Кіріспе

Күнәні мойындау жырлары немесе күнәдан қайтқандарды кешіру жырлары деп аталатын бұл жырлар, 6-шы ғасырда Кассиодордың түсіндірмесінде айтылған. Олар: 6, 31, 37, 50, 101, 129 және 142 (Ивриттік санауда 6, 32, 38, 51, 102, 130 және 143). Забур 6 – Domine, ne in furore tuo arguas me. (Октаваға арналған). (Уа, Раббым, Өзіңнің ашуыңмен мені жазама! (Октава үшін.)) Забур 31 (32) – Beati quorum remissae sunt iniquitates. (Күнәлары кешірілгендер бақытты.) Забур 37 (38) – Domine ne in furore tuo arguas me. (Демалыс күнін еске алу үшін). (Уа, Раббым, Өзіңнің ашуыңмен мені жазама! (Сенбі күнін еске алу үшін.)) Забур 50 (51) – Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam. (Уа, Құдай, Өзіңнің зор рақымыңа қарай, Маған рақым ет!) Забур 101 (102) – Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat. (Уа, Раббым, менің дұғама құлақ сал, менің айқайым Саған жетсін.) Забур 129 (130) – De profundis clamavi ad te, Domine. (Темендіктен Саған жалбарынамын, уа, Раббым.) Забур 142 (143) – Domine, exaudi orationem meam: auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua. (Уа, Раббым, менің дұғама құлақ сал, Өзіңнің растығыңда менің жалбарынышымды есті!) Бұл забурлар күнәға деген өкінішті білдіреді. Төртінші ғасырдың басында Гиппоның Әулие Августині оларды «өкініш забурлары» деп атаған. Ерте шіркеуде күнделікті таңғы қызметтің соңында елуінші Забур (Miserere) оқылған. Ренессанс Англиясының ұлы ақындары, соның ішінде сэр Томас Уайат, Генри Говард, Суррей графы және сэр Филип Сидни осы өкініш забурларын аударған. 1972 жылы Пауыл VI кіші діни ордендер мен тонировканы жойғанға дейін, жеті өкініш забуры жаңа дін қызметкерлеріне тонировкадан кейін берілген.

Өтірік айту

1572 жылы 11 наурыздағы "Supremi omnipotentis Dei" бұйрығымен Папа Святой Пий V өкініш псалмдарын оқитындарға 50 күндік кешірім сыйлады. 2004 жылғы "Enchiridion Indulgentiarum" құжаты, Құдайға мойынсұну рәсіміне дайындалып өкініш псалмдарын оқитындарға ішінара кешірім беруді қарастырды.

Музыкалық күйлер

Жеті музыкалық композицияның ішіндегі ең танымал композиция – 1584 жылы жазылған "Псалми Давидис поенитенциал" (Дәуіттің өкінішті жырлары) атты Өрлен де Лассустың шығармасы. Андреа Габриели мен Джованни Кроченің де шығармалары бар. Кроченің шығармалары Франческо Бембоның итальяндық сонет түріндегі Псалмдардың аудармаларымен ерекшеленеді. Бұл шығармалар кеңінен таратылды; олар ағылшын тіліне аударылып, Лондонда "Musica Sacra" деп жарияланды, тіпті латын тіліне қайта аударылып, Нюрнбергте "Septem Psalmi poenitentiales" деп жарияланды. Уильям Бёрд өзінің "Сандри табиғаттарының әндері" (1589) атты еңбегінде үш дауысқа арналған ағылшын тіліндегі жеті Псалмның барлығын жазды. Көптеген композиторлар өкінішті Псалмдардың жекелеген бөлімдеріне музыка жазған. "Miserere" (Псалом 50/51) әнінің белгілі нұсқалары Грегорио Аллегри мен Жоскин де Пренің шығармалары, ал тағы біреуі – Бахқа тиесілі. "De profundis" (Псалом 129/130) жинағына Жоскиннің Ренессанс дәуіріндегі екі шығармасы кіреді.