Евген Франкель: Американдық актер, режиссер және педагог
Gene Frankel
Евген В. Франкель: американдық актер, режиссер, актерлік шеберлікті үйреткен педагог. Оф-Бродвей сахнасын дамытуға үлкен үлес қосты, «The Blacks» спектаклі арқылы афроамерикандық театрды қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер, театр режиссері және актерлік шеберлік оқытушысы Юджин В. Франкель (23 желтоқсан 1919 жыл - 20 сәуір 2005 жыл) – американдық актер, театр режиссері және актерлік шеберлік оқытушысы, ол Бродвейден тыс сахнаның қалыптасуында ерекше көзге түсті. Франкель Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде армияда әлеуметтік-ойынбаздық қызметінде және әуе экипажының құрамында қызмет етті.
American actor, theater director, and acting teacher
Eugene V. Frankel (December 23, 1919 – April 20, 2005) was an American actor, theater director, and acting teacher especially notable in the founding of the off Broadway scene. Frankel served in the Army during World War II in entertainment and as a member of an aerial crew.
Өмір және мансап
Франкельдің Жан Женедің «The Blacks» пьесасын Бродвейден тыс қойылымда режиссерлік еткені, 1961 жылы ашылған және Сент-Марк театрында 1400-ден астам қойылымдар өткен, онжылдықтың Бродвейден тыс ең ұзақ сақталған музыкалық емес қойылымы ретінде азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде афроамерикалық театрды дамытудағы маңызды туынды деп есептелді. Онда Джеймс Эрл Джонс, Роско Ли Браун, Луис Госсетт-младший, Сисели Тайсон, Годфри Кембридж, Майя Анжелу және Чарльз Гордон сомдады. Декорацияларын Ким Э. Свадос, музыкасын Чарльз Гросс, ал костюмдер мен маскаларын Патрисия Зиппродт жасады. Франкель актерлік жолын актерлік студияның алғашқы мүшелерінің бірі ретінде бастады. Кейін ол режиссерлікке ауысып, Бродвейде де, одан тыс жерлерде де қойылымдар қойды. Оның ең танымал Бродвей қойылымы – Артур Копиттің «Индейлер» пьесасы, онда Стейси Кич Буффало Билл рөлін ойнағаны үшін 1970 жылғы «Тони» сыйлығына «Үздік актер» номинациясына ұсынылды. Бұл қойылым сондай-ақ 1970 жылғы «Үздік пьеса» номинациясына ие болды. Оның басқа Бродвей қойылымдары: «Ойыншылардың зарлы айқайы» (1968), Курт Вейлдің «Жұлдыздар арасында жоғалғандар» (1972) және Гарри Чапиннің «Американы әйгілі еткен түн» (1975). Оның Бродвейден тыс қойылымдары: «Брехт Брехт туралы» (Вивека Линдфорс, Лотте Ленья, Эли Уоллах және Энн Джексон қатысқан), «Мен – әйелмін» (қайта Линдфорспен) және Сисели Тайсонның ойнаған «Жас, дарынды және қара» пьесалары. Ол Артур Миллердің пьесасын Миллер Мэрилин Монроға үйленген кезде қойған.
Frankel's direction of the off Broadway production of Jean Genet's The Blacks was regarded as a crucial production in promoting African American theater during the civil rights movement which opened in 1961 and ran at St. Mark's Theatre for more than 1,400 performances, the longest running Off Broadway non musical of the decade. The cast included James Earl Jones, Roscoe Lee Browne, Louis Gossett Jr., Cicely Tyson, Godfrey Cambridge, Maya Angelou and Charles Gordone; sets were by Kim E. Swados, music by Charles Gross, and costumes and masks by Patricia Zipprodt. He began his own career as an actor and was one of the earliest members of the Actors Studio. He moved behind the scenes and became a theater director on and off Broadway. His most notable Broadway production was Arthur Kopit's Indians starring Stacy Keach, who was nominated for the 1970 Tony Award as Best Actor for his portrayal of Buffalo Bill. The production was also nominated for a Tony Award for best play of 1970. His other Broadway productions included A Cry of Players (1968), Kurt Weill's Lost in the Stars (1972) and Harry Chapin's The Night That Made America Famous (1975). His off Broadway productions included Brecht on Brecht, (starring Viveca Lindfors, Lotte Lenya, Eli Wallach and Anne Jackson), I Am a Woman (again with Lindfors), and To Be Young, Gifted and Black starring Cicely Tyson. He directed an Arthur Miller play when Miller was married to Marilyn Monroe.
Джин Франкель театры
Өзінің мансабында 200-ден астам қойылымды қойып, кем дегенде он екі театрды басқарған Франкель актерлік шеберлікті, жазуды және режиссураны оқытқан. Оның соңғы сахнасы – Гринвич Виллидждегі 24 Бонд көшесіндегі Джин Франкель театры және кино шеберханасы. Франкельдің айтуынша, табысты актерлік өнердің қағидасы – "Шындық. Мен актерлерімнің жалған айтуына жол бермеймін. Камера жалған айтпайды, сахна да жалғанға көз жұмбайды". Ол Колумбия университеті, Бостон колледжі және Нью-Йорк университеті сияқты жоғары оқу орындарында театрдан қонақ профессор болып жұмыс істеді. 1973 жылдың 4 тамызында оның Мерсер өнер орталығы – Бродвей орталық қонақ үйінің бірінші екі қабатында орналасқан жеті шағын театр кешені құлап кетті. Франкель сол кезде репетиция жүргізіп тұрғанда, төбе мен қабырғалардың қисай бастағанын байқап, актерлерді және бірнеше тұрғынды қауіпсіз жерге шығарды; құлау салдарынан бес адам қаза тапты. Тек оның соңғы театры ғана қаржылық сәттілікке жетті, ол көркемдік директор Кристофер Гронвальдтың New Mercury Players тобына және көркемдік директор Мэрилин Мажескидің Гроув-стрит-плейхаусының филиалы ретінде қызмет етті. 2003 жылы Франкель Гейл Тэкерді Бонд көшесіндегі Джин Франкель театры мен кино шеберханасының басқарушы директоры етіп тағайындады. Франкель дүниеден озғаннан кейін оның мұрасы Тэкердің сенім қорына өтті.
As well as directing over 200 shows and managing at least twelve theaters throughout his career, Frankel taught acting, writing and directing. His last stage was the Gene Frankel Theatre and Film Workshop at 24 Bond Street in Greenwich Village. Frankel said that the heart of successful acting was, "Truth. I don't let my actors tell lies. The camera doesn't lie, the stage doesn't let you lie." He was a visiting professor in theater at various institutions of higher learning including Columbia University, Boston College, and New York University. On August 4, 1973, his Mercer Arts Center, a complex of seven small theaters, which had been located on the first two floors of the residential Broadway Central Hotel, physically collapsed. Frankel, who had been conducting a rehearsal at the time, noticed the ceiling and walls beginning to buckle and heroically led the actors and several residents to safety; five people died in the collapse. Only his last theater was a financial success, serving as home to artistic director Christopher Groenwald's New Mercury Players and as a satellite location for artistic director Marilyn Majeski's Grove Street Playhouse. In 2003 Frankel made Gail Thacker Managing Director of the Gene Frankel Theatre and Film Workshop at the Bond Street location. Upon Frankel's death his legacy passed into Thacker's trust.
Отбасы
Франкельдің Лора Франкель мен Итан Франкель деген екі баласы болды. Оның ұлы, болашақ актер, әкесі оқыған мектепте оқыған, психиатриялық аурумен күресіп, 1995 жылы Манхэттендегі 17 қабатты ғимараттың төбесінен психоз кезінде секірді, бірақ аман қалды. Ұзақ комадан кейін және қайтадан жүруді үйрену үшін терапиядан өткен соң, Итан Бронкстағы топтық үйге орналастырылды, бірақ келесі жылы сол жердегі бір тұрғын оны өлтірді. Франкель театрында ұлының есімімен стипендия құрды.
Frankel had two children, Laura Frankel and Ethan Frankel. His son, an aspiring actor, who studied at his father's school had struggled with psychiatric illness which led him to leap off the top of a Manhattan 17 floor building in 1995 during a psychosis from which he survived. After a lengthy coma and therapy to learn to walk again Ethan was placed in a group home in the Bronx where he was murdered by a fellow resident the following year. Frankel created a scholarship at his theater in his son's name.
Марапаттар мен құрметтер
Франкель 1958 жылғы "Волпоне" өндірісі үшін режиссуралық жұмысымен алғашқы "Оби" сыйлығына ие болды, содан кейін тағы екі сыйлықты да режиссура саласында жеңіп алды. Ол сонымен қатар театрдағы ерекше жетістіктері үшін алғашқы Лола д'Аннунци және Вернон Райс сыйлықтарымен марапатталды.
Frankel was awarded the first Obie Award for directing, with his production of Volpone (1958) and then won two more also for directing. He also received the first Lola d'Annunzi and Vernon Rice awards for outstanding achievement in theater.