Кіріспе
Британ армиясының генерал-майоры сэр Фрэнсис Уилфред "Фредди" де Гинганд (1900–1979), 28 ақпан 1900 – 29 маусым 1979) – британ армиясының офицері, Эль-Аламейннің екінші шайқасынан бастап Екінші дүниежүзілік соғыстың аяғына дейін фельдмаршал сэр Бернард Монтгомеридің штаб бастығы қызметін атқарды. Ол Монтгомери мен оның әріптестері және жоғары лауазымдағы офицерлері арасындағы қарым-қатынасты сақтауда маңызды дипломатиялық рөл атқарды. Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжін бітірген де Гинганд 1919 жылдың желтоқсанында Батыс Йоркшир полкіне (Уэльс принцінің өз полкі) қосылды. Ол Үндістанда және Ирландияда қызмет етті, ал 1926 жылдан 1931 жылға дейін Ньясалендте Корольдің Африкалық атқыштар полкіне тағайындалды. 1920 және 1930 жылдарда бірге қызмет еткендіктен Монтгомеримен достық қарым-қатынас орнатқаннан кейін, Монтгомеридің көмегімен Камберлидегі штаб колледжінің 1935–1936 жылғы курсына қабылданды. 1939–1940 жылдары ол соғыс министрі Лесли Хор-Белишаның әскери көмекшісі болды, бұл қызметте армияның жоғары офицерлерімен байланыс жасап, дипломатиялық дағдыларын жетілдірді. Хор-Белиша отставкаға кеткеннен кейін де Гинганд Мандатты Палестинадағы Хайфадағы жаңа штаб колледжіне оқытушы болып тағайындалды. 1940 жылдың желтоқсанында Штаб колледжінің коменданты Эрик Дорман Смит ұсынғаннан кейін, ол Каирдегі Таяу Шығыс бас қолбасшылығының Бірлескен жоспарлау штабына жіберілді, сонымен қатар Бас қолбасшылар комитетінің хатшысы қызметін де атқарды. 1942 жылдың ақпанында Дорман Смит, қазіргі Таяу Шығыс бас қолбасшылығының Бас штабының орынбасары, оны Таяу Шығыс әскери барлау басқармасының директоры лауазымына ұсынды. Бұл қызметте ол табысқа жетті, ал Эль-Аламейннің бірінші шайқасынан кейін Сегізінші армияның бригада штабының генерал-майоры болып тағайындалды. 1942 жылдың тамызында Монтгомери Сегізінші армияға басшылық еткен кезде ол Монтгомеридің штаб бастығы болды. Монтгомеримен бірге жұмыс істегенде оның дипломатиялық қабілеті өте пайдалы болды. Ол шайқаста ғана емес, американдықтармен қарым-қатынаста да өте маңызды болды – ол "баршаға ұнайтын және сенімді" адам еді. Ол Жоғарғы бас қолбасшы, армия генералы Дуайт Эйзенхауэрдің штаб бастығы Уолтер Беделл Смитпен жақын қарым-қатынас орнатты және Монтгомеридің мінезінен туындаған көптеген қиындықтарды, сондай-ақ оның көптеген әріптестерімен және жоғары лауазымдағы офицерлерімен арадағы мәселелерді шешуге көмектесті. Де Гинганд бірнеше рет ауруға байланысты демалысқа шықты, және Монтгомеринің араласуы ғана дәрігерлердің оны қызметтен босатуына кедері келтірді. Еуропадағы соғыс аяқталғаннан кейін ол қалпына келтіру үшін уақыт өткізді, бірақ 1945 жылдың қыркүйегінде әскери барлау басқармасының директоры (DMI) болып тағайындалған кезде әлі толыққанды қалпына келмеген еді. Монтгомери 1946 жылдың маусымында Аллан Бруктың орнын Императорлық Бас штаб бастығы қызметіне алмастырмақшы екенін біліп, де Гингандқа оны Императорлық Бас штабтың вице-бастығы етіп тағайындауды жоспарлап отырғанын айтты. Алайда, де Гинганд DMI лауазымында Брукты таң қалдыра алмады, нәтижесінде бұл қызметке Франк Симпсон тағайындалды. 1947 жылдың ақпанында де Гинганд армиядан зейнеткерлікке шығып, Оңтүстік Родезияға көшіп, бизнеспен айналысып, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ол өзінің тәжірибесі туралы төрт кітап жазды: «Жеңіс операциясы» (1947), «Африкалық тапсырма» (1953), «Соғыстағы генералдар» (1954) және «Брасс-Хаттан Боуллер-Хатқа дейін» (1979).
Major General Sir Francis Wilfred "Freddie" de Guingand, (28 February 1900 – 29 June 1979) was a British Army officer who served as Field Marshal Sir Bernard Montgomery's chief of staff from the Second Battle of El Alamein until the end of the Second World War. He played an important diplomatic role in sustaining relations between the notoriously difficult Montgomery and his peers and superiors. A graduate of the Royal Military College, Sandhurst, de Guingand joined the West Yorkshire Regiment (Prince of Wales's Own) in December 1919. He served in India and Ireland, and was seconded to the King's African Rifles in Nyasaland from 1926 to 1931. Through the intervention of Montgomery, with whom he had formed a friendship during their service together the 1920s and 1930s, he secured a nomination to 1935–36 course at the Staff College, Camberley. He served as Military Assistant to the Secretary of State for War, Leslie Hore Belisha, from 1939 to 1940, in which role he had exposure to the most senior officers in the army and developed skills in diplomacy. After Hore Belisha resigned, de Guingand was posted to the new staff college at Haifa in Mandatory Palestine as an instructor. In December 1940, on the recommendation of the Staff College's Commandant Eric Dorman Smith, he was posted to the Joint Planning Staff of Middle East Command in Cairo where he also took on the role of secretary to the Commanders in Chief Committee. In February 1942 Dorman Smith, now Deputy Chief of the General Staff at Middle East Command, recommended him for the position of Director of Military Intelligence, Middle East. In this role he was successful, and after the First Battle of El Alamein he was appointed the Eighth Army's Brigadier General Staff. When Montgomery assumed command of Eighth Army in August 1942 he became Montgomery's chief of staff. His diplomatic skills proved advantageous when serving with Montgomery. He proved indispensable not only in battle, but also in relations with the Americans – he was "liked and trusted by all". He formed a close relationship with Walter Bedell Smith, the chief of staff to Supreme Allied Commander, General of the Army Dwight Eisenhower, and was able to smooth over many difficulties arising from Montgomery's personality and his problematic relationships with many of his peers and superiors. De Guingand was on sick leave on several occasions, and only Montgomery's intervention kept the doctors from relieving him. After the end of hostilities in Europe he spent time recuperating but was still not recovered when he was appointed as Director of Military Intelligence (DMI) in September 1945. Montgomery had become aware that he was to succeed Alan Brooke as Chief of the Imperial General Staff in June 1946 and told de Guingand he wanted him as his Vice Chief of the Imperial General Staff. However, de Guingand failed to impress Brooke as DMI and as a result the job went to Frank Simpson. De Guingand retired from the army In February 1947 and emigrated to Southern Rhodesia to pursue a career in business, achieving considerable success. He wrote four books about his experiences: Operation Victory (1947), African Assignment (1953), Generals at War (1954), and From Brass Hat to Bowler Hat (1979).
Ерте өмір
Франсис Вилфред де Гинганд 1900 жылғы 28 ақпанда Лондонның Актон қаласында дүниеге келді. Ол, шөп ағашынан темекі құбырларын жасаған Франсис Джулиус де Гинганд пен оның әйелі Мэри Моника Пристманның төрт баласының екіншісі еді. Оның үлкен әпкесі Марине Паулин және екі кіші інісі болды. Олар Лондонның Ганнерсбери паркіне жақын жерде жайлы өмір сүрді. 1909 жылдан бастап Илингтегі Сент-Бенедикт мектебінде, ал 1915 жылдан бастап Амплфорт колледжінде білім алды. 1921 жылы Корольдік Коринф Яхта клубының вице-комодоры болып сайланған әкесінің ықпалымен, ол желкен спортына құмар болды. Отбасы әдетте Бёрнхем-он-Краучта сақталатын яхтаға ие болды және оны жазғы демалыста Франция мен Испанияға жүргізіп, саяхаттады. Де Гинганд Корольдік теңіз күштеріне қатысуды жоспарлаған, бірақ түс соқырлығына байланысты қабылданбады, сондықтан Британ армиясына қосылды. Де Гинганд 1918 жылғы 10 қыркүйекте Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті және оқуға қабылданғанда сыныбында он бесінші орынды иеленді. Колледжде оқып жүргенде, француз тегіне сілтеме жасай отырып, танымал мультфильм кейіпкері Фредди Бақаның есімімен "Фредди" деген лақап атқа ие болды. Бітірген соң, ол Амплфорттағы офицерлерді даярлау корпусының бөлімін демеушілік еткен Батыс Йоркшир полкіне (Уэльс принцінің өз полкі) қосылуды жөн көрді. 1919 жылғы 17 желтоқсанда полкке екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол дереу Британдық Үндістанға полктің 2-ші батальонына жіберілді, онда 1921 жылғы 17 желтоқсанда лейтенант болып жоғарылатты.
Соғыс аралығы
Ауыр өт тастары салдарынан де Гинган 1922 жылы Ұлыбританияға қайтарылды, бірақ ол жазылып, Ирландиядағы Корк қаласындағы полкіне қайта қосылды. Сол жылы ол Солтүстік Йоркширдегі Фулфорд қаласындағы Фулфорд казармасында полктік оқу кадрларына жауапты офицер болып тағайындалды, онда ол сол кезде 49-шы (Батыс Ридинг) жаяу әскер дивизиясының штаб офицері болған Бернард Монтгомеримен дос болады. Екеуі гольф пен контракт бридж ойнайтын. Монтгомери де Гинганды штаб колледжіне түсуге ынталандырды, бірақ ол әлі де емтиханға отыруға тым жас еді. 1926 жылы де Гинган ерікті түрде Корольдің Африкалық атқыштар полкіне қызметке жіберілді. Осы кезде жас субальтерлер үшін колониялық бөлімшелерге шетелге жіберу танымал мүмкіндік болды, себебі ол жоғары жалақы, үлкен жауапкершілік және кейде қызықты оқиғалармен байланысты болатын. Ол Ньясалендте Корольдің Африкалық атқыштар полкінің 1-ші батальонының адъютанты қызметін атқарды, содан кейін Ньясалендтегі әскерге қолбасшылық ететін офицердің штабында қызмет етті. Осы кезеңде ол 1929 жылдың 10 маусымында капитанның уақытша, ал 1930 жылдың 8 наурызында тұрақты шеніне көтерілді. Де Гинган 1931 жылдың қазан айында Ұлыбританиядағы полкіне оралды. 1932 жылдың шілдесінде ол Мысырдағы 1-ші батальонға полк адъютанты болып тағайындалды. Ол Монтгомеримен достығын жаңартты, ол Канал бригадасындағы тағы бір батальон, Royal Warwickshire Regiment-тің 1-ші батальонына қолбасшылық етті. 1934 жылы батальон Ауғанстанмен шекараға жақын Британдық Үндістанның Балучистан провинциясындағы Кветтаға көшірілді, онда Монтгомери сол жердегі штаб колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді. Де Гинган Камберлидегі штаб колледжіне түсу емтихандарын тапсырды, бірақ оған жоғары лауазымды офицердің ұсынысы қажет болды. Түсуге өте үлкен бәсеке болды; әр жылы шамамен 600 офицер 60 орынға емтихан тапсыратын. Ең жоғары ұпал жинағандарға орын кепілденді, бірақ қалған орындар емтиханды өткендерге, олардың қызмет тарихына сәйкес берілді. Монтгомери Бас штабтың (Үндістан) басшысынан ұсыныс алды. Ол сондай-ақ Камберлидегі бірнеше оқытушыларға оны ұсынатын хаттар жазды. 1936 жылы штаб колледжінің курсын аяқтағаннан кейін, Де Гинган өзінің полкінің 2-ші батальонына рота командирі болып оралды, бірақ әдетте курсты аяқтағаннан кейін штабтық қызметке тағайындалатын. 1937 жылы ол Нетеравондағы Шағын қарулы мектептің бригада майоры болып тағайындалды. Бұл оған француз және неміс армияларының тиісті мектептерін аралауға мүмкіндік берді. Ол француздық Camp de Châlons-тағы апаттық жағдайдағы мектепке әсерленбеді, бірақ Truppenübungsplatz Döberitz-де британ армиясынан жақсы деп санайтын қару-жарақ пен оқу әдістерімен жабдықталған, сәнді ғимаратты тапты. 1938 жылдың 1 тамызында ол майор шеніне көтерілді.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылғы 15 шілдеде Де Гинганд Соғыс министрінің әскери көмекшісі болды, шені GSO2. Хоре Белишаның өзіне көмектесетін мемлекеттік қызметкерлер болды, бірақ оған әскери мәселелер бойынша кеңес беру үшін, әскердің пікірін білдіру үшін және оның сөздерін дайындауға көмектесу үшін әскер офицері қажет болды. Сондықтан Де Гинганд Хоре Белишамен бірге әскери базалар мен мекемелерге сапарлар жасады. Хоре Белиша баспасөз бен халық арасында танымал болды, бірақ Кабинеттегі әріптестері арасында олай емес. Көптеген жоғары шенді офицерлерді қызметтен босатуды қамтитын кең ауқымды реформалар оны әскерде тез арада жақтырмас етті. Де Гинганд Хоре Белишаға біртіндеп жақындасып, оның сенімді адамына айналды. Осы қызметте ол армияның жоғары шенді офицерлерімен байланысқа түсіп, дипломатиялық шеберлігін жетілдірді. Хоре Белиша Империялық Бас штабтың (CIGS) бастығы, генерал Лорд Гортпен жиі қақтығысты, оны алпысқа жуық жоғары шенді офицерлердің үстінен тағайындап, 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғаннан кейін осы лауазымға жеткізген еді. Хоре Белиша Гортты Франциядағы британдық экспедициялық корпусына басшылық етуге ұсынды, бірақ екеуінің арасындағы қиындықтар Франциядағы бекіністердің жағдайы туралы пікірталастармен жалғасты. Гортпен болған шиеленіс 1940 жылдың қаңтар айында Хоре Белишаның отставкаға кетуіне соқтырды.
Таяу Шығыс
Де Гинганд өз полкына қайтаруды сұрады, және 21 қаңтарда ол Батыс Йоркшир полкінің депосына келді, бірақ бірден демалысқа жіберілді. 25 ақпанда ол Палестинадағы Хайфадағы жаңа штаб колледжіне нұсқаушы болып тағайындалды. Соғыс көбірек оқытылған штаб офицерлеріне шұғыл қажеттілік тудырды, ал жаңа штаб колледжі осы рөлді атқару үшін құрылды. Ол келген кезде колледж командирі подполковник Александр Галлоуэй болды, бірақ тамыз айында Галлоуэйдің орнын подполковник Эрик Дорман Смит басты, ол де Гинганд студент болған кезде Камберлиде нұсқаушы болып жұмыс істеген. Де Гинганд жақын арада бас нұсқаушы болды. Ұзақ уақыт өтпей, жаңа құрылған Бірлескен операциялар мектебінің командирі болып, лейтенант-полковник шенімен, 1940 жылдың желтоқсанында Каирдегі Бас штабтың (GHQ) Таяу Шығыс командалығының Бірлескен жоспарлау штабына жіберілді, онда ол Бас қолбасшылар комитетінің хатшысы міндетін де атқарды. Де Гинганд 1941 жылғы наурыз айында Грекияға жасалған британдық және одақтас экспедициялық күшін жіберуді жоспарлауға қатысты, бұл Италияның Грекияға жасаған сәтсіз шабуылына және неміс интервенциясының алда тұрған қаупіне жауап ретінде жасалды. Ол британдық күштер тұрақтап, қорғануды жоспарлаған Алиакмон позициясының үстінен ұшты, бірақ бұл позицияны ұстап тұру мүмкін екендігіне қатысты күмәнін сейілте алмады. Ол майданның аумағы мен немістердің қанатын айналып өтудің қаншалықты оңай болатынын байқады. Өзінің бастамасымен де Гинганд Корольдік теңіз күштері және Корольдік әуе күштерімен бірлесіп Грекиядан экспедициялық күшті ертерек эвакуациялауды жоспарлай бастады. Таяу Шығыстағы Бас қолбасшы, генерал сэр Арчибальд Уэвелл және оның бас штаб бастығы, генерал-майор Артур Смит бастапқыда бұл әрекет туралы хабардар болған жоқ. Смит бұл туралы білген соң, ол Уэвеллге хабарлады, ол де Гингандқа дереу тоқтауды бұйырды, өйткені ол Грекиядағы экспедициялық күштің моральдық жағдайына әсер етіп, өзіндік қанағаттандыруға алып келеді деп қорқыды. Әскери-теңіз және әуе күштерінің қолбасшыларының қолдауымен де Гинганд жоспарларын жалғастыруға рұқсат алды, бірақ Уэвелл армия бөлімдерін хабардар етуге тыйым салды. Германия Грекияға басып кіргенде, одақтас күштерінің позицияларына қысым күшейді және Алиакмон желісін ұзақ уақытқа дейін ұстап тұру мүмкін емес екені анық болды. Соңында жоспарды іске асыруға тура келді, және күш Грекиядан эвакуацияланды. Де Гинганд 1942 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Британ империясы орденінің офицері болып тағайындалды.
Әскери барлау қызметі
1942 жылдың ақпан айында Дорман Смит, бұл кезде Бас штабтың орынбасары (DCGS) GHQ-да, де Гинганды Таяу Шығыстағы әскери барлау басқармасының директоры бос қызметіне, бригада шенімен ұсынды. Барлауда тәжірибесі жоқ офицердің де Гинганға тағайындалуы сол кездегі британ армиясының барлау жүйесінің жай-күйіне куә болды, онда штабтық оқудан өткен және жақсы ойлау қабілеті бар офицердің жеткілікті саналатыны еді. Дегенмен, де Гинган осы қызметте өте табысты болды. Ол өзінің штабында жұмыс істеу үшін GHQ-дан екі жас, перспективті офицерді – капитан Билл Уильямс пен майор Джеймс Эвартты таңдады. Эварт неміс тілін еркін меңгерген, ал Уильямс, тәжірибелі тарихшы ретінде, әртүрлі дереккөздерден ақпарат жинап, жалпы картинаны құруға дағдыланған еді. Де Гинганның айтуынша, "Эварт пен Уильямс – тамаша үйлесім. Олар бір-бірін толық түсінді. Екеуі де жоғары білімді, университет профессоры болған және әскери қызметті кәсіп ретінде ұнатпаған!" Де Гинган Ultra кодын бұзу арқылы нақты ақпаратқа қол жеткізді, бірақ оны дұрыс түсіндіру үшін білік және сақтылық қажет болды. Де Гинган басқа көздерден алынған мәліметтерді растау үшін Ұзақ қашықтықтағы шөл далалық тобын (Long Range Desert Group) пайдаланды. 1942 жылдың мамыр айында немістер мен итальяндықтар Газала шайқасын бастауға дайындалып жатқандығы туралы белгілер жиналды, бұл де Гинганға алдын ала ескерту беруге мүмкіндік берді. 1942 жылдың маусым айында ол Оқпан әскерлерінің Тобрукты басып алатынын дұрыс болжады. 1942 жылдың шілдесінде Эль-Аламейн шайқасынан кейін де Гинган Сегізінші армияның штаб бастығының (операциялар) бригадирі, бригадалық генерал Джок Уайтлидің орнына тағайындалды. Сегізінші армия штабындағы басқару жүйесі шатас болды: генерал сэр Клод Очинлек Таяу Шығыстың Бас қолбасшысы және Сегізінші армияның қолбасшысы болды. Дорман Смит, оның бұрынғы қызметіндегі DCGS, Сегізінші армия штабында болды және генерал-майор шенімен Уайтлиден жоғары тұрды. Бұл бас штабта екі басшылық желісін құрды. Де Гинган Очинлекті Дорман Смиттің Каирде тиімдірек болатынына көндірді. Де Гинганның Бас штабының бөлімінде төрт GSO1 офицері болды: подполковник Хью Мейнваринг (операциялар), подполковник Л. М. (Спад) Мерфи (барлау), подполковник Чарльз Ричардсон (жоспарлау) және подполковник Дэвид Белхем (штабтық жұмыстар). Мерфиге көмектесу үшін де Гинган Уильямсты GHQ-дан GSO2 (барлау) қызметіне шақырды.
Монтгомери штабының бастығы
Монтгомери 1942 жылдың тамызында Сегізінші армияға қолбасшылық етуге тағайындалғанда, ол де Гинганды өзіне шақырды. Кейін ол, Монтгомеридің жаңа Бас Орта Шығыс қолбасшысы генерал сэр Гарольд Александрға Ұлыбританиядан бірнеше офицерлерді жіберу туралы өтініш жібергенін, оның ішінде 1940 жылы Франция шайқасы кезінде 3-дивизияда, ал Ұлыбританияда V және XII корпус штаб бастығы болып қызмет еткен бригадалық Франк Симпсонды атап өтті. Монтгомери де Гинганды оның орнын алмастыруы мүмкін екендігі туралы ескертті, бірақ егер олай болса, ол Ұлыбританияда жақсы қызметке ие болуға тырысады. Ол де Гинганды Соғыс кеңсесінің әскери барлау басқармасының (DMI) директоры қызметіне ұсынды. Алайда, басқа офицердің қазасынан кейін Соғыс кеңсесі Симпсонды әскери операциялар директорының орынбасары қызметінен босата алмайтынын шешті, де Гинган соғыстың соңына дейін Монтгомеридің штаб бастығы болып қалды. Штаб бастығы институты басқа армияларда кең таралғанмен, британ армиясында бұл жаңалық болды, онда штаб жалпы және әкімшілік бөлімдерге бөлінетін. Сегізінші армия штабында Бас әкімшілік офицері (CAO) бригадир сэр Брайан Робертсон, оның орынбасары полковник Майлз Грэм болды. Штаб бастығы жүйесінде бір офицер операциялар мен әкімшілік мәселелерге жауапты болды. Монтгомери осы жүйені ұнатты, өйткені Ұлы соғыс кезінде 47-ші (1/2 Лондон) дивизиясының штаб бастығы болып қызмет еткен. Монтгомери Сегізінші армия штабын Рувейсат қырқасынан Жерорта теңізі жағалауындағы Борг-Эль-Арабқа, Александриядан оңтүстік-батысқа қарай 32 шақырым жерге көшірді, ол Desert Air Force штабымен бірге орналасты. Де Гинган әр күні сағат 07:00-де штабтық кеңес өткізді. Ол Робертсонмен Армия штабында байланыста болды және Монтгомериге әр түнде сағат 21:00-де соңғысының карталық машинасымен хабарласатын. «Ultra» жеделхабарлары неміс қолбасшысы генерал-фельдмаршал Эрвин Роммельдің тамыз айының соңында шабуыл жасау ниетін көрсететін бағалауын ашты. Түнгі ірі қозғалыс үшін толық ай 26 тамызда болды, ал Катара ойпатының жанында барлауға тыйым салу осы жерге шабуыл жасалуы мүмкін екенін көрсетті. Монтгомери Алам-эль-Хальфа жотасын нығайтып, оны қорғау үшін 44-ші (Үй округтері) дивизиясын жеткізді. Де Гинган мен Уильямс жотаның жанындағы жұмсақ құмды көліктерге жарамды екенін көрсететін жалған «қозғалыс» картасын жасады, бірақ немістердің алданып қалғандығы белгісіз. Алайда, отын тапшылығына байланысты бірнеше күнге кешіктірілген неміс шабуылы Алам-эль-Хальфа шайқасында жеңіліске ұшырады. Де Гинган Сегізінші армияны дереу қарсы шабуылға шығаруға шақырды, бірақ Монтгомери олар мұндай шабуылға дайын емес деп шешіп, мүмкіндікті жіберіп, жақсы дайындалған шайқасқа баруды жөн көрді. Келесі апталарда де Гинган шабуылға дайындық жұмыстарын қадағалады. Дайындықтар аяқталғаннан кейін Монтгомери де Гинган шаршаған сияқты көрінеді деп шешіп, оны Александрияға демалуға жіберді. Де Гинган 22 қазанда оралды. Әдеттегідей Бас штабта (ШК) орналасып, Монтгомериге алдыңғы тактикалық штабқа (ШК) күнделікті сапарлар жасаудан айырмалы, де Гинган Тактикалық штаб пен X және XXX корпус штабтарының жанындағы жағалау жолында шағын командалық пункт құрды, олар операцияны жүргізуге тиіс болды. Ол Ричардсонды өзімен бірге алып, Мейнварингті Бас штабта қалдырды. Эль-Аламейннің екінші шайқасы 24 қазанда сағат 02:00-де басталды. Бастапқыда жағдай жақсы болды, бірақ келесі түнгі сағат 02:00-де оңтүстік дәлізбен шабуыл тоқтап қалғандығы туралы хабарлар де Гинганды алаңдатты, ол сағат 03:30-да корпус командирлері генерал-лейтенанттар Оливер Лиз (XXX корпус) және Герберт Лумсден (X корпус) қатысқан тактикалық штабта кеңес өткізді. Де Гинган Монтгомериді оятуға тура келді, ол кейіннен соғыстың барлық кезеңінде бірнеше рет осыны істегенін есіне алды. Монтгомери де Гинганның жағдайды бағалауымен келісті. Оңтүстік дәлізбен операциялар тоқтатылды, ал ондағы күштер кері шегінді. 29 қазанда премьер-министр Уинстон Черчилль жағдайдың жақсы болмауына алаңдап, тергеу үшін Александр мен Таяу Шығыстағы министр Ричард Кейсиді жіберді. Монтгомери Александрды жағдайдың бақылауда екеніне көндірді, бірақ де Гинган өзінің дипломатиялық шеберлігін пайдаланып, Кейсиді Лондонға шайқастың нәтижесі әлі де күмәнді екенін көрсететін телеграмма жіберуден бас тартты. Жеңіс 2 қарашада тойланды, ал екі күннен кейін де Гинган Монтгомеримен және Африка корпусының командирі, генерал дер Панцертруппе Вильгельм Риттер фон Томамен бірге кешкі ас ішті, ол енді соғыс тұтқыны болды. Черчилль бүкіл елде жеңіске қуаныш білдіру үшін шіркеу қоңырауларын соғуға бұйрық берді. Шабуылдағы үлесі үшін де Гинган 1942 жылдың 5 қарашасында Еңбек орденімен марапатталды.
Montgomery had sent a request to the new Commander in Chief Middle East, General Sir Harold Alexander, that several officers be sent out from the UK, including Brigadier Frank Simpson, who had served as his chief of staff in the 3rd Division during the Battle of France in 1940 and at V Corps and XII Corps in the UK. Montgomery warned de Guingand that he might be replaced, but that if this occurred, he would attempt to secure him a good position in the UK. He recommended that de Guingand take over as Director of Military Intelligence (DMI) at the War Office. In the event, owing to the death of another officer, the War Office decided that Simpson could not be spared from his duties as deputy director of Military Operations, and de Guingand served as Montgomery's chief of staff for the rest of the war. Although common in other armies, the concept of a chief of staff was foreign to the British Army, where a staff was divided into separate general and administrative staff branches; at the Eighth Army headquarters the Chief Administrative Officer (CAO) was Brigadier Sir Brian Robertson, with Lieutenant Colonel Miles Graham as his deputy. Under the chief of staff system, one officer was responsible for both operations and administration. This was a system that Montgomery strongly favoured; he had served as chief of staff of the 47th (1/2nd London) Division during the Great War. Montgomery moved the Eighth Army headquarters from Ruweisat Ridge back to Borg El Arab on the Mediterranean coast, about 20 mile (32 km) south west of Alexandria, where it was collocated with that of the Desert Air Force. De Guingand held a daily staff meeting at 07:00. He maintained personal contact with Robertson at Rear Army Headquarters and briefed Montgomery every night at 21:00 in the latter's map lorry. Ultra intelligence decrypted an appreciation by the German commander, Generalfeldmarschall Erwin Rommel, that indicated that he intended to attack in late August. The full moon needed for a major night movement was on 26 August, and a prohibition on reconnaissance near the Qattara Depression indicated that a flanking attack near there was likely. Montgomery fortified Alam el Halfa ridge and brought in the 44th (Home Counties) Division to defend it. De Guingand and Williams concocted a ruse whereby they prepared a fake "going" map indicating that an area of soft sand near the ridge was suitable for vehicles but it is uncertain as to whether the Germans were fooled. In any event, the German attack, delayed for several days by fuel shortages, was repulsed in the Battle of Alam el Halfa. De Guingand urged that the Eighth Army carry out an immediate counter attack but Montgomery did not consider that it was ready for this and passed up the opportunity in favour of a set piece battle. Over the following weeks, de Guingand oversaw the preparations for the attack. When the preparations were complete, Montgomery decided that de Guingand looked tired and sent him back to Alexandria for a rest. De Guingand returned on 22 October. Contrary to his usual practice of locating himself at Main Headquarters (HQ) and paying daily visits to Montgomery at the forward Tactical Headquarters (Tac HQ), de Guingand established a small command post on the coast road near Tac HQ and those of X Corps and XXX Corps, which would be carrying out the operation. He took Richardson with him, leaving Mainwaring in charge back at Main HQ. The Second Battle of El Alamein commenced at 02:00 on 24 October. Progress was initially good but by 02:00 the following night de Guingand was sufficiently disturbed by reports indicating the attack on the southern corridor had faltered to call an 03:30 conference at Tac HQ with the corps commanders, Lieutenant Generals Oliver Leese (XXX Corps) and Herbert Lumsden (X Corps). De Guingand had to wake Montgomery, something that he later recalled he only had to do a few more times in the entire war. Montgomery agreed with de Guingand's evaluation of the situation. Operations on the southern corridor were suspended, and the forces there pulled back. By 29 October, the Prime Minister, Winston Churchill had become concerned at the lack of progress and sent Alexander and the Minister Resident for the Middle East, Richard Casey to investigate. Montgomery convinced Alexander that matters were well in hand but de Guingand had to call on his diplomatic skills to dissuade Casey from sending a cable to London indicating that the outcome of the battle was still in doubt. It was won on 2 November and two days later de Guingand dined with Montgomery and General der Panzertruppe Wilhelm Ritter von Thoma, the commander of the Afrika Korps, who was now a prisoner of war. Churchill ordered that church bells be rung throughout the kingdom to celebrate the victory. For his part in the battle, De Guingand received an immediate award of the Distinguished Service Order on 5 November 1942.
Денсаулық мәселелері және жеке өмірі
Гингандты бірнеше рет, әсіресе шешуші сәттерде, өт тастарымен қайталамалы проблемалар мазалады. Дәрігерлердің пікірінше, оның Сегізінші армия штабының бастығы лауазымында қызметі ұзаққа соқпауы мүмкін еді. Ричардсон кейін былай деп жазды: "Оның ауруларына реакциясы ерекше болды, оны гипохондрик деп айтуға болмайды, себебі аурулары нақты болды, бірақ ол олардың көріністеріне тым қызығушылық танытқандай, көптеген дәрі-дәрмектеріне ақылға сыймас сенім артатын, сондай-ақ түрлі медициналық кеңесшілерімен жақын қарым-қатынас орнатқан, сондықтан кімнің кеңесін қабылдау керектігіне көбінесе күмәнданды." 21 қарашада Бенгазиге жақын XXX корпусы штабына барған кезде, ол қатты ауырып, Каирдегі ауруханаға жатқызылды. Медициналық қызметкерлер Оңтүстік Африкаға үш айға емделуге баруды ұсынды. Де Гинганд соғыстың қалған бөлігін "базада отырған" офицер ретінде өткізуді жоспарлаған, бірақ Монтгомери 8 желтоқсанда Каирге ұшып келіп, одан қайтадан қашан қосыла алатынын сұрады. Де Гинганд екі-үш аптада жақсы болатынын айтты, сонда Монтгомери дәрігерлермен сөйлесіп, медициналық комиссияның шешімін үш айдан үш аптаға өзгертті. Каирде демалыста болған кезде, 1942 жылдың 17 желтоқсанында Де Гинганд Брисбендегі бизнесмен Чарльз Вудхедтің австралиялық қызы Арли Роубък Стюартқа үйленді. Ол 1941 жылы Керен шайқасында қаза тапқан және Каирде барлау ұйымында жұмыс істеген Батыс Йоркшир полкінің офицері, майор Хью Далзелл Стюарттың жесірі болды. Олардың 1944 жылы Марилу есімді қызы дүниеге келді, бірақ 1957 жылы олар ажырасып кетті. Де Гинганд 1943 жылдың 15 қаңтарында Сегізінші армия штабының бастығы лауазымына қайта оралды. 26 ақпанда "Триполиді басып алу операцияларында көрсеткен ерен еңбегі үшін" Батыс Шөл даласы кампаниясының аяқталуымен байланысты Британ империясы орденінің командирі атағына ие болды. 20 наурызда Марет шайқасының алғашқы шабуылы сәтсіз аяқталғанда, Сегізінші армия Очинлек ауыстырылғаннан бері алғаш рет кері шегінуге мәжбүр болды. Монтгомери штабына: "Фреддиді шақырыңдар" деді. Де Гинганд пен Монтгомери жағдайды түзету үшін не істеу керектігін талқылады және 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының (генерал-лейтенант Бернард Фрейберг) жүргізіп жатқан сол жақтан шабуылды күшейтуге келісті. Содан кейін әуе вице-маршалы Гарри Броадхерст жолды тазалау үшін истребительдер мен қырық жеңіл бомбалаушы ұшағын пайдалануды ұсынды. Шабуыл сәтті аяқталды, Марет желісі бұзылып, Габес 29 наурызда басып алынды. Бұл кампанияға қатысқандығы үшін Де Гинганд 1943 жылдың 24 маусымында хабарламаларда есімдері тізілді.
Италия
Сегізінші армия әлі Тунистегі науқанға қатысып жатқанда, Алжир мен Каирде Сицилияға қарсы одақтастардың шабуылы – Operation Husky жоспарлау жүргізілді. Оған көп уақыт бөле алмаса да, оның қалай өркендегеніне алаңдаған Монтгомери де Гинганды Каирге өзінің орынбасары ретінде, 545-ші күш деп аталатын жоспарлау тобының жетекшісі ретінде баруды шешті. Жаңа мәртебесі мен артқан жауапкершілігіне байланысты де Гингандқа жергілікті генерал-майор шені берілді. Ол 15 сәуірде Каирге келді. Operation Husky жоспарлауды қолға алғаннан кейін, ол неміс және итальяндық күштердің күшті қарсылық көрсетпеуі деген болжамға негізделген, шашыраңқы қонулар сериясын қарастыратынына алаңдады. Бұл Солтүстік Африкадағы науқанда Сегізінші армияның алған тәжірибесіне қайшы келді. Монтгомери 23 сәуірде де Гинганның бағалауын тыңдап, содан кейін Альжирдегі Жоғарғы Бас Қолбасшы, генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрге хабар жіберіп, десанттарды шоғырландыру үшін шабуыл жоспарын өзгертуге шақырды. Монтгомери 26 сәуірде Туниске оралды. Оның хабары Алжирде жылы қабылдамады, Александр оны талқылау үшін конференция шақырды. Монтгомери ауырып қалды, сондықтан де Гингандтан өз орнына қатысуын сұрады. Де Гинганның ұшағы Эль-Адемге жанармай құю үшін қонды. Көтерілуге тырысқанда, ол апатқа ұшырады. Ұшақ жарамсыз болды, бірақ ұшақтағылардың ешқайсысы қаза таппады. Де Гинган бірнеше сүйек сынып, миына соққы алды. Ол бірнеше сағат бойы есінен танып, жедел жәрдем ұшағымен Каирге қайтарылды. Қызметкерлер оның әйелінен Каирдегі пәтерінен Operation Husky шабуылының жоспарын қамтитын портфелін алып келді. Рентген суреттерін қарағаннан кейін дәрігерлер оған екі аптаға демалыс берді. Ақырында Монтгомери Эйзенхауэрдің штаб бастығы генерал-майор Уолтер Беделл Смитті өзінің жоспарының дұрыстығына көндіріп, Смит 3 мамырда Эйзенхауэрді де сендіре алды. Ладброк операциясынан басқа, 10 шілдедегі Сегізінші армияның шабуылы сәтті аяқталды. Монтгомери келесі күні жағаға шығып, штабтың көліктері жоғалып кеткенін көрді. Де Гингандқа шұғыл хабар жіберілді, ол мәселені шеше алды. Сицилиядағы қызметі үшін де Гинган 12 қазан күні Бат орденінің серігі болып тағайындалды. Сицилиядағы науқан аяқталғаннан кейін, одақтастар Италияға шабуылға дайындық жұмыстарын бастады. Италияның жақын арада беріліп, немістердің Италиядан шығатынына байланысты, тағы да бірнеше шашыраңқы десанттар қарастырылды. Сегізінші армия көмекші рөлде болды, ол Италияның оңтүстік ұшына қонған Baytown операциясын жүргізді, ал АҚШ-тың Бесінші армиясы Салернодағы негізгі шабуыл – Avalanche операциясын жасады. Монтгомери де, де Гинган да бұл жоспарға қарсы болды, де Гинган Baytown операциясын тоқтату керек деп мәлімдеді. Олардың қорқатынындай, немістер қарсылық көрсетті және қазан айында ауа райы нашарлаған кезде Сегізінші армияның алға жылжуы Қысқы шепте тоқтады.
" Оверлорд " операциясы
Монтгомери 1943 жылдың желтоқсан айының соңында Сегізінші армиядан Оверлорд операциясы – одақтастардың Нормандияға шабуылы кезінде 21-ші армия тобының басшылығын қабылдағанда, бірнеше офицерді өзімен бірге алып кетті. Олардың ішінде де Гинган, Грэм, Уильямс және бригадир Джордж Ричардс болды. Британ армиясында генералдар штаб офицерлерін бір тағайындамадан екіншісіне алып жүру қалыпты жайт емес еді, бірақ Монтгомери Эль-Аламейн шайқасының жеңімпазы ретіндегі беделі кез келген наразылықты басаңдетеді деп дұрыс бағалады. Де Гинган мен Грэмге 1944 жылдың 15 қаңтарында генерал-майор шені берілді, де Гинганның жоғарылатуы 1943 жылдың 1 желтоқсанымен кері күшке енгізілді. 21-ші армия тобында де Гинган Италияға Александрдың штаб бастығы ретінде кеткен генерал-майор Уильям Морганды алмастырды. Лондондық клубтарда «Джентльмендер кетіп қалды, ал ойыншылар енді соққыға тұруға дайындалып жатыр» деген пікірлер айтылды. Де Гинган 1 қаңтарда Ұлыбританияға келді және келесі күні Смитпен Оверлорд жоспарын талқылады. Екеуі де Жоғарғы Бас қолбасшының штаб бастығы (COSSAC) генерал-лейтенант Фредерик Морганның штабы жасаған жұмыстың көлеміне таң қалды, бірақ шабуылдың ауқымы, оның тар шебі және күш жинау жылдамдығы туралы алаңдаушылық білдірді. Бұл факторлардың жиынтығы Шербург портын екі аптадан ертерек басып алуды екіталай етті, ал жоспарды түзету үшін көбірек ұшақтар, кемелер және десанттық кемелер қажет болар еді, оларды алу уақытты кешіктіретін еді. Де Гинган мен Смит Монтгомери келген кезде оған презентация жасауды және Монтгомеридің Лондондағы Сент-Пол мектебіндегі штаб-пәтерінде үш күндік конференция өткізуді ұйымдастырды, онда жоспар мен баламалар COSSAC, әуе және теңіз штабтарымен талқыланды. Айзенхауэр 15 қаңтарда Ұлыбританияға келді және 21 қаңтарда Норфолк Хауста оның штаб-пәтерінде тағы бір конференция өтті, онда Монтгомеридің жоспары шартты түрде қабылданды. Монтгомеридің Оверлорд жоспарын қабылдамауы қазір Айзенхауэрдің Жоғарғы Бас штабының одақтас экспедициялық күштерінің (SHAEF) құрамына кіретін COSSAC штабына ұнаған жоқ. Монтгомери бірде CIGS генерал сэр Алан Брукке де Гинган туралы «Мен оныңсыз не істерімді білмеймін, өйткені ол шынымен бірінші сыныпты» деп жазған. Де Гинган Монтгомери үшін шайқаста ғана емес, сонымен қатар американдықтармен қарым-қатынаста да таптырмас болды. Монтгомери оларға ұнамады. Бұл америкалық ұлтшылдықтың бір бөлігі болды, бірақ бұл жалғыз себеп емес еді. Монтгомеридің өткір мінезі, мақтандығы, кемсіздігі және жиі дипломатиялық ептіліксіздігі, көбінесе оған және британдық мақсатқа қарсы жұмыс істеді. Өзінің шектеулерін және де Гинганның дипломатиялық шеберлігін мойындаған Монтгомери оны жиі өзінің орнына кездесулерге жіберетін, бірақ бұл тәжірибе наразылық тудыруы мүмкін еді. Де Гинган Монтгомери үшін даулы мәселелерде дипломатиялық, бірақ ықпалды жақтас болды. Де Гинган қазір Айзенхауэрдің SHAEF штабының бастығы болған Беделл Смитпен жақын қарым-қатынас орнатты және Монтгомеридің көптеген әріптестерімен және жоғары лауазымды тұлғаларымен нашар қарым-қатынасынан туындаған көптеген қиындықтарды жеңілдетті. Де Гинганды американдықтар жоғары бағалады. Монтгомеридің қолбасшылығымен қызмет еткен 1-ші АҚШ армиясы мен 12-ші армия тобының қолбасшысы генерал Омар Брэдли де Гинганды:
Бас кеңсесі
Операция Оверлордқа дайындық кезеңінде Монтгомери егжей-тегжейлі мәселелерді де Гинганд пен штабқа жүктеді, ал өзі елді аралап, әскерлермен сөйлесуге көп уақыт арнады. Оның болмаған уақытында де Гинганд Санкт-Полда басшылық жасады. Ол күнделікті штабтық кеңестерге төрағалық етті және Корольдік теңіз күштері мен Корольдік әуе күштерінің өкілдерімен – контр-адмирал Джордж Крейси мен авиация вице-маршалы Филип Вигглсвортпен бірлескен штабтық жиналыстарға қатысты. Монтгомери де Гингандтың стресс пен шаршау белгілерін байқады және лейтенант-полковник Гарри Льюэллинге де Гинганд өкілдіктерін орындай алмаса, оған хабарлауды тапсырды. Монтгомеридің қолбасшылығында алғаш рет көптеген американдық сарбаздар болды, сондықтан ол Эйзенхауэрден өзіне американдық көмекші беруін сұрады. Эйзенхауэр оған таңдау үшін екі капитанды – Дж.Р. (Рэй) БонДюрант пен Эдвин (Билл) Карверді жіберді. Монтгомери БонДюрантты таңдады және Эйзенхауэрдің рұқсатымен де Гингандтың көмекшісі болған Карверді де қалдырды. Американдық көмекшілер олармен бірге американдық бөлімдерге сапарлар жасады. Мақсат үшін Сегізінші армия штаб-пәтерінен майор Пол Одгерс басқаратын тактикалық штаб құрылды. Де Гинганд мұның дұрыс болмағанына алаңдады, тактикалық штаб далалық армия қолбасшысына лайықты болғанымен, армия тобының бас қолбасшысы үшін, негізгі штабтан жұмыс істей алуы тиіс еді. Де Гинганд Монтгомериді осыған көндіре алмады. Де Гингандтың байқаған бір мәселесі – тактикалық штабтың ең жоғары шенді офицерлері үш подполковник болды, ал қалғандары майорлар немесе одан төмен шенде болды. Ол өзінің орнын баса алатын жоғары шенді офицер қажет деп ойлады. Де Гинганд полковник Лео Расселді таңдады. Одгерс оны ұнатса да, Расселдің қатал мінезі мен майдан тәжірибесінің болмауы операциялық тәжірибелі офицерлердің құрметін табуын қиындатты. Кейіннен ол шошқа ұрлағаны үшін Монтгомеримен қақтығысқа түсті және Монтгомери оны тактикалық штабтан шеттетуге мәжбүр болды. D күні одақтас күштер Нормандияда бекінді, бірақ жоспарланғандай терең емес еді және Кан қаласы алынбады. Нормандия операциясында британдық логистикалық жабдықталу жақсы жұмыс істеді. Де Гинганд Негізгі штаб пен тактикалық штабтың Англия арнасымен бөлінуіне ренжіді, бұл оның Монтгомеримен күнделікті тікелей байланыста болмауына себеп болды, бірақ екеуі шифрленген телефон арқылы сөйлесті. Негізгі штаб шілде айының екінші жартысында Байоға көшті. Операция Оверлордтағы рөлі үшін де Гинганд 1944 жылғы 29 маусымда Британ империясы орденінің рыцары атанды. Бұл уақытша генерал-майор үшін, әсіресе әлі де майор шені сақтап қалған адам үшін ерекше (бірақ бұрын-соңды болмаған) құрмет болды. 15 қазанда Эйндховенде король Георг VI оны генерал-лейтенанттар Майлз Демпси мен Джон Крокермен бірге орденмен марапаттады. Де Гингандтың шені 1 желтоқсанда полковникке дейін көтерілді.
Соңғы науқандар
1945 жылғы қаңтарда, Бұлж шайқасынан кейін Монтгомеридің одақтас құрлық әскерлерінің бас қолбасшысын тағайындауды жалғастырып қолдауымен Американдық-Британдық қарым-қатынастар шиеленіскен кезде, Эйзенхауэр Біріккен штабтарға арасында еңбегімен еңсере алмайтын айырмашылық бар екенін көрсететін сигнал жіберуге дайын еді. Де Гинган Монтгомеринің жұмыстан босатылуы мүмкін деп қорқып, Эйзенхауэрді хабарлама жібермеуге көндірді, содан кейін Монтгомериді Эйзенхауэрге өте шын жүректен кешірім сұрауға итермеледі. Ол содан кейін Алан Мурхед төрағалық еткен соғыс тілшілері комитетімен кездесу ұйымдастырып, шайқас жайлы жаңалықтарды және оның одақтастар арасындағы қарым-қатынасқа тигізген әсері туралы өз алаңдаушылығын білдірді. 1945 жылғы наурыз айында Монтгомери де Гинганды өзінің тікелей үйіне шақырды, онда 21-ші армия тобының бас дәрігері, бригадир Эрнест Булмер оның жанында отырды. Монтгомери де Гинганға Булмердің кәсіби пікірін білдіргенін, де Гинганның шаршағанын және демалуға мұқтаж екенін айтты. Де Гинган наразылық білдіргенде, Булмер өз диагнозының себептерін тізімдеді. Монтгомери мен де Гинган содан кейін Булмерге қарсы шықты, ол де Гинганды ұйықтауға көмектесетін тыныштандыратын дәрілермен емдеуді ұсынды, бірақ де Гинган екі-үш апта сайын Брюссельдегі ауруханаға 24 сағатқа жатса ғана мүмкін еді. Бұл келісім үш ай ішінде соғыс аяқталуына байланысты жасалды. Егер соғыс аяқталмаса, де Гинган қызметтен босатылатын болды. Сол түні Монтгомери де Гинганға ұйықтауға көмектесу үшін ыстық Овальтинді әкелді. Бірақ оның да, дәрінің де күтілген нәтижесі болмады. Батыс Еуропадағы науқанға қатысқаны үшін де Гинган 1945 жылғы 9 тамызда және 8 қарашада тағы екі рет құрметті хабарламаларда есімдері тіркелді. Американдықтар оның еңбегін 1945 жылғы сәуірде командир дәрежесіндегі "Құрмет легионы" орденімен, 1948 жылғы қаңтарда АҚШ Армиясының "Құрметті қызмет медалімен" марапаттады, ал Нидерланды 1946 жылғы 17 қазанда "Қылышпен Оранж-Нассау орденінің үлкен офицері" орденімен марапаттады.
Әскери мансап
1945 жылдың мамыр айында Еуропадағы әскери қимылдар аяқталғаннан кейін Черчилль де Гинганды одақтас әскерлер бақылап отырған Германиядағы британдық аймақтың әскери губернаторы болып тағайындауды ұсынды, бірақ Соғыс министрлігі бұл ұсынысты қабылдамады, де Гинган алты айға емханаға жіберілді. Ол денсаулығын жақсартуға уақыт жұмсады, бірақ шілде айында Монтгомери де Гинганға Бруктың орнына Императорлық Бас штабының бастығы болып тағайындалатынын және егер денсаулығы жақсы болса, Императорлық Бас штабының вице-бастығы (VCIGS) қызметіне де Гинганды тағайындағысы келетінін хабарлады. Де Гинган үш айдың ішінде жақсы болатынын айтты, бірақ Монтгомери мұндай ұзақ күтуге болмайтынын жауап берді; Лорд Аланбрук де Гинганның 1940 жылы соңғы рет жұмыс істегеннен бері көп өзгерген Соғыс министрлігінде жұмыс тәжірибесін алғанын қалады. Ол де Гинганды Монтгомери 1942 жылы алғаш ұсынған Соғыс министрлігінің ДМИ (әскери барлау) қызметіне тағайындауды қалады. Монтгомери дәрігерлермен сөйлесетінін айтты. Де Гинган 1945 жылдың 19 қыркүйегінде қызметке кірісті, бірақ ол әлі де ұйқысыздықтан және депрессиядан күйреніп жүрді. Оның жеке мәселелері де болды: әйелі Арли соғыстан кейінгі Британияның аскетикалық жағдайына риза болмады және Австралиядағы отбасына сапар шешуді шешті. Ол Таяу Шығыс әскерлерінің әскери барлау басқармасының директоры болып қызмет еткенімен, бұл жұмыс стратегиялық жағдайдан мүлдем өзгеше болды. Соғыстан кейінгі әлемдегі ұзақ мерзімді мәселелер мен үнемді үкімет саясатымен бір мезгілде жедел әрекеттерді қажет ететін қауіптермен күресу арасында үлкен айырмашылық болды. Соғыс министрлігіндегі әріптестері оған күдікпен қарады, оның 1942 жылы Сегізінші армияда және 1944 жылы 21-ші армия тобында болған Монтгомеридің "жаңа үрдісінің" алғы шебі екенінен қорқып жүрді. VCIGS лауазымы күткеннен ертерек босады. 1946 жылдың қаңтар айында VCIGS генерал-лейтенант сэр Арчибальд Най Мадрастың губернаторы болып тағайындалды. Монтгомери мен Аланбрук Найдың орнын алмастыру мәселесін талқылау үшін кездесті. Монтгомери де Гинганды қалады, бірақ де Гинган DMI қызметінде Аланбрукты таң қалдыра алмады, Аланбрук оның орнына генерал-лейтенант сэр Ричард Маккририді тағайындағысы келетінін айтты. Монтгомери бұған наразылық білдірді. Аланбрук соғыс 8-ші армия мен 21-ші армия тобының күшімен жеңілмегенін және басқа жерлерде қызмет еткен көптеген талантты офицерлер бар екенін, олар британ армиясында өз орны бар екеніне көз жеткізуі керек деп ойлады. Монтгомери мен Аланбрук Симпсонға келісімге келді. 1946 жылдың 26 ақпанында Аланбрук де Гинганға денсаулығының DMI қызметін тиімді атқаруға жеткіліксіз екенін және ол науқастан демалысқа жіберілетінін айтты. Ол әйелі, баласы және қызының күтушісімен бірге келесі күні Францияның оңтүстігіндегі Канн қаласына кетті. Жолда ол "Солтүстік вокзал" станциясында құлап, мұрнын сындырып алды. Кейін пластикалық хирург Арчибальд Макиндо оны жөндеп қойды. Каннда отбасы Әли Хан берген виллада тұрды. Оңтүстік Францияда азық-түлік тапшы болды, бірақ Соғыс министрлігі оған бес адамға арналған британ армиясының рационын берді. Сол жерде ол естеліктерін жазуға кірісті. 1946 жылдың 27 маусымында де Гинган генерал-майор шенінен шығып, полковник шеніне қайта оралды. Айзенхауэрдің ұсынысынан кейін, ол 1946 жылдың 10 қыркүйегінде генерал-майор шеніне қайта көтерілді, ал шені 1945 жылдың 22 наурызынан бастап есептелді. 1947 жылдың ақпанында де Гинган армиядан зейнеткерлікке шықты. Ол Оңтүстік Родезияның губернаторы лауазымын алуға үміттенеді, бірақ Монтгомеридің қолдауына қарамастан, генерал-майор сэр Джон Кеннеди одан басымдық алды.
Іскерлік мансап
Де Гинган Оңтүстік Родезияға көшіп барды, онда ол арнайы әуе қызметінің соғыс уақытындағы командирі Дэвид Стирлингпен, Стирлинг пен оның ағасы Билл құрған құрылыс компаниясы Gemsbok-тің төрағасы ретінде сәтсіз бизнес кәсіпорнына қатысты. 1947 жылы қазанда Оңтүстік Африканың Йоханнесбург қаласына көшіп, Tube Investments Ltd компаниясының төрағасының орынбасары болып жұмыс істеді. 1960 жылы ол Rothmans темекі фирмасына қосылып, олардың Ұлыбританиядағы еншілес компаниясының төрағасы болды. Де Гинган 1979 жылғы 29 маусымда 79 жасында Канн қаласындағы үйінде қайтыс болды, ол 1972 жылдан бері сол қалада тұрған. Ол 1972 жылы Лондон Король колледжіне өзінің қағаздарынан екі қорап сыйға берді, онда сэр Базиль Лидделл Хартпен болған хат алмасуы да сақталады. Оның Монтгомери және басқалармен хат алмасулары Императорлық соғыс мұражайында сақталған.
Беделі
Де Гинган Солтүстік-Батыс Еуропадағы науқанда шешуші рөл атқарды деп есептеледі. Ричард Мид оның Монтгомеримен арадағы қарым-қатынасын "Наполеон мен Бертье сияқты ұлы әскери одақтастықтардың бірі" деп бағалады. Монтгомери өз естеліктерінде де Гинган туралы былай деп жазды: