Мароккодағы «Істіқлал» партиясының тарихы мен саяси қызметі
Istiqlal Party
Мароккодағы «Істіқлал» партиясы – консервативты, монархиялық саяси күш. Үкімет құрамына кірді, оппозицияда болды, қазіргі билікте. Саяси партиялар туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мароккодағы саяси партия "Истиқлал" партиясы (حزب الإستقلال; ) – Мароккодағы саяси партия. Ол консервативті және монархистік партия, сондай-ақ Орталық Демократтар Халықаралық қауымдастығы мен Халықаралық Демократтар Одағының мүшесі. "Истиқлал" партиясы 2007 жылдың 19 қыркүйегінен 2011 жылдың 29 қарашасына дейін Аббас Эль Фасси басқаратын коалициялық үкіметке жетекшілік етті. 2013 жылдан 2021 жылға дейін оппозицияда болды. 2021 жылдан бері Азиз Ахануш басқаратын коалициялық үкімет құрамына кіреді. Партия 1937 жылы француз және испан империялық үстемдігіне қарсы отаршылдыққа қарсы күрес кезінде құрылды, бұл оны Мароккодағы ең көне әрекет ететін саяси партияға айналдырды.
Political party in Morocco
The Istiqlal Party (حزب الإستقلال; ; ) is a political party in Morocco. It is a conservative and monarchist party and a member of the Centrist Democrat International and International Democrat Union. Istiqlal headed a coalition government under Abbas El Fassi from 19 September 2007 to 29 November 2011. From 2013 to 2021, it was part of the opposition. Since 2021 it is part of a coalition government led by Aziz Akhannouch. The party emerged in the year 1937 during the anti colonial struggle against French and Spanish imperial rule, making it the oldest active political party in Morocco.
Тарихы және профилі
Партия 1937 жылдың сәуір айында құрылды. Истиқлал араб ұлтшылдығының берік көзқарастарын ұстанды және Марокконың тәуелсіздігі үшін күрескен басты саяси күш болды. Олардың манифестінде көрсетілген бастапқы мақсат – конституциялық демократиялық монархия шеңберінде Франциядан тәуелсіздік алу еді. Аль-Истиқлал жетекшілері әртүрлі партиялар мен отаршылдыққа қарсы ұйымдар арасындағы "ұсақ бәсекелестіктерді" жеңіп, ұлтшыл қозғалысты біріктіре алды. Бұл фактор марокколық белсенділердің бүкіл әлемге тараған күресіне үлкен үлес қосып, олардың мәселесіне халықаралық деңгейде танылу мен қолдау табуға көмектесті.
The party was founded in April 1937 Istiqlal held strongly Arab nationalist views and was the main political force struggling for the independence of Morocco. The initial goal stated in their manifesto was the independence from France “within the framework of a constitutional democratic monarchy”. The leadership of al Istiqlal was successful in overcoming “petty rivalries” between the different parties and anticolonial organizations and unifying the nationalist movement. This factor added to the campaign of Moroccan activists spread across the world and contributed to achieving international visibility and support for their cause.
Тәуелсіздікті қолдаудың трансұлттық бағыты
Марокконың тәуелсіздігін шетелде қолдау үшін маңызды байланыстар Танжерде құрылды, себебі ол халықаралық аймақ ретінде белгіленгендіктен, француз және испандық ықпалдан кем болды. Танжерде марокколық ұлтшылдар Мароккода тұратын американдықтармен байланыс жасады, олардың арасында АҚШ-тың барлау байланыстарын қамтамасыз ететіндер де болды. Мароккодан тыс, марокколық тәуелсіздікті қолдау бойынша маңызды оқиғалар Каирде (Мысыр), Біріккен Ұлттар Ұйымында және Парижде (Франция) өтті. Франциядағы қолдау жұмысы негізінен француз қоғамымен байланыс орнатуға, ақпарат тарату және алмасуға, сондай-ақ студенттерді ұйымдастыруға бағытталған.
Establishing crucial contacts for advocating the Moroccan independence abroad happened in Tangier, since it was assigned as an international zone and thus under less influence of the French or Spanish. In Tangier Moroccan Nationalists established contact with Americans residing in Morocco, which among others provided US intelligence contacts. Outside of Morocco, important developments in advocating for Moroccan independence happened in Cairo (Egypt), within the United Nations, and in Paris (France). Advocating in France was primarily focussed on communicating with French society, disseminating and exchanging information, and mobilizing students.
Тәуелсіздік алғаннан кейін
1956 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін партия елдегі басты саяси күш ретінде орныққан монархияға қарсы оппозицияға көшті. Ортақ мақсатына қол жеткізген партияның ыдырауға бейімділігіне байланысты, бірқатар кедергілерді жеңу қажет болды. Истиқлал партиясының ішінде мұсылмандар мен яһудилерді біріктіру мақсадымен әл-Уифақ (الوفاق) атты қозғалыс құрылды. Оның құрамында Арманд Асулин, Дэвид Азулай, Марк Сабаг, Джо О’Хана және Альберт Афлало сияқты белгілі яһуди тұлғалары болды. 1959 жылы Истиқлалдан бөлінген солшыл Ұлттық халық күштері одағы (ҰХКО), кейін Социалистік халық күштері одағы (СХКО)мен бірге Истиқлал патша Хасан II-ге қарсы оппозицияның негізгі күшіне айналды. "Истиқлал" партиясы 1970-жылдардың соңынан 1980-жылдардың ортасына дейін көптеген коалициялық үкіметтерде қатысты. 1998 жылы Кутла құрамындағы СХКО және басқа да шағын партиялармен бірлесіп, "Истиқлал" Араб әлеміндегі алғашқы саяси тәжірибе – Альтернацияны құрды, онда оппозиция сайлау арқылы билікке келді. Партия жетекшісі Аллал Эль-Фасси, "Ұлы Марокко" идеясының жақтаушысы болғандықтан, Марокконың тәуелсіздігі елге бұрын тиесілі болған барлық аумақтар азат етілгенге дейін толыққанды болмайды деп есептеді. 2006 жылдың қаңтарында "Истиқлал" Испания премьер-министрі Хосе Луис Родригес Сапатероның Солтүстік Африка жағалауындағы Сеута және Мелилья қалаларына жасаған сапарын сынады, бұл партияның ұлтшылдық мұрасын көрсетеді. 2007 жылдың 7 қыркүйегінде өткен парламенттік сайлауда "Истиқлал" 325 орынның 52-сін жеңіп алды, бұл кез келген басқа партиядан көп. Содан кейін партия жетекшісі Аббас Эль-Фасси 2007 жылдың 19 қыркүйегінде король Мохаммед VI тарапынан премьер-министр болып тағайындалды. 2011 жылдың қараша айында өткен парламенттік сайлауда партия 325 орынның 60-ын жеңіп, парламентте екінші орынға ие болды. Аббас Эль-Фасси 2011 жылдың 29 қарашасында премьер-министр қызметінен, ал 2011 жылғы сайлауда Әділет және даму партиясының жеңісінен кейін 2012 жылдың 23 қыркүйегінде "Истиқлал" партиясының бас хатшысы қызметінен кетті. 2012 жылдың қыркүйегінде Хамид Шабат партияның бас хатшысы болып сайланды, ол Аббас Эль-Фассиден кейін осы лауазымды иеленді.
However, once they achieved the independence in 1956 the party then moved into opposition against the monarchy, which had asserted itself as the country's main political actor. It had to overcome some obstacles since the party, which had just achieved their common goal, was prone to fragmentation. There was a movement within the Istiqlal Party to unite Muslims and Jews called al Wifaq (الوفاق), with prominent Jewish figures such as Armand Asoulin, David Azoulay, Marc Sabbagh, Joe O’Hana, and Albert Aflalo. Together with the leftist National Union of Popular Forces (UNFP), which split from Istiqlal in 1959, and later the Socialist Union of Popular Forces (USFP), the Istiqlal would form the backbone of the opposition to King Hassan II in the years to come. The Istiqlal party has taken part in many coalition governments from the late 1970s until the mid 1980s. In 1998, together with the USFP inside the Koutla and other smaller parties, the Istiqlal formed the Alternance, the first political experience in the Arab World where the opposition assumed power through the ballots. For the party's leader Allal El Fassi, a proponent of "Greater Morocco", Morocco's independence would not be complete without the liberation of all the territories that once were part of Morocco. In January 2006, Istiqlal criticized Spanish Prime Minister José Luis Rodríguez Zapatero's visit to the Spanish cities of Ceuta and Melilla on the north African coast, reflecting its nationalist heritage. Istiqlal won 52 out of 325 seats in the parliamentary election held on 7 September 2007, more than any other party, and subsequently the party's leader, Abbas El Fassi, was named Prime Minister by King Mohammed VI on 19 September 2007. The party won 60 out of 325 seats in the parliamentary election held in November 2011, being the second party in the parliament. Abbas El Fassi resigned as Prime Minister 29 November 2011, and resigned as Secretary General of Istiqlal on 23 September 2012, following Justice and Development Party victory in 2011 elections. In September 2012, Hamid Chabat was elected secretary general of the party succeeding Abbas El Fassi.
2016 жылдан бері дамуы
2016 жылы парламент сайлауында Ыстықжал 14 орын жоғалтып, 46 орынға ие болды. Партия оппозицияға өтті. Ыстықжал Орталық демократтар халықаралық ұйымы мен Халықаралық демократтар одағының мүшесі, сондай-ақ Еуропалық консерваторлар мен реформаторлар альянсының серіктес мүшесі болып табылады. 2017 жылдың 7 қазанында Низар Барака 924 дауыспен, қарсыласы және бұрынғы бас хатшысы Хамид Шабатқа 230 дауыспен салыстырып, Ыстықжал партиясының бас хатшысы болып сайланды. Король Мохаммед VI партияның жаңа басшысын партияның ұлттық кеңесінің мүшелері көрсеткен сенімі үшін құттықтады. Ыстықжал партиясы 2021 жылғы парламент сайлауында 81 орын жеңіп алды, бұл соңғы сайлаудан 35 орынға артық, осылайша елдегі үшінші ірі партия мәртебесін сақтап қалды.
In 2016, Istiqlal won 46 seats in parliamentary elections, a loss of 14 seats. The party joined the opposition. Istiqlal is a member of the Centrist Democrat International and International Democrat Union, and an associate member of the Alliance of European Conservatives and Reformists. On October 7, 2017, Nizar Baraka was elected Secretary General of the Istiqlal party, by 924 votes against 230 votes for his rival and outgoing secretary general Hamid Chabat. King Mohammed VI expressed his congratulations to the new Istiqlal Party leader for the confidence placed in him by the members of the party’s national council. The Istiqlal party won 81 seats in the 2021 parliamentary election, an increase of 35 seats since the last election, thus remaining the third largest party in the kingdom.
Өкілдер Палатасы
Сайлау дауыстары%Орын саныСтатус19631,000,50630.0Оппозиция1970Оппозиция19771,090,96021.62Оппозиция1984681,08315.33Оппозиция1993760,08212.2Оппозиция1997840,31513.8Үкімет құрамында200214.77Үкімет құрамында2007494,25610.7Аббас әл-Фасси басшылығымен үкіметке жетекшілік етті2011562,72011.92013 жылғы қазанға дейін үкімет құрамында2016620,04110.68Оппозиция2021Үкімет құрамында
ElectionVotes%SeatsStatus19631,000,50630.0Opposition1970Opposition19771,090,96021.62Opposition1984681,08315.33Opposition1993760,08212.2Opposition1997840,31513.8Part of the government200214.77Part of the government2007494,25610.7Leading the government under Abbas El Fassi2011562,72011.9Part of the government until October 20132016620,04110.68Opposition2021Part of the government