Америка Құрама Штаттарындағы коммерциялық ғарыш ұшыруларын реттеуші орган
Office of Commercial Space Transportation
АҚШ Федералды әуе шаралар басқармасы (FAA/AST) коммерциялық ракета ұшыруларын қадағалайды. 1984 ж. Рейган бұл салаға көлік департаментін басшы етіп тағайындады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коммерциялық ғарыш тасымалы басқармасы (әдетте FAA/AST немесе жай ғана AST ретінде белгілі, "AST" - Коммерциялық ғарыш тасымалы басқармасына FAA тағайындаған маршруттау символы. FAA 1100.87F нұсқаулығындағы Маршруттау символдары стандарттарын қараңыз) – АҚШ Федералды Авиациялық Әкімшілігінің (FAA) коммерциялық зымырандарды ұшыру операцияларын мақұлдайтын бөлімшесі болып табылады. Яғни, бұл модельдік, әуесқойлық немесе "үкімет үшін және үкімет тарапынан" деп жіктелмеген, АҚШ-тағы ұшыру операторымен жүзеге асырылатын немесе АҚШ-тан ұшырылатын кез келген ұшыруларға қатысты.
The Office of Commercial Space Transportation (generally referred to as FAA/AST or simply AST"AST" is the FAA routing symbol assigned to the Office of Commercial Space Transportation. See FAA Order 1100.87F Routing Symbol Standards.) is the branch of the United States Federal Aviation Administration (FAA) that approves any commercial rocket launch operations — that is, any launches that are not classified as model, amateur, or "by and for the government" — in the case of a U. S. launch operator and/or a launch from the U. S.
Тарих
1984 жылғы 25 ақпанда 12465-ші жарлыққа қол қою арқылы президент Рейган Көлік департаментін коммерциялық бір реттік пайдаланылатын ұшыру құралдары бойынша жетекші агенттік етіп тағайындады. Бұл шешім Сауда және Көлік департаменттері арасында жетекші агенттік болу үшін өткен ведомствоаралық бәсекеден кейін қабылданды. Ол кезде Конгресс пен индустрия Сауда департаментін жетекші рөлге қолдады, ал заң жобасында Сауда департаменті жаңа индустрияға жауапты агенттік ретінде көрсетілген. Дегенмен, бұл әкімшіліктің шешімі болды, және әкімшілік заңның қажеті жоқ деп мәлімдеді. Алайда, Көлік департаменті бұл рөлге тек FAA-ның "қатты" реттеуіне қатысты алаңдаулар туындағандықтан, Федералдық авиация басқармасына жетекші агенттік рөлін бермейтін болса ғана таңдалды. Көлік министрі Элизабет Доул жаңа жауапкершілікті басқару үшін Дженнифер Дорнды таңдады. Коммерциялық ғарыш тасымалы жөніндегі басқарма (OCST) 1984 жылдың соңында құрылып, Министрлік кеңсесіне бағындырылды. Жарлыққа қол қойылған кезде үкімет коммерциялық ұшыруларды бақылау үшін Халықаралық қару-жарақ саудасы ережелерін (ITAR) ерекше қолданды. ITAR-дың қолданылуы 1982 жылы Space Services, Inc. компаниясының жеке зымыранды ұшыруына жауап ретінде болды. Атап айтқанда, АҚШ үкіметі SSI-дің ұшыруын ғарышқа "экспорт" деп жариялады, осылайша Мемлекеттік департаменттің қару-жарақтарды бақылау бюросынан "экспорттық лицензия" алу қажет болды. Әкімшілік заң қабылдануына қарсы болды, бірақ Көлік департаменті Мемлекеттік департаментпен коммерциялық ғарышқа ұшыруларды лицензиялауға қатысты ITAR "экспорттық лицензиясын" пайдалану құқығын DOT-ке беру туралы келісімге келді. DOS-тің осы трансферге келісетін хатында Мемлекеттік департамент "экспорттық лицензияны" коммерциялық ұшыруларды бақылау құралы ретінде пайдаланудан ыңғайсыздық сезінгенін және коммерциялық ғарыш ұшыруларына арналған арнайы заңдық негіздің артық екенін айтты. Мемлекеттік департаменттің Көлік министріне жазған бұл хаты Рейган әкімшілігін заңның қажеттілігіне қатысты ұстанымын өзгертуге ықпал етті және 1984 жылғы Коммерциялық ғарышқа ұшыру туралы заңның қабылдануына жол ашты. OCST-нің алғашқы 10 жылы маңызды қиындықтармен ерекшеленді, олардың көпшілігі саясат немесе реттеу саласына қатысты болды. Сәйкесінше, Коммерциялық ғарыш тасымалы басқармасы екі негізгі функцияға бөлінді: саясатты қалыптастыру және шаттл баға белгілеу стратегиясы, оны Дональд Триллинг басқарды, және реттеушілік қадағалау, оны Норман Боулз басқарды. Жаңа индустрия бірден проблемаларға тап болды. Starstruck Мемлекеттік департаменттің экспорттық лицензия беру процесінде тоқтап қалды. Коммерциялық ұшыру фирмалары НАСА-ның шаттл баға саясатының салдарынан бәсекеге төтеп бере алмады. Ұшыру компаниялары НАСА мен АҚШ Әуе күштері белгілеген сақтандыру ставкаларының өте жоғары екенін анықтады. Содан кейін ұшыру компаниялары үкіметтік ұшыру кешендерін пайдалануға тырысуда қиындықтарға тап болды. Бірнеше жыл бойы бұл мәселелер туындап, тез арада шешілді. OCST индустрияның өсуі мен дамуы үшін қажетті жағдай жасауға қабілетті екенін ғарыш қауымдастығында беделін орнатты. Коммерциялық ғарышқа ұшыру туралы заңды іске асыру жөніндегі аралық ережелер заң қабылданғаннан кейін бір жыл ішінде шығарылды, ал соңғы ережелер бір жылдан кейін жарияланды. Сол кезде құрылған лицензиялық жүйе модульдік болды және кез келген ғарыш кемесі мен ғарыш аппаратын басқаруға арналған. Ол ең заманауи реттеушілік принциптерге негізделген. Реттеушілік тәсіл дәстүрлі бір реттік пайдаланылатын ұшыру құралдары дәуірінің қысқа болады және жақын арада жаңа, әртүрлі конструкциялар пайда болады деген болжамға негізделген; бұл дәстүрлі ғарыш қауымдастығының көзқарасы емес еді. Бұл болжам расталды, тіпті OCST-тің күткенінен де артық. Коммерциялық ғарыш тасымалы басқармасының алғашқы реттеушілік әрекеті – "кремация қалдықтарын" бекіту бойынша прецеденттік шешім болды, ол губка стиліндегі капсулаларға салынған адамның кремацияланған қалдықтарынан тұрды. Алғашқы 8 жылда 30 лицензиялық ұшыру (31 егер Starstruck-ті есептегенде) жүзеге асырылды, инновациялық ұшақтан ұшырылатын көлік құралына лицензия берілді және қайта кіру көлік құралын бекіту жұмысы жолға қойылды. Гавайидің Палима нүктесін болашақ ғарыш айлағының орналасуы ретінде қарау аяқталды (бірақ саяси факторлар штаттың ұсынысын кері қайтаруына себеп болды) және тағы екі штат OCST-ге болашақ ұсыныстармен жүгінді. Лицензиялау процесі жаңа концепцияларды қарастыруға бағытталғандығы расталды. 1984 жылдан 1992 жылға дейін OCST реттеушілік бағдарламасы болашақ мәселелерді күткен және болашақта туындауы мүмкін кедергілерді азайтуға немесе жоюға бағытталған шаралар қабылдаған агрессивті тәсілді қолданды. Бастапқыда ол коммерциялық ғарыш ұшыруларын санаттық түрде жоюға мүмкіндік беретін экологиялық әсерді бағалау туралы мәлімдемелерді немесе бағалауларды дайындады. Бірінші қайта кіру көлігінен бұрын ол қайта кіру көлік операцияларының экологиялық зерттеуін аяқтады. OCST-нің 1988 жылы жарияланған ұшыру қаупін талдау есебі тіпті қайта кіретін көлік компоненттерінің қоғамдық қауіпсіздігіне қатысты тәуекелдерін зерттеді, соның салдарынан келесі қайта кіру көлік ұсыныстарына жол ашты. Алдын ала, ол Құрама Штаттардың Ұлттық қауіпсіздік кеңесімен (NTSB) байланысты, осылайша NTSB тергеушілері оқиға немесе апат болған жағдайда алдын ала дайындыққа ие болады. OCST-нің реттеушілік тәсілі жеңіл болуын қамтамасыз ету мақсатында 1991 жылы OCST директоры Стефани Ли Майерс және лицензиялау және қауіпсіздік бойынша орынбасары Норман Боулз әйгілі ұшақ конструкторы Барт Рутанмен коммерциялық ұшыру индустриясын тым көп реттеуден қалай аулақ болуға болатыны туралы оның пікірін білу үшін кездесті. Барт Рутан Ли Майерске және Боулске ғарыш туралы ештеңе білмейтінін және ғарышқа ұшыру бизнесіне қатысу туралы ойлары жоқ екенін мәлімдеді. Он жылдан кейін оның SpaceShipOne көлігі сыртқы кеңістікке ұшқан алғашқы жеке экипажмен жабдықталған көлік ретінде Ансари XPrize жүлдесін жеңіп алды. 1984 жылы OCST өзінің ұранын "Көк аспан; қызыл лента емес" деп белгіледі. 1992 жылы OCST индустрияның өзін-өзі реттеу концепциясын зерттей бастаған екі зерттеуді аяқтады. Бұрынғы зерттеулер коммерциялық ғарыш ұшыруларынан туындаған қоғамдық қауіпсіздік тәуекелдерінің өте төмен екенін көрсетті. Төмен тәуекелдер индустрияның өзін-өзі реттеуде үлкен рөл атқаруын қажет етеді. Алғашқы 10 жыл жеңіл және осы заманғы реттеулер дәуірі болды, ол OCST-нің Көлік министрлігі кеңсесінен Федералдық авиация басқармасына ауысуымен аяқталды. 2017 жылы SpaceX OCST және FAA-ны реттеушілік шектен шығумен айыптады. Клинтон әкімшілігінің басында кеңсе 1995 жылы OCST директоры Фрэнк Уивердің қызмет ету кезеңінде Федералдық авиация басқармасына ауыстырылды. Фрэнк Уиверден кейін кеңсеге 2008 жылға дейін Патти Грейс Смит жетекшілік етті. Оның басшылығымен FAA Калифорниядағы Мохаве әуе және ғарыш портын елдегі алғашқы құрлықтағы коммерциялық ғарыш порты ретінде лицензиялады. SpaceShipOne, ғарышқа жеткен алғашқы жеке жасалған экипажмен жабдықталған көлік, 2004 жылы осы кешеннен ұшырылды. 2019 жылдың тамызында кеңседе 108 бекітілген орынның 97-сіне қызметкерлер тағайындалды. Соңғы жылдары коммерциялық ғарыш ұшырулары мен қайта кірулердің өсуі (2019 жылы 33-тен 44 ұшыруға дейін, ал бұрынғы жылдары жылына "бір таңбалы сан" ұшырулар болған), және 2021 жылы 50-ге дейін ұшырулар күтілуде, 2012 жылдан бері жүктеме мөлшері он есеге өсуі күтілуде.
With the signing of Executive Order 12465 on February 25, 1984, President Reagan designated the Department of Transportation to be the lead agency for commercial expendable launch vehicles. This selection occurred following an interagency competition between the Departments of Commerce and Transportation to be the lead agency. At the time, Congress and the industry supported the Department of Commerce for the lead role, and draft legislation named the Department of Commerce as the agency responsible for the new industry. However, it was the Administration's call, and, moreover, the Administration contended that no legislation was necessary. However, the Department of Transportation was selected for this role only after agreeing that it would not place the lead agency role in the Federal Aviation Administration due to concerns about FAA's "heavy handed" regulation. Secretary of Transportation Elizabeth Dole selected Jennifer Dorn to oversee the new responsibility. The Office of Commercial Space Transportation (OCST) was established in late 1984, and placed in the Office of the Secretary. At the time the Executive Order was signed, the government's means for controlling commercial launches was through a unique application of the International Traffic in Arms Regulations (ITAR). The use of ITAR was in response to a 1982 proposed private rocket launch by Space Services, Inc. Specifically, SSI's launch had been declared by the US government to be an "export" into space, thereby requiring an "export license" from the Department of State's Office of Munitions Control. The Administration continued to oppose legislation, however, the Department Of Transportation negotiated an arrangement whereby the Department of State would agree to delegate to DOT the authority to use the ITAR "export license" insofar as it related to licensing commercial space launches. The DOS letter agreeing to this transfer also stated that the Department of State felt uncomfortable with the use of the "export license" as a means to control commercial launches, and that it believed that a legal authority specifically designed for commercial space launches was preferable. This letter from the State Department to the Secretary of Transportation persuaded the Reagan administration to change its position regarding the need for legislation, and paved the way for passage of the Commercial Space Launch Act of 1984. The first 10 years of OCST were marked by major challenges—and most of these challenges fell into either the policy or regulatory arena. Accordingly, the Office of Commercial Space Transportation was divided into two major functions, policy formulation and shuttle pricing strategy, headed by Donald Trilling, and regulatory oversight, headed by Norman Bowles. The new industry was immediately confronting problems. Starstruck was stuck in the Department of State's export licensing process. Commercial launch firms were being undercut by NASA's shuttle pricing policy. Launch companies discovered that insurance rates that NASA and the US Air Force were setting were impossible to meet. Then launch companies confronted problems with trying to use the government launch facilities. Over the course of several years, these issues emerged and were quickly resolved. OCST established its reputation within the space community that it could create the hospitable path the industry needed to grow and flourish. Interim regulations implementing the Commercial Space Launch Act were issued within a year of the Act's passage and final regulations were issued a year later. The licensing framework created at that time was modular and designed to handle any type of space vehicle or spacecraft. At the time it was designed based on the most modern regulatory principles. The regulatory approach was based on the assumption that the era of traditional expendable launch vehicles would be brief and that before long, new, different designs would emerge; this was not a view held by the traditional space community. This turned out to be true, more than OCST had envisioned. The first Office of Commercial Space Transportation regulatory action was a precedent setting payload approval of "cremains", which consisted of human cremated remains enclosed in lipstick style capsules. Within the first 8 years, 30 licensed launches would occur (31 if one includes Starstruck) and an innovative aircraft launched vehicle would be licensed and a re entry vehicle approval action would be well underway. A review of Hawaii's Palima Point as a prospective spaceport location had been completed (although political factors had caused the state to drop its proposal) and two other states had approached OCST with prospective proposals. The concept that the license process had to look forward to new concepts had been validated. Between 1984 and 1992 the OCST regulatory program had taken an aggressive approach to building a program that anticipated future issues and had taken actions to reduce or eliminate future stumbling blocks. From the very beginning it prepared environmental impact statements or assessments that permitted the categorical exclusion of commercial space launches. Before the first re entry vehicle it had completed an environmental study of re entry vehicle operation. OCST's Launch Hazard Analysis report issued in 1988 had even studied the risks of reentering vehicle components to the public safety, paving the way for subsequent reentry vehicle proposals. Proactively, it approached the National Transportation Safety Board to ensure NTSBs investigators would be prepared in advance of an incident or accident. As part of an effort to ensure OCST maintained a light regulatory touch, in 1991 OCST Director Stephanie Lee Myers and associate director for Licensing and Safety, Norman Bowles met with Burt Rutan, pre eminent air plane designer to get his views on how to avoid over regulating the commercial launch industry. Burt Rutan informed Lee Myers and Bowles that he knew nothing about space, and was not entertaining any thoughts of going into the space launch business. Less than 10 years later, his vehicle SpaceShipOne would win the Ansari XPrize as the first privately crewed vehicle to fly into outer space. In 1984, OCST had made its motto, "Blue skies; not red tape." By 1992, OCST had completed two studies that were beginning to explore the concept of industry self regulation. Previous studies had demonstrated that the public safety risks from commercial space launches were exceptionally low. The low risks argued for a larger industry role in its own regulation. The first 10 years was an era of light touch, and enlightened regulation that would end with the transfer of OCST from the Office of the Secretary of Transportation to the Federal Aviation Administration. By 2017, SpaceX would accuse OCST and FAA of regulatory overreach. Early in the Clinton administration, the office was transferred to the Federal Aviation Administration in 1995 during the tenure of OCST Director Frank Weaver. After Frank Weaver, the office was headed by Patti Grace Smith until 2008. Under her administration, the F. A. A. licensed the Mojave Air & Space Port in California to become the first inland commercial spaceport in the country. SpaceShipOne, the first privately developed crewed vehicle to reach space, was launched from this facility in 2004. In August 2019, the office had 97 personnel assigned out of 108 positions authorized. The increase in commercial space launches and reentries in recent years—licensing 33 to 44 launches in 2019 vs. "single digit number of launches annually" in earlier years, and anticipating up to 50 launches in 2021 with a projected ten fold workload increase ten fold from 2012.
Ұшыру ережесі
OCST-нің басты жауапкершілігі АҚШ-тағы үкіметтік емес ғарышқа ұшыруларды реттеу болып табылады. 2020 жылға дейін бұл олардың ең маңызды бағыты болып қала береді.
The primary responsibility of OCST has been to regulate non government space launches in the United States. As of 2020, this remains their largest focus.
Ракеталардың санаттары
Көлік құралы заңды түрде ракета деп есептелуі үшін, оның "итеру күші, қозғалтқышпен ұшудың көп бөлігінде, көтерілу күшінен артық болуы керек". Коммерциялық ракеталар екі негізгі санатқа бөлінеді: әуесқой және лицензияланған.
For a vehicle to legally be considered a rocket, its "thrust must be greater than lift for the majority of powered flight". Commercial rockets fall into two basic categories: Amateur and Licensed.
Әуесқой
Әуесқой ракетаның жалпы импульсі 200 000 фунт-секундқа тең немесе одан кем болуы керек, сондай-ақ теңіз деңгейінен 150 км биіктікке көтеріле алмайды. Егер ракета осы мүмкіндіктерден асып кетсе (немесе оның бортында адам болса), ол лицензиялауға жатады. Әуесқой ракеталар 3 классқа бөлінеді, және класс бойынша жоғарылаған сайын ережелер де күшейе түседі. Төмендегі тізім жалпы ережелерді сипаттайды. 1-класс – Модельдік ракеталарға ұшуға рұқсат алу қажет емес, және олар қауіпсіздік талаптарын сақтай отырып ұшырылса, заңды болып саналады. 2-класс – Жоғары қуатты ракеталарға ұлттық әуе кеңістігіне кіру үшін рұқсат алу қажет. Осы рұқсатты алу үшін ракета туралы және оның қай жерден ұшырылатыны туралы ақпарат ұсыну қажет. 3-класс – Күрделі жоғары қуатты ракеталарға ұлттық әуе кеңістігіне кіру үшін рұқсат алу қажет. Осы рұқсатты алу үшін ракета туралы (мысалы, динамикалық тұрақтылық профилі) және оның жұмысы туралы толыққанды ақпарат талап етіледі. Ракета әуесқой ракеталарға қойылатын талаптардан асып кеткен жағдайда, ол «Лицензияланған» деп есептеледі, яғни ұшу үшін лицензия немесе тәжірибелік рұқсат қажет. Тәжірибелік рұқсаттар – қайта пайдалануға болатын ракеталарға «Жұмыс аймағы» деп аталатын белгілі бір аймақта ұшуға берілетін рұқсаттар. Бұл рұқсат міндетті емес, бірақ лицензия алуға қарағанда оңай. Себебі, лицензиядан айырмашылығы, тәжірибелік рұқсатқа күтілетін салдарларды талдау немесе толыққанды жүйелік қауіпсіздік процесі талап етілмейді. Дегенмен, рұқсаттың мүмкіндіктері де шектеулі. Басқа нәрселермен қатар, рұқсат етілген ракетаны адамдарды немесе жүкті тасымалдау үшін пайдалануға болмайды. Рұқсат етілген ракеталардың мысалы – X Prize Cup-тың барлық қатысушылары.
An amateur rocket has a total impulse of 200,000 lb s or less, and cannot reach an altitude of 150 km above sea level. If a rocket exceeds these capabilities (or if it has a person on board), it is considered licensable. Amateur rockets come in 3 classes, and the regulations applied to each class increase as you move up through the classes. The following list describes the general regulations. Class 1—Model Rockets do not require approval to be launched, and are legal so long as they are launched in a safe manner. Class 2—High Power Rockets require approval to enter National Airspace. Information regarding the rocket and where it will be launched must be provided to obtain this approval. Class 3—Advanced High Power Rockets require approval to enter National Airspace. More advanced information about the rocket (such as the dynamic stability profile) and operations is required to obtain this approval. Once a rocket exceeds amateur rocket criteria, it is considered "Licensed," which means it requires either a License or Experimental Permit in order to fly. Experimental Permits are authorizations given to reusable rockets to fly in a specific area, called the "Operating Area." This authorization is optional, but it is easier to obtain than a license. It is easier because unlike a license, an experimental permit does not require an Expected Casualty analysis, nor a full System Safety Process. However, the permit is also more limited. Among other things, a permitted rocket cannot be used to carry people or things for compensation. Examples of permitted rockets include all participants in the X Prize Cup.
Лицензиясы бар ұшыру құралдары
Лицензияланған зымыран басқа барлық коммерциялық зымырандарды қамтиды, соның ішінде әуесқой емес, орбиталық және ірі бір реттік ұшыру құралдарын (ELV). Лицензиялы зымырандарға мысал ретінде барлық Atlas, Delta және Titan зымырандарын келтіруге болады. Бұл зымырандар АҚШ Федералдық ережелер кодексіне (14 C. F. R., III тарау, §400–460) бағынады. Мемлекет үшін және мемлекет тарапынан жүзеге асырылатын ұшырулар осы ережеден босатылады. Мысалы, NASA-ның шаттлдары мен әскери зымырандарына ұшуға лицензия талап етілмейді (олардың орнына NASA және Әуе күштерінің ережелерін орындау қажет). Осы санаттағы кез келген зымыранды АҚШ аумағынан ұшыру немесе ұшыруды АҚШ азаматы жүргізген жағдайда, FAA/AST-ден коммерциялық ұшыру лицензиясын алу міндетті.
A Licensed Rocket encompasses all other commercial rockets, including anything non amateur, orbital, or large expendable launch vehicles (ELVs). Examples of licensed rockets would include all Atlas, Delta, and Titan rockets. These rockets are subject to the US Code of Federal Regulations (14 C. F. R., Chapter III, §400 460) Launches that are by and for the government are exempted from this regulation. NASA's shuttle and military rockets, for example, do not require a license to launch. (They are required to meet NASA and Air Force regulations instead.) A Commercial Launch License must be obtained from FAA/AST before any rocket in this category may be launched from any US territory or if launch is conducted by a U. S. citizen.
Ұшыру орнының операциялары
Ұшыру алаңдары, онда жұмыс істейтін ұшыру құралдарымен қатар, АСТ-дан да рұқсат алуы керек. Ұшыру алаңдарына қатысты ережелер 420-бөлімде қамтылған.
Launch sites, in addition to the launch vehicles that operate there, must also receive authorization from AST. The launch site regulations are contained in Part 420.
Жалпы талаптар
Жалпы, ұшыру операцияларын лицензиялау кезінде AST қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін үш қағиданы қолданады: сандық талдау, жүйелік қауіпсіздік процесі және жұмыс істеуге қойылатын шектеулер.
In general, when licensing launch operations, AST uses a 3 pronged approach to safety: Quantitative Analysis, System Safety Process, and Operating Restrictions.
Сандық талдау
AST оператордан "Ec талдауы" деп аталатын процедураны орындауды талап етеді. Ec ("Eee sub cee") – күтілетін зардаптардың аббревиатурасы, көлік құралының максималды таралу аймағындағы кез келген адамдар тобына зардап тию ықтималдығын есептеу. Ең қарапайым жағдайда, ракетаның қауіпсіздігі қамтамасыз етіледі, яғни көліктің максималды ұшу диапазонында адамдар немесе мүлік орналасқан жоқ. Дегенмен, көптеген ракеталар қауіпсіздікті қамтамасыз ете алмайды және тәуекелге негізделген бақылау қажет. Тәуекелді есептеу ракетаның әртүрлі техникалық бұзулары, адамдардың орналасқан жерлері, олардың қорғаныш құрылымдары және зардап шегу мүмкіндіктері (тікелей соққы, жарылыс толқыны, улы бұлт және т.б.) сияқты факторларды ескереді. Есептеу тіпті салыстырмалы түрде кішкентай ракеталар үшін де күрделі болады. Барлық жағдайларда, есептеулердегі болжамдар ұшырылу күні шектеулерге айналады. Мысалы, егер көлік құралының итеру күшінің өзгеруінен туындаған бұрылыс бұзуы сараланса және модельдегі болжамды жел болса, онда ұшыруға рұқсат беру/бермеу критерийлерінің бірі ұшырылу күні <30 түйін жел болуы болады. AST үшін, көптеген мемлекеттік органдар сияқты, белгісіз дерек = жоқ.
AST will generally require that the operator perform what's known as an "Ec Analysis." Ec ("Eee sub cee") is shorthand for Expected Casualty – a calculation of the probability of casualty to any and all groups of people within the maximum dispersion of the vehicle. In the simplest case, a rocket will have containment, which means that there are no people or property located within the maximum range of the vehicle. Most rockets, however, cannot achieve containment, and must be regulated using a risk based approach. A calculation of risk takes into account various failure modes of the rocket, various locations of the people, various shelters in which they reside, and various manners in which they can be hurt (direct impact, blast overpressure, toxic cloud, etc.). The calculation is very involved, even for relatively small rockets. In all cases, the assumptions in the calculation become the limits on the day of launch. For example, if a vehicle is analyzed for malfunction turn due to thrust offset, and the assumed wind in the model is , then one of the GO/NO GO criteria on the day of launch will be a <30 knot wind. For AST, as it is with most government agencies, Unknown = No.
Жүйелік қауіпсіздік процесі
Кейбір ракеталарды талдау кезінде сандық тұрғыдан анықтау қиын. Әсіресе жаңа ұшқыштардың сенімділігін көрсету үшін жеткілікті тарихы болмайды, сондықтан сандық талдаулардағы белгісіздік айтарлықтай болуы мүмкін. Барлық жағдайларда, әсіресе сандық белгісіздік максималды болған кезде, AST ұшыру операторынан Жүйелік қауіпсіздік процесін (SSP) сақтауды талап етеді. Жүйелік қауіпсіздік процесі (SSP) түрлі формада болуы мүмкін және әдетте "Жоғарыдан төменге" талдаулар (мысалы, Ақаулық ағаштары), "Төменнен жоғарыға" талдаулар (мысалы, Қауіптерді талдау немесе Ақаулық түрлері мен салдарының талдауы (FMEA)) және қажет болған жағдайда басқа да талдауларды (мысалы, "Балық қабырғасы" әдісі) қамтиды. Ракета жүйелері, ақаулық түрлері, сыртқы қауіптер және барлық басқа да элементтер халық қауіпсіздігін ескере отырып талданады. Осы жүйелі талдаулардың нәтижесінде қауіпті азайту шаралары немесе тәуекелді төмендетуге бағытталған іс-қимылдар әзірленеді. Сандық талдау сияқты, осы азайту шаралары ұшырылған күні ҚАБЫЛДАУ/ҚАБЫЛДАМАУ критерийлеріне айналады. AST әдетте ұшқыштағы әрбір қауіпсіздік үшін маңызды жүйе үшін растауды (оператордың азайту шараларын қолданғанын көрсететін дәлел) талап етеді.
Certain rockets are hard to quantify in an analysis. Newer vehicles especially do not have the history required to demonstrate reliability, and thus the uncertainty in quantitative analyses can be substantial. In all cases, but especially in cases where quantitative uncertainty is at a maximum, AST will require that the launch operator follow a System Safety Process. A System Safety Process (SSP) can come in many forms, and generally involves "Top Down" analyses (such as Fault Trees), "Bottom Up" analyses (such as a Hazard Analysis or Failure Modes & Effects Analysis (FMEA)), and various other analyses as required (Fishbone). Rocket systems, failure modes, external hazards, and everything else are analyzed with an eye towards public safety. From these systematic analyses, mitigation measures or actions taken to reduce the risk are developed. Just as in the quantitative analysis, these mitigation measures become GO/NO GO criteria on the day of launch. AST will generally require verification (evidence of an operator using mitigation measures) for every safety critical system on the vehicle.
Пайдалану шектеулері
AST сандық талдаулар мен жүйе қауіпсіздігі процестерінде әзірленген барлық жұмыс шектеулеріне қоса, тағы да шектеулерді сақтауды талап етеді. Бұл талаптар Федералды ережелер кодексінде сипатталған. Жұмыс шектеуінің мысалы – 150 км биіктіктен жоғары ұшатын зымырандар үшін, адам бар немесе болашақта адам қабылдайтын ғарыш құрылымдарымен (мысалы, ХҒС немесе шаттл) соқтығысудың алдын алу мақсатындағы соқтығысудан аулақ болу талдауы (COLA) болып табылады.
In addition to all the operating restrictions developed in the quantitative analyses and system safety processes, AST requires other restrictions be followed. These are described in the Code of Federal Regulations. An example of an operating restriction is a Collision Avoidance Analysis (COLA) for rockets operating above 150 km – to preclude collisions with crewed or crewable space structures (such as the ISS or Shuttle).
Басқа қызмет түрлері
Коммерциялық ғарыш тасымалы басқармасы АҚШ-тағы барлық үкіметтік емес ғарышқа ұшырулар үшін негізгі реттеушілік жауапкершілігінен асып түсетін қызметтерді атқарады. Мысалы, 2020 жылдың маусым айында OCST-нің бағынышты бөлімі – Spaceports Office, АҚШ-та коммерциялық, мемлекеттік және федералдық қаржыландыруға тартылатын ғарыш айлақтары желісін дамытуға қатысты ақпарат беру мақсатында Ұлттық ғарыш айлақтары желісін дамыту жоспарында ғарышқа ұшыру инфрақұрылымы бойынша ұсыныстар жиынтығын жасады.
The Office of Commercial Space Transportation takes on activities beyond their core regulatory responsibility for all non governmental space launches in the United States. For example, in June 2020, the Office of Spaceports, a subordinate section of OCST, developed a set of space launch infrastructure recommendations in a National Spaceport Network Development Plan to provide information for the development of a network of spaceports in the US that would involve commercial, state, and federal funding.