылады. Бірігіс жерінен төмен оның ағысы Борн канализация тазарту станциясынан тазартылған сумен толықтырылады. Өзеннің екі жағында да жағалаулармен параллель төменгі деңгейдегі су жинағыш каналдар бар. Темір жолды өзеннен көпір арқылы өткізеді. Глен өзенінің қалаға дейінгі 3,5 миль (6 км) бөлігін жақсартуға Парламент актісімен рұқсат берілді, ол 1781 жылдың 29 наурызында алынған, бұл өзен бұрын жүзуге жарамды болған, бірақ сазбен толып кеткенін көрсетті. Акт 12 сенімді тұлғадан тұратын орган құрды, оларға 9 метр ені және 2 метр тереңдігі бар арнаны күтіп-ұстауға өкілеттік берілді. Олар навигацияны пайдаланатын барлық қайықтардан жол ақысын алуға құқылы болды, олардың негізгі тауарлары көмір мен жүн болды, олар Бостонға солтүстік-шығысқа жіберілетін. Қайту сапарлары қалаға көмір мен азық-түлік әкелді, ал 19-ғасырдың басында Истгейтке көмір кемежайы салынды. Сполдингпен де сауда болды, соның ішінде әр сейсенбі сайын адамдарды және тауарларды Сполдинг базарына жеткізуге арналған тұрақты қызмет болды, бірақ Томас Хоукс 1792 жылы бұл қызметтің кейде үзіліссіз екенін атап өтті, өйткені өзенде су көбінесе аз немесе көп болып жатты. Зерттеулер Глен өзенінің су жинауындағы жауын-шашынның әрбір 6 мм-і үшін өзен деңгейінің көтерілгенін көрсетті. Навигацияда екі шлюз болды, біреуі Гленмен бірігіс жанында, ал екіншісі Борнға жақын жерде. Солтүстік жағалаудағы проблемаларды жеңілдету үшін Black Sluice комиссарлары сенімді тұлғалармен келіссөздер жүргізді, олар Тунг-Эндте, өзен Гленге қосылған жерде өздігінен әрекет ететін су тасқыны қақпаларын салуға және артық суды Борн Фендегі Weir Dyke-қа ағызуға мүмкіндік беретін су ағызу тоғанын салуға келісім берді. Балдок диірмені әлі де бар және мұра орталығы ретінде қайта құрылды. Қазіргі ғимарат 1800 жылы салынған, ал диірмен күніне екі рет үш сағат жұмыс істеген. Бұл кейіннен жаңа канал қазылып, ұлғайтылды және кейіннен газ қозғалтқышымен толықтырылды. Диірменде екі су доңғалағы болды, біреуі 5 метр диаметрі мен 1 метр ені бар ағаштан жасалған, ал екіншісі 2 метр диаметрі мен 1 метр ені бар металл доңғалақ. Диірмен дәнді және жүгерінен мал азығын өндірді және 1920 жылы коммерциялық мақсатта пайдаланылды, сол кезде диірменші Балдок мырза болды. 1973 жылы ғимарат II санаттағы ғимарат ретінде тізілді, ал бастапқы қалпына келтіру жұмыстарын Борн орта мектебінің оқушылары, Роберт Мэннинг технологиялық колледжі (қазір Борн академиясы деп аталады) жүргізді. Оның иесі Борн Біріккен қайырымдылық қоры, бірақ 1983 жылдан бері ол қала мен оның тұрғындарының өмірін көрсетіп, мұра орталығына айналдырған азаматтық қоғамға жалға берілді. 2002 жылы азаматтық қоғам доңғалақтарды қалпына келтіруге шешім қабылдады. Үлкен доңғалақты ғимаратты қоғамдық пайдалануға бейімдеуге байланысты толық көлеміне дейін қайта құру мүмкін болмады, бірақ кішкентай доңғалақ жұмыс істейді және орталықтың жылыту жүйесін қамтамасыз ететін генераторды қозғалтады.

The town of Bourne is surrounded by the River Glen. To the west, the East Glen and West Glen flow from north to south, and become one river to the south of the town. They then flow in a north easterly direction to the east of the town. Bourne sits over a layer of Middle Jurassic limestone, some 100 feet (30 m) thick, which dips to the east, and is covered by Upper Estuarine mudrocks, which confine groundwater within the limestone layer. Bourne Eau rises in , otherwise known as St Peter's Pool, in Bourne. The Wellhead is a natural artesian spring, rising from the limestone some 165 feet (50 m) below the land surface. It once formed the source of the water defences for Bourne Castle as well as the power for the town's three mills. From the Wellhead, a branch flows to the east, along the southern edge of the castle site, while another flows north, then east and south, enclosing the castle site and Wellhead Gardens to rejoin the first branch near Baldock's Mill. A culvert carries the water under South Street, and it flows along the edge of Church Lane, where it is crossed by a small cast iron bridge with gates, providing rear access to Bourne Eau House. It carries the date 1832. On the other side of Church Lane is the parish church of St Peter and St Paul, a grade I listed structure that was originally the chapel for an Arrouaisian order of Canons founded in 1138. At the north end of Church Lane, another culvert takes it under the gardens of the vicarage. This culvert and the South Street culvert are quite old, since they appear on the 1888 Ordnance Survey map. When the river resurfaces, if turns to the south, running behind the church building and then to the east along the back of gardens belonging to houses on Coggles Causeway. A lengthy culvert carries it under the Abbey Lawn complex and Victoria Place. This culvert is more recent, as it was built in the 1960s when the recreation ground became the Abbey Lawn sports complex. Before the culvert was built, the railway line to crossed the river near to where the culvert starts. It passes under Queen's Bridge, and then runs parallel to Eastgate. Half way along Eastgate, the channel becomes much wider, where it formed the terminal basin for the Bourne Eau when it was navigable. The Roman Car Dyke, now reused as a drainage channel, originally ran though the town, passing along the west side of Queen's Bridge, The A151 Cherry Holt Road crosses the waterway at May's Sluice, and then it enters South Fen, where it is joined by another channel linking to the Car Dyke on its north bank. Below the junction its flow is supplemented by the treated outfall from Bourne sewage treatment works. The river is embanked on both sides, and there are low level catchwater drains running parallel to the banks. A bridge carried the railway to over the river. Improvements to the 3.5 mile (6 km) of river from the River Glen junction to the town of Bourne were authorised by an act of Parliament obtained on 29 March 1781, which suggested that the river had previously been navigable, but had become choked with mud. The act created a body of 12 trustees, who were empowered to maintain a channel which was 30 feet (9 m) wide by 5 feet (2 m) deep. They could charge tolls on all boats using the navigation, on which the main merchandise was coal and wool, which were shipped to Boston for onward transmission to the north east. Return trips brought coal and groceries to the town, and a coal wharf was erected on Eastgate during the early years of the 19th century. There was also some trade with Spalding, including a regular service to take people and goods to Spalding market every Tuesday, but Thomas Hawkes noted in 1792 that the service was a little intermittent, as there was often too little or too much water in the river. Investigation showed that the river levels rose by for every quarter of an inch (6 mm) of rainfall in the River Glen catchment. The navigation included two locks, one near the junction with the Glen, and the other near Bourne. In order to ease the problems caused by the north bank, the Black Sluice Commissioners negotiated with the Trustees to allow them to build a set of self acting flood gates at Tongue End, where the river joined the Glen, and an overfall weir, which allowed surplus water to flow over the bank and into the Weir Dyke in Bourne Fen. Baldocks Mill still exists, and has been repurposed as a heritage centre. The present building was constructed in 1800, and the mill was operated for two three hour periods each day. This was subsequently increased, by digging a new channel, and was later supplemented by a gas engine. The mill had two water wheels, one make of timber which was 15 feet (5 m) in diameter by 3 feet (1 m) wide, and a second metal wheel which was 5 feet (2 m) by The mill produced animal feed from corn and maize, and was used commercially in 1920, when the miller was Mr Baldock. The building was grade II listed in 1973, and initial restoration work was carried out by pupils from Bourne Secondary School, the Robert Manning Technology College (now known as Bourne Academy). It is owned by Bourne United Charities, but has been leased to the Civic Society since 1983, who have gradually turned it into a heritage centre, celebrating the town and the lives of some of its residents. In 2002, the Civic Society decided to restore the wheels. The large wheel could not be rebuilt to its full size, due to modifications made to the building to make it suitable for public use, but the small wheel is operational, and drives a generator, which powers the heating system for the centre.

Суды алу

Борн суының маңызды бөлігі Сент-Питерс көліне құяды. Тарихи деректер бойынша, бұл көзден күніне белгілі бір мөлшерде су шығып тұрған, ал Виктория дәуірінің соңында одан минералды су ретінде сатылатын таза су бөтелкеге құйылып сатылған. Кейіннен су ағыны азайды, нәтижесінде өзен бұрынғыдан кішірейіп қалды. Anglian Water компаниясының Abbey Road және Manning Road тоғысқан жеріне жақын екі бұрғылау орны бар, олар күніне 25 млрд. мегалитр су алуға рұқсат алған, бірақ әдетте 16 млрд. мегалитр су тартады. Су оттегімен байытылып, дезинфекция үшін хлорланады және тазалығы тексеріледі. Содан кейін ол қоғамдық сумен жабдықтау желісіне жіберіледі, оның көп бөлігі Spalding мұнарасына құбыр арқылы жеткізіледі. Spalding қаласына 1894 жылдан бері Борн астындағы суқоймадан су тартылып келеді, сол жылы алғашқы бұрғылау орны 134 фут (41 метр) тереңдікке бұрғыланған. Бұрғылау орындары көбейді, 1969 жылға қарай қала маңында 130-ға жуық бұрғылау орны болды. Олардың көпшілігі қазір жабылып, қала ішінде тек Anglian Water компаниясы ғана бұрғылау жұмыстарын жүргізеді. 1960 жылдардың соңында инженерлер суқоймадан судың тұрақты емес деңгейде алынып отырғанын түсіне бастады және жағдайды бағалау үшін бірнеше маңызды зерттеулер жүргізілді. Бұл жауын-шашынның аз болумен бірге келді, ол суқойманың қайта толу жылдамдығын төмендетті. Peterborough қаласындағы тұрғын үйлерді салу үшін қоғамдық сумен жабдықтауды сақтау үшін қосымша 100 млрд. мегалитр су қажет болады деп күтілді, және оны суқоймадан алуға болады деп ойланды. Алайда, 1963 жылғы Су ресурстары заңы қабылданғаннан кейін, барлық су алуға лицензия алу қажет болды, ал зерттеулер суқоймадан қазірдің өзінде шамадан тыс су тартылып жатқанын көрсетті. Ол шамамен 68 млрд. мегалитр су беруге қабілетті деп есептелді, бірақ сол кездегі лицензиялар 139 млрд. мегалитр су алуға рұқсат берді, бірақ іс жүзінде тек 77 млрд. мегалитр тартылды. Бұл теңгерімсіздік Peterborough үшін баламалы су көзін табу қажеттігін білдірді, нәтижесінде Rutland Water құрылысы жүзеге асты. Бұл жағдайлар суқоймадағы су деңгейінің үнемі төмендеуіне әкелді, бұл 1970 жылдардың ортасында, өзен ағыны едәуір азайған кезде, ерекше байқалды. Суқоймадан су алу азайды, өзен ағыны артты, бірақ River Glen өзеніндегі судың жетіспеуі балықтардың көпшілігінің өліміне әкелді, ал балық популяциясы он жылдан кейін де толыққанды қалпына келмеді. 1972 жылы Борн-Ау құрғап қалды, ал Аббат шіркеуінің пасторы 30 жас жігітті өзеннің лайлы төбесінен барлық қоқыстарды алып тастауға шақырды. Сол кезде көптеген табиғи артезиандық бұрғылау орындарының бар екендігі тіркелді, бірақ олардың біреуін жөндеуге тырысу қиын болды, сондықтан қосымша шаралар қабылданбады. Табиғи бұрғылау – су ағыны бақылаудан шығып, үнемі ысырапқа түсетін бұрғылау орны. 1980 жылдардың соңында төрт жыл бойы орташадан төмен жауын-шашын болды, нәтижесінде Борн суы қайтадан құрғады, ал Ұлттық өзендер басқармасы 1991 жылдың тамызы мен 1992 жылдың қазаны аралығында Борнның шығысында орналасқан 30 табиғи бұрғылау орнын бекіту немесе жөндеу жобасын жүзеге асырды. Олардың көпшілігі 19 ғасырдың соңында суды ағызып тастаған кезде құрылған оқшауланған шаруашылықтарды қамтамасыз ету үшін бұрғыланған. Бастапқыда олар қолмен бұрғыланған, бірақ кейінірек бу машиналары қолданылды, олардың көпшілігін Thurlby қаласының J E Noble жасады. Жөндеу жұмыстары құрғақ кезеңдерде суқоймада 7,5 млрд. мегалитр су сақтауға, ал жағдай қалыпты болғанда 18 млрд. мегалитрге дейін сақтауға мүмкіндік береді деп есептелді. Жұмыс барысында су қайтадан Сент-Питерс көліне ағып түсті, Борн суы бірнеше жылдан кейін алғаш рет ақты, бірақ 1992 жылы өте ылғалды қыс болғандықтан бұл жағдайға оның да әсері болуы мүмкін.

A major component of the flow in the Bourne Eau is from the spring at St Peters Pool. Historically this produced some per day, and was of sufficient purity that it was bottled and sold as mineral water in the late Victorian period. The flow has since reduced, resulting in the river being smaller than it was. Anglian Water have two boreholes near the junction of Abbey Road and Manning Road, which are authorised to abstract up to 25 Mld (megalitres per day), although they normally abstract around 16 Mld. The water is oxygenated, chlorinated to disinfect it, and checked for clarity. It is then pumped into the public supply network, most of it passing along an pipeline to Spalding Tower. Water for Spalding has been obtained from the aquifer below Bourne since 1894, when the first borehole was drilled to a depth of 134 feet (41 m). Boreholes proliferated, and there were about 130 around the town by 1969. Most of these have since been sealed up, and only Anglian Water operates boreholes within the town. In the late 1960s, engineers began to appreciate that water was being removed from the aquifer at rates which were not sustainable, and several important studies took place to assess the situation. These coincided with a period of low rainfall, which reduced the speed at which the aquifer would recharge. Housing development at Peterborough was expected to require an extra 100 Mld to maintain the public water supply, and it was thought that this could be obtained from the aquifer. However, since the passing of the Water Resources Act 1963, all abstraction had to be licensed, and investigation showed that the aquifer was already being over abstracted. It was thought that it could supply around 68 Mld, but licences at the time allowed 139 Mld to be abstracted, although only 77 Mld actually were. This imbalance meant that an alternative water supply for Peterborough had to be found, and resulted in the construction of Rutland Water. These conditions led to a steady lowering of water levels within the aquifer, which were particularly bad in the mid 1970s, when river flows were significantly reduced. Abstraction from the aquifer was reduced, and river flows increased, but the lack of water in the River Glen led to most of the fish dying, and fish populations had still not recovered ten years later. Bourne Eau dried up in 1972, and the curate of the Abbey Church inspired a group of 30 young people to remove all of the rubbish from the muddy river bed. At that time, the existence of a number of wild artesian boreholes was recorded, but attempts to repair one of them proved difficult, and no further action was taken. A wild borehole is one where the discharge of water is no longer under control, and it continually runs to waste. There had been four years of below average rainfall in the late 1980s, resulting in the Bourne Eau drying up again, and the National Rivers Authority undertook a project to seal or repair 30 wild boreholes located to the east of Bourne, between August 1991 and October 1992. Most had been drilled in the later 19th century to supply the isolated farms that were established when the fens were drained. Initially they had been drilled by hand, but later, steam engines were used, with most of them being constructed by J E Noble of Thurlby. The repairs were estimated to retain 7.5 Mld within the aquifer during dry periods, and as much as 18 Mld when conditions were more normal. One obvious benefit of the work was that water again began to flow into St Peters Pool, and Bourne Eau flowed for the first time in several years, although this may have been aided by a very wet winter in 1992.

Жерді дренаждау

Борн қаласынан шыққаннан кейін, ол Фенланд арқылы өтеді. 1772 жылға дейін өзеннің екі жағындағы жер бірлік ретінде қарастырылды, бірақ 1772 жылы Парламент актісі өзеннің солтүстігіндегі Солтүстік Фенді және өзеннің оңтүстігіндегі Оңтүстік Фенді екі бөлек суару ауданына бөлді. Бұған дейін Black Sluice комиссияларына су бұру желісі бойынша жүргізілген жұмысты қаржыландыру үшін жалға ақы төленетін. Боурн (Линкольншир) қоршау туралы заң 1766 (6 Geo. 3. c. 52) 1776 жылы қабылданды, ол Солтүстік Фенді және Дайк пен Которп ауылдарындағы фенландты қамтиды. Ол жерде сиырдың жем-шөпін пайдалану үшін жер бөлу туралы келісім жасалып, құдықтың басы қорғалып, оның суы Борн-Эуге беріліп отыратыны туралы ереже енгізілген. Өзеннің оңтүстік жағалауын күтіп ұстау қиын болып шықты, өйткені жағалаудан 120 фут (37 метр) жерде топырақ жетіспейді, ал бұл қашықтық бұрын жөндеуге арналған материалдарды алу шегі ретінде белгіленген болатын. Қоршау актісі оны 180 футқа (55 м) дейін кеңейтті. Солтүстік Фен гравитация күшімен Оңтүстік Қырық Фут Арығына құйылды, бірақ иелері суды бұзуды жақсартуды қалады. Олар суды ауданнан шығарып, Оңтүстік Қырық Фут Арығына сору үшін бу қозғалтқыштарын пайдалануды жоспарлаған, бірақ Black Sluice комиссарлары бұл ұсынысқа қарсы болды, өйткені бұл басқа ауларды дұрыс суғаруға кедергі келтіреді. Келіспеушілік көп уақытқа созылды, бірақ иелер ақырында 1841 жылғы Борн дренажы туралы заңды (4 және 5 Vict. c. cxiii) қабылдады, ол Солтүстік Фенге жауапкершілікті қара шлюз комиссарларынан Солтүстік Фендегі жер иелерінің өкілдеріне тапсырды. Бір қызығы, бұл заңға сәйкес, сенімгерлер бумен жұмыс істейтін қозғалтқыштар жасауға рұқсат алды. Заңның кіріспесінде 1776 жылғы қоршау туралы заңнан кейін желмен жұмыс істейтін бірнеше қозғалтқыш жасалғаны, бірақ олардың жағдайы нашарлағаннан кейін барлығы алынып тасталғаны айтылған. Оңтүстік Қырық Фут Арығын суға батып кетуден сақтау үшін өлшегіш орнатылды және су деңгейі келісілген биіктіктен асқан кезде сорғылау тоқтатылуы керек болды. Екінші акт, Линкольншир Фендерінің дренажы туралы заң 1843 (6 & 7 Vict. c. xxxvii), Солтүстік Фендегі су бұру инфрақұрылымын ұстауды Black Sluice комиссарларынан Bourne Fen Trust-ке тапсырды. Су айдау машинасы Гутрам Гоутта салынды. 1872 жылы Солтүстік Феннің кейбір жерлерін су басты, Глен өзенінің деңгейі бұрын белгілі деңгейден 2 футқа (1 метрге) жоғарылағанда, төменгі құлып пен Тонг Энд арасындағы Борн-Эудің солтүстік жағалауы бұзылды. "Борн Фен" тресі "Блэк Слюйс" комиссияларын сотқа беруге тырысты, бірақ қазылар алқасы олардың жағалауды жеткілікті түрде ұстап тұрғанын анықтады, сондықтан талапты қабылдамады. 1877 жылы Глен өзенінің жағалауын біреу кесіп өткен кезде, оны қайтадан су басты, бірақ 100 фунт сыйақы берілсе де, қылмыскер табылған жоқ. Гутрам Гоут қозғалтқышы Бэттерли компаниясынан алынған және 1845 жылы орнатылған. Бұл - диаметрі 5 метр болатын дөңгелекті қозғалтқыш. 1895 жылы scoop дөңгелегі Easton and Anderson компаниясы өндірген сорғымен ауыстырылды, ал қозғалтқыш 1918 жылы Tangye газды қозғалтқышымен ауыстырылды. Ол Easton and Anderson сорғысын белдікпен айдап әкелді. 1933 жылы газды қозғалтқышқа көмек көрсету үшін Гвиннс сорғысын қозғалтқан Рустон дизельдік қозғалтқышы орнатылды, ал 1968 жылы екі қозғалтқышты да электрлі сорғы алмастырды. Оңтүстік Феннің суын ағызуы оның Борн-Эу және Глен өзендерімен шектелгендігімен қиындады, екеуі де жағалауға салынған. 17 ғасырдың басында "Дипинг Фен" авантюристтері үшін жұмыс істеген Томас Ловеллдің шешімі - Глен өзенінің астына канал салу. Ол жердің иесі Джон Хиткоттың қарамағында болды. Кейіннен Гилберт Хиткотт туннелі деп аталатын каналдан су Слэкер Дайкке, қазір Контр Дрейн деп аталады, одан ол Поде-холга ағып кетеді. Оңтүстік Фен 1772 жылы жабылып, 1738 жылы алынған Парламент актісі бойынша авантюристтерге салық төлеуді тоқтатты. Кейінгі заң бойынша, егер "Deeping Fen Trust" өзенінің төсенішін түсірсе, алдымен, су бұрғысын түсіру керек еді. Атты атпен қозғалтқан бірнеше дөңгелектер егістікті сумен тазартуға көмектесті. 1861 жылғы Жер суын бұру туралы заңның (24 және 25 Vict. c. 133), Оңтүстік Фен су бұру ауданы 1871 жылы құрылды. Олар ұшақ дөңгелегін қозғау үшін портативті қозғалтқыш жалдап, 1872 жылы өздерінің қозғалтқышын сатып алды. 1887 жылы кастрюльдік дөңгелекпен қатар центробегтік сорғы орнатылды. 1893 жылы қозғалтқыш жаңа портативті қозғалтқышпен ауыстырылды, ал 1904 жылы жаңа шапқыр дөңгелек жасалды. Су бұру ауданы 1910 жылы Борн Оңтүстік және Тёрлби Фен су бұру кеңесіне айналып, ауданын кеңейтті. Осы үлкен аумақты басқару үшін туннельге жақын жерде газды сору қозғалтқышымен жабдықталған scoop дөңгелегі салынды, ол бұрынғы қозғалтқышты алмастырды. Ол 1942 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін бұзылды. Фен 1943 жылы Дипинг Фен су бұру ауданының бөлігіне айналды және 1949 жылы жаңа сорғы станциясы салынғанға дейін портативті сорғылар су деңгейін сақтау үшін пайдаланылды. Жаңа станцияда электр моторларымен қозғалтылатын екі тік шпинделі сорғысы болды және 1973 жылы станция сорғыларды төмендету үшін өзгертілді. 1973 жылы Бастон, Лангтофт және Дипингс Ішкі су бұру кеңесі (IDB) сол кездегідей, үш тағы бір жақын IDB-мен бірге таратылды және Уэлланд және Дипингс IDB-мен ауыстырылды.

Once Bourne Eau leaves the town of Bourne, it passes through fenland. Until 1772, land on both sides of the river was treated as one unit, but an act of Parliament obtained in 1772 split the North Fen, to the north of the river, and the South Fen, to the south of the river, into two separate drainage districts. Prior to that, rents had been payable to the Black Sluice Commissioners to fund the work they did on the drainage network. An enclosure act, the Bourn (Lincolnshire) Inclosure Act 1766 (6 Geo. 3. c. 52) was obtained in 1776, covering the North Fen and fenland in the hamlets of Dyke and Cawthorpe. After dealing will the allocation of land for use as cow parture, it included a clause that ensured that the Well Head would be protected, and its water would continue to feed into Bourne Eau. Maintenance of the south bank of the river was proving difficult, because there was a lack of soil within 120 feet (37 m) of the bank, and this distance had previously been specified as the limits for obtaining material for repairs. The enclosure act extended this to 180 feet (55 m). The North Fen drained by gravity into the South Forty Foot Drain, but the owners wanted to improve the drainage. They intended to use steam engines to pump the water out of the fen and into the South Forty Foot Drain, but the Black Sluice Commissioners objected to the proposal, on the basis that it would prevent other fens from draining properly. The disagreement took a long time to resolve, but the Proprietors eventually obtained the Bourne Drainage Act 1841 (4 & 5 Vict. c. cxiii), which transferred the responsibility for the North Fen from the Black Sluice Commissioners to trustees representing the owners of land within the North Fen. Significantly, the act allowed the trustees to build steam pumping engines. The introduction to the act stated that a number of wind powered engines had been built following the 1776 enclosure act, but all had been removed after their condition deteriorated. In order to prevent the South Forty Foot Drain from being overwhelmed by the volume of water pumped into it, a gauge was erected, and pumping had to stop when water levels exceeded an agreed height. A second act, the Lincolnshire Fens Drainage Act 1843 (6 & 7 Vict. c. xxxvii), transferred the maintenance of the drainage infrastructure within the North Fen from the Black Sluice Commissioners to the Bourne Fen Trust. The pumping engine was built at Guthram Gowt. In 1872, some of the North Fen were flooded, when the level in the River Glen rose to 2 feet (1 m) above any previously known level, and the north bank of Bourne Eau between the lower lock and Tongue End was breached. The Bourne Fen Trust attempted to sue the Black Sluice Commissioners, but the jury found that they had maintained the bank adequately, and therefore dismissed the claim. It was flooded again in 1877 when someone cut through the bank of the River Glen, but despite a reward of £100 being offered, the offender was not discovered. The Guthram Gowt engine was obtained from the Butterley Company and erected in 1845. It was a beam engine, driving a scoop wheel which was 15 feet (5 m) in diameter. The scoop wheel was replaced by a pump manufactured by Easton and Anderson in 1895, and the engine was replaced by a Tangye gas engine in 1918. It drove the Easton and Anderson pump by a belt drive. A Ruston diesel engine driving a Gwynnes pump was installed to assist the gas engine in 1933, and both engines were replaced by a electric pump in 1968. Drainage of the South Fen was complicated by the fact that it was hemmed in by Bourne Eau and the River Glen, both of which were embanked. The solution adopted by Thomas Lovell, working on behalf of the Adventurers of Deeping Fen in the early 17th century, was to construct a culvert beneath the River Glen. It was to be maintained by John Heathcote, who owned the land. The culvert, subsequently known as Gilbert Heathcote's tunnel, allowed water to drain into the Slacker Dyke, now called the Counter Drain, from where it flowed to Pode Hole. The South Fen was enclosed in 1772, and ceased to pay taxes to the Adventurers by an act of Parliament obtained in 1738. A subsequent act ensured that if the Deeping Fen Trust ever lowered the bed of the Glen, they would first have to lower the culvert. A number of scoop wheels, powered by horses, were used to assist in the drainage of the fen. Under the powers of the Land Drainage Act 1861 (24 & 25 Vict. c. 133), the South Fen Drainage District was created in 1871. They hired a portable engine to drive a scoop wheel, and bought their own engine in 1872. The scoop wheel was supplemented by a centrifugal pump in 1887. In 1893, the engine was replaced by a new portable engine, and a new scoop wheel was manufactured in 1904. The drainage district became the Bourne South and Thurlby Fen Drainage Board in 1910, increasing its area by In order to manage this larger area, a gas suction engine driving a scoop wheel was built nearer to the tunnel, to replace the previous engine. This worked until 1942, when it broke down. The fen became part of the Deeping Fen Drainage District in 1943, and until a new pumping station was built in 1949, portable pumps were used to maintain the water levels. The new station had two vertical spindle pumps driven by electric motors, and the station was altered in 1973, to lower the pumps. In 1973, the Baston, Langtoft and the Deepings Internal Drainage Board (IDB) as it was by then known, was abolished, together with three other nearby IDBs, and replaced by the Welland and Deepings IDB.

Этимология

Уилер (1896) қазіргі Борн-Эу өзеніне және Кейт көпірінен төмен ағатын Гленнің сол бөлігіне Борн-Эа немесе Брунн-Эа деген атау береді. Одан кейін ол Дугдейлдің сөздерін және Елизавета I патшайымның жарлығын келтіреді: Бруне, River of, Brunne Hee, Burne Alde Ee. Дугдейлде Брунн-Эе өзені шегінде "қазір Глен" деп сипатталған. "Бұл өзен Пинкбек қаласының ортасымен ағып өтеді". "Ware" каналдары Елизавета I патшайымының тұсында Хемпринггемде өткен суарналар комиссиясында "Бурн-И өзені бойымен Годрамскотқа дейін" созылған деп сипатталған. Француз тіліне тән Eau әрпінің жазылуы ағылшын тіліндегі өзен атауларында сирек емес. Ол XVIII ғасырда пайда болған секілді. Алдыңғы жазуы Ea, көне ағылшын тіліндегі ǣ сөзінен (соңғы кезде прото-үнді-еуропалық *hakʷā "қозғалмалы су" сөзінен), сондай-ақ толықрақ мәліметтер үшін Aach (топонимия) қараңыз. "Борн" сөзі "ағын" мағынасында көне ағылшын тіліндегі burne, burna ("көктем, бұлақ") сөзінен шыққан.