Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиядағы темір жол, 1875-1957 жылдар
Railway in Ireland, 1875 to 1957
Слайго, Лейтрим және Солтүстік округтері темір жолы (SL&NCR) – Ирландияның солтүстік-батысындағы Каван, Ферманаг, Лейтрим және Слайго округтерінде орналасқан 5 фут 3 дюймдік темір жол. Ол бір негізгі бағыттан тұрды, қосымша бағыттары болған жоқ және жабылуға дейін жеке меншікте сақталды.
The Sligo, Leitrim and Northern Counties Railway (SL&NCR) was a 5ft3in railway in counties Cavan, Fermanagh, Leitrim and Sligo in north west Ireland. It consisted of one main line, with no branch lines and remained privately owned until its closure.
Тарих
1859 жылы Лондондерри және Эннискиллен темір жолы (L&ER) аяқталғаннан бастап, осы жолды Слайгомен байланыстыру бойынша бірнеше ұсыныстар жасалды. Манорхамильтон арқылы батысқа қарай тікелей Слайгоға дейін өтетін "Лондондерри, Эннискиллен және Слайго темір жолы" жобасы ұсынылды. Эннискиллен және Бандоран темір жолы (E&BR) 1862 жылы құрылып, 1868 жылы L&ER-ден Атлантика жағалауындағы Бандоранға дейін ашылды. Олар Бандораннан Слайгоға дейін жалғастыруға парламенттік өкілеттік алғанмен, оны іске асыра алмады. 1880 жылы, ал 1882 жылы Midland Great Western Railway (MGWR) желісіндегі Карригагат қосылысы ашылды. Бұл пойездер SL&NCR-дің жеңіл рельсті жолдарымен жүрді, бірақ компания оларды 1921 жылға дейін пайдалануда қалдырды.
From the time that the Londonderry and Enniskillen Railway (L&ER) was completed in 1859 there was a number of proposals to connect the line with Sligo. A "Londonderry, Enniskillen and Sligo Railway" was proposed that would have run west from via Manorhamilton direct to Sligo. The Enniskillen and Bundoran Railway (E&BR) was incorporated in 1862, was opened from on the L&ER to Bundoran on the Atlantic coast in 1868 and had Parliamentary powers to continue from Bundoran to Sligo, but failed to do so. in 1880, and Carrignagat Junction on the Midland Great Western Railway (MGWR) opened in 1882, These were unsteady riders on the SL&NCR's light track, but the company kept them in service until 1921.
Лейтрим класы
Пионер класының сәтсіздігінен кейін SL&NCR 0-6-4T дөңгелек конфигурациясына көшті. 1879 жылы Англияның Манчестер қаласындағы Beyer, Peacock & Company компаниясы Оңтүстік Австралия темір жолдарына K класын жеткізді, ол ирландиялық рельс еніне сәйкес салынған және жеңіл салмақты рельстерде жүруге арналған еді. Осының нәтижесінде SL&NCR осы үлгінің үлкейтілген нұсқасын тапсырыс берді, ол SLNCR Leitrim класы болды. Beyer, Peacock 1882 жылы осы кластың алғашқы екі локомотивін – Ферманаг және Лейтримді жеткізді. SL&NCR үшін олардың сенімді екені дәлелденген соң, 1895 жылы тағы да Beyer, Peacock компаниясынан, сондай-ақ Hazelwood және 1899 жылы Lissadell локомотивтерін алды. Олардың үшеуі де 1957 жылы желі жабылғанға дейін сақталды. Бұл типтегі локомотивтерден барлығы екі ғана болды – Lough Melvin және Lough Erne, оларды 1949 жылы Beyer, Peacock компаниясы жасады. 1957 жылы желі жабылғанда олар Ольстер көлік басқармасына (UTA) сатылды және 1960 жылдарға дейін пайдалануда болды. Олардың бірі, Lough Erne, қазір Ирландия темір жолын сақтау қоғамында Антрим графтығының Уайтхед қаласында сақталып тұр.
After the disappointment of the Pioneer class, the SL&NCR turned to the 0 6 4T wheel arrangement. In 1879 Beyer, Peacock & Company of Manchester, England had supplied the South Australian Railways K class, which was built to the Irish gauge and designed to run on lightweight track. As a result, the SL&NCR ordered an enlarged version of this design which became the SLNCR Leitrim class. Beyer, Peacock delivered the first two of this class, Fermanagh and Leitrim, in 1882. Proving reliable, the SL&NCR obtained further examples from Beyer, Peacock in 1895, Hazelwood and 1899, Lissadell All three survived until the closure of the line in 1957. There were only two locomotives of this type, Lough Melvin and Lough Erne, and they were built by Beyer, Peacock in 1949. When the line was closed in 1957 they were sold to the Ulster Transport Authority (UTA), with whom they remained in service until the 1960s. One of them, Lough Erne, is now preserved by the Railway Preservation Society of Ireland at Whitehead, County Antrim.
Желі автобустары мен вагондары
SL&NCR 1930 және 1940 жылдары рельс-автобустар мен рельс-вагондарды пайдалануды бастағандардың бірі болды. Олардың кейінгілерінің бірі – B рельс-вагоны 1947 жылы салынды және қазір Downpatrick және County Down Railway теміржолында Downpatrick қаласында сақтаулы тұр.
The SL&NCR was an early adopter of railbuses and railcars, which it introduced in the 1930s and 1940s. One of the latter, Railcar B, was built in 1947 and is now preserved by the Downpatrick and County Down Railway at Downpatrick.