Рим әскеріндегі "ала" жасақтары: құрамы, тарихы және рөлі
Ala (Roman allied military unit)
Рим әскерлеріндегі "ала" жасақтары: орта республикадағы Италия одақтастарының әскері, кейіннен ауысқан мағынасы, кавалерия бөлімдері. Тарих, әскери құрылым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ала (лат. alae - "қанат"; alae) – Рим Республикасының орта кезеңінде (б.з.д. 338–88 жж.) Римнің итальяндық әскери одақтастары – социлерден жасақталған әскери құралымды белгілеу үшін қолданылған термин. Осы кезеңдегі консулдық әскер екі легионнан, олардың құрамында тек римдік азаматтар болған, және екі одақтас аладан тұрды. Алалар әдеттегі легиондардан ірілеу болды, 5400 немесе 5100 адам легиондардың 4500 адамына қарсы, және оларда көбірек атты әскер болды, әдетте 900 атты әскер римдіктердің 300-іне қарсы. Бірінші Рим императоры Августтың (б.з.д. 27 – ж.с. 14 жж. билік еткен) кезінен бастап, ала термині кәсіби императорлық әскерде әлдеқайда кіші (шамамен 500 адамдық), азамат емес көмекші корпустың таза атты әскер бөлімін белгілеу үшін қолданылды: ала (Рим атты әскері бөлімі) деген мақаланы қараңыз.
An ala (Latin for "wing"; alae) was the term used during the middle of the Roman Republic (338–88 BC) to denote a military formation composed of conscripts from the socii, Rome's Italian military allies. A normal consular army during the period consisted of two legions, composed of only Roman citizens, and two allied alae. The alae were somewhat larger than normal legions, 5,400 or 5,100 men against the legion's 4,500 men, and it contained a greater quantity of cavalry, usually 900 horsemen against the 300 supplied by the Romans. From the time of the first Roman emperor, Augustus (ruled 27 BC – AD 14), the term ala was used in the professional imperial army to denote a much smaller (c. 500), purely cavalry unit of the non citizen auxilia corps: see ala (Roman cavalry unit).
Тарих
Рим армиясы жартылай римдік азаматтардан, жартылай социолардан (Италия материгінің қалған бөлігінен келген одақтастар) құрала бастағанда, римдік әскерлерді шайқас шебінің ортасына, ал социоларды қанаттарына орналастыру қалыпты жағдайға айналды. Орта Республика кезеңіндегі консулдық армиялар екі римдік легионнан және екі "ала" легиондарынан тұратын. "Ала" әр легионға отыз турма атты әскер берсе, римдіктер тек он турма ғана берген. Сондықтан "ала" және "аларий" терминдері одақтастардан келген контингентті, жаяу және атты әскерді білдірді, ал екі бөлім dextera ala (оң қанат) және sinistra ala (сол қанат) деп аталды. Полибий заманында да одақтастардың "ала" құрамына кіретін контингенттерін өздерінің басшылары өздерінің туған жерлерінде жинаған, олар римдік әскерлерімен шамалас санды әскер беруге міндетті болған. Осы келісімдердің шарттары togatorum формуласында жазылған. Социолардан римдік әскерлермен бірдей тактикамен және жабдықпен күресуі, сондай-ақ өздерінің негізгі азық-түлігін қамтамасыз етуі күтілген. Олар өз кезегінде, римдіктерге қарағанда төмен пайызбен болса да, алынған олжаның үлесін алатын.
When the Roman armies started being composed partly of Roman citizens and partly of socii (allies from the rest of the Italian mainland), either Latini or Italici, it became the practice to marshal the Roman troops in the centre of the battle line and the socii upon the wings. Consular armies of the mid Republic would consist of two legions of Roman citizens and two legions of "ala", with the ala supplying thirty turmae of cavalry per legion, whereas the Roman provided only ten turmae. Hence ala and alarii denoted the contingent furnished by the allies, both horse and foot, and the two divisions were distinguished as dextera ala (right wing) and sinistra ala (left wing). As late as Polybius' times, contingents of allies forming the alae were recruited by their own leaders in their homelands, which were expected to levy an equivalent number to the Roman troops; the specifications of those agreements were covered in the formula togatorum. Socii were expected to fight in the same manner and equipment as the Roman troops and provide their own basic rations, and were in turn would receive a percentage of any loot gained, although at a lower rate than their Roman equivalents.