Лоренцо Кампеджо: Итальяндық кардинал және саясаткер

Кіріспе

Италиялық кардинал және саясаткер Лоренцо Кампеджио (7 қараша 1474 – 19 шілде 1539) – итальяндық кардинал және саясаткер. Ол Англияның соңғы қорғаушы кардиналы болды.

Өмір

Кампеджио Миланда бес баланың тұңғышы болып дүниеге келді. 1500 жылы ол Болоньяда канондық және азаматтық құқық бойынша докторлық дәрежесін алып, Франческа Гуаставиллиниге үйленді, оның бес баласы болды. 1509 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, Кампеджио Рим папасы Юлий II-нің қамқорлығымен шіркеулік мансабын бастады. Көп ұзамай ол екі дипломатиялық миссияға тағайындалды, екеуі де Пиза кеңесіне қарсы, алдымен император Максимилиан I-ге, оған 1512 жылы Фельтр епископтығын берді (1520 жылға дейін), содан кейін 1512-13 жылдары Милан герцогы. 1513 жылы ол Германияға түріктерге қарсы одақ құру үшін оралды. Рим папасы Лев X оны 1517 жылы 1 шілдеде кардинал етіп тағайындады, ал Максимилиан оны Киелі Рим империясының кардинал-қорғаушысы етіп тағайындады. 1518 жылы 3 наурызда Левтің бейбітшілік саясатының бір бөлігі ретінде Англияға жіберілді. Бұл Томас Вулсиге Кампеджиоға Англияға кіруге рұқсат беру арқылы өзі легат болуға мүмкіндік берді, содан кейін ол келген кезде жаңа легаттан жеңіліп, 1519 жылы Лондон шартына әкелген бейбітшілік процесін қолға алды. Ол сондай-ақ Иоганн Горицтің гуманистік содалылығының мүшесі болды. Кампеджио 1523 жылы 22 қаңтарда Англияның кардинал-қорғаушысы болып тағайындалды. Ол консисторияда епископтық ережелерді қарастырудан басқа, ағылшын ісіне көп араласпады. 1522 жылы папа Адриан VI сайлануы оның Рим Куриясындағы орнын нығайтты. Кампеджио Адрианға арнап "De depravato statu ecclesiae" атты еңбегін жазды, онда папалық бюрократияға түбегейлі реформалар енгізу ұсынылды. 1524 жылы 2 желтоқсанда 1518 жылы оған уәде етілген Солсбери епископтығын алды. 1523 жылы папа Климент VII сайлануы Кампеджионың билігін одан әрі арттырды. Климент оны 1523 жылы 2 желтоқсанда Болоньяның епископы етіп тағайындады (1525 жылға дейін), содан кейін 1524 жылы 9 қаңтарда Нюрнберг диетасының легаты болды. 1527 жылы Римді тонаған кезде Кампеджионың бәрі жоғалды. Ол Англияның саяси жағдайына назар аударуды талап еткен кезде, Орвиетоға қашып келген Климент оны қаладағы папалық легаты ретінде қалдырды. Вулси мен Генрих VIII өздерінің ұсынысын, папаның коллегасы Генрихтің Арагонның Екатеринасынан ажырасуын Вулсимен бірлесіп шешуі керек деген ұсынысын қолдағанын күтті. Алайда Кампеджио Рим папасына некеге тұруға болатынын растайтын заңдық пікірін берген болатын. Дегенмен, 13 сәуірде Вулсимен бірлескен комиссия келісілгеннен кейін, ол 1528 жылы 8 маусымда легат болып тағайындалды. Кампеджио Лондонға 1528 жылы 8 қазанда келді және көптеген сессиялардың алғашқысын Вулсимен және Генрихпен өткізді, бұл бірінші ағылшын королі пап судьясының алдында жеке сотқа жүгінді. Кампеджио өзін қиын жағдайда тапты, өйткені император Карл V, Екатерина Арагонның немере інісі, некеде қалуға бел буған және Климентке қысым жасады. Кампеджио үшін шешімді шешуші заңдық нүкте - Юлийдің Генрих пен Екатеринаның некеге тұруына рұқсат беруі. 1528 жылдың басында Екатеринаның қолында болған, ол оны қазан айында Кампеджиоға көрсетті, ал ол оны өз тапсырмасын жарамсыз деп қабылдады, өйткені соңғысы құжатты жапқан жоқ. Ол 1529 жылы 23 шілдеде оны қазанға дейін ұзарту арқылы істі жоғалтуға тырысты, бірақ бұл мәселені Рим папасы бір апта бұрын Римге жібергендіктен болдырмады. Римге қайтып бара жатқанда Кампеджио Болоньяда Карл мен Клементпен кездесті, онда Папа Кампеджиоға Доцца қамалыны берді, ал император Кампеджионың отбасын өзінің қамқорлығына алды. Кейінірек Карл (2 қыркүйек 1530) Кампеджиоға Испанияның Хьюска және Яка епископлығын берді, ол 1534 жылдың 17 маусымына дейін, ол Кандия (Крета) епископы болғанда (1536 жылға дейін) болды; 1532 жылы, сонымен қатар, Кампеджионың ұлы Джанбатистаны Майорка епископы етіп тағайындағанда, император кафедраны басқаруды жас жігіттің әкесіне қалдырды. Кампеджио 1530 жылы Аугсбург диетасына легат болды, онда ол Филипп Меланхтонмен келіссөздер жүргізді. 1531 жылы 20 мамырда Генрих Кампеджионы легат ретінде қызметінен босатты. 1533 жылдың тамызында ол Солсберидің табысынан айырылды, ал 1534 жылдың 21 наурызында Парламент актісі бойынша епископтық қызметтен айырылды; сонымен қатар Вурчестер епискобы Жироламо Гинуччи де айырылды. Кампеджио 1535 жылы Генриді қауымнан шығарып жіберген комиссияның мүшесі болды. Ол өлгенше Германияның қорғаушысы болды, сонымен бірге отбасының болашағын қамтамасыз етуге көп күш жұмсады; оның екі ұлы, екі ағасы және бір немере інісі епископ болды. Ол бірінші рет Мантуяда, содан кейін Виченцада шақырылған жалпы кеңеске легат болып тағайындалды, бірақ ол тек мамыр айында өткен алғашқы сессияға қатысты. 1539 жылдың 25 шілдесінде алпыс төрт жасында қайтыс болды және Санта-Мария-ин-Трастевереге жерленді; 1571 жылы кем дегенде оның кейбір сүйектері Болоньяда салған Санти-Марта-э-Бернардино шіркеуіне ауыстырылды.

Campeggio was born in Milan, the eldest of five sons. In 1500, he took his doctorate in canon and civil law at Bologna and married Francesca Guastavillani with whom he had five children. When she died in 1509, Campeggio began an ecclesiastical career under Pope Julius II's patronage. He was soon appointed to two diplomatic missions, both against the Council of Pisa, first to the emperor Maximilian I, who gave him the Bishopric of Feltre in 1512 (held until 1520), and then in 1512–13 to the Duke of Milan. In 1513 he returned to Germany seeking a league against the Turks. Pope Leo X made him a Cardinal on 1 July 1517, and Maximilian made him Cardinal–protector of the Holy Roman Empire. On 3 March 1518 he was sent to England as part of Leo's peace policy. This gave Thomas Wolsey the chance to become legate himself by using permission for Campeggio to enter England as leverage, and then to outmanoeuvre the new legate when he arrived, taking over the process of peace making which led to the Treaty of London in 1519. He was also a member of Johann Goritz's humanist sodality. Campeggio was appointed cardinal–protector of England on 22 January 1523. He was not involved in much English business, except for the referring of episcopal provisions in consistory. The election of Pope Adrian VI in 1522 cemented his position in the Roman Curia. Campeggio wrote his De depravato statu ecclesiae for Adrian, which proposed radical reforms for the papal bureaucracy. On 2 December 1524 he received the bishopric of Salisbury, which he had been promised in 1518. The election of Pope Clement VII in 1523 further exalted Campeggio's power. Clement made him bishop of Bologna on 2 December 1523 (held until 1525) and then on 9 January 1524 legate to the Diet of Nuremberg. During the sack of Rome in 1527, Campeggio lost everything. Clement, who fled to Orvieto, left him behind as papal legate in the city, just when the English political situation required his attention. Wolsey and Henry VIII expected his support for their proposal that a papal co legate should decide Henry's annulment from Catherine of Aragon in co operation with Wolsey. Campeggio had, however, already given a legal opinion to the Pontiff supporting the validity of the marriage. Nevertheless, he was named legate on 8 June 1528, after a joint commission with Wolsey had been agreed on 13 April. Campeggio arrived in London on 8 October 1528 and held the first of many sessions with Wolsey and Henry, the first English King to sue before a papal judge in person. Campeggio found himself in a difficult position, since Emperor Charles V, Catherine of Aragon's nephew, was determined to maintain the marriage, and was putting pressure on Clement. The deciding point in law for Campeggio was Julius's dispensation for Henry and Catherine's marriage. In Catherine's possession from early in 1528, she showed it to Campeggio in October, and he took it to invalidate his commission, since the latter failed to cover the document. He tried to make the case disappear on 23 July 1529 by proroguing it until October, but this was forestalled by the Pope sending the matter to Rome a week earlier. On his way back to Rome, Campeggio met Charles and Clement in Bologna, where Pope gave Campeggio the castle of Dozza and the Emperor took Campeggio's family under his patronage. Charles later (2 September 1530) gave Campeggio the Spanish bishopric of Huesca and Jaca, which he held until 17 June 1534 when he became bishop of Candia (Crete) (until 1536); in 1532, moreover, when making Campeggio's son Gianbattista bishop of Majorca, the emperor reserved the administration of the see to the young man's father. Campeggio was legate to the Diet of Augsburg in 1530, where he pursued negotiations with Philip Melanchthon. By 20 May 1531, Henry had dismissed Campeggio as legate. In August 1533, he lost the revenues of Salisbury, and on 21 March 1534 was deprived of the bishopric by act of Parliament; also deprived was Girolamo Ghinucci, Bishop of Worcester. Campeggio was a member of the commission which excommunicated Henry in 1535. He remained protector of Germany until his death, at the same time devoting much energy to insuring the future of his family; his two sons, two brothers, and one nephew all became bishops. He was named legate to the general council called first at Mantua and then at Vicenza, but he attended only the first session in May 1538. He died on 25 July 1539, aged sixty four, and was buried in Santa Maria in Trastevere; in 1571 at least some of his bones were transferred to the church of Santi Marta e Bernardino that he had built in Bologna.