Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Авангардты көне грек және латын ақындары
Неотериктер (Ежелгі грек: νεωτερικοί; латынша: poetae novi, "жаңа ақындар") немесе неотериктер – б.з.д. 1-ғасырында жазған авангардты латын ақындарының тобы. Неотерик ақындары классикалық Гомер эпосынан уақытша алшақтады. Ежелгі батырлар мен құдайлардың ерліктеріне емес, тақырыптары мен оқиға орындары жағынан шағын көлемдегі әңгімелер арқылы поэзияның жаңа стилін дамытты. Неотериктердің өлеңдері сырттай қарағанда қарапайым тақырыптарға арналған сияқты көрінсе де, көптеген ғалымдар оларды нәзік және шеберлікпен жасалған өнер туындылары деп санайды. Неотерик поэзиясы 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың модернисттік және имиджизм қозғалыстарымен жиі салыстырылады.
Avant garde Ancient Greek and Latin poets
The Neoterikoi (Ancient Greek: νεωτερικοί; Latin: poetae novi, "new poets") or Neoterics were a series of avant garde Latin poets who wrote in the 1st century BCE. Neoteric poets deliberately turned away from classical Homeric epic poetry. Rather than focusing on the feats of ancient heroes and gods, they propagated a new style of poetry through stories that operated on a smaller scale in regard to themes and setting. Although the poems of the Neoterics may seem to address superficial subjects, many scholars view their work as subtle and accomplished works of art. Neoteric poetry has frequently been compared to the Modernist movement of the late 19th through the 20th century, as well as the Imagist movement.
Неотерика
Грек эллиндік ақындарының ықпалымен, неотериктер дәстүрлі әлеуметтік және әдеби нормаларды жобады. Олардың поэзиясы қатаң құрылыммен, жанрды ойыншыл пайдаланумен, сөз ойындарымен және күрделі аллюзиялармен ерекшеленеді. Сақталған ең маңызды неотерик туындылары – Катуллдың шығармалары. Оның поэзиясы неотериктер іздеген жоғары шеберліктегі лексика, өлшем және дыбысталуды көрсетеді, сонымен қатар бұл элементтерді неотерик стилінің маңызды аллюзивтік сипатымен үйлестіреді. Неотериктер қатарына Катулл және оның замандастары – Хельвий Цинна, Публий Валериус Като, Марк Фурий Бибакул, Квинт Корнифиций және тағы да басқалар жатады. Вергилийдің шығармаларында да неотерик стильдік ерекшеліктерді көруге болады, ол поэти novi өкілдерінен бір буын кіші болған. Неотериктер кейде Цицерон сияқты ескірген және консервативті римдіктердің сынына ұшырады.
Influenced by the Greek Hellenistic poets, the Neoterics rejected traditional social and literary norms. Their poetry is characterized by tight construction, a playful use of genre, punning, and complex allusions. The most significant surviving Neoteric works are those of Catullus. His poetry exemplifies the elegant vocabulary, meter, and soundall of which the Neoterics soughtwhile balancing those elements with the equally important allusive characteristic of the Neoteric style. Latin poets normally classified as neoterics are Catullus and his fellow poets, such as Helvius Cinna, Publius Valerius Cato, Marcus Furius Bibaculus, Quintus Cornificius, among others. Some Neoteric stylistic features can also be seen in the works of Vergil, who was a generation younger than the poetae novi. The Neoterics were occasionally the subject of scorn from older and more traditionally minded Romans, such as Cicero.