Хосе Мануэль де ла Пенья и Пенья: Мексиканың 18-ші президенті
Manuel de la Peña y Peña
Хосе Мануэль де ла Пенья и Пенья – Мексиканың 1847-48 жылдардағы президенті. АҚШ-пен бейбіт келісімдерге қол жеткізіп, Гуадалупе-Идальго шартын бекітті. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1847 және 1848 жылдары Мексиканың 18-ші президенті (1789–1850)
18th President of Mexico in 1847 and 1848 (1789–1850)
Хосе Мануэль де ла Пенья и Пенья (10 наурыз 1789 – 2 қаңтар 1850) – мексикалық заңгер және судья, Мексика-Америка соғысы кезінде Мексика президенті қызметін екі рет, бірақ қатарынан емес, жақын уақытта атқарған. XIX ғасырдың көптеген мексикалық президенттерінен өзгеше, ол әскери қызметте болған емес, оның орнына көрнекті заңгерлік білімімен көзге түскен. Ол сыртқы істер министрі және Хосе Хоакин Эррера президенттігі кезінде шиеленіс күшейген кезде АҚШ-пен соғыстан қашуға тырысқан бейбітшілік партиясының мүшесі болды. Соғысқа қатысушылар Эррераны құлатып, Мексика үшін апатты салдарға әкелген соғыс басталғаннан кейін, ол соғыстың соңғы айларында, бейбіт келіссөздер жүргізіліп жатқанда екі рет президент сайланды. Оның басшылығымен Гваделупе Идальго шарты келісілді және бекітілді.
José Manuel de la Peña y Peña (10 March 1789 – 2 January 1850) was a Mexican lawyer and judge, who served two non consecutive, but closely following terms as the president of Mexico during the Mexican American War. In contrast to many other nineteenth century Mexican presidents, he never served in the military, instead coming from a distinguished legal background. He was foreign minister and a member of the peace party whom under the presidency of Jose Joaquin Herrera sought to avoid a war with the United States at a time of rising tensions. After hardliners overthrew Herrera and war broke out with disastrous consequences for Mexico, he was elected president twice to two non consecutive terms in the final months of the war as peace negotiations were being made. Under his administration the Treaty of Guadalupe Hidalgo was negotiated and ratified.
Ерте өмір
Пена и Пена 1789 жылы 10 наурызда Такуба қаласында кедей отбасында дүниеге келді. Бастауыш білімін аяқтағаннан кейін Триденттік семинарияға түсіп, грамматика, риторика, философия, азаматтық және канондық құқық салаларында жоғары бағалар мен түрлі марапаттар алды. Ол, сондай-ақ, болашақ Мексика архиепископы Мануэль Посада и Гардуньомен бірге стипендия жеңіп алды. Ол құқық саласында өте жақсы білімді болды, ал оның ұстазы Хосе Гонсалес Ретана оған жарқын мансапты болжай білді. 1811 жылы 16 желтоқсанда Мексика Тәуелсіздік соғысы кезінде ол адвокаттыққа қабылданды, екі жылдан кейін Мексика қаласының Аюнтамьентосының бас прокуроры болып тағайындалды. Ол патшалық үкімет үшін осы қызметті өте жақсы атқарды, нәтижесінде 1820 жылы Кито Ауденциясына мүше болып сайланды. Бірақ Пена и Пена Жаңа Испанияда қалуды армандады және Ново-Испания Ауденциясының біріне орын беру үшін үкіметке өтініш жасады. Бұл мәселе шешіліп жатқанда, 1821 жылдың қыркүйегінде Мексика тәуелсіздік алды. 19 мамырда Агустин Итурбиде император болып сайланған Бірінші Мексика империясы құрылды.
Peña y Peña was born in the town of Tacuba on 10 March 1789 to a poor family. Upon finishing his primary education he entered the Tridentine Seminary and received high marks and various awards from the departments of grammar, rhetoric, philosophy, and civil and canonical jurisprudence, winning a scholarship along with Manuel Posada y Garduño, the future archbishop of Mexico. He was well distinguished in the practice of jurisprudence, and his teacher Jose Gonzales Retana assured him a promising career. He was admitted to the bar on 16 December 1811 during the Mexican War of Independence, and two years later was named attorney general for the Mexico City Ayuntamiento, a task that he carried out with such notability for the royal government that in 1820 he was awarded with a seat on the Audencia of Quito, but Peña y Peña wished to stay in New Spain and appealed to be granted a seat in one of the Novo Hispanic Audencias. While this matter was being resolved, Mexico won its independence in September 1821. On May 19, the First Mexican Empire was established with Agustin Iturbide as Emperor.
Сот мансабы
Пена и Пена Мексиканың Корольдік аудиенциясында азаматтық және қылмыстық істерді қарастыратын орынға тағайындалды және 1822 жылдың 21 қазанына дейін сол лауазымда қызмет етті. Ол мемлекеттік кеңестің мүшесі болған кезде император Итурбиде оны Колумбияға өкілетті министр етіп тағайындады. Сонымен қатар ол Гваделупа орденінің кресімен марапатталды. Бірақ 1823 жылдың басында империя құлағандықтан, ол бұл лауазымды ешқашан иелене алмады. Кейіннен құрылған Жоғарғы атқарушы билік оны қайтадан Ауденцияға орналастырды, алайда Пена и Пена штат заң шығарушы жиналыстарының көпшілігімен Жоғарғы Сотқа сайланды және 1824 жылдың 25 желтоқсанында осы органның мүшесі аталды. Ол өмірінің соңына дейін бұл қызметте үзіліспен жұмыс істеді. Мексиканың орталық республикасы тұсында 1837 жылы президент Анастасио Бустаманте оны Ішкі істер министрі етіп тағайындады, ал келесі жылы ол Жоғарғы модерациялық билікке кірді – бұл кеңес тіпті президенттен де жоғары тұруы тиіс еді. Ол бұл лауазымда әскердің бір бөлігінің қолдауына және халықтың кең қолдауына ие болған федералистердің ықпалына қарсы тұруға тырысты. Ол конституциялық реформа бойынша толыққанды есеп дайындады және тонаушылықты жазалау заңнамасын реформалауға қатысты. Пена и Пена Мексика университетінде мемлекеттік құқықтан дәріс берді және 1841 жылдың соңында оған азаматтық кодекс пен азаматтық процессуалдық кодекс жазу міндеті жүктелді, сондай-ақ ол жаңа конституцияны жазған заңнамалық хунтаның мүшесі болды. 1843 жылы ол мемлекеттік кеңеске тағайындалды, ал 1845 жылдың қараша айында қайтадан сенатқа сайланды, онда ол Сыртқы істер министрі болып тағайындалды, бұл президент Эррераның АҚШ-пен соғыстан қашу мақсатына сай болды. Ол Испаниямен экстрадиция келісімін жасасуға жіберілді, ал 1846 жылдың желтоқсанында Эррера биліктен қуылғаннан кейін Пена и Пена Жоғарғы Соттағы лауазымына қайта оралды.
Peña y Peña assumed a seat in the Real Audiencia of Mexico handling both civil and criminal cases, and remained in that post until 21 October 1822 when already being a member of the council of state, was named by Emperor Iturbide minister plenipotentiary to Colombia. He was also awarded the Cross of the Order of Guadalupe. He was never able to occupy that post due to the fall of the Empire in early 1823. The subsequent government, the Supreme Executive Power placed him back on the Audencia until Peña y Peña was elected by a majority of the state legislatures to the Supreme Court and made a member of that body on 25 December 1824. He would remain at that post intermittently until his death. During the Centralist Republic of Mexico, he was named Minister of the Interior by President Anastasio Bustamante in 1837 and the following year he was named to the Supreme Moderating Power, an executive council that was meant to be above even the president. In this post his sought to counter the tendencies of the federalists who were backed by part of the military and counted upon considerable public support. He gave a detailed report on constitutional reform, and played a role in reforming the law for punishing robbery. Peña y Peña was also professor of public law at the University of Mexico and towards the end of 1841 he was given the task of writing the civil code and civil procedure and named a member of the legislative junta which wrote a new constitution, the Bases Orgánicas. In 1843 he was named to the council of state and also elected to the senate being reelected, in November 1845 in which he once again was named Minister of Foreign Relations, being in agreement with President Herrera's aims in seeking to avoid war with the United States. He was assigned to negotiate an extradition treaty with Spain, and when Herrera was overthrown in December 1846, Peña y Peña returned once again to his post on the Supreme Court.
Бірінші төрағалық
1846 жылы сәуірде Мексика-Америка соғысы басталғанда, ол осы лауазымда болды. Бір жыл өткен соң, американдықтар астанаға жақындаған кезде, президент Санта-Анна, өлтірілу немесе тұтқындалу мүмкіндігін болдырмау үшін, 1847 жылдың 7 қыркүйегінде өзінің ізбасарларын тағайындау туралы жарлық шығарды және оны Жоғарғы Сот төрағасы Пена-и-Пенаға жіберді. 16 қыркүйекте ол соғыс кеңесін өткізді және президенттікке кетіп, енді президенттік билік Жоғарғы Сот төрағасы басқаратын үштікке берілуі керек деп жарлық шығарды. Пена-и-Пена президенттікке келісті, бірақ үштікті конституцияға қайшы деп санады. Ол Толукаға, содан кейін Керетароға барып, қыркүйек айында Луис де ла Роза барлық төрт ведомствоны басқарып, уақытша президент міндетін атқарды. 1847 жылдың 13 қазанында ол манифест жариялады, онда нашар денсаулығы мен жеткіліксіз күштеріне қарамастан, конституциямен белгіленген міндетін орындап жатқанын түсіндірді, және ол билікте қысқа ғана уақыт болады, өз принциптерін, сезімдерін және президенттік қызметін ар-ұжданымен аяқтау үшін жоспарлаған әрекеттерін баяндады. Ол штаттарды орталық үкіметке адал болуға және соғыс үшін қару-жарақ пен қаржы жинауға шақырды. Ол халықтың мүддесін, барлық топтардың құқықтарын қорғауға, католик дініне құрметпен қарауға және оны қорғауға уәде берді. Конгресс осы уақытта Керетароға келді. Президент Пена-и-Пена соғысты жалғастыру үшін жеткіліксіз қаржы болғандықтан мүмкін емес деп сендірді және енді бейбітшілік саясатын ұстануға ниеттенді. Ол барлық американдық тұтқындарды босатып, жемқорлыққа және рұқсатсыз жасақтарға қарсы шаралар қолданды. 9 қарашада Конгресс Педро Мария Анаяны уақытша президент етіп сайлады, оның өкілеттігі 1848 жылдың 8 қаңтарында аяқталады және егер Конгресс сессияда болмаса, президенттік конституциялық тәртіп бойынша келесіге өтуі керек. Президент Пена-и-Пена 1847 жылдың 12 қарашасында қызметтен кетті, бірақ ол Сыртқы істер министрі ретінде үкіметте қалды.
He would be in this post when the Mexican American War broke out in April 1846. A year later, as the Americans approached the capital, President Santa Anna, to provide against the possibility of being killed or captured, issued a decree on 7 September 1847 appointing his substitutes, which he sent to President of the Supreme Court, Peña y Peña. On 16 September, he held a council of war, and resigned the presidency, decreeing that the presidency should now be vested in a triumvirate led by the President of the Supreme Court. Peña y Peña accepted the presidency but rejected the provision of a triumvirate as unconstitutional. He repaired to Toluca and then to Querétaro where he assumed the office of provisional president on September with Luis de la Rosa heading all four portfolios. He published a manifesto on 13 October 1847, explaining that in spite of his poor health and lack of forces, he was fulfilling a duty prescribed by the constitution, and he assured that he would only be in power shortly, and expounded his principles and sentiments and the conduct he planned to pursue to conclude his presidency with honor and a satisfied conscience. He pleaded with the states to maintain loyalty to the central government and provide arms and funds for the war effort. He promised to protect the public interest, the rights of all classes, and to respect and protect the Catholic religion. Congress meanwhile joined him at Querétaro. President Peña y Peña was convinced that the war could not be continued due to a lack of funds, and was now intent on pursuing a policy of peace. He released all American prisoners of war, and took measures against corruption and unauthorized guerilla units. On 9 November, congress elected Pedro Maria Anaya as interim president, with the caveat that his term would expire on 8 January 1848, and that if congress was then not in session, the presidency should pass according to the constitutional order of succession. President Peña y Peña stepped down on 12 November 1847, though he remained in the government as Minister of Relations.
Гваделупе-Идальго келісім-шарты
Кертеродағы конгресс енді басқыншымен бейбіт келісімге қол қоюға, сонымен қатар ел бойынша таралып жатқан сепаратизм мен анархиямен күресуге тиіс болды. Юкатанда касталық соғыс жалғасып, көтерілісшілер ірі қалаларды басып алды. Көптеген штаттар федералды үкіметті жау санап, салық төлеуден бас тартты. Бұл арада, әсіресе Федералды округте, Мексиканың бүкіл елін АҚШ-қа қосуды жақтаған топтар болды. Конгресс көпшілігі үкіметтің бейбітшілік саясатын қолдады, Гваделупе келісімін нашар жүргізілген соғыстың қасіретті салдары ретінде қарастырып, оны ұлттық қажеттілік деп есептеді. Сыртқы істер жөніндегі комиссия конгресс баяндама жасауды тапсырған екі сұраққа оң жауап берді: үкімет Конгресс келісімімен аумақтың бір бөлігін беруге құқылы ма? Ұсынылған шарттар бойынша бейбітшілік орнатуға бола ма? Бірінші мәселе конгресс ұлттық егемендіктің қорғаушысы деген қағидаға негізделіп шешілді. Екінші мәселе Мексика берілуге тиіс аумақтардың көп бөлігіне толық иелік етпегені, ал сол жерлердің көпшілігі қоныстанбаған немесе жауынгерлік қағидалары бар тайпалармен мекенделгені ескерілді. Сондай-ақ, Мексика соғысты жеңіліске ұшырамай және бүкіл елді жоғалту қаупіне бармай жалғастыра алмайтыны да ескерілді. Комиссия өз қорытындыларын баяндағаннан кейін Гваделупе Идальго келісімі конгресс тарапынан мақұлданды, ал президент Пена и Пена басқыншылар кеткеннен кейін астанада тәртіпсіздікті болдырмау және ұлттық гвардия құру үшін жарлықтар дайындады. 1848 жылдың 26 мамырында үкімет келісімді келісу үшін Мексикаға келген комиссарлар Натан Клиффорд пен Амброз Хандли Севьерді қабылдады. Осы уақытта президент ел бойынша америкалық басқыншылар мен мексикалық саудагерлерге қиындық туғызған партизандық соғыспен күресуге мәжбүр болды. Партизандардың мақсаты – Веракруздан астанаға дейінгі американдықтардың жабдықтау тізбегін бұзу еді. Бұл американдықтардың жазалау шараларын күшейтті. Бейбітшілік келісімі жасалып, басқыншылар елден кетуге дайын тұрғанда, конгресс Жозе Хоакин Эррераны республика президенті етіп тағайындады, ал Пена и Пена 1848 жылдың 3 маусымында Жоғарғы Сот төрағасы болу үшін президенттік лауазымнан бас тартты. Үкімет Керетародан шығып, астанаға оралды.
The Congress at Querétaro now had to negotiate a peace treaty with the invader while also dealing with separatism and anarchy spreading throughout the country. The Caste War was ongoing in Yucatán, and the insurgents had occupied the major cities. Many states considered the federal government to be an enemy and refused to pay taxes. Meanwhile, most notably in the Federal District there was a Mexican element advocating annexation of the entire country to the United States. The majority of congress supported the government's peace policy viewing in the Treaty of Guadalupe nothing but the unfortunate result of a poorly fought war, and viewed under this perspective as a national necessity. A foreign relations commission returned affirmative answers to two questions that congress had directed it to report upon: May the government with the consent of Congress cede a portion of territory? Is it suitable to make peace upon the terms which have been proposed? The first question was resolved based upon the principle that congress was the deposit of the national sovereignty. The second question was resolved upon the consideration that Mexico had never been in full possession of the territories that were about to be ceded, and that most of that land was either not populated, or populated by hostile indigenous tribes. It was also taken into account that Mexico could not continue the war without facing certain defeat and risking the loss of the entire country. After the commission reported upon its findings, the Treaty of Guadalupe Hidalgo was approved by congress and President Peña y Peña now worked upon decrees to prevent disorder in the capital once the occupiers left, and for the establishment of a national guard. On 26 May 1848 the government received the comiisioners Nathan Clifford and Ambrose Hundley Sevier who were in Mexico to negotiate the treaty after congress had approved it with some slight modifications. Meanwhile, the President had to deal with guerilla warfare throughout the country afflicting both the American occupiers and Mexican merchants. The aim of the guerillas was to disrupt the American supply chain from Veracruz to the capital. This was also leading to indiscriminate American reprisals. As the peace treaty was concluded and the occupiers were on the point of leaving the country, congress named Jose Joaquin Herrera to the presidency of the republic, and Peña y Peña left his post as president in exchange for the presidency of the Supreme Court on 3 June 1848. The government left Querétaro and returned to the capital.
Өлім
Соғыс аяқталғанына екі жылдан да аз уақыт өткен соң, Пена и Пена 1850 жылғы 2 қаңтар күні кешке дүниеден өтті. Оның қосылуы үлкен қоғамдық оқиға болды және ол үш күн бойы Жоғарғы Сот отырыс өткізген залдарда жатты. Діни қызметкерлер, мемлекеттік қайраткерлер мен ғалымдардан құралған көрнекті тұлғалар шеруі табытты Ұлттық кафедральдық соборға алып барды, онда Пена и Пенаға мәңгілік топырақ берілді.
Less than two years after the conclusion of the war, Peña y Peña would die on the evening of 2 January 1850. His funeral was a major public event and he lay in state for three days, in the halls where the Supreme Court met. A procession of prominent individuals made up of clergy, statesmen, and academics accompanied the coffin to the National Cathedral where Peña y Peña was laid to rest.