Ипсуич теміржол стансасы

Кіріспе

Англиядағы темір жол станциясы, Ипсвич станциясы

Ипсвич темір жол станциясы Англияның шығысындағы Ұлы Шығыс магистраль желісінде орналасқан, және Ипсвич қаласына, Саффолк графтығына қызмет етеді. Лондон Ливерпуль көшесінен 68 миль (109 км) қашықтықта орналасқан, ал магистраль желісінде оңтүстікке қарай және солтүстікке қарай жатыр. Ипсвич сонымен қатар Шығыс Саффолк желісінің аяқталуы болып табылады, бұл желі Кембриджширге дейін созылады, сондай-ақ және Кембриджширге дейін тармақ желісі бар. Станцияның үш әріптік коды IPS. Станцияны Greater Anglia компаниясы басқарады, және осы компания East Anglia франшизасының бөлігі ретінде оған қызмет көрсететін барлық пойыздарды да басқарады.

Сипаттама

1-ші платформа – және қалаларына қатынайтын пойыздардың, сондай-ақ кейбір Кембридж және Питербороу бағыттарының тұрақ платформасы. 2-ші платформа Лондонға Феликсстоуден және Феликсстоуден Лондонға бағытталған пойыздарға, сондай-ақ Феликсстоу бағытының көп бөлігіне қолданылады. 3-ші платформа Лондоннан Норвичке қатынайтын пойыздарға, сондай-ақ кейбір бағыттарға қолданылады. 4-ші платформа (4А, 4В және 4С) Кембридж, Лоустофт және қалаларына, сондай-ақ Лондонға тоқтайтын пойыздарға қызмет етеді. Басты транзиттік платформалар 2 және 3-тің желілері арасында басқа жолға өтуге арналған желі бар. Электрлендіруден бұрын "жоғары" платформаның Лондон жағында локомотивтерді ауыстыру қажет болған жағдайда жоғары бағыттағы пойыздар үшін екі қысқа тұрақ болды. 3 және 4 платформаларға көпір немесе лифт арқылы қол жеткізуге болады. 4-ші платформаның қарамағында Freightliner дизельдік және электрлік локомотивтері пайдаланатын тұрақ орны бар. 66, 70, 86 және 90 класс локомотивтері ең көп кездеседі, бірақ бұрын басқа компаниялардың локомотивтері де осы тұрақтан пайдаланған. 2019 жылдың шілдесінде Freightliner компаниясына аула ішінде техникалық қызмет көрсету депосын салуға рұқсат берілді. Станцияда өзін-өзі қызмет көрсету билет машиналарын, билет кассаларын, дүкенді, екі кафе, көп қабатты автотұрақ, такси тұрағы, автобус стансасы және банкоматтарды қоса алғанда, кеңейтілген мүмкіндіктер бар. Бүкіл станция енді толық қолжетімді, 2011 жылы лифттер орнатылды. Станцияға кіреберіс 2015 жылы 1 миллион фунт стерлингтік жоба аясында жаңартылды.

Тарихи шолу

Ипсвичке және одан жолаушылар пойызымен қатынау әрдайым Лондон Ливерпуль көшесіне дейінгі негізгі желімен басым болды, бірақ солтүстікке қарайғы трафик Бьюри-Сент-Эдмундс, Норвич және Шығыс Суффолк желісі арқылы Ұлы Ярмут-Саут-Таунға және кейін Лоустофтке дейін қызмет көрсетеді. Пойыздар 1980 жылға дейін жүріп тұрды және 21-ші ғасырдың басында қысқа мерзімге қайта жаңғыртылды, бірақ Колчестерден оңтүстікке қарай көбірек жолаушылар орындықтарының қажеттілігіне байланысты олар Ипсвичте аяқталды (2019 жылдан бастап Харвич Халықаралық аялдамасына екі күнделікті рейсімен). 1960 жылдары көптеген шағын жергілікті станциялар жабылды, сондай-ақ Фрамлингем және Алдебургке дейінгі тармақ желілері де жабылды. Феликсстоу желісіндегі тармақ пойыздары, сол желінің алғашқы жылдарынан басқа, Ипсвичтен басталатын, Шығыс Суффолк, Норвич және Кембридж желілеріндегі жергілікті тоқтаулары да Ипсвичтен басталатын. 1920-1930 жылдардағы бір қызықты жұмыс – жаз айларында Шеффилдтен Уоркшоп, Спалдинг, Марш және Эли арқылы Феликсстоуға қатынайтын пойыз. Ең қызықты жұмыс – 1990 жылға дейін Харвич Паркестон Кейі мен түрлі бағыттар арасында жүрген «Кеме Пойызы» болды. 1990 жылдары Британдық Темір Жолы жекешелендірілген кезде бұл қызмет Петерборо қаласында тоқтатылды. Тағы бір ұзақ қашықтықтағы жұмыс – Колчестерден Йоркке дейін Линкольн арқылы жүрген пойыз, ол бірнеше жыл бойы жүріп тұрды. Бу дәуірінде пойыздарды көбінесе Ұлы Шығыс Темір Жолының локомотивтері тартты және, шын мәнінде, 1960 жылы Саффолк облысында бу тоқтаған кезде, осы локомотивтердің кейбіреулері әлі де жұмыс істеді. 1923 жылғы топтасудан кейін LNER жобалаған локомотивтер де аймақта қолданылды, B17 4-6-0 класы көптеген негізгі желілік қызметтерде жұмыс істеді. 1948 жылы ұлттандырылғаннан кейін Британдық Темір Жолы 4-6-2 класты «Британия» локомотивтерін енгізді, ол 1950 жылдардың соңында дизельдік локомотивтер пайда болғанға дейін негізгі желілік қызметтерде жұмыс істеді. Шығыс Англия дизельдік пойыздармен толықтай қамтылған алғашқы аймақ болды, Class 40 локомотивтері негізгі желілік экспресс-жұмыстарын жүзеге асырды. Олардың біріншісі 1958 жылдың маусым айында «GE-де мемлекеттік қызметтегі алғашқы дизельдік пойыз» деген жазуы бар бас тақтаймен аяқталды. Олардан кейін Class 37 және Class 47 локомотивтері келді, олар 1980 жылдардың ортасында электрлендірілгенге дейін, Class 86 локомотивтерімен ауыстырылды, содан кейін 2003 жылдан бастап Class 90 локомотивтері пайда болды. Дизельдік дәуірдегі жергілікті қызметтер дизельдік көп бірліктермен (DMU) жүзеге асырылды, бірақ 31-сыныпты кіші дизельдік локомотивтері 1980 жылдары Ипсвич – Бирмингем және Ипсвич – Кембридж сияқты жергілікті пойыздарды тартты. Бұрынғы пойыз операторы Anglia Railways Норвичтен Стратфорд арқылы «London Crosslink» деп аталатын қызметтерді жүргізді. Бұл қызмет 2000 жылы басталды және 2002 жылы аяқталды, Британдық Темір Жолының 170 класты DMU-ларын пайдаланды. 2020 жылдың қаңтар айында 745 класты FLIRT көп бірліктер жиынтығы 90 класты локомотивтермен тартылған жиынтықтарды ауыстыру үшін пайдалануға берілді. Бұл жиынтықтар енгізілгеннен кейін локомотивтермен тартылған жиынтықтардың барлығы қызметтен алынды, соңғы 90-сыныпты жолаушылар пойызы 2020 жылдың 24 наурызында жүріп өтті. 90-сыныпты локомотивтер әлі де 66 және 70-сыныпты дизельдік локомотивтермен және 86-сыныпты электр локомотивтерімен бірге жүк тасымалын жүзеге асырады.

Passenger train services to and from Ipswich have always been dominated by the main line to London Liverpool Street but traffic to the north serves lines to Bury St Edmunds, Norwich, and also the East Suffolk Line for Great Yarmouth South Town and later to Lowestoft where through trains operated until the 1980s and were briefly revived in the early part of the 21st century, although the need for more commuter seats south of Colchester saw these terminating at Ipswich (with two daily services extended to Harwich International as of 2019). Many minor local stations closed during the 1960s, as did branch lines to Framlingham and Aldeburgh. Branch services on the Felixstowe line have, with the exception of the first few years of that line's existence, started from Ipswich as have local stopping services on the East Suffolk, Norwich and Cambridge lines. One interesting working in the 1920s and 1930s was a train that operated from Sheffield via Worksop, Spalding, March and Ely to Felixstowe during the summer months. By far the most interesting working was the “Boat Train” which operated between Harwich Parkeston Quay and various destinations until the 1990s. The privatisation of British Rail in the 1990s saw this service terminated at Peterborough. Another long distance working was from Colchester to York via Lincoln, which ran for a number of years. Throughout the steam era trains were predominantly hauled by Great Eastern Railway locomotives and, indeed, when steam ended in Suffolk in 1960, some of these locomotives were still operated. After the grouping of 1923, LNER designed locomotives were also employed in the area with the B17 4 6 0 class working many main line services. After nationalisation in 1948, British Railways introduced the Britannia class 4 6 2 class which worked main line services until succeeded by diesels in the late 1950s. East Anglia was the first area to be worked completely by diesel trains with Class 40s taking over main line express workings. The first one of these ran in June 1958, complete with a headboard with the wording "First Diesel Hauled train on the GE in public service". These were succeeded by Class 37 and Class 47 up until electrification in the mid 1980s when Class 86 took over, followed by Class 90 locomotives from 2003. Local services in the diesel era were worked by Diesel Multiple Units, although smaller diesel locomotives such as Class 31 worked local trains such as Ipswich Birmingham and Ipswich Cambridge during the 1980s. Former train operating company Anglia Railways ran services known as London Crosslink from Norwich to via Stratford. This service started in 2000 and ended in 2002, employing British Rail Class 170 DMUs. In January 2020, the Class 745 FLIRT multiple unit sets began entering service to replace the Class 90 hauled sets. Following the introduction of these units, the loco hauled sets have all been withdrawn from service, with the last Class 90 running passenger services on 24 March 2020. Class 90s are still operating Freightliner services along with Class 66 and Class 70 diesels and Class 86 electrics.

Тауарлар үшін құрал-жабдықтар

Ипсуичте көптеген жүк терминалдары, көптеген жеке тұйықтар және кемежайларда кең теміржол желілері болған. 2021 жылы тек Жоғарғы аймақ ғана жұмыс істейді.

Жоғарғы аула

Бұл Ипсвич пен Шығыс Саффолк тоғысы арасында, жолдың шығыс жағында орналасқан. Жабдықтаушы әлі де қолданыста (2018 жылы), Freightliner (контейнерлік) пойыздары Феликсстоу доктарына барар немесе одан келер алдында тоқтап тұрады немесе айналып өтеді. Бұрын осы ауладан бір тармақ төменге қарай және Ренелаг жолынан өтіп, Гиппинг өзенінен Ипсвич Төменгі ауласына және Ипсвич доктарының шығыс бөлігіне дейін созылған, бірақ 1990 жыл шамасында қозғалыс тоқтатылған. Осы тармақтың қалдықтары бүгінге дейін көрініп тұр (2018 ж.). Басты аулада бірнеше жыл бойы вагоннан-вагонға шағын жүктер ауыстырылатын жүк тиеу қоймасы болған; бұл нысанға қоғамдық немесе автомобильдік қатынас болмаған, ол 1951 жылы жабылған. Жергілікті және аймақтық жүк пойыздары жергілікті станцияларға қызмет көрсеткен, сондай-ақ Ипсвич ауданындағы басқа да жүктерді тиеу-түсіру орындары осы аулада қайта жинақталған. Аймақтық бағыттарға Лондондағы Гудмейс және Темпл Миллс, сондай-ақ Кембриджширдегі Уайтмур (наурыз) кірген. 2014 жылы аула ұзын пойыздарға бейімделіп, Шығыс Саффолк желісіне және қосымша жолдарға қол жеткізу жақсартылды. Көптеген пойыздар Феликсстоу доктарына немесе одан жүк тасымалдайды. 2021 жылы тағы өзгерістер енгізіліп, 2022 жылдың тамызында ашылған жаңа көлік құралдарын күтіп-жөндеу орталығы (VMF) салынды, жүк локомотивтері қазір Жоғарғы аула/Шығыс Саффолк тоғысы ауданында тұрақтап тұрады.

Ranelagh Road жолдың қабырғалары

Солтүстікке қарай тағы бір тармақ Ренелаг жолын кесіп өтіп, тіреу жолына (headshunt) дейін жетіп, содан кейін қоймаға қызмет етті. Ол шамамен 1920 жылы салынған және бір кезде басқа тармақтағы теміржол өткелінен (level crossing) жалтанбас үшін Ипсвич портына жаңа бағыт болуы жоспарланған. Қойма бірнеше компанияға, оның ішінде Boots, J Lyons & Co, McFarLanes Biscuits және Swift and Co компанияларына қызмет көрсетті. Бұл жерде пайдаланылмаған рельс материалы да жиналып, 1970 жылдары саяхаттайтын цирктер де осы алаңды пайдаланды. Көпір 1967 жылы бұзылып, 2013 жылы оның бір тірегі сақталған. Ал қалған аумақ бөлшек сауда орталықтарымен қайта құрылды.

Шығыс Саффолк тоғысуы

Бұл жерде Норвич және Шығыс Саффолк желісінің басты жолы бөлінеді. Шығыс округтерінің фермерлеріне, Петтерс (Ипсвич) Лимитедке және Манганец қола мен мыс компаниясына арналған өндірістік теміржол бұтақтары болған. Бұл компаниялардың жоғарғы саяжайға қарай және кері жұмыс істейтін өз локомотивтері болды. 1934 жылғы 3-7 шілдеде Чантри паркінде өткен Корольдік ауыл шаруашылығы көрмесінің қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін 1934 жылы жүк тиеу және түсіру платформаларымен кең алаң салынды. Кейіннен осы жерде азаматтық инженерлер депосы ашылды. 2013 жылы осы аумақта станциядан көшірілетін локомотивтерді жанармаймен қамтамасыз ететін пункт орналасады деп жоспарланған. Бірақ 2018 жылдың қыркүйегіне дейін бұл жоспар іске аспады.

Спроутон қант қызылшасы зауыты

Британдық қант корпорациясына тиесілі болған қондырғы (1936 жылға дейін Ipswich Beet Sugar Factory деген атпен сауда жасаған), өз өндірістік локомотивтерінің паркіне ие болды, бірақ кейде Ипсвич локомотив депосынан локомотивтерді зауытқа жалға беріп тұратын. Бұл теміржол жолдары 1925 жылы салынды және Ипсвичтегі жоғарғы аула тығыздалған кезде, кейде қосымша рельс жолы ретінде пайдаланылды. 1982 жылы теміржол көлігі тоқтатылды.

Ат қорабы мен арба жүк көлігі қозғалысы

Ипсвич станциясының оңтүстік жағында, туннельге жақын, рельстердің үстіңгі қатарында шағын сайдингтер жиынтығы болған. Басты жолдан тек бір рельске кіруге болады, ал қалған сайдингтерге вагондардың айналмалы платформасы арқылы кіріс жол болған. Осы жерде көлік құралдарын жылжыту үшін жұмыс аттары қолданылған, ал 1890 жылдары Ипсвичте шамамен 30 ат болған. Вагондардың айналмалы платформасынан бір рельс шағын сарайға дейін созылып, ішінде жалпақ платформаға орнатылған бумен жұмыс істейтін өрт сөндіру машинасы орналасқан. 1970 жылдары локомотивтерді уақытымен қоюға пайдаланылатын бір ғана сайдинг қалды және ол 1980 жылдардың басында алынып тасталды.

Су құйылатын жерлер

Су құю орындары 1897 жылы Ипсвич туннелінен оңтүстікке қарай Галифакс бұрылысында орнатылды. Пойыздар оларды локомотив экипажы басқаратын су жинағыш арқылы су алу үшін пайдаланды, бірақ станция платформаларында да су крандары болған. Су құю орындары бу локомотивтерінің су бактерілерін толтырудың жылдам әдісі еді және олар рельстердің арасында, жолдың ортасында орналасқан. Қыста мұз қатуын болдырмау үшін оларды жылытатын. Ипсвичтегі су құю орындары 1960 жылдары Шығыс Англиядан бу локомотивтері алынған кезде қолданыстан шықты.

Ипсвич туннелі

Ипсвич туннелі Шығыс Одақ темір жолының инженері Питер Бруфф салған және 1846 жылдың қараша айында ашылған. Бьюри Сент-Эдмундс қаласынан келген пойыздар қолданыстағы станция орнынан (сол кезде дамылмаған) өтіп, туннельдің оңтүстігіндегі Галифакс бұрылысына дейін жалғасты, содан кейін олар Крофт көшесінің бастапқы терминалына кері бұрылды. Туннель Орвелл өзені мен Стоук Хилл арасында теміржол салуға орын болмағандықтан салынды және әлемдегі үздіксіз қисыққа салынған алғашқы туннель деп есептеледі. Құрылыс кезінде көптеген қазба жәндіктері, соның ішінде мамонттың сүйегі табылды. 1908 және 1919 жылдары Нина Фрэнсис Лейард басқарған қазба жұмыстары мамонттардың, тасбақа мен арыстанның қалдықтарын ашты. Кейінгі қазба ГЭР-дің туннельдің шығысындағы кесіндіні кеңейтуінің нәтижесінде болды, бұл қосымша тұрақтарды орналастыруға мүмкіндік берді. 1975 жылы археолог Джон Уаймер тағы да сүйектер тапты. Туннельде екі апат болды. 1910 жылдың 5 мамырында вагонды тексеруші туннель арқылы қысқа жолмен өтуге тырысқанда (мұндай ісқақ тыйым салынған) локомотивтен қашуға тырылғанда сығуға ұшырады деп есептеледі. 1912 жылдың 21 тамызында жол жөндеуші (жол қызметкері) әскер пойызының локомотивіне шағылысты, себебі ол жолдан шыға алмады. Көптеген жылдар бойы туннель электрлендіруге кедергі ретінде қарастырылды, себебі жоғары сымдарға жеткілікті орын болмады. Алайда 1985 жылы туннель уақытша жабылып, жоғарғы электр желілерін орнату үшін жол төсемі төмендетілді. 2004 жылы туннель қайтадан жабылды, бұл Феликстоу портына және одан жүк пойыздарымен үлкен контейнерлерді өткізу үшін жолды төмендетуге мүмкіндік берді.

Ипсвич теміржол торабы

Ипсвич теміржол хорды (немесе ертегі құжаттамада 'Бейкон фабрикасының хорды'), ресми түрде Бейкон фабрикасы қисығы – Шығыс Саффолк желісі мен Ұлы Шығыс магистралін Ипсвич тауарлық аймағынан солтүстікке қарай жалғау үшін салынған қысқа жол бөлігі. 2014 жылдың наурыз айында қозғалысқа ашылған бұл хорд Феликсстоу портынан жүк пойыздарына Батыс жағалау магистраліне Ұлы Шығыс магистралі мен Солтүстік Лондон желісі арқылы емес, Ипсвичтен Эли желісі және Нюнетон арқылы өтетін бағыт арқылы кіруге мүмкіндік береді. Хорд ескі бекон фабрикасы орнында салынған, сондықтан оның бастапқы атауы осылай болған. Хордқа дайындық жұмыстары 2012 жылдың тамызында басталды, ал Көлік министрі 2012 жылдың 5 қыркүйегінде толық дамуға келісім берді, ол 2012 жылдың 26 қыркүйегінен бастап күшіне енді. Жоба аясында екі жаңа түйін құрылды: шығыс Саффолк желісімен Босс Холл түйіні және Ұлы Шығыс магистралімен Еуропа түйіні, Спроутон қант қызылшасы тікелей жолдарының жанында орналасқан. Бұл хордты қолданған алғашқы жолгерлік пойыз 2017 жылдың 11 қарашасында болды, ол кезде «Ұшқыш шотландец» пойзы Норвичтен Ипсвичке «Собор экспресі» туристік бағдарламасы үшін хордты пайдаланды.