Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Свитленд Вуд – Лестерширдегі Чарнвуд орманындағы қоғамдық орман. Свитленд ауылына жақын болғанымен, ол негізінен Ньютаун Линфорд приходының шегінде орналасқан, Брэдгейт паркінен солтүстікке қарай, сондай-ақ Вудхаус Ивс және Кропстон жанында. Бұл орман – Лестерширдегі табиғатты қорғау үшін ең маңызды ежелгі орман. Орман ішіндегі карьерлер көптеген жергілікті ғимараттардың ерекше Свитленд тақтасынан жасалған шатырларының, сондай-ақ Лестерширдегі шіркеулерде жиі кездесетін тақтадан жасалған қабір тастарының көзі болды. Свитленд Вуд 1925 жылдан бері қоғамдық орман болып келеді, ол Лестер Ротари клубы сатып алғаннан кейін, бұрын Гроби меншігінің бір бөлігі болған. 1931 жылдан бері оны Брэдгейт паркі және Свитленд Вуд қоры басқарып келеді.
Swithland Wood is a public woodland in Charnwood Forest, in Leicestershire. Although close to the village of Swithland, it is almost entirely within the parish of Newtown Linford, just north of Bradgate Park and also near Woodhouse Eaves and Cropston. The wood is Leicestershire's most important ancient woodland for nature conservation. Quarries within the wood were a source of the distinctive Swithland Slate roofs found on many local buildings as well as the slate gravestones common in Leicestershire churchyards. Swithland Wood has been a public woodland since 1925, upon its acquisition by the Leicester Rotary Club, having previously been part of the estate of the manor of Groby. Since 1931 it has been managed by the Bradgate Park and Swithland Wood Trust.
Ежелгі орман
Суитленд орманы ежелгі жартылай табиғи орман ретінде жіктеледі. Ортағасырлық егістік іздері аумақтың көп бөлігі бір кезде ағаштардан тазартылып, егін өсіруге пайдаланылғанын көрсетеді. Оның орман ретінде пайдаланылғаны туралы құжаттамалық деректер 1512 жылға дейін жетеді, сол кездегіде осы аумақтың кем дегенде бір бөлігі орман ретінде қалыптасқан. Ол, мүмкін, "екілмеген", бірақ тез тасталған шаруашылық жерді қайтадан жамылған болуы мүмкін. Дегенмен, содан бері ол үздіксіз орман болып келеді, негізінен талдандыру арқылы басқарылады. Ол әртүрлі аттармен белгілі бөліктерге бөлінген: Ұлы Линдс, Кішкентай Линдс, Дунхэм Линнс, Холлгейтс Вуд, Слейт Пит Хей және Слейт Пит Хилл. Ормандық жер Стемфорд графы болған Грей отбасының Брэдгейт иелігінің бір бөлігі болды. 1880 жылы Брэдгейт иелігінде 26 орман болды және олар 17-19 ғасырлар бойы Грей иеліктерінің ажырамас бөлігі болды. "Суитленд орманы" атауының ең ерте кездесуі 1772 жылғы тізімде кездеседі. Қазіргі уақытта бұл атау осы жердегі Грей иелігіне тиесілі барлық ормандық жерлерді қамтиды. Орманның шығыс жағына іргелес Суитленд округіндегі екі ормандық аймақ орналасқан, олар тарихи тұрғыдан Стокинг Вуд және Уайтс Вуд деп белгілі. Бұл жерлер Денверс отбасының, содан кейін Лансборо графтарының меншігінде болды. Бұл екі орман жеке меншікте қала береді және Суитленд орманының мемлекеттік ормандық жеріне жатпайды, бірақ белгіленген SSSI-ның бөлігі болып табылады.
Swithland Wood is classed as ancient semi natural woodland. Medieval ridge and furrow shows that most of the area was once cleared of trees, and used for growing crops. Documentary evidence of its use as woodland dates back to 1512 by which time at least part of the site was established woodland. It was probably not 'planted', but simply recolonised the soon abandoned farmland. However, it has been woodland continuously since then, primarily managed through coppicing. It was subdivided into compartments known by various names: Great Lynds, Little Lynds, Dunham Lynns, Hollgates Wood, Slate Pit Hey and Slate Pit Hill. The woodland was part of the Grey family's Bradgate Estate throughout their time as earls of Stamford. In 1880 they had 26 woodlands on the Bradgate Estate and these were an integrated part of the Grey estates throughout the 17th to 19th centuries. The earliest known use of the name 'Swithland Wood' is in a schedule of 1772. The name now covers all of the Grey estate woodlands on this site. Adjoining the woods on the east are two areas of woodland in Swithland Parish, historically known as Stocking Wood and Whites Wood. These were part of the estates of the Danvers family, and then the earls of Lanesborough. These two woods remain private, and are not part of the Swithland Wood public woodland, although they are part of the designated SSSI.
Қатты қыш тас қазбасы
Суитленд тақташасы рим дәуірінен бері жергілікті шатыр материалдарының бірі болып келген. Суитленд, Чарнвудтың шығыс жағындағы Hallgates және Little John-нан басталып, Swithland Wood және The Brand арқылы Woodhouse Eaves-қа дейін созылған «тақташа» тас шоғырларының қатарына атын берген. Бұл аймақтардың барлығында ежелгі тақташа карьерлері бар, сондай-ақ Гробидегі Чарнвуд антиклинінің екінші жағында да осыған ұқсас тас шоғырлары кездеседі. Суитленд тақташасы көп ғасырлар бойы шағын көлемде өндірілген. Swithland Wood-тағы 24 кішкентай шұңқырдың көптегені ертедегі тақташа карьерлерімен байланысты болуы мүмкін. Орманды басқарудан өзгеше, карьерлер жергілікті жұмысшыларға жалға берілді. Орман ішінде екі ірі карьер пайда болды: біреуі орманның ортасындағы «Ұлы шұңқырда», екіншісі солтүстік жағындағы жолға жақын орналасқан. Осыған ұқсас жұмыстар Суитленд жолының ар жағында, The Brand аймағында да жүргізілді, онда сумен толған тағы төрт шұңқыр сақталған. 19 ғасырдың ортасында, Лестерлік Джон Эллистің басшылығымен, сонымен қатар Мидленд темір жолының төрағасы болған ол, Ұлы шұңқырдан 180 футтан (55 метрден) астам тереңдіктен тақташаларды өндірген. Swithland Slate шамамен 1750 жылдан бастап жергілікті үйлердің шатырларын жабу үшін қолданыла бастады және бүгінгі күнге дейін Чарнвуд және оның аймағындағы ескі ғимараттарда кеңінен таралған. Жұқа, жеңіл Уэльс тақташаларынан, белгілі бір өлшемдегі тақташалармен қолданылатынынан өзгеше, Swithland Slate шатырлары төбесінен бастап кішкентай тақташалардан, негізіне қарай ірі тақташаларға дейін сатылап орнатылады. Осы тақташалармен салынған көрнекті ғимараттардың қатарында Мидленд темір жолының Лондон вокзалы – Сент-Панкрас және Эрнест Гимсон жобалаған Лестер үйлері бар. 17 ғасырдан бері Swithland Slate қабір тастарына қолданылып келеді және оларды Лестерширдің және көршілес округтердің, әсіресе Ноттингемширдің зираттарында кездестіруге болады. Олар көптеген басқа тас түрлерінен гөрі ұзақ сақталатын, әртүрлі жазулармен және ою-өрнектермен безендірілген. Басқа қолданыс орындарына – жол жиектері, терезе табандары және раковиналар жатады. Каналдар мен темір жолдар арқылы Уэльс тақташасын үлкен көлемде және төмен бағамен тасымалдау мүмкіндігі туғаннан кейін жергілікті тақташаларға деген сұраныс азайды. Солтүстік шұңқырдағы карьер 1838 жылы, ал Ұлы шұңқыр 1887 жылы тоқтатылды. Қазір екі шұңқырдың да суы терең, қауіпсіздік үшін қоршалған, бірақ карьерлер маңындағы жолдардан көлдер мен тас беттерін тамашалауға болады. Ұлы шұңқыр кейде су астында жүзуге қолданылады.
Swithland Slate has been a traditional local roofing material since Roman times. Swithland gives its name to a line of 'slate' outcrops found along the east side of Charnwood, from Hallgates and Little John, through Swithland Wood and The Brand, up to Woodhouse Eaves. All these locations have old slate quarry pits, as does a corresponding outcrop on the other side of the Charnwood anticline at Groby. Swithland Wood had been quarried for many centuries for small scale slate production. Many of the 24 small pits in Swithland Wood may relate to early slate quarrying. Unlike the management of the woodland, the quarries were leased to local quarrymen. Two industrial scale quarries developed within the woods, one in the 'Great Pit' in the centre of the woods, and the other near the road at the northern end. Similar scales of activity also developed on the other side of Swithland Road, in The Brand, where four more water filled pits remain. By the mid 19th century under the management of John Ellis of Leicester, among other things Chairman of the Midland Railway, slate in the Great Pit was being extracted from a depth of more than 180 ft (55 m). Swithland Slate began to be used on vernacular roofs from around 1750 and is still very common on older buildings throughout Charnwood and beyond. Unlike the thinner, lighter Welsh slates, which are used with fixed sized slates, Swithland Slate roofs are graded from small slates along the ridge to largest sizes at the base. Notable buildings on which the slates were used included the Midland Railway's London terminus at St Pancras railway station and the Leicester houses designed by Ernest Gimson. Headstones for graves have been made from Swithland Slate since the 17th century and are found in graveyards throughout Leicestershire and in neighbouring counties, especially Nottinghamshire. They could be engraved with detailed letterings and patterns, which prove to be much more durable than on many other types of stone. Other uses included kerbstones, windowsills and sinks. Once the canals and railways could transport Welsh slate in large quantities at low prices, the demand for local slates diminished. Quarrying in the northern pit ended in 1838, and then in 1887 the Great Pit ceased production. Both pits now have deep water and are fenced off for safety reasons, but paths around the quarries afford good views of the pools and rock faces. The Great Pit is used occasionally for scuba diving.
Мемлекеттік орман
Карьерлер жабылғаннан кейін аймақ белсенді орман шаруашылығы және Грей иелігінде ағаштар отырғызу арқылы маңызды орман ресурсы болып қала берді. Бірақ 1921 жылы Брэдгейт иелігіндегі жерлерді жапсарып сату кезінде Уильям Гимсон орманды және екі шаруашылық ферманы сатып алды. Лестер Ротари клубына осы маңызды ежелгі орманды сақтап, Лестер және Лестершир халқының игілігі үшін мәңгілік қоғамдық қолжетімділікті қамтамасыз ету мақсатында, жалпы ауданы 137 акр (554 000 м²) болатын екі іргелес орман учаскесі ұсынылды. Әлеуметтік қор құрылды және ақша жинау науқаны £6,000 жинады (оның жартысынан астамы Ротари клубының мүшелерінен), бұл £3,000 сатып алу құнымен қатар, жаңадан орнатылған қоршау, орманды басқару жұмыстары және қоғамдық қолжетімділік нысандарына жұмсалды. Ротари клубы 7 жыл бойы орманшыларды жұмысқа алды және тікелей саябақты басқарды. Ұлы шұңқының тас бетінде Ротари клубының "Лестер Ротари клубы ұлттық мұра үшін Свитленд орманын сақтап қалды" деген жазуы бар. Аймақ көктемде орманның кең аумағын жабатын көк қоңыраулармен және басқа да көктемгі гүлдермен ерекшеленеді. 1927 жылы Ротари клубы Свитленд шіркеуімен бірлесіп, Ұлы шұңқының жанында жыл сайынғы Көк қоңырау мерекесін (Bluebell Service) ұйымдастырды, және бұл дәстүр жалғасуда, Көк қоңырау мерекесі сәуір айының үшінші немесе төртінші жексенбісі күні түстен кейін өткізіледі. 1928 жылы Лестердің белгілі кәсіпкері Чарльз Беннион, Лестер қаласы мен Лестершир округі кеңестері мен Ұлттық трасттың қолдауымен сақтау және қоғамдық игілік үшін іргелес және үлкен Брэдгейт паркін сатып алды, ол қайырымдылық қорға тапсырылды. 1931 жылы Брэдгейт парк қоры толыққаннан кейін Ротари клубы Свитленд орманын Брэдгейт паркімен біріктіруді ұсынды. Барлық тараптар келісіп, екі қор Брэдгейт паркі және Свитленд орман қоры ретінде біріктірілді. Осыдан бері Свитленд орманы Ротари клубы емес, қор тарапынан басқарылады, ол көпшілікке ашық және оның сақтау және демалыс құндылығы үшін жоғары бағаланады.
After the closing of the quarries the area continued to be an important woodland resource, with active timber management and planting by the Grey Estate. However in 1921, as part of a wholesale disposal of the Bradgate Estate lands, the woods, along with two local farms, were bought by William Gimson. Two adjacent areas of woodland totalling 137 acres (554,000 m²) were offered to the Rotary Club of Leicester in order to preserve these important ancient woodlands and provide public access for the benefit of the people of Leicester and Leicestershire in perpetuity. A charitable trust was established and a fund raising appeal raised £6,000 (more than half of it from members of the Rotary Club itself) which covered not only the £3,000 purchase price but also renewed fencing, woodland management works and public access facilities. The Rotary Club employed rangers and managed the country park directly for seven years. On the rock face of the Great Pit is an inscription recording the Rotary Club's donation which reads "The Leicester Rotary Club Secured Swithland Wood For A National Heritage". The area is notable in spring for its bluebells and other spring flowering bulbs which cover large areas of the woodland floor. In 1927 the Rotary Club, in partnership with Swithland Parish Church, initiated an annual Bluebell Service by the Great Pit, and this tradition continues, with the Bluebell Service being held on the afternoon of the third or fourth Sunday of April. In 1928 a leading Leicester businessman, Charles Bennion, similarly bought the adjacent and larger Bradgate Park for preservation and the public benefit, vested in a charitable trust supported by the Leicester City and Leicestershire County councils and the National Trust. In 1931, with the Bradgate Park Trust fully established, the Rotary Club offered to merge Swithland Wood with Bradgate Park. This was readily agreed by all parties and the two Trusts were combined as the Bradgate Park and Swithland Wood Trust. Since then Swithland Woods has been managed by the Trust rather than the Rotary Club, open to the public, and greatly appreciated for its conservation and leisure value.
Ерекше ғылыми қызығушылыққа ие жер
Natural England мәліметінше: "Бұл жер Лестерширдегі емен, қайың және қараталдың сақталған ең жақсы мысалдарының бірі болып табылады және Англияның орталық бөлігіндегі сәл қышқыл, құнарлы топырақтағы ежелгі орманды бейнелейді." Swithland Wood орман шаруашылығындағы сабақтастық пен өзгерістердің үйлесімін қабылдады, бұл өсімдіктер әртүрлілігін күшейте түсті, сонымен қатар күрделі экожүйелердің тірі қалуына және дамуына жағдай жасады. Өзгерістерге карьерлер, 19 ғасырдағы кең ауқымды кесу, орман арқылы су құбырының салынуы, жолдар мен бағыттарды тазалау және көптеген адамдардың басуы жатады. Олардың әрқайсысы кейбір ағаштар мен өсімдіктерге әсер еткенімен, басқа түрлердің орналасуына мүмкіндік беретін қосымша орта жасады. Бірақ жалпы алғанда, Свитленд Вуд ортағасырлық жыртылыстан бері үлкен сабақтастықты сақтап келеді. Орманның өзі аралас, негізінен есейген емен, күл, қайың және жиде. Бұл түрлер жүздеген жылдар бойы басымдыққа ие, ал ең тасты жерлерде олар әрқашан болған. Осы сабақтастық мұндай байлықтың дамуына мүмкіндік берді. Нәтижесінде орманның флоралық көрсеткіші = 147, бұл Лестершир және Ратленд орманды аймақтары арасындағы ең жоғары көрсеткіш, Оустон Вудс (132) және Берли Вудс (125) орманды аймақтарынан жоғары.
According to Natural England: "The site includes some of the best remaining examples of oak lime and alder woodland in Leicestershire and is representative of ancient woodland on somewhat acid, loamy soils in the English Midlands." Swithland Wood has received a blend of continuity and disruption in its management that has stimulated its diversity of plant life, whilst allowing complex ecosystems to survive and develop. The disruptions include the quarries, substantial periods of felling in the 19th century, construction of a water main across the site, clearing back of rides and paths, and the arrival of countless tramping feet. Each of these has impacted on some of the trees and plants, but created additional habitats, allowing other species to become established. But as a whole, Swithland Wood has had great continuity, at least since the medieval ploughing ceased. The woods themselves are mixed, principally mature oak, ash, lime and holly. These have been the predominant species for many hundred years, and on the rockiest places have probably always been there. This provides the continuity that has enabled such richness to develop. The result is a woodland with a flora score = 147, the highest score of any of the Leicestershire and Rutland woodlands., ahead of Owston Woods (132) and Burley Wood (125).
Геология
Шарнвуд орманын сипаттайтын ежелгі тау жыныстары эрозияға ұшыраған антиклинді құрайды. Теңіз түбінде жиналған шөгінді қабаттары 420 миллион жыл бұрын, силур кезеңінің соңында көтерілген. Бұл күмбезді пайда етті, оның жоғарғы бөлігі эрозияға ұшырап, бірте-бірте көне тау жыныстарын ашты. Ең көне тау жыныстары солтүстік ядрода, Блэкбрук су қоймасында орналасқан, ал Суитленд Вуд антиклиннің оңтүстік-шығыс шетінде жатыр. Суитленд сланцтары және "Брэнд тобының" басқа тау жыныстары – Чарниан тау жыныстарының ең жаңасы. 20 ғасырдың көп бөлігінде олар орталық Шарнвуд аймағындағы тау жыныстарымен бірге прекамбрий жыныстары деп саналды. Бұл оларды 539 миллион жылдан бұрынғы деп есептеуге мүмкіндік берді. Алайда, жақында табылған іздер, яғни жануарлардың Свитленд сланцына айналған жұмсақ саздықта қалдырған іздері, "Брэнд тобының" барлық жыныстарын кембрийге жатқызып, оларды шамамен 530 миллион жыл бұрын пайда болған деп қайта жіктеді. Чарнвудтың прекамбрий жыныстарында Шарния түрлерінің жапырақша тәрізді қазбалары халықаралық маңызы бар болғанымен, жануарлардың іздерінің анық дәлелдері Свитленд формациясын кембрий кезеңіне сенімді орналастырады. Осы іздердің кейбір қалдықтарын Ратби шіркеуінің зиратындағы Суитленд сланцының бас тастарында көруге болады. Суитленд сланцының құрамына кіретін саз теңіз түбінде көп мөлшерде шөгінді, ал кембрийге дейінгі жанартаулық белсенділік азайғаннан кейін пайда болды. Бұл өте ұсақ шөгінді болғандықтан, нәтижесінде ұсақ түйіршікті, біркелкі қабатталған материал түзілді. Одан кейінгі шөгінділер антиклиннің көтерілуімен бірігіп, ыстық пен қысымды тудырып, сазды қатты тау жынысына айналдырды (литификация). Көтерілу кезінде туған кернеулер сланцтарда жарықтарды (клеваж жазықтықтарын) құрады, және осы жарықтар (қабат жазықтықтары емес) арқылы сланцтарды шатыр сланцтарын жасау үшін бөледі. Шарнвуд айманы биік тау тізбегіне көтерілгеннен кейін эрозия процестері басталды. Триас кезеңінде (240 миллион жыл бұрын) таулар қазіргі биіктігіне ұқсас деңгейге дейін эрозияланды. Содан кейін жаңа шөгінді процесі басталды, бұл жолы шөл құмы мен ұсақ шаңнан тұратын, жұмсақ қызыл марльдің жаңа қабатын құрады, бұл жердің дөңгелек бедерін қалыптастырды, ал ескі тау жыныстарының төбелері ғана жер бетіне көтерілді. Суитленд Вудтың көп бөлігінде марль – беткі тау жынысы түрі (дегенмен, сланц қабаттары оның астында орналасқан). Соңында, мұз дәуірі кезінде мұздық эрозиясы триас кезеңінің материалдарын (және одан жоғары жиналған барлық шөгінділерді) алып тастап, ескі тау жыныстарының эрозияға ұшыраған шыңдарын қайта ашты. Мұз дәуірі аяқталғаннан кейін, жергілікті аумақтың көп бөлігінде, оның ішінде Суитленд Вудтың кейбір бөліктерінде, тас балшығының жамылғылары қалды.
The ancient rocks that characterise Charnwood Forest are an eroded anticline the layers of sediment built up on a sea floor were uplifted some 420 million years ago, at the end of the Silurian Period. This created a dome, the top of which was eroded to expose successively more ancient rocks. The oldest rocks are found at the northern core, at Blackbrook Reservoir, while Swithland Wood lies on the south eastern edge of the anticline. The Swithland Slates and other rocks of the 'Brand Group' are the most recent of the Charnian rocks. For most of the 20th century they had been classified as Precambrian rocks along with the more central Charnwood outcrops. This would have dated them to before 539 million years ago. However, recent discoveries of trace fossils, evidence of animals burrowing in the soft mud that became the Swithland Slate, have reclassed all of the Brand Group rocks as Cambrian, formed around 530 million years ago. Although the Charnwood Precambrian rocks have the internationally significant fossils of the frond like lifeforms of Charnia species, clear evidence of trace fossils of burrowing animal life places the Swithland Formation firmly in the Cambrian Period. Some of these trace fossils can be seen on Swithland Slate headstones, such as those in Ratby churchyard. The mud that became Swithland Slate was deposited in great quantity on the sea bed, after the more dramatic Precambrian volcanic activity had subsided. It was very fine sediment resulting in fine grained evenly bedded material. Subsequent deposits above it, combined with the uplifting of the anticline, produced the heat and pressure which turned the mud into hard rock (lithification). The tensions created during uplift are what created the cleavage planes in the slates, and it is along these cleavage joints (rather than the bedding planes) that the slates are split to create roof slates. With the Charnwood area uplifted into a high mountain range, the processes of erosion began. By the Triassic Period, (240 million years ago) the mountains were eroded down to something like their current height. There then began a new deposition, this time of desert sand and fine dust, that produced a new layer of soft red marl, creating the gentler rolling appearance of the land, with just the tips of the older rocks reaching the surface. Over most of Swithland Wood the marl is the surface rock type (although the slate beds occur underneath that). Finally, during the ice age, glacial erosion stripped back the Triassic material (plus whatever had accumulated above that), to re expose the eroded peaks of the older rocks. At the end of the ice age, patches of boulder clay were deposited over much of the local area, including parts of Swithland Wood.
Қол жеткізу
Суитленд Вуд күндізгі уақытта жұртшылыққа ашық. Роэклиф жолындағы және Свитленд жолындағы ақылы тұрақтар бар. Брэдгейт саябағының Холлгейт кіреберісіне жақын жерден жаяу жол арқылы да кіруге болады. Орман ішінде атпен жүруге арналған бірнеше жолдар мен белгіленген велосипед жолдарының желісі бар.
Swithland Wood is open to the public during daylight hours. There are pay and display car parks on Roecliffe Road at and on Swithland Road at There is also access via a footpath from near the Hallgates entrance to Bradgate Park There are several bridleways within the wood for horse riding, and a network of marked cycle routes.