Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Каптың ұзын тырнақтысы немесе қызғылт сары тамақты ұзын тырнақты (Macronyx capensis) – ұзын тырнақтылар, қызылқұйрықтар және шақшақтар тұқымдасына жататын құс. Бұл түр Оңтүстік Африкада, Зимбабведе және Оңтүстік Африканың оңтүстік және шығысында кездеседі. Бұл түр жағалау және таулы шалғынды жерлерде, көбінесе суға жақын табалады. Бриссон латынша атауларды бергенімен, олар есімдік жүйеге сәйкес келмейді және Зоологиялық номенклатура жөніндегі халықаралық комиссия тарапынан мойындалмайды. 1766 жылы швед ғалымы Карл Линней өзінің «Жаратылыс жүйесі» еңбегінің он екінші басылымын жаңартқанда, Бриссон бұрын сипаттаған 240 түрді қосты. Capensis деген атау Жақсы Үміт мүйісін білдіреді. Қазіргі кезде бұл түр 1827 жылы ағылшын натуралисі Уильям Джон Суэйнсон енгізген Macronyx туысына жатқызылады, ал Каптың ұзын тырнақтысы – түйін түрі болып табылады. Екі кіші түрі мойындалған:
The Cape longclaw or orange throated longclaw (Macronyx capensis) is a passerine bird in the family Motacillidae, which comprises the longclaws, pipits and wagtails. It occurs in Southern Africa in Zimbabwe and southern and eastern South Africa. This species is found in coastal and mountain grassland, often near water. Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. The specific name capensis denotes the Cape of Good Hope. The species is now placed in the genus Macronyx that was introduced by the English naturalist William John Swainson in 1827 with the Cape longclaw as the type species. Two subspecies are recognised:
M. c. capensis (Линней, 1766) – Оңтүстік-батыс, Оңтүстік Африканың оңтүстігі
M. c. colletti Schou, 1908 – Оңтүстік-шығыс Ботсвана мен Зимбабведе Мозамбикке және Оңтүстік Африканың шығысына дейін.
M. c. capensis (Linnaeus, 1766) – southwest, south South Africa
M. c. colletti Schou, 1908 – southeast Botswana and Zimbabwe to Mozambique and east South Africa
Сипаттама
Кейп ұзын тырнағының ұзындығы 19–20 см. Ересектеген еркегінің басы сұр, үстіңгі қабағы сары-жеміш түсті, арқасы қара жолақты. Оның жарқын қызғылт сары тұяғы, қара кеуде жолағы және қалған бөлігі сары түсті. Аналығының түсі солғын, мойны сары, кеуде жолағы нашар байқалады. Жасы кішкентай құстың мойны кір сары, кеуде жолағы анық емес, астыңғы бөлігі сарғыш ақ. Кейп ұзын тырнағы көбінесе жыл бойы жұптап кездеседі. Ол жердегі жәндіктермен және кейбір тұқымдармен қоректенеді. Әні – әуенді «чиуит-чиуит», байланыс шақыруы – «тсвит», сондай-ақ дабыл шақыруы да бар. Әдетте, екі құстан көп топтаспайды, көбейетін жұп немесе көбінесе жалғыз кездеседі. Осы түрдің тағы бір ерекшелігі – құстардың тас, құмырсқа үйінділері немесе үлкен шөп шоқтарының үстіне тік тұруға бейімділігі. Осы кезде құстар көкіректерін кеңейтіп, тік тұрады. Бұл түр Американың далалық құстары – иктеридтерге ұқсас. Бұл, болжам бойынша, конвергентті эволюцияның нәтижесі.
The Cape longclaw is a 19–20 cm long. The adult male has a grey head with a buff supercilium and a streaked blackish back. It has a bright orange gorget, black breast band and otherwise yellow underparts. The female is duller, having a yellow throat and much weaker breast band. The juvenile has a dirty yellow throat, indistinct breast band, and yellowish white underparts. The Cape longclaw is usually found in pairs throughout the year. It feeds on the ground on insects and some seeds. The song is a musical cheewit cheewit, the contact call is tsweet, and there is also a mewling alarm call. Typically not found in larger groups than two, a breeding pair or more often singly. Another behavioural characteristic is the tendency of birds to stand on top of stones, anthills or large grass clumps. While doing so birds stand upright with their breast extended. This species has a striking resemblance to the unrelated icterid meadowlarks, grassland birds of the Americas. This is presumably due to convergent evolution.