Сан-Франциско - Лос-Анджелес саяхаты: "Күн Шұғыласы" пойзының тарихы

Кіріспе

Оңтүстік Тынық мұхитының Сан-Франциско – Лос-Анджелес танымал жолаушылар пойызы.

The Coast Daylight, бастапқыда Daylight Limited деп аталған, Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы (SP) арқылы Калифорния штатындағы Лос-Анджелес пен Сан-Франциско қалалары арасындағы жолаушылар пойызы болды. Ол "әлемдегі ең әдемі жолаушылар пойызы" деп жарнамаланды және ерекше қызыл, қызғылт сары және қара түс схемасын қолданды. Пойыз 1937 жылдан 1974 жылға дейін жүріп тұрды, 1971 жылы Amtrak компаниясы оны өз құрамында қалдырды. 1974 жылы Amtrak оны Coast Starlight пойызымен біріктірді.

Оңтүстік Тынық мұхиты

1922 жылы 28 сәуірде «Дейллайт Лимитед» тасымалы іске қосылды. Пойыз Сан-Францискодағы Үшінші және Таунсенд депосы мен Лос-Анджелесдегі Орталық станциясы арасында 13 сағаттық кесте бойынша жүріп, тек жұма және сенбі күндері қатынайтын. 1922 және 1923 жылдары пойыз маусымдық түрде, сәуір айынан қараша айына дейін жүрді. Күнделікті қатынай бастауы 1923 жылдың шілдесінде болды. SP 1924 жылғы маусымда пойыздың жүру уақытын 12 сағатқа қысқартты. 1920 жылдардың соңына дейін ол аралық аялдамалар жасаған жоқ (техникалық қызмет көрсетуден басқа). Оның 12 сағаттық кестесі осы бағыттағы басқа пойыздың барлық кестесінен екі сағатқа қысқа болды. 9 3/4 сағаттық кестемен GS 2 локомотивтерімен тасымалданған «Дейллайт» жолсерігі 1937 жылдың 21 наурызында басталды. Бұл кейіннен San Joaquin Daylight, Shasta Daylight, Sacramento Daylight және Sunbeam серияларына енген «Дейллайт» сериясының алғашқысы болды. Сан-Францискодан Лос-Анджелеске бір бағытты билет бағасы 9,47 доллар болды, ал 1938 жылы ол Санта-Федің «Алтын қақпаларымен» үйлесу үшін 6 долларға дейін төмендеді. 1939 жылдың 30 маусымына қарай, «Дейллайт» тасымалында орташа есеппен 344 жолаушы тасымалданды. Сол маршрут бойынша 1940 жылдың 30 наурызында тағы бір пойыз – «Noon Daylight» іске қосылды, ал «Coast Daylight» таңғы пойызға айналды. «Noon Daylight» 1942 жылдың 6 қаңтарында жабдықты жөндеу үшін тоқтатылды. «Noon Daylight» 1946 жылдың 14 сәуірінде Санта-Круз және Монтерейге автобус қатынасымен қайта іске қосылды. 1949 жылдың 2 қазанында «Noon Daylight» сол жабдықты пайдалана отырып, түнгі «Starlight» тасымалымен ауыстырылды. «Таңғы күн сәулесі» қайтадан «Жарты күн сәулесі» атауына ие болды. «Coast Daylight» дизель локомотивтеріне ауысқаннан кейін көп өткен соң, 1955 жылдың 7 қаңтарына дейін пармен жүрді. 1956 жылы «Starlight» вагондары барлық Pullman Lark тасымалына қосылды, ал «Starlight» 1957 жылы тоқтатылды. Кейіннен Amtrak Лос-Анджелес – Сиэтл бағытындағы «Coast Starlight» тасымалы үшін осы атауды қайта жаңғыртты. Стэнфорд зерттеу институтының 1966 жылғы зерттеуі бойынша, Оңтүстік Тынық мұхитында Лос-Анджелес пен Сан-Франциско арасында бір жолаушыны тасымалдауға 18,41 доллар жұмсалды (1966 жылғы 18,41 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең), бұл әуе немесе автобус тасымалынан шамамен екі есе қымбат. Бұған себеп – теміржол қызметінің еңбекке талаптылығы және бір пойыз күніне бір рет қана сапар жасай алатындығы болды.

Southern Pacific introduced the Daylight Limited on April 28, 1922. The train operated on a 13 hour schedule between the Third and Townsend Depot in San Francisco and Central Station in Los Angeles, running on Fridays and Saturdays only. In 1922 and 1923, the train ran seasonally, beginning in April and ending in November. Daily operation began in July 1923. The SP shortened the running time to 12 hours for the 1924 season. Until the late 1920s, it made no intermediate stops (except for servicing). Its 12 hour schedule was two hours shorter than any other train on its route. The streamlined Daylight began on March 21, 1937, pulled by GS 2 steam locomotives on a 9 3/4 hour schedule. It was the first of the Daylight series that later included the San Joaquin Daylight, Shasta Daylight, Sacramento Daylight, and Sunbeam. Coach fare San Francisco to Los Angeles was $9.47 one way; in 1938 it dropped to $6 to match Santa Fe's Golden Gates. By June 30, 1939, the streamlined Daylights had carried on for an average occupancy of 344 passengers. A second train, the Noon Daylight, was introduced on the same route on March 30, 1940; the Coast Daylight became the Morning Daylight. The Noon Daylight was suspended on January 6, 1942, to allow for equipment overhaul. The Noon Daylight resumed on April 14, 1946, with timed bus connections serving Santa Cruz and Monterey. On October 2, 1949, the Noon Daylight was replaced by the overnight Starlight using the same equipment. The Morning Daylight reverted to the Coast Daylight name. The Coast Daylight ran behind steam until January 7, 1955, long after most streamliners had changed to diesel. In 1956 coaches from the Starlight were added to the all Pullman Lark; the Starlight was discontinued in 1957. Amtrak later revived the name for its Los Angeles to Seattle service known as the Coast Starlight. A 1966 study by the Stanford Research Institute found that it cost the Southern Pacific $18.41 to transport a passenger on the Coast Daylight between Los Angeles and San Francisco (18.41 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), roughly twice that of air or bus service. Reasons given included the labor intensiveness of rail service, and the fact that a single consist could make only one trip per day.

Амтрак

Амтрак 1971 жылғы 1 мамырда АҚШ-та қалааралық жолаушылар тасымалын өз мойнына алды. Coast Daylight аты аталмаған пойыз ретінде сақталды, оның солтүстік терминалы Калифорния штатының Окленд қаласына көшірілді, онда ол Калифорния Зефирімен байланысты. Аптасына үш күн ол Сан-Диего – Сиэтл бағытына дейін ұзартылды. 14 қарашада Амтрак Окленд – Лос-Анджелес пойызын Сан-Диегоға дейін ұзартты, оның нөмірі #12/13 болып өзгертілді және оған Coast Daylight деген ат берілді. Сиэтл – Сан-Диего пойызы солтүстік бағытта Coast Daylight/Starlight (#11 12), ал оңтүстік бағытта Coast Starlight/Daylight (#13 14) болып өзгертілді. 1972 жылғы сәуірде екі пойыз да Сан-Диегодан Лос-Анджелесқа қысқартылып, үшінші Сан-Диеган пойызымен алмастырылды. 1973 жылғы 10 маусымда Амтрак жаз айларында Coast Daylight/Starlight пойызын күн сайын біріктіріп жүргізе бастады. Жағымды пікірлер Амтракқа осы қызметті сақтап қалуға мүмкіндік берді және 1974 жылғы 19 мамырда Coast Daylight атауы жойылды.

Ұсынылған қалпына келтіру

Амтрак 1990 жылдардың басынан бері Сан-Францискодан Лос-Анджелеске дейін Coast Daylight қызметін қайта жандандыру жоспарлары бойынша жұмыс істеп келеді. Ол қазіргі Pacific Surfliner бағытымен біріктіріліп, Сан-Диегоға дейін ұзартылуы мүмкін. Соңғы жылдары одан да нақты жоспарлар жасалды. Қызметті қайта жандандыру мүмкіндігінің соңғы сараптамасы 2014 жылдың 14 тамызында жасалды; Сан-Луис-Обиспо округінің үкіметтік кеңесі (SLOCOG) Лос-Анджелес – Сан-Диего – Сан-Луис-Обиспо (LOSSAN) теміржол дәлізінің агенттігі мен Жағалау теміржолын үйлестіру кеңесі (CRCC) арасында кездесу ұйымдастырып, өткізді. Онда Coast Daylight қызметін он жылдық аясында қайта жандандыруға басымдық берілетін нақты шараларды анықтауда маңызды прогресс жасалды. Чикагодағы Corridor Capital компаниясының жоспары бойынша, бұрынғы Santa Fe Hi Level вагондары мен EMD F59PHI локомотивтері «бас және құйрық» схемасында пайдаланылуы мүмкін. 2021 жылы Амтрак жаңа және кеңейтілген теміржол дәліздеріне, соның ішінде Сан-Луис-Обиспо мен Сан-Хосе арасындағы қызметке қатысты 15 жылдық даму визиясын жариялады. Бұл қызмет тек Coast Daylight бағытымен ғана емес, сонымен қатар Сан-Францискоға қатынайтын Caltrain қызметтерімен де байланысады.